https://virgool.ir/feed/@mahmoud777fa2026-11-11 01:43:47https://files.virgool.ir/upload/users/434337/avatar/7OCrsc.jpghttps://virgool.ir/@mahmoud777https://virgool.ir/@mahmoud777/انتظار-l2enzpvllh4wبدنش تکیده و استخوانی شده بود و نای حرکت کردن نداشت هر روز صبح تا غروب دم در چمباتمه زده نشسته بود و هر از گاهی برای خوردن چای قند پهلو داخل میرفت،کار هر روزش همین شده بود،الان بیست و هشت سال سه ماه و دو روز بود که منتظر بود.منتظر بود که گمشده اش از در بیاید و او را در آغوش بگیرد و بگوید چقدر منتظرش بوده است.آیا امروز روز موعد بود؟از دور سایه ای را دید و چاییش را داغ داغ سرکشید،روسریش را مرتب کرد و چشمانش را تنگ کرد تا بهتر ببیند،شکل و شمایل مردی بود که از دور داشت می آمد،قند در دلش اب شده بود و صدای ضربان قلبش خودش را حس میکرد.دستش را به دیوار خشتی تکیه داد و بلند شد و عصا زنان به پیش رفت،اما نه، باز هم اشتباه کرده بود.پاهایش جان نداشت،دستانش را تکیه داد به دیواری که مثل خودش روزی سرپا بوده است و آرام آرام سر خورد و روی زمین نشست.سرش را به دیوار تکیه داد و چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید و بوی عطر گلهای یاس که روی دیوار چمبره زده بود را با تمام وجودش حس کرد،چشمانش داشت گرم میشد که احساس کرد کسی جلوی آفتاب را گرفته است،چشمانش را باز و تند تند پلک زد ولی نمیتوانست تشخیص دهد چه کسی هست خورشید دقیقا پشت سر مرد قرار گرفته بود و شعاع های نور از اطراف سرش بیرون زده بود.آب دهانش را قورت داد و گفت تو کی هستی؟دستان مردانه ای جلو آمد و دستانش را گرفت و پشت دستش را بوسه زد و روبرویش روی زانوهایش زانو زد و چشم در چشم نگاهش کرد.اشک در چشمانش جاری شد دقیقا همان صورت و همان زخم پیشانی،فکر موهایش سفید شده بود و صورتش چروک افتاده بود.مثل فنر از جا در رفت و با تمام وجود او را در آغوش گرفت و تمام سر و صورتش را غرق بوسه کرد و  گفت چقدر منتظرت بودم نباید حداقل با خودت میگفتی یک مادر پیر دارم و یک نامه برایم میفرستادی؟هرچقدر با او حرف میزد فقط نگاهش میکرد و لبخند میزد.احساس کرد چیز سنگینی روی شانه اش افتاده است ولی هرچه نگاه میکرد چیزی نمی دید.انگار از ما بهترون او را تکان میدادن.ناگهان همه چیز جلوی چشمانش تیره و تار شد و چشمانش را باز کرد و دید راضیه شانه اش را تکان میدهد و میگوید بی بی دیگه شب شده بیاد داخل،هوا سردهitsmahmouditsmahmoudSat, 24 Oct 2026 11:10:20 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/خانه-کاه-گلی-mo0z0rmjbhukمادربزرگ مرد و پدربزرگ بیست سال قبل از او مرده بود ولی به احترام مادر ارث و میراث تقسیم نشده بود.و دایی ها بطور کاملا منصفانه ای دارایی را تقسیم کردند سهم پسرها دو و سهم دخترها صفر.مادربزرگ چهارده شکم زایید،هفت پسر و هفت دختر و چهاردهمی را کسی نمی دانست چون در همان روز اول مرده بود،سه خاله بزرگترم را اصلا به یاد ندارم بیشتر یک تصویر مات و مبهم درون ذهنم هست،بچه که بودم خیال میکردم آنها خاله مادر یا پدرم هستند،تفاوت سنیشان چندان فرقی با مادربزرگم نداشت،اولین شکم در دوازده سالگی دومی چهارده و سومی پانزده سالگی،بیشتر مثل خواهر بودند تا مادر و دختر.و بعد هفت برادر رسیدند و بعد دوخواهر و درآخر نوبت مادر من شد.وقتی همه چیز را تقسیم کردند فقط یک چیز مانده بود که بلاصاحب بود،همان خانه کاه گلی که پدربزرگم در گوشه قلعه قدیمی نیمه خراب ساخته بود،سالها بود تمام ساکنین از آنجا رفته بودند و فقط مادربزرگ من و همسایه اش در آن قلعه خشتی نیم بند زندگی میکردند.یک خانه خشتی که دو اتاق در طرفین و یک اتاق بزرگ مهمان خانه در وسط داشت.یکی از اتاق ها،حمام،آشپزخانه،انبار بود و دیگری اتاق خوابش بود.و اینجا بود که نوبت به تقسیم خانه رسید،دایی اولم گفت آن انگشتر و النگوهای مادر سهم من باشد که در پستو هست و خاطرات مالش دستهای ورم کرده بی بی که از درد نمیتوانست بخوابد برای مادرم شد.دایی دومی گفت آن کتاب قران خطی که روی طاقچه هست سهم من باشد و خاطرات آن روزهای که بی بی و مادرم از روی آن کتاب قران میخواندند سهم مادرم شد.دایی سومم گفت آن اتاق انباری را من برق کشی کرده ام و بیل و کلنگ و وسایلش را درون آن گذاشت و قفل بزرگی روی آن زد و خاطرات آن روزهای زمستان که آب گرم میکردند تا در آن اتاق بی بی حمام کند سهم مادرم شد.دایی چهارمم گفت آن درختانی که سقف خانه را ساخته اند من با پدرم بریدیم و هرچه چوب بود از سقف آن اتاق کناری برداشتند و سقف را خراب کردند و سهم مادرم خاطرات روزهای بارانی شد که سقف چکه میکرد و کاسه های رویی زیر آن چکه ها میگذاشتند.دایی پنجمم گفت آن سه دندانی که طلای سفید بودند را همیشه به من قول داده بود و آنها را برداشت و سهم مادرم خاطرات روزهایی شد که بی بی مریض بود و هر روز شیربرنج و شوربا برایش درست میکرد.دایی ششم گفت همه که چیزی بردند گاز و تخته نان پزی زنم خراب شده است و آنها را برد و سهم مادرم خاطرات روزهایی شد که ساعت چهارصبح بلند میشد و خمیر میکرد و تا ظهر نان تیری برای بی بی میپخت چون نان دیگری نمیتوانست بخورد.دایی آخریی گفت از وقتی زن گرفته ام جایی برای دورهمی با رفیق هایم ندارم آن مهانخانه برای من تا هفته ای یکی دو شب آنجا بیایم و سهم مادرم خاطره روزی شد که بی بی در همان اتاق گفته بود چیزی ندارم که به دامادهای کور و کچلم بدهم و من بخاطر تو پسرهایم را رها نمیکنمitsmahmouditsmahmoudTue, 06 Oct 2026 08:22:38 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/خاله-x0sf6cwetcz1اولین باری که خاله ها رو دیدم توی مسجد بود،با مامانم رفته بودم دوتا پیرزن روی صندلی کنار هم نشسته بودن،یکی تپل و خندان و دیگری لاغر و عبوس،به مامانم گفتم چرا این دوتا روی صندلی نشستن،مامانم گفت چون پاهاشون درد میکنه نمیتونن بخاطر همین روی صندلی نماز میخونن.اون روزها بعضی از مردم محل میگفتن این دوتا پیرزن کسی رو ندارن و مردم محل خرج زندگیشون رو میدن،چند هفته گذشت و چند روزی از اونها خبری نشد،بعد از پرس و جو معلوم شد یکیشون توی بیمارستان بستری شده و اون یکی پرستارشه،کوری که عصاکش کور دگر شود.اون روز مامان من دلش خیلی براشون سوخت و رفت که بهشون سر بزنه و یکی دوشب ،بیمارستون موند تا ترخیص بشن و اونجا بود که ما وارد زندگی اونها و اونها وارد زندگی ما شدن.اونکه بزرگتر بود لاغر و عبوس بود ،توی جوونیهاش ازدواج کرده بود،پسر پنج ساله و شوهرش توی تصادف مرده بودند و دیگه ازدواج نکرده بود و دومی وقتی نامزد بوده مادرشوهرش نامزدی رو بهم زده بود و خودش میگفت بعد از اون گمون کنم زن عموم بختم رو بست چون به پسرعموم جواب رد داد و اون با دختری از شهر دیگه ازدواج کرد و دیگه هیچ وقت به پدرمادرش سر نزد و بخاطر همین از من کینه بدل داشت میگفت اگر تو جواب رد نمیدادی اون اتفاقا پیش نمیومد.یه خونه نقلی سرکوچه بن بست که شاخه های بوته رز از دیوارهاش آویزون بود و صدای قناری ازش می اومد،توی حیاط فسقلی بیست تا سی تا قفس پرنده بود که ازشون جوجه میگرفت و میفروخت.یه خروس لاری بزرگ داشت که مثل سگ نگهبان بود حتی وقتی کسی خونه نبود نمیزاشت کسی وارد بشه،یه مرغ داشت که نوکهاش از وقتی جوجه بود کج بود و اون هر روز دونه ها رو توی دهنش میزاشت چون نمیتونست نوک بزنه.دیوارهای نمور و تاریکی داشت و یه لامپ شیشه ای کم نور همیشه روشن بود و روی دیوار عکسهای جوونیهاشون بود که مثل مدلهای مجل زن روز گرفته بودن،گلهای خشک شده آویزون بود و یه عطر ملایم و گرمی همیشه توی خونه پیچیده بود.زنهای که یه روز فکر میکردم مستحق هستند،روپای خودشون بودند یه بار به مامانم گفته چقدر دلم هوس کلم پو کرده و مادرم براشون غذا پخت ولی اصلا نگرفتن.گفتن ما چیزی که پولش رو ندیدم نمیخوریم شاید بابای بچه هاتون راضی نباشه.آدمهای که صدقه بگیر بنظر می اومدن خونه و تمام دارایشون رو وقف کرده بودند و خیر بودن.وقتی مردن،بچه های برادرشون توی مراسم صحبت میکردن که خونه و بقیه چیزها چطور تقسیم بشه که یکی از همسایه ها گفت:هرچی دارند بطور رسمی به خیریه انتقال دادن و حتی یه دونه گندم توی حیاط اون خونه نصیب کسی نمیشه.وسط مراسم رفتن و حتی منتظر نموندن مراسم تموم بشه.چند روز پیش از سر همون کوچه باز رد شدم ولی هیچ اثری از اون خونه و کوچه نبود و بجاش یه آپارتمان چندطبقه ساخته بودن و همه اونها بجایی رفتن که انگار هیچ وقت نبودن.چون عهده نمیشود کسی فردا را           حالی خوش دار این دل پر سودا رامی نوش به ماهتاب ای ماه که ماهبسیار بتابد و نیابد ما را itsmahmouditsmahmoudMon, 05 Oct 2026 08:58:33 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/شک-v1xugjjwbe1vنفسش گرفته بود و صدای ضربان قلب خودش را حس میکرد انگار تمام بدنش میتپید،نمیتوانست باور کند،نمیتوانست آنچیزی که با چشمانش میدید را باور کند،هرچقدر انکار کرده بود و بخاطر این دختر جلوی همه ایستاده بود باز آن چیزی که چشمانش میدید دلش نمیتوانست تایید کند.دستانش در دست مرد دیگری بود و تمام آن ویژگیهای که بعنوان نقطه ضعف گفته بود در وجود آن مرد بود،دستان زمختی داشت و روی صورتش لکه های بود دندانهای نامرتبی داشت و در خیابان با صدای بلند آروغ میزد.این همان دختری بود که حاضر بود تمام زندگیش را برایش فدا کند ولی انگار روی چیز اشتباهی شرط بسته بود شرطی که خیلی گران برایش تمام شده بود.دقیقا یکماه و سه روز قبل بود که برادرش بهش گفته بود زنت دوست پسر دارد و گفتن این همان و دعوا و جرو بحث همان.بخاطر این دختر ،به روی برادر خودش چاقو کشیده بود،اما همان روز این فکر مثل خوره در ذهنش افتاده بود نکند همه آنها راست میگویند.برنامه ریخت و در ساعتهای نامشخص به خانه برمیگشت،گوشیش را چک میکرد و حتی در خانه میکروفون مخفی نصب کرده بود ولی هیچکدام تاثیری نداشت تمام شک و شبه هایش داشت تمام میشد که یک تماس ناشناس همه چیز را خراب کرد.روی مبل نشسته بود و تلویزیون تماشا میکردند که یک تماس ناشناس روی گوشی زنش افتاد و یک دفعه همه چیز بهم ریخت،این شماره خیلی برایش آشنا بود،اولش خیال کرد اشتباه دیده است ولی وقتی زنش به آشپزخانه رفت دوباره گوشیش را چک کرد درست حدس زده بود  شماره خودش بود.دقیقا همان شماره ای بود خودش برایش خریده بود،شماره قدیمی هادی بود،دوست صمیمیش،کسی که این همه به او اعتماد داشت و چندسالی از او بی خبر بود،حالا مثل اجل معلق برگشته بود،با خودش فکر کرد ولی هیچ چیزی به ذهنش نرسید که به او بدی کرده باشد.آدم همیشه از خودی ضربه میخورد.و از آن روز به بعد منتظر بود منتظر بود و الان آن فرصتی بود که تمام این مدت منتظرش بود،با عجله از خیابان رد  شد و بسمتشان رفت تا ازپشت غافلگیرشان کند ولی تا به آنها رسید پشیمان شد،نکند کسی اینجا ما را بشناسد و آبروی خودم را ببرم پس منتظر ماند و تعقیبشان کرد تا به یک خیابان خلوت رسیدن.و در همین حین گوشیش زنگ خورد سریع دکمه صدا را زد و گوشی را سایلنت کرد و نگاهی به صفحه گوشی انداخت،زنش بود،چطور او میتوانست هم با هادی باشد و هم به او زنگ بزند،رد تماس داد ولی دوباره زنگ زد و جواب داد.صدای زنش از پشت گوشی بود که میگفت چرا اینقدر دیر کردی،سرعتش را زیادتر کرد و به آن زن و مردی که چند ساعت تعقیبشان میکرد نزدیکتر شد،چهرهایشان تغییر کرده بود و اصلا آنهای نبودند که فکرش را میکرد باخودش میگفت نکند میانه راه گمشان کرده است،خشکش زده بود شاید دوباره نقشه ای ریخته اند.از کجا معلوم شاید در میانه راه گمشان کرده بود،به خانه برگشت و دید مادر و پدرش مهمانشان هستند و گفتند چندین ساعت بود که منتظرش بوده اند.شاید همه اینها نقشه است زنش دخترخاله اش بود و مادرش برای اینکه آبرویشان نرود این نقشه را کشیده بود.آن شب هم گذشت ولی فکر خیانت رهایش نمیکردشاید همه اینها نقشه است از کجا معلوم برادرم راست گفته است شاید همه آنها دست به یکی کرده اند.همیشه خودش را باهوشترین فرد میدانست و با خودش فکر میکرد همیشه مورد حسادت بقیه قرار میگیرد و روزی زندگیش را خراب میکنند و این روزها همان روزی بود که منتظرش بود.از روی صندلی بلند شد و رو به مشاور کرد و گفت:تمام داستان همین بوده است و دیگر حاضر نیست با این زن زندگی کند و زودتر برگه ها را امضا کند تا طلاق بگیرند.itsmahmouditsmahmoudThu, 24 Sep 2026 10:29:48 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/کت-و-شلوار-dpgt0qhrivgyنمیدونم بابام چه فکری پیش خودش میکرد که اسم منو گذاشت جمشید نه اسم پدربربزرگم بود و نه کسی توی دهات ما یا طایفه ما این اسم رو داشت وقتی ثبت احوال به روستا اومده بود میخواستند فامیل پدرم رو گندمکار کشاورز یا زراعت پیشه بزارند چون تا جاییکه مردم آبادی یادشون میومد ما و خودشون نسل اندر نسل کشاورز بودیم.بابام با هزار  تهدید و التماس واسطه کردن این و اون بالخره حرفش رو به کرسی نشوند و فامیل ما خسروی نژاد شد و من شدم جمشید خسروی نژاد.ادمهای که تا حالا بیشتر از خان ندیده بودند از نژاد خسروان و شاهان شدند بعدها بابام برام گفت وقتی اولین بار مرشد دوره گرد میزمحمود داستانهای شاهنامه رو نقالی میکرده به داستان جمشید و ضحاک میرسه و اونقدر ذوق میکنه و مات و مبهوت داستان میشه که شب خواب میبینه دار دم صبح یک کتاب میخونه ولی بدون اینکه سواد خوندن و نوشتن داشته باشه اشعار شاهنامه از دهنش بیرون میومده و بعدش توی خواب میزمحمود رو میبینه که داشته دستی به ریشش میکشیده و با چشماش بابام رو تایید میکرده و اینطور شده بود که دوست داشت اسمش جمشید بشه ولی مگه کسی قبول میکرد اسمش از اله کرم بشه جمشید.اله کرم کشاورز که هیچی نداشت بچش شد جمشید خسروی نژاد.خب من این سوالو از شما میپرسم وقتی اسم کسی شاهانه باشه مگه میشه مثل ادمهای ندار بگرده چرا وقتی اردوان نادر،عباس مش یدالله و بقیه بچه ها کت و شلوار داشته باشند من بشینم بر و بر نگاشون کنم و حسرت بخورم.هرچقدر بهش گفتم پول بده برم شهر مثل بقیه کت شلوار بخرم زیر بار نرفت میگفت من صدسر عائله دارم فقط تو که نیستی یه قرون ده شاهی دستم میاد همش رو نمیتونم بدم اقا میخوای برو شهر فعلگی کن هرچی خواستی بخر.خداییش خیلی زورم گرفت یه بار دیدم صدای ننه قمر از پستو میاد که به بابام میگه بیا بقیه پولارو بزار روی همینا برای روز مبادایی لازم میشه.چشمام برق زد اینا که میگفتن هیچی نیست پس این پول از کجا سردراورد.توی انباری زیرپله ای قایم شدم و یواشکی نگاه میکردم دیدم بابام بیرون رفت و ننم کلید صندوق رو توی درز دیوار خشتی پشت لباسهاش گذاشت این طرف و اونطرف رو نگاه کرد و اون هم بیرونرفت.سریع کلید رو برداشتم و. سر صندوقچه رفتم پر بود از خنزرپنزر،لباسهارو بیرون اوردم دیدم کفش پر سکه هست و چنتا نوت هم اونجا هست از بینشون چنتایی برداشتم زیاد برنداشتم که ضایع باشه وسایل رو همونجوری که بود گذاشتم سرجاش.شب به بابام گفتم میخوام برم شهر فعلگی فردا صبح دوقرون بده با اتوبوسی که میاد برم،من من کرد که ندارم و نیست و پیاده برو ما هم سن تو بودیم تا شهر پیاد میرفتیم و یه نون جو فقط میخوردیم که ننم دلش سوخت از پر شالش دوتا سکه داد که باهاش برم.فردا صبحدوساعت قبل از حرکت اتوبوس رفتم منتظرش بودم اولین نفر سوار شدم و راهی شهر شدم چقدر شهر قشنگ بود چقدر چیزهای قشنگی داشت از صبح تا عصر گشتم و خوردم اخرشم یه کت و شلوار قشنگ خریدم هونجا تنم کردم و سوار اتوبوس شدم قبلش دستام رو کچی کردم و کمی از اون کچها به سر و صورتم مالوندم که خشک بشه که کار کردم.وقتی رسیدم خونه بابام توی بهارخواب منتظر بود  قلیونش رو چاق کرده بود و داشت میکشید بهم گفت چقدر مزد گرفتی منم کمتر از نصف قیمت کت شلوار گفتم و گفتم با پولش اینو خریدم یه پک زد و رو به ننه قمر کرد و گفت بیا دیدی گفتم کار خودشه این همه قسم و ایه خوردی که نه.دیدم بابام با ابرو اشاره کرد تا روم رو برگردوندم دایی جبار و محمد منو گرفتن و کشون کشون پیش بابام بردن فلک اماده بود و تا میتونست زد که نفسش بند بود اخرش ننه قمر و مادرم ماه جهان به پاش افتادن که ولم کرد.هرچی برداشته بودم خرج کرده بودم و یه قرون هم نداشتم که بدم که التماس کنم اخرش کت و شلوار از تنم کند و گفت از فردا دوهفته با اس علی میفرستمت کارگری که مزد اینها بشه تموم که شد بهت میدمش.کارگری هم کردم و کت شلوار پس گرفتم اما اونقدر اون کت برام عزیز بود که حتی درد اون فلکارو هم حس نکردم و این شد بهترین خاطره من از اولین کت و شلواری که خریدم.itsmahmouditsmahmoudWed, 23 Sep 2026 09:01:51 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/نوشابه-nimjzff0u6tpهوا کاملا تاریک شده بود و سوز سرما همه جا را صاحب شده بود و چراغ ماشین ها و تابلوهای چشمک زن مغازه ها همه جا را نورانی کرده بود.خیابانها حسابی شلوغ بود و هر از چندگاهی صدای بوق ماشینی می آمد.دو مرد با لباس کارهای کهنه ای که پر از لکه های رنگ بود با گامهای بلند مشغول حرکت از بین جمعیت بودند.مرد اولی رو به دومی کرد و گفت "بنظرت وایسیم یک کیک و نوشابه بزنیم،توی این سرمای تگری خیلی حال میده"مرد دومی شانه هایش را بالا انداخت و گفت"نوچ الان فقط چایی میچسپه،اونم پاهاتو دراز کرده باشی و فقط کنترل تلویزیون زیر دستت باشه و هی کانال عوض کنی"مرد اولی گفت " اما من هم ضعفم زده هم دلم کشیده،وایسا باهم بزنیم ،اصلا مهمون من،خوبه؟"مرد دومی چشمانش را بست و پک عمیقی به سیگار زد و ته سیگار را روی زمین انداخت و با پایش خاموش کرد و گفت "اتوبوس خط واحد داره میاد دیگه حال ندارم ده دقیقه وایسم تا بعدیش بیاد،میخوام زودتر برسم خونه"بعد از کمی مکث و تعلل هر کدام بسمت کار خودشان رفتند،مرد دومی وقتی دید اتوبوس در ایستگاه هست،میخواست سریع از خیابان فرعی رد بشود  و به ایستگاه برسد که دیگر نفهمید چه اتفاقی افتاد،فقط فهمید آسمان و خیابان دور سرش میچرخند و تمام بدنش درد میکند و یک دفعه دید دارد به آسمان نگاه میکند.انگار وقتی از خیابان میخواست رد بشود یک ماشین به او زده بود و ماشین زیرپای راننده خاموش شده بود و هرچقدر میخواست استارت بزند ماشین روشن نمیشد،بالاخره مردم جمع شدند و به آمبولانس زنگ زدند.بعد از نیم ساعتی به بیمارستان رسیدند و یکساعتی هم آنجا معطل شدند تا بالاخره مشخصی شد شانه و مچ پایش شکسته است و قرار بر این شد که بعد از دوازده شب چیزی نخورد تا فردا صبح به اتاق عمل برود.همینطور که داشت سقف بیمارستان را نگاه میکرد به ساعت نگاه کرد،هنوز ساعت ده نشده بود و با خودش میگفت " ایکاش مانده بودم و  آن نوشابه را خورده بودم"itsmahmouditsmahmoudWed, 09 Oct 2024 19:20:59 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/قولنامه-kfr4mx2lblmwداخل مغازه کوچکی روی صندلیهای رنگ و رو رفته ای نشسته بود و تابلوی مغازه که با رفت و آمدی هر ماشین  یا موتوری تکانی میخورد هرلحظه ممکن بود سقوط کند و گاوصندوق بزرگی در گوشه مغازه بود که درش نیمه باز بود و دفتر قولنامه ای روی میز بود که تمام میز را پر کرده بود.بنگاهی با چشمانی خیره و لبخندی که تمام لثه هایش پیدا بود به او خیره شده بود و میگفت چرا امضا نمیکنی،توکل کن،خدا کریمه.اما هرچقدر تلاش میکرد نوشته های قولنامه را بخواند نمیتوانست،همه چیز تیره و تار بود،ذره بینی از جیبش بیرون آورد و یک چشمش را بست و با ذره بین نگاه دیگری به قولنامه انداخت ولی بازهم فایده ای نداشت.بنگاهی دوباره لبخندی زد و این دفعه حتی دندانهای پایینیش هم پیدا شد و گفت"خیالت جمع،همه چیزش درسته.اگه نمیتونی امضا بزنی استامپ هست.همه امضاها اوکی هست،دیگه برای صاحبخونه شدن نباید اینقدر معطل کنی،ایشالا چند روز دیگه توی محضر خورده بنامت.خودکار را از روی میز برداشت تا امضا کند اما هرچه خودکار به صفحه قولنامه نزدیکتر میشد،صدای خنده و قهقهه بیشتر میشد،مکثی کرد و دوباره ذره بین را از جیبش بیرون آورد و دید صدای خنده ها بزرگتر و ترسناکتر میشود،سرش را بلند کرد دید بنگاهی با ذره بینی بزرگتر دارد ادای او را در می آورد و هرکسی که در مغازه هست او را با انگشتش نشان میدهد و ادای او را در می آورد و قهقهه میزنند.نفسش بندآمده بود،عرق پیشانیش را پاک کرد و دوباره خودکار را تکانی داد تا امضا کند ولی صدای خنده ها آزارش میداد میخواست بلند شود و برود که چند مرد با اشاره بنگاهی دستهایش را گرفتند و انگشتش را به زور در استامپ زدند و میخواستند پای قولنامه بزنند.هرچه زور میزد نمیتوانست جلویشان را بگیرد فقط یک ذره دیگر کافی بود تا انگشتش پای قولنامه بخورد و همه چیز تمام شود.چشمانش را باز و بسته کرد و چند باری پلک زد و نفس عمیقی کشید و یک دفعه از خواب پرید دوروبرش را سیاهی و تاریکی گرفته بود وفقط صدای تیک تاک ساعت می آمد.دستش را زیر بالشت برد و فندکش را بیرون آورد و با شعله آن ساعت مچیش را نگاه کرد ساعت تازه دو نیمه شب را نشان میداد.پتو را روی سرش کشید و دوباره میخواست بخوابد ولی هرچه تقلا میکرد فایده ای نداشت خواب از سرش پریده بود و هنوز صدای قهقهه زدن ها در گوشش بود.بلند شد و به حیاط رفت و سیگار پشت سیگار روشن میکرد ولی آرام نمیگرفت،ده دوازده سیگار کشیده بود وقتی آخرین سیگار را زیر پایش خاموش کرد بسمت اتاق پشتی رفت و صندوقچه را از زیر کمد بیرون کشید.دوباره قولنامه را بیرون آورد و با شعله فندک زیر و رو کرد،همه چیز درست بود،همه بندها درست بود ولی چطور اینقدر ساده بازی درآورده بود که همچین کلاه بزرگی سرش بگذارند وقتی پس انداز بیست و سه سال از زندگیش را بابت خانه ای داده بود که به چندین نفر فروخته بود و الان هیچ چیزی نداشت حتی امضای صاحبخانه هم جعلی بود و صاحبخانه کس دیگری بود.دوست داشت با همان شعله فندکش تمامش را آتش بزند.قولنامه ای که دیگر هیچ ارزشی نداشت،سریع آن را تا زد و دوباره در صندوقچه گذاشت و رفت کنار دیوار تکیه زد و سرش را بین پاهایش گذاشت و دوباره آن روز را مرور کرد و با خودش میگفت"چطور من خر و احمق نفهمیدم،چطور همچین کلاه بزرگی سرم رفت،من خر نباید میفهمیدم نقشه ای در کار است،خب همه جا همینطور معامله میکنند ،چطور باید میفهمیدم بنگاهی که شاید چهل سال کارش این است یک دفعه بخواهد کلاه همه را بردارد."چشمانش را بسته و باز دوباره و دوباره و دوباره مرور کرد،که سنگینی دستی را روی شانه هایش حس کرد،سرش را بلند کرد دید همه جا روشن است و سکینه جلوی رویش ایستاده است و با چشمانی گرد شده و خیره به او نگاه میکرد.سکینه آب دهانش را قورت داد و گفت"اوس علی دم در وایساده منتظرت هست میگه چرا بابات نمیاد که بریم سرکار".دستی روی سر سکینه کشید و پیشانیش را ماچ کرد و گفت" برو بگو الان میاد"بلند شد،لباسش را عوض کرد و لباسهای کارش را برداشت و سیگاری زیر لبش گذاشت و همینطور که داخل جیبش دنبال فندک میگشت بیرون رفت.itsmahmouditsmahmoudTue, 08 Oct 2024 20:04:17 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/کابوس-xx64epvmlwhfچشمانش را باز کرد،صدای آهنگ ملایمی می آمد،صدای تیتراژ پایان فیلم بود،باز جلوی تلویزیون خوابش برده بود،یادش نمی آمد کجای فیلم خوابش برده بود فقط یادش می آمد چشمانش را بسته بود،نفس عمیقی کشیده بود و دیگر هیچ چیزی به خاطرش نمی آمد.صدای زنگ در آمد و یک دفعه تمام خاطراتش مثل فیلم سینمایی جلوی چشمش آمد،باخودش گفت چرا یک صدای زنگ باید این همه خاطرات را زنده کند.صدای زنگ دوباره به صدا درآمد و همراه آن با چیزی فلزی مثل کلید کسی به در میزد.گلویش کمی خشک شده بود دوست داشت اول کمی آب خنک بخورد و بعد در را باز کند ولی انگار کسی که پشت در بود خیلی عجله داشت.یک دفعه خودش را توی آیینه قدی کنار در دید هیچ چیزی به تن نداشت لخت مادرزاد بود،دوروبرش را نگاه کرد یادش نمی آمد چرا لباسهایش را در آورده است.لباسهایش را دید که روی مبل افتاده است،سریع میخواست لباسهایش را تن کند ولی پاهایش قفل شده بود،احساس سنگینی میکرد نمیتوانست قدم از قدم بردارد،دوباره صدای زنگ آمد و پشت سر آن صدای ضربه آمد.میخواست بگوید کمی صبر کن،الان میام ولی زبانش بند آمده،به فاصله یک متری در بود ولی نمیتوانست نه تکانی بخورد و نه حرفی بزند.صدای پای کسی می آمد که به در نزدیک میشد و کلید را در قفل در انداخت تا در را باز کند،میخواست سریع پشت در بپرد و نگذارد کسی وارد شود ولی نمیتوانست،نفسش بند آمده بود و در داشت نمیه باز میشد که از ترس چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید و یک دفعه از خواب پرید.باز کابوس میدید،همان کابوس همیشگی،دوروبرش را دید که تاریک تاریک بود و فقط صدای خروپف مادرش بود که  می آمد،احساس میکرد خنجری وارد گلو و شکمش شده است تمام بدنش درد میکرد،بلند شد بسمت آشپزخانه رفت و کمی آب خورد و یک لیوان پر کرد و به اتاقش برد و بالای سرش گذاشت و دوباره دراز کشید تا خوابش ببرد.itsmahmouditsmahmoudMon, 07 Oct 2024 21:59:20 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/مهاجرت-xa3zxifrfyfqپشت لپ تابش نشسته بود و صفحات را عقب و جلو میکرد،هر از چند گاهی لیوان چایی را برمیداشت و کمی هورت میکشید و دوباره سرجایش میگذاشت و دوباره شروع میکرد به تایپ کردن.جسمش اینجا بود و ذهنش در خواب و خیال پرواز میکرد تمام فکرش پر شده بود از رویای مهاجرت.فرقی نمیکرد،کجا یا به چه شکلی،دوست داشت هرجوری بود از این شرایط خلاص شود.نگاهی به ساعت کوشه لپ تابش انداخت و دید چقدر زود دوساعت نیم گذشته است و هرچه سایت و پیج بود زیر و رو کرده بود ولی دریغ از یک کورسوی امید.لپ تابش را بست و گوشه چشمانش را با هردوشصتش فشار داد و کمی نگه داشت و بعد لیوان چایی را برداشت ولی کاملا سرد شده بود.از پشت میز بلند و در آیینه خودش را نگاه کرد،زیر چشمش یک بند انگشت سیاه شده بود،کمی دقت کرد  دید پیشانیش هم خط افتاده است و چند تاری موی سفید بین موهایش طنازی میکند و موهایش کم پشت تر شده بود.صورتش لاغرتر شده بود و پوست صورتش دیگر آن رنگ و لعاب را نداشت.چند روز دیگر ده سال تمام میشد که استخدام شده بود،چقدر روزهای اول برایش دوست داشتنی بود،حقوق دانشجویی،شغل مشخص و حتی نمیخواست سربازی برود،چقدر برای استخدام در آموزش و پرورش رویاپردازی که نکرده بود.و مثل چشم برهم زدنی زمان گذشته بود و الان چندین سال بود که در یک روستای دورافتاده بود.اوایلش هر روز لحظه شماری میکرد که پنج سال تمام شود و خیلی وقت بود که آن پنج سال گذشته بود و فقط از این روستا به روستای بعدی رفته بود،چه فرقی داشت معلم باشی یا مدیر،وقتی کار تمام میشود از ظهر تا شب باید برهوت را ببینی،خیلی موقع ها حتی آنتن نداشت که زنگ بزند،و زمستانها که دیگر امانش را بریده بود،مگر چیزی بدتر از این هم میشود که سرمایی باشی و کپسول گاز هم نباشد.هرچقدر بقول خودش در آن دوران دانشجویی پز داده بود الان از دماغش بیرون کشیده بودند.صبح تا ظهر با چند دانش آموز و تا فردا صبح تنهای تنهای تنها.آب منطقه سفیدی دندانهایش را به زردی برده بود،چند شن و سنگ هم نصیب بدنش کرده بود،شغلی که قرار بود آینده اش را بسازد الان داشت زندگیش را تباه میکرد،وقتی فکر میکرد با حقوقش در ده سال ماشین و خانه میخرد خنده اش میگرفت،با خودش میگفت چقدر بچه بودم.یکی دوسال تصمیم جد گرفته بود که از این تنهایی نهایت استفاده را ببرد و دوباره کنکور بدهد و فقط برای دندانپزشکی بخواند و بعد با حقوق یکسالش به اندازه سی سالش پول دربیاورد،اما موفق نشده بود،هرچند بعدش فهمیده بود که از این خبرها هم نیست.با خوش میگفت کجای راه را اشتباه رفته ام،کجا باید بهتر تصمیم میگرفتم شاید....شاید هیچ راهی دیگری نباشد شاید حتی همین مهاجرت هم راه بجای نبرد ولی دوست نداشت این حداقل امید حتی اگر خیالی هم باشد را از دست بدهد.دوباره پشت میزش نشست و لپ تاب را باز کرد و تایپ کرد "سریعترین و راحت ترین روش مهاجرت"itsmahmouditsmahmoudWed, 02 Oct 2024 18:37:06 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/آخرین-کار-fz9ujlrbhvbsعرقهای روی پیشانیش را با آستینش پاک کرد،دستش را داخل جیبش کرد و ساعت مچی بدون بندی را بیرون آورد و ساعت را نگاه کرد،ساعت دوازده و چهل دقیقه بود و چیزی به اذان نمانده بود،از داربست پایین آمد و خودکار را از پشت گوشش برداشت و دفترچه جیبی رنگ و رو رفته ای که گوشه های خیس عرق بودند را از جیب پشتی شلوارش بیرون کشید.سریع برگه ها را عقب و جلو میکرد تا به امروز برسد و داخل آن هشتم مرداد هشتاد و چهار نوشت.لباسش را عوض کرد،به دستشویی رفت و وضو گرفت،هنوز چند قدمی برنداشته بود که نقش زمین شد،علی که از دور نگاه میکرد سریع بلند شد و بسمت استاد منوچهر دوید،هرچقدر سعی میکرد او را بلند کند زورش نمیرسید،اصلا تکان نمیخورد تمام بدنش داغ داغ شده بود و نفس های کوتاه و سریعی میکشید.با کمک چند نفر به زور او را داخل خانه بردند و زیر کولر گذاشتند پاهایش را بلند کردند و ماساژ میدادند،ولی هیچ فرقی نمیکرد،بالاخره به اورژانس زنگ زدند و بعد از نیم ساعتی سررسید و بسمت بیمارستان حرکت کردند،درطی مسیر علی به صورت تکیده منوچهر زل زده بود که هرلحظه تکیده تر میشد و چشمانش میخواست از کاسه بیرون بزند.نفسش به شماره افتاده بود و مدام آب دهانش را قورت میداد و صدای آژیر تمام ذهنش را گرفته بود.که سنگینی دستی را احساس کرد.پرستار بود و پشت سرهم میگفت"آقا چرا جواب نمیدید مگه شما همراهش نیستید،بیماری خاصی داره؟دارویی استفاده میکنه؟".علی که گیج ومبهوت به دهان پرستار خیره شده بود گفت"متوجه نشدم،چیزی گفتید؟" و پرستار دوباره سوالش را تکرار کرد.علی که زبان در دهانش خشک شده بود گفت"بیماریییی!!!!!!"و دوباره مکثی کرد و گفت"آره سرطان داره اما هرچی گشتم داروها با اوستا نبود".بالاخره آمبولانس به بیمارستان رسید و منوچهر در اورژانس بستری شد و یکی دوساعتی گذشت تا همه خانواده،برادر،داماد و بقیه سربرسند،انگار همه منتظر بودند که یکی از همین روزها سریع خودشان را به بیمارستان برسانند.و بعد از چندین ساعت منوچهر چشمانش را باز کرد و به سقف زل زد و دست راستش را به زور بلند کند وبه سقف اشاره کرد و هرچه بیشتر تقلا میکرد صدای دستگاهی که به او وصل شده بود بیشتر میشد و یک دفعه صدای بوق ممتد تمام فضا را گرفت،صدای قدمهای پزشک و پرستار  بین صدای شیون و گریه گم شده بود.هرچقدر تلاش میکردند صدای بوق ممتد بیشتر میشد و بعد از نیم ساعتی که عرق تمام صورت پزشک و پرستار را گرفته بود دست از کار کشیدند ولی هنوز صدای بوق ممتد می آمد.استاد منوچهر رفت و نتوانست آخرین کارش را تمام کند.itsmahmouditsmahmoudTue, 01 Oct 2024 19:10:35 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/ماهیتابه-jiriie1hvfgpهمه ظرفهای قدیمی،قابلمه،ماهیتابه و بشقابهای قدیمی را دور انداخته بودند،آنهایی که خریدار داشت نصیب خریداران آهن قراضه شد،بقیه هم سر از سطل آشغال درآورد.ولی از بین این همه وسایل،یک ماهیتابه رویی قدیمی که دسته اش شکسته بود و کناره هایش در طول زمان سیاه شده بود،هنوز مهمان آشپزخانه بود.و جعفر از همه چیز میتوانست دل بکند بجز همین،همین ماهیتابه سیاه و کج و معوج که همسن خودش بود،کاربرد ماهیتابه برایش فقط نیمرو بود و بس،و تنها نیمرویی که به دلش میچسپید فقط داخل همین ماهیتابه بود.نیمرویی که طعم و لذت کودکی را برایش داشت وقتی کم روغن میریخت و ته آن مثل ذغال میشد و با قاشق به جانش می افتاد که ته دیگهای سوخته و طلایی را از ته آن بکند و خش خشی که روی اعصاب همه بود،آخر کارهم دوست داشت با زور تمام نانش را ته ظرف که هنوز روغنی بود بمالد که سیاه سیاه شود.نه اینکه از روی نداری این کارها را بکند،همه چیز داشت،دو دهنه مغازه در حجره فرش فروشها داشت،خودش و زن و پسرهایش هرکدام یک ماشین داشتند و چندین باغ و زمین که اطراف شهر بود،اگر از همین امروز هم کار نمیکرد سالهای سال داشت که بخورد ولی نیمروی کم روغن هنوز برایش چیز دیگری بود.اولین باری که یادش می آمد کسی تکه نانی در ظرف خالی نیمرو چرخانده باشد مادرش بود،وقتی که هنوز خیلی کوچک بود که دنیا را بفهمد،مادرش برایش در همین ماهیتابه نیمرو درست میکرد و همیشه نان خالیش را در کنار ظرف میچرخاند تا جعفر گشنه نماند.ولی مادرش هم مثل همان ماهیتابه بود،دیگر دست و پایی برایش نمانده بود،نه راه میرفت و نه کسی را میشناخت،ولی هنوز آن عادتش را فراموش نکرده بود،هر وقت جعفر نیمرویی درست میکرد،کشان کشان خودش را میرساند و لقمه لقمه در دهان جعفر میگذاشت و در آخر تکه نانی در ظرف میچرخاند.تا به لقمه آخر میرسید میگفت " تو دیگه هستی با اون سبیل درازت مثل دزد سرگردنه هستی،از جلوی چشمام دور شو".ولی این چند مدت دیگر برایش فرق داشت دیگر نه هوس نمیرو میکرد و نه دیگر مادری داشت که کنارش بشیند،مادرش دوازده روز بود که زیر چند خروار خاک به خواب رفته بود،آخر سر تصمیش را گرفت و وقتی امروز صبح از خانه بیرون میرفت،ماهیتابه با خودش برد و در جوب سر خیابان انداخت.itsmahmouditsmahmoudMon, 30 Sep 2024 22:57:04 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/بختک-yifjwbef5iucصدای تیک تاک ساعت مدام توی سرم هست باحالیکه یک ساعت دیواری ساده هست که آن هم در پذیرایی نصب هست باز صدای تیک تاکش تا اینجا که زیر پتو هستم می آید،ساعت دوازده و چهل دو دقیقه هست و همه جا ساکت و تاریک هست،صدای خروپف پدر و مادرم از اتاق کناری می آید و خواب خیلی وقت هست که از چشمانم رفته است.دوست دارم حداقل نیم ساعتی بخوابم نیم ساعت بدون فکر و خیال ولی نمیتوانم،هرشب زندگی من همین هست به زور به خواب میروم و دم صبح بیدار میشوم و وقتی مردم شهر شروع به رفت و آمد میکنند خوابی عمیق تمام چشمانم را میگیرد ولی باز صداهای که از بیرون می آید نمیگذارد که بخوابم.گلویم خشک خشک شده است شاید کمی آب خوردن کمکم کند تا بخوابم ولی نه،بازهم به مثانه ام فشار می آید و نیم ساعت دیگر حتما باید به دستشویی بروم،اما نه،این گلوی خشک نمیگذارد حتی به خواب رفتن هم فکرکنم.بسیاری از موقع ها اتفاق عجیبی برایم می افتد،احساس میکنم چیزی روی سینه ام نشسته است و با دستان سیاهی گلویم را فشار میدهد،بعضی وقتها فکر میکنم که نزدیک است از ترس سکته کنم و درجا تمام کنم ولی هیچ اتفاقی نمی افتد و وحشت زده و خیس عرق از خواب بیدار میشوم،بعضی وقتها آنقدر ترس وجودم را میگیرد که دوست دارم فریاد بزنم ولی نمیتوانم،هرچه تقلا میکنم هیچ فایده ای ندارد.دیشب وقتی خوابیدم باز همین اتفاق برایم افتاد چشمانم تازه گرم شده بود که باز موجودی ترسناک بر روی سینه ام نشست،فکر میکردم حداقلی یکی دوساعتی خوابیده ام که این کابوس سراغم آمده است ولی اشتباه میکردم فقط پنج دقیقه گذشته بود،اما در همان پنج دقیقه بسیاری از خاطرات زندگیم را مرور کردم،عمری چند ده ساله آنچنان جلوی چشمانم به نمایش درآمد که انگار آن اتفاقات همین الان دارند اتفاق می افتند.شبها نمیتوانم بخوابم و روزها سردرد دارم،چشمانم مثل دوکاسه خون میشود،مدام با خودم میگویم چرا من باید این همه درد ورنج را تحمل کنم،امروز وقتی در اینستا چرخی میزدم متوجه شدم که به این حالت بختک میگویند،ولی این چه بخت برگشته ای است که این بختک نصیب من میشود.یکی گفته بود اگر بختک روی سینه ات افتاد توهم گلوی بختک را بگیر و آن موقع او تسلیم تو میشود و هرچه آرزو داری برآورده میکند،یکی دیگر گفته بود بخاطر اضطراب هست و به آن آپنه میگویند و هیچ موجود خیالی نیست.هرکسی حرفی زده بود ولی برای من چه فرقی میکند وقتی که بختک روی من می افتد وقتی ترس تمام وجودم را میگیرد،شاید باید دوز داروها را بیشتر کنم.شاید باید طلسم و ورد همراه خودم داشته باشم و شاید بهتر باشد هیچ وقت دیگر نخوابمitsmahmouditsmahmoudSun, 29 Sep 2024 19:49:15 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/ننه-بزرگ-qf0ayskvbgydامروز هم نوبت من بود که به ملاقات ننه بزرگ برم،مثل همیشه دوشنبه هرهفته یکی از ماها به دیدنش میرفت،منظور من،مامان و خاله هام هست،ننه بزرگ مادر،مادربزرگ من هست ولی نمیدونم چه چیزی پیش اومده که بین تمام نوه و نواده های که داره فقط ماها هستیم که به دیدنش میریم.ننه بزرگ اینقدر عمر کرده که دیگه خودش رو هم نمیشناسه،نمیدونم چندسالش هست ولی از وقتی یادم میاد و از وقتی بچه بودم تنها بود وخانه سالمندان زندگی میکرد،مال و منال زیاد داشت ولی جایی بهتر از خانه سالمندان براش نبود اقلا اونجا بهش رسیدگی میکردن.تمام بچه هایش فوت کرده بودند و شوهرش هم وقتی جوان بود مرده بود ولی او مثل همان درخت بلوطی که جلوی خانه پدریش در روستا بود هنوز سرپا بود،ننه بزرگ موهای بلندی داشت که همیشه حنا میگذاشت حتی کف دست و پاهایش را حنا میگذاشت،چقدر وقتی بچه بودم از رنگ دست و پایش ذوق میکردم،موهایش تاپایین کمرش میرسید موهایی که هیچ وقت کوتاه نکرده بود همیشه میگفت موی یک زن،شرف اون زن هست نه باید کسی اون رو ببینه و نه باید کوتاه بشه،بعضی موقع ها بهش میگفتیم پس چرا لباس محلی میپوشی و موهایت را زلف میکنی،میگفت اینها رسم هست اشکالی ندارد.ابروهایش را وقتی جوان بود تراشیده بود و بجایش خالکوبی کرده بود نوار سبز رنگی که مثل هلال ماه بود،روی چانه و پشت یکی از دستهایش هم یک علامت مثل بعلاوه بود،دوست داشتم من هم در همان زمان بودم و خالکوبی میکردم.هر دوشنبه که یکی از ما به دیدنش میرفت،حمامش میکردیم،موهایش را شانه میزدیم،همیشه فقط و فقط با گل سرشور موهایش را میشست اگر نبود شامپو نمیزد و بعد با شانه چوبی که از دوطرف دندانه ریز و درشت داشت آرام و آرام گل سرشور را از موهایش بیرون میکشید،چقدر آرامشش را دوست دارم.این هفته خیال میکرد من مادرش ننه خاتون هستم،خیال میکرد دختربچه ای چهارده ساله هست هرچند برای آنها دخترچهارده ساله اوج جوانی و زیبایی بود،امروز به من گفت اجازه میدهی بعد از حمام با دختر مش الیاس به صحرا بروم،دختر مش الیاس سی و هشت سال پیش مرده است و تقریبا هم سن و سال ننه بزرگ بوده است.دکتر میگفت کسی که آلزایمر میگیرد این چیزها دیگر طبیعی است.نمیدانم امروز چرا اینقدر تحت تاثیر قرار گرفتم،مادرم میگوید که من خیلی شبیه ننه بزرگ هستم حتی خیلی از آشناها گفته اند حرکات دست و راه رفتن من دقیقا مثل ننه بزرگ است،یعنی قرار است من هم به اندازه او عمر کنم و من زنده باشم و تمام خانواده،دوستان و آشنایانم اسیر خاک شوند و جایی برسد که دیگر خودم را هم نشناسم.بنظرم اصلا چنین زندگی خوب نیست.فکر کردن به اینکه ممکن است روزی برسد و مادرم نباشد مرا دیوانه میکند،اصلا دوست ندارم به این چیزها فکر کنم ولی مدام به ذهنم می آید.از اینکه روزی برسد که تمام کسانی که میشناسم و دوستانش دارم نباشند دیوانه ام میکند،چقدر سخت است و چقدر آلزایمر و فراموشی در این موقع ها خوب هست مثل دارویی میماند که چیزی را متوجه نمی شوی،شاید بخاطر همین فراموشی هست که ننه بزرگ اینقدر سرحال است.امروز که موهایش را میشستم خیلی خسته شدم،چقدر موی بلندی داشت یک لحظه وسوسه شدم که نصف موهایش را قیچی کنم تا راحتتر باشم ولی یاد حرفش افتادم درست بود او نمیدانست و فراموش کرده بود ولی من یادم که هست.وقتی وقت ملاقات تمام شد و خواستم بیایم،دستش را در جیب جلیقه اش کرد و نصف مغز گردو با یک دانه آبنبات بهم داد،چقدر طعم و بوی خوبی داشت و چقدر دلچسپ بود و از جیب دیگرش چیزی برداشت و خورد و گفتم که توی اون جیبت چی بود گفت کندر هست برای معده میخورم میگن حافظه رو تقویت میکنه.نگاهش کردم و لبخندی زد و سرم را گرفت ویک ماچ وسط پیشانیم کرد.وقتی به خانه برگشتم هنوز یک ساعتی نگذشته بود که تلفن زنگ خورد،خانم جوادی مسئول خانه سالمندان بود،گفت تمام کرده است.خوش بحالش همیشه دوست داشت هرجایی که میرود تمیز،مرتب و خوش بو باشد و امروز بازهم تمیز،مرتب و خوشبو بود.itsmahmouditsmahmoudWed, 25 Sep 2024 21:17:29 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/فوران-tdezld2sg75kنیم ساعت دیگر دقیقا بیست و چهار ساعت میشد که از مادرش خبری نداشت،طولانی ترین زمان قبل از این وقتی بود که برای اتاق عمل رفته بود و آنهم فقط شش ساعت طول کشید ولی مطمئن بود که خوب میشود و هیچ وقت سابقه نداشت اینقدر بی خبر باشد.آخرین باری که صدای مادرش را شنیده بود خسته تر از بقیه روزها بود و بعد از تماس دیشب دیگر خبری نبود،همیشه اول صبح و عصرها بعد از اینکه شیفتش تمام میشد زنگ میزد و یکبار هم آخرشب،برای اینکه مطمئن شود داروهایش را خورده است.نه فقط مادرش،بلکه هیچ کدام از اعضای خانواده اش جواب تلفنهایش را نمیدادند،نه خواهر و نه برادرها،حتی دایی کوچکش که هفته ای دو یا سه بار به مادرش سر میزد هم تلفن را جواب نمی داد.با خودش میگفت یعنی چه اتفاقی افتاده است،نکند ..دوست داشت فکر کند چه اتفاقاتی ممکن است پیش آمده باشد،میترسید که فکری کند،روزی سختی را گذرانده بود از وقتی که بعنوان مهندس اقماری شروع به کار کرده بود،بیشتر از سنش به نظر می آمد،مدام فکرش خانه بود،جایی که صدای مادرش بود،جایی که بوی قورمه سبزی و پیاز داغ تمام خانه را گرفته بود،جاییکه صدای ذکر گفتن مادرش را میشنید،دلش حسابی تنگ شده بود.از هرکسی که ممکن بود خبر گرفته بود ولی کسی جواب نمیداد،آخرسر یادش به محمدرضا افتاد دوست دوران کودکیش که همسایه دیوار به دیوارشان بود،ولی او هم ماموریت بود و آخرین تیرش هم از کمان رفت.هوا تاریک شده بود و نسیم گرمی روی گونه هایش میلغزید،دوست داشت همین الان به جاده بزند ولی حتی نمیتوانست تا جاده اصلی برود هیچ ماشینی دور وبرش نبود حتی اگر میخواست یکسره برود چهارده ساعتی در راه بود و دیگر نمیتوانست این همه انتظار را تحمل کند.یک دفعه خاطره ای مثل رعد برقی در شب طوفانی تمام ذهنش را تسخیر کرد یادش به شبی افتاد که پدرش تا دیرموقع نیامد،ساعت نه و نیم شب بود که مادرش بچه را خواباند و فردا صبح معلوم شد که پدرش فوت شده است نکند باز هم همین اتفاق افتاده باشد و این جمله مثل موریانه داشت تمام وجودش را میخورد.هنزفری را برداشت و در گوشش چپاند و چند آهنگ ملایم پلی کرد ولی اصلا صدای آهنگ ها را نمیشنید و مدام این جمله در ذهنش تکرار میشد نکند اتفاقی افتاده باشد.نمیتوانست قدم از قدم بردارد حتی نمیتوانست تا کانکسش برود،نفسش بند آمده بود شاید یک دوش گرفتن میتوانست به او کمک کند،در همین فکر و خیال بود که رضا دستی روی شانه اش گذاشت و گفت"چه خبرا،میزون نیستی!"همین جمله برایش بس بود تا مثل آتشفشانی فوران کند،چشمانش گرد شده بود و اشک در چشمانش حدقه زده بود،نفسش تندتر میزد و مدام یاد آن شبی می افتاد که پدرش فوت شده بود،یاد همان روزی افتاد که تازه دوازده سال را تمام کرده بود و قرار بود برای تولدش،یک سگا با چند بازی بخرند.و آن شب چقدر در رویای شیرین بود که با صبح طوفانی روز بعد تمام زندگیش زیر و رو شده بود.از آن روز به بعد  تمام زندگیش مادر و خواهر و برادرهایش شده بود،مادری که چند بچه را بزرگ کرده بود و همه آنها را خانه بخت فرستاده بود و یوسف مانده بود با مادرش.پاهایش را دیگر حس نمیکرد،سرش سبک شده بود نمیدانست چطور تا کانکسش رفته بود،بدون اینکه بخواهد شروع کرد به گریه کردن،آنقدر گریه کرد که تمام لباسش خیس شده بود ،آب دهانش روی تمام کف زمین ریخته بود،گلویش خشک شده بود و دیگر نمتوانست گریه کند بیصدا هق هق میکرد،دور لبانش سیاه شده بود که یک دفعه زیر خنده زد طوری قهقهه میزد که صدایش تمام محوطه را گرفته بود.هرچند دقیقه یکبار از خنده به گریه میرفت و از گریه به خنده میرفت مثل آونگی که نوسان میکند.رضا که تمام این مدت یوسف را گرفته بود،از وحشت خشکش زده بود،هیچ کلامی بین آنها رد و بدل نمیشد،فقط او را در آغوش گرفته بود و با دستش پشتش را نوازش میداد و میگفت "آروم باش،آروم"ولی هیچ تاثیری نداشت،بخاطر سرو صدای که درست شده بود چند نفری دورش جمع شده بودند و هاج و واج او را نگاه میکردند،در آخر پزشک و پرستار مجموعه آمد و به زور دست و پایش را گرفتند و آرام بخش تزریق کردند،چند دقیقه ای طول کشید تا اثر کند و مثل پسربچه ای پنج شش ساله تا صبح خوابید.itsmahmouditsmahmoudTue, 24 Sep 2024 18:57:15 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/چوب-بازی-hhkmqpuasdtkهمیشه این فصل از سال را بیشتر از بقیه فصل ها و ماهها دوست داشت،همه جا سرسبز بود همه مشغول کاری بودند،محصول ها آماده بود و کار و کاسبی همیشه پر رونق تر بود،برای او هم رونق خودش را داشت،بعضی از روزها به اندازه سه یا چهار روز در بقیه سال فروش داشت.همه جا عروسی  بود و صدای ساز و دهل از همه جا می آمد،عمو زاده هایش در کار عروسی بودند،یکی ساز میزد یکی دهل میزد،یکی آن وسط میرقصید،هر روزی که عروسی داشتند بر هر قیمتی بود بارش را میفروخت تا بتواند همراه عموزاده هایش به عروسی برود.ازدواج کرده بود،چندتا بچه قد و نیم قد داشت ولی هنوز حس و حالش مثل همان روزهایی بود که تازه پشت لبش سبز شده بود،ازغروب تا نیمه شب در عروسی بود،گرگ و میش هوا در میدان تره بار بود تا بار تازه پیدا کند و تا بعد ازظهر کار میکرد،بعضی روزها چندساعتی بیشتر نمیخوابید ولی اصلا احساس خستگی و بیخوابی نمیکرد.هر وقت نقاره چی ساز برای چوب بازی میزد،اولین نفری بود که وارد میدان میشد،چقدر آن لحظه را دوست داشت وقتی که وارد میشد و تمام زنان و دخترها برایش کل میزدند و همانطور که چوب را روی سرش تکان میداد و میچرخید نیم نگاهی به جمعیت میکرد.وقتی وارد میدان میشد دیگر کسی نمیتوانست چوب را از او بگیرد مثل اینکه جانش را میگیرند.یکی دوباری ساق پایش شکسته بود ولی بازهم فایده ای نداشت فقط حسرت این را میخورد که چرا با پای شکسته نمیتواند وسط میدان برود،پای چپش کمی کوتاه تر شده بود ولی طوری راه میرفت که اصلا کسی متوجه نمیشد.از سرحد تا گرمسیر او را میشناختند،درست بود چرخ روزگار گرد سفیدی بر روی موهایش پاشیده بود و دست تقدیر چند چوب خط بر پیشانیش نهاده بود ولی هنوزم حریف نداشت،فقط بعضی موقع ها انگار طلسمش شکسته میشد،سوی چشمانش کمی رفته بود و تا میفهمید که خستگی چشمانش ممکن است کار دستش بدهد،سریع میدان را به بهانه قلیان با تنباکوی خوانسار رها میکرد.وقتی به او میگفتند چرا به میدان نمیرود تا درسی به این جوانهای کله شق بدهد،لبخندی میزد و قلیان را روی گوشه لبش میگذاشت و میگفت"جوان هستند بزار کیفشون رو بکنن من فقط میخواستم نشونشون بدم دور دست کیه و دود از کنده بلند میشه".ولی ترسی در اعماق دلش نشسته بود که نکند روزی برسد که این سوی چشمش برود و دیگر نتواند خودی نشان بدهد،پدرش هم همینطور بود هنوز موهای سرش کامل سفید نشده بود که سوی چشمانش رفت و خانه نشین شده بود ولی دوست داشت حداقل تا وقتی که تقدیر آن زمان را برساند نگزارد کسی روی دستش بلند شود.دختر بزرگش سن و سالی نداشت ولی قد کشیده بود و چندین خواستگار پیدا کرده بود،ولی نه پولی داشت و نه جهیزیه ای آماده کرده بود،هر چه داشت و نداشت را خرج خورد و خوراک کرده بود و اگر پول سیاهی مانده بود شاباش کرده بود.تا اینکه در عروسی چشمش به گل تاج خانم بیوه حاج اسدالله افتاده بود،یادش آمد وقتی میخواست ازدواج کند یکی دوبار خواستگاری کرده بود ولی جواب رد شنیده بود،ولی میدانست گل تاج خانم بدش نمی آید که شوهری داشته باشد و فکری مثل برق از چشمانش گذشت،اگر بتوانم گل تاج را راضی کنم،نانم در روغن است،مگر خود اسدالله نبود که چهار زن گرفت من که فقط یکی دارم.سریع از سرجایش بلند شد و چوب را گرفت و نفر اول و دوم را مثل آب خوردن از میدان به در کرد و چوب را در پای نفر سوم شکاند،شکسته شدن چوب همان  و صدای بلند شدن جیغ آن پسر جوان همان.تا نگاهش را برگرداند دید ابروهای گل تاج در هم رفته است و با چشمانی هراسان به سمت پسرک آمدو گفت"عزیز عمه،من فدات بشم،خدا لعنت کنه هرکی این بلا رو سرت اورده"تازه فهمید چه غلطلی کرده است،آن پسر جوان کیامرث پسر هوشنگ،برادر گل تاج بود که چند سال قبل فوت شده بود و گل تاج او را بیشتر از پسرهای خودش دوست داشت.درست بود که این چیزها در میدان چوب بازی عادی بود ولی این بار قضیه فرق میکرد.هنوز مات و مبهوت مانده بود،نمیدانست چوب را زمین بگذارد یا نفر بعد را از میدان به در کند،این بار هم چوب را در پای نفر بعد شکاند ولی یک دفعه جلوی چشمانش سفید شد واصلا دور و بر خودش را نمیدید.چوب شکسته بود و تکه برگشته بود و مستقیم به صورتش خورده بود،دیگر نفهمید آن شب چطور گذشت،چند هفته ای چشمانش را با دارو بسته بودند ولی اثر نکرد و یکی از چشمانش دیگر چیزی را ندید و از چیزی که میترسید به سرش آمد.و آن بار آخرین باری بود که وارد میدان شد و آخرین باری بود  که عروسی رفت و آخرین باری بود که برایش کل و نقاره زدند .itsmahmouditsmahmoudMon, 23 Sep 2024 18:51:21 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/داغ-w2vjgwel10xvبا گلاب داشت سنگ قبر را میشست،در این چهل روز چهل سال پیرتر شده بود،موهایش یکی در میان سفید بود ولی الان تمام سرش مثل برف سفید شده بود.و این اتفاق مثل برفی شدید تمام زندگیش را زیر رو کرده بود.فکرش را هم نمیکرد بتواند حتی یک روز بدون رسول زنده بماند ولی چهل روز گذشته بود و هر روز داشت مرگ را تجربه میکرد.هر روز و هرلحظه گذشته را یادآوری میکرد هر روز بزرگ شدن رسول جلوی چشمانش بود وقتی توانست راه برود وقتی توانست بخندد و وقتی برای اولین بار اسمش را صدا زد.از خدا گله میکرد چرا همان وقتی که بچه بود او را نبرده بود.وقتی که کل خانه آتش گرفته بود و بین دود و آتش او را  بیرون آوردند، نفس نمیکشید صورتش کبود شده بود همان موقع دستانش را بالا برده بود و دعا کرده بود بحق علی اصغر او را  برگرداند،چرا همان موقع او را بخشیده بود چرا وقتی که آن تب و دانه های قرمز روی بدن بین پسربچه ها بود و از هر سه تا،دو تا را میکشت او زنده مانده بود ولی الان که رفته بود حسرت میخورد چرا دعا کرده بود.کاش هیچ وقت او را برنمیگرداند.برای سلامتیش هرسال یک گوسفند سر میبریدند ولی این همه خون ریختن هم فایده ای نداشت،قبل از این اتفاق به همه میگفت پسرش نظرکرده است خدا نگهدارش هست ولی الان میل و رغبتش را از دست داده بود دیگر دلش به تسبیح و سجاده نمیرفت و چند روزی کنار مزار پسرش شب را به روز میرساند و بعد عذاب وجدان میگرفت و تمام نمازهای قضا را یکجا میخواند.هر کسی او را میدید فکر نمیکرد راضیه بتواند حتی یک روز از رسول دور باشد هر روز منتظر این بودند که بشنوند راضیه تسلیم کرده است ولی هنوز کاسه عمرش پر نشده بود و راضیه ای که جانش به جان رسول بسته بود تنها دلخویش همین سنگ قبر بود.یادش می آمد وقتی رسول تمام کفترهایش را فروخت تا مثل بقیه هم سن و سالهای خودش موتور بخرد و همین موتور بلای جانش شده بود،هر روز با دستان پینه بسته اش دعا میکرد خدایا یا جوانم را برگردان یا مرا هم پیش او ببر ولی انگار دعاهای اجابت شده اش پر شده بود.میگفتن خاک سرد هست کم کم آرام میشوی ولی هر روز بیشتر رسول را میدید،دیروز صدایش را در صف نانوایی شنیده بود،پریروز نگاهش را از پشت ویترین مغازه ای دیده بود و دیشب سایه اش را کنار ستون برق سرکوچه دیده بود،هرجا را نگاه میکرد رسول بود،هنوز بوی لباس و تنش در اتاقش بود،رد دستانش روی دستگیره در بود و پاکت سیگار نصفه اش زیر تخت بود.او همه جا بود ولی دیگر نبود.رسول را با خیاطی بزرگ کرده بود دوست نداشت پسرش حسرت بقیه را بخورد دوست نداشت مثل پدرش معتاد شود ولی حتی زمانه مهلتش نداده بود،نذر کرده بود هر روز ده هزار صلوات برایش بفرست ولی دستش میلرزید دیگر دستش به تسبیح نمیرفت،به ده تا نرسیده بود که تمام وجودش بغض و نبود رسول بود.دوست داشت همیشه روی سنگ قبر رسول دراز بکشد تا زودتر به او برسد و ذکر زیر زبانش شده بود رسول رسول رسولitsmahmouditsmahmoudThu, 19 Sep 2024 08:49:36 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/اسباب-کشی-jv3ns8dknwcfخورشید وسط آسمان رسیده بود و داشت قدرت نمایی میکرد،هوا خیلی گرم شده بود طوریکه از خیابان بخار بلند میشد کمی دورتر که نگاه میکردی انگار وسط بیابان هستی و سراب میدیدی.اما دیگر کار تمام شده بود،از اول صبح شروع کرده بودند و تقریبا تمام وسایل بزرگ و دست و پا گیر رو جابجا کرده بودند،فقط یک سری خرده وسایل مانده بود.هرسال کارشان همین بود،اسباب کشی از این خانه به آن خانه،حسرت داشتن یک خانه نقلی به دلشان مانده بود،دیگر آنقدر خرج و مخارج بالا رفته بود که حتی نمیشد پولی پس اندازه کرده چه برسد به اینکه بخواهند خانه ای بخرند.بعضی موقعها از این سر شهر به آن سر شهر میرفتند،بعضی موقع هاهم فقط از اول کوچه تا سرکوچه جابجا میشدند.امسال هم چندتا کوچه پایین تر رفته بودند.آخرین تکه از وسایل را که بار زدند،علی آقا رو به بچه ها کرد و گفت"دیگه تموم شد ما با ماشین میریم،جانیست شما کم کم بیاید"و پرید پشت وانت بار را گرفت و به راننده اشاره کرد که حرکت کند.نیم ساعتی بود که علی آقا رفته بود ولی خداحافظی فاطمه تمام نشدنی بود،خداحافظی و حلالیت طلبیدن تمامی نداشت،تک تک خانه ها در میزد و از همه خداحافظی کرد،هرچقدر فیروزه با صورتی که از گرما گر گرفته بود به مادرش نگاه میکرد ولی فاطمه دست بردار نبود،آخر سر راضی شد و حرکت کردند.فیروزه خیس عرق شده بود و نای راه رفتن نداشت چادر مادرش را کشید و گفت"چی میشد منو میذاشتید بالای ماشین با بابا میرفتم،خسته شدم،اصلا من دیگه راه نمیام،همین الان ماشین بگیر"فاطمه لبخندی زد و سر فیروزه را ماچی کرد و گفت"قربون دختر گلم برم،اون دختر بزرگ رو میبینی که اونجاست،همون جا خونه ما هست،الان برای خودت و زهرا بستنی میخرم خنک بشید،دورتون بگردم"بالاخره رسیدند،یک کوچه جمع و جور و بن بست بود که تعداد خانه ها به ده تا نمیرسید،خانه آنها ته کوچه بود،یک در کوچک با رنگ آبی آفتاب خورده ای که قسمت پایینش پوسیده بود.اول وارد یک دالان باریک میشدند که مثل کوچه قهر و آشتی بود ولی بعد از آن یک حیاط بزرگ و دلباز داشت که وسطش یک درخت بزرگ نارنج بود و سایه ای نصف حیاط را گرفته بود.علی آقا که نفسش بند آمده بود،با دستش عرق پیشانیش را پاک کرد و یک پاکت سیگار و فندک از جیب کنار شلوارش بیرون آورد و زیر سایه درخت به دیوار تکیه داد و سیگارش را روشن کرد.سیگارش که تمام شد،بستنی خوردن بچه ها هم تمام شده بود،که زهرا یواشکی چند بطری شیشه ای شیر را بیرون خانه گذاشت،فاطمه که از دور داشت زهرا را زیرچشمی نگاه میکرد گفت"باز چکار کردی؟چی رو دورانداختی؟"وسریع دوباره شیشه ها را برگرداند و داد زهرا بلند شد و گفت"مامان جان اینها آشغالند الان ده سال هست که دیگه شیر شیشه ای نیست چرا این همه آشغال دور خودت جمع میکنی"فاطمه آب دهانش را قورت دادو گفت"دختر فضولیش به تو نیومده،حتما بزرگترم شدی میخوای منو دور بندازی،الانم پاشو اون ظرف رو بردار برو از همسایه ها چندتا یخ بگیر،هلاک شدیم"زهرا غرغرکنان ظرف را برداشت و از خانه بیرون رفت،آقا مهدی یکبار دیگر سیگاری روشن کرد و گفت"دیگه بسه بریم استراحت بکنیم اینها دیگه کار یه روز دو روز نیست،تا الانشم خیلی کار انجام شده"سفره را زیر سایه درخت پهن کردند و مشغول خوردن غذا شدند.itsmahmouditsmahmoudTue, 17 Sep 2024 17:21:02 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/پروانه-y9akxoasxqh4تمام تنش پر از مو شده بود،فقط دوست داشت بخورد،آنقدر چاق و بزرگ شده بود که دیگر نمیتوانست تکان بخورد،از برگی به برگی دیگر قل میخورد و اگر اشتباهی تا پایین میرفت و روی خاکها می افتاد دیگر حسابی کلافه میشد،بی موقعها بنظرش می آمد زحمت و ارزشش را ندارد و بهتر است همانجا بماند تا خوراک پرنده ای شود یا از گرسنگی بمیرد ولی تا سایه ای را می دید از ترس چندین پای دیگر هم قرض میگرفت و با هر زحمتی بود خودش را زیر شاخ و برگی پنهان میکرد.و اینجا همان جایی بود که دوست داشت همیشه باشد اصلا دوست داشت یک کرم خاکی باشد نه یک کرم بدردنخور بزرگ و چاقالو که همش بفکر شکمش بود،کرمهای پوست شفاف و بدن کشیده داشتند مخصوصا آن بدنهای که رنگشان به قرمز و صورتی میزد چقدر دوست داشت مثل آنها باشد آزادنه زیر خاک و گل باشد یا روی زمین هرجایی که میخواهد برود.درست بود که زیاد نمیتوانستند خودشان را مخفی کنند ولی این چند روزی که زنده بودند را خیلی خوشحال بودند.زیر آفتاب لم میدادند و بیخیال همه چیز بودند و هرچیزی که در باغچه بود میخوردند،دوست داشت مثل آنها باشد فقط و فقط برگ خوردن دیگر مزه ای نداشت حسابی چاق و پشمالو شده بود.وقتی قل میخورد و در باغچه می افتاد و نگاهش به یکی از همین کرمهای خاکی می افتاد زودی خودش را به کناری میکشید دوست نداشت مسخره اش کنند،همیشه کارشان همین بود،تمام آن کرمهای چاقالو و پشمالو را مسخره میکردند،میگفتند بدن ما کشیده،لاغر و زیبا هست ولی شماها چه.دوست داشت دورادور آنها را ببیند و همیشه حسرتشان را بخورد،دوست داشت زیر یک برگ بشیند و آنقدر از بقیه فاصله بگیرد که دیگر هیچ کس او را بخاطر نیاورد.یکبار که حسابی غذا خورده بود و دیگر نای حرکت نداشت،زیر برگی خودش را چسپاند و آنقدر به خودش پیله و آنقدر پیله دور خودش پیچاند که دیگر هیچ چیزی را نمیدید،دوست داشت بخوابد برای همیشه دوست داشت همیشه آنجا باشد.روزها و شبها پشت سرهم میگذشت و در تنهای خودش در پیله ای که برای خودش بافته بود ماند،اما یک روز دیگر خیلی خسته شده بود،دیگر توان ادامه دادن نداشت دوست داشت بیرون بیاید و بگوید که هیچ چیز دیگری برایش مهم نیست،نه آنها و نه رویاهایشان و نه زندگیشان،دوست داشت برای خودش زندگی کند،هرجور که میخواهد باشد.با دهانش کم کم پیله را پاره کرد،نور خورشید چشمانش را اذیت میکرد،چیزی چسپناک تمام بدنش را پوشانده بود و تمام بدنش به هم چسپیده بود ولی احساس میکرد خیلی سبکتر شده است،کمی زیر آفتاب ماند تا هم بدنش خشک شود و چشمانش به نور عادت کند،احساس عجیبی داشت،انگار اتفاقی افتاده بود.دیگر خبری از آن سنگینی نبود و جلوی پاییش را نگاه کرد سایه موجودی باریک با بالهای بزرگ را جلوی پاییش دید سریع با نگاهی وحشت زده به عقب برگشت ولی کسی نبود دوباره جلوی پایش را نگاه کرد دوباره همان سایه را دید ولی باز خبری نبود.با خودش گفت شاید این همه تنهایی و تاریکی باعث شده که توهم بزند شاید اشتباهی دارد میبند ولی سبکی در دست و پاهایش برای چه بود.به دست،پا و بدنش نگاه کرد همه تغییر کرده بودند،آن سایه خودش بود،چطور چنین چیزی اتفاق افتاده است،با خودش گفت نکند دارم خواب میبینم.ولی نه،او تغییر کرده بود،او قرار نبود هیچ وقت کرم خاکی باشد که خودش را با آنها مقایسه میکرد،او هیچ وقت قرار نبود یک کرم پشمالوی چاقالو باشد،او قرار بود تبدیل به پروانه شود.عطر دلنشین گلی را احساس کرد،بالهایش را باز کرد و بدون توجه به کرمهای که در آن پایین بودند،رفت و روی یک گل سرخ نشست.itsmahmouditsmahmoudMon, 16 Sep 2024 17:08:36 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/کم-حرفی-kl5iti4qeeb8این دفعه هم یک دقیقه و چهل و سه ثانیه طول کشید،اصلا یادم نمیاد وقتی دارم با بابام تلفنی حرف میزنم بیبشتر از دو دقیقه طول کشیده باشه،دوست دارم برای یکبارهم که شده بتونم به هرقیمتی باشه اونقدر کشش بدم که یکساعت حرف بزنم ولی هرچقدر بیشتر تلاش میکنم کمتر موفق میشم.اما این قضیه فقط برای من و بابام نیست حتی وقتی با عمو و دایی و یا پدربزرگمم حرف میزنم بیشتر از دو دقیقه طول نمیکشه،فقط یکبار وقتی برای انتخاب رشته از داییم که استاد دانشگاه هست کمک خواستم رکورد استثنایی رو زدم،پنج دقیقه.اصلا باورم نمیشد.این داستان فقط برای پشت تلفن نیست حتی وقتی توی عروسی یا مهمونی همدیگرو میبینیم بازم بعد از ده دقیقه همدیگرو نگاه میکنیم،یه بار یادم هست عروسی پسرخالم بود و مردها توی خونه داییم بودند شاید کمتر کسی باورش بشه،مردها داشتند جومونگ نگاه میکردند.پدربزرگم که از همه کم حرفتر هست،انگار ما کم حرف بدنیا میایم و هرچقدر بزرگتر میشیم کم حرفتر میشیم،پدربزرگم بین هردوجمله ای که میگه یه سرقلیون میکشه،اگر بخواد چیزی طولانی رو تعریف کنه فقط بوی تنباکوی برازجونی هست که کل خونه رو میگیره.همیشه با خودم میگم چرا ما باید اینقدر کم حرف باشیم،ولی هیچ جوابی پیدا نکردم،انگار در تک تک بازهای ژنتیک ما ثبت شده.اما فقط یک نفر هست که توی این فامیل با بقیه فرق داره اون هم پسرخاله من هست که احتمالا به پدر و پدربزرگش رفته.هرجا میشینه اونقدر حرف میزنه که دیگه باید بهش بگی لطفا خفه شو،بچه که بود اونقدر حرف میزد که صبحانه تموم میشد وهنوز یه لقمه نخورده بود.توی عروسیها همیشه دم در مجلس زنونه بود،یکی دوبار دعواش شد و از مجلس پرتش کردن بیرون،منم میخام اجتماعی تر باشم ولی دیگه اینقدر لوده هم بدرد نمیخوره.من با مردها حرفی برای گفتن ندارم و وقتی بحث زنها و دخترها میشه که دیگه لال مادرزاد میشم اونقدر قرمز میشم که حتی اون دوتا کلام حرف معمولی هم یادم میره،توی دانشگاه اگه یه دختری سوالی ازم میپرسید بر و بر نگاهش میکردم،تا میخواستم حرفی بزنم دوستم همه چیز رو جمع و جور میکرد،اونقدر قلبم تند میزد که میترسیم الان قلبم از دهنم بیرون بزنه.بعضی وقتها دوست دارم یه نفس عمیق بکشم محکم قدم بردارم و راحت حرف بزنم ولی تا نفس عمیق میکشم جلوی چشمم سیاهی میره،خب شاید قسمت ماهم همین بوده،شاید قرار بوده کم حرف بدنیا بیایم کم حرف بزنیم و بدون حرفی از دنیا بریم.شایدهم بخاطر همین بوده که همیشه پدربزرگم این بیت رو میخونه کم گوی و گزیده گوی چون دُر تا ز اندک تو جهان شود پرitsmahmouditsmahmoudWed, 11 Sep 2024 08:35:54 +0330https://virgool.ir/@mahmoud777/پرنده-lwzah8i7ss03امروز بعد از مدتها توی آیینه خیره شدم،نمیدونم چه چیزی منو جذب خودش کرد همیشه یه نگاه سریع بود و تمام میشد ولی این دفعه خیلی فرق داشت،دیدم زیر چشمم چقدر گود افتاده،چشمام توی کاسه سرم رفته بود،صورتم مات مات شده بود و میترسیدم آب دهانم رو قورت بودم میترسیدم اون استخوان وسط گلو،گلومو پاره کنه،چقدر برجسته و تیز شده بود.تمام پیشونیم خط افتاده بود و موهام خیلی کم پشت شده بود،یه لحظه ترسیدم،نکنه اشتباهی دارم به کس دیگه ای نگاه میکنم،آیا واقعا این من هستم؟من توی عمرم لب به سیگار،مشروب و مواد نزدم ولی تازه میفهمم چرا چند روز پیش بهم تیکه انداختند،قیافه ام شبیه معتادهای شده که حتی جای خواب ندارند،الان میفهمم چرا هر جرا میرفتم سنم رو بیشتر حدس میزدن،من بییست و شش سال بیشتر ندارم ولی تا الان هیچ کسی زیر سی سال حدس نزده.یادم نمیاد قبلا چه شکلی بودم خیلی وقته صورت قبلیمو فراموش کردم دوست دارم برم آلبوم رو نگاه کنم ببینم قبلا چه شکلی بودم،آیا شبیه همون عکس سه در چهاری هستم که همیشه برای کارهای اداری و مدارک تحویل میدم همون عکسی که وقتی هیجده ساله بودم گرفتم وقتی تازه قرار بود دانشگاه برم و توی اون تابستان عکس گرفتم چقدر اون عکس رو دوست دارم،یه پیرهن آبی راه راه،با صورت سفید و لبهای خندان،ولی الان چی هستم؟چرا اینطور شد؟هرشب ساعت سه نصفه شب از خواب بیدار میشم و تا دم صبح خوابم نمیبره،دهانم خشک خشک هست ولی هرچی آب میخورم فایده ای نداره،فقط باعث میشه چندین بار دستشویی برم و دست و پام مثل یخ بشه.همیشه توی دلم احساس سیری میکنم انگار یه سنگ توی دلم هست انگار یه تیکه سنگ بزرگ سر دلم بستن و اصلا نمیتونم غذا بخورم.چند سالی هست کمربند نخریدم فقط هرچندمدت یکبار یه سوراخ اضافه میکنم و الان اون کمربندی که اندازه اندازه بود دوبار دور کمرم میچرخه،پاهام سریع خسته میشه،انگار کسی با پتک زده توی سرم،همیشه سر و چشمام درد میکنه،انگار صورتم رو صدساله نشستم،حتی دوش آب یخ یا آب گرمم سرحالم نمیاره،نمیتونم روی چیزی دقت کنم همش حواسم پرت میشه.هر روز که بیدار میشم توی گوشی و لپ تابم دنبال راه حلی میگردم چرا اینجور هستم؟نکنه سندرم رینود دارم و دست و پام یخ میزنه،شایدم سرطلان گرفتم که اینقدر لاغر شدم،نکنه اتفاق بدی داره میوفته و وضع از این بدتر بشه،ولی مگه از این هم بدتر وجود داره؟!هر روز که بیدار میشم میگم امروز آخرین روزی هست که اوضاع به این شکل هست ولی هنوز چند دقیقه نگذشته که باز غرق میشم غرق در اینکه چطور دوباره برگردم به دوران قدیم خودم مثل وقتی که کلی دوست داشتم و کلی بازی میکردم،اصلا یادم نمیاد آخرین باری که یه فیلم خوب دیدم کی بود،اصلا حوصله فیلم دیدن هم دیگه ندارم،حتی حوصله جوک گفتن و خندیدن هم ندارم،بنظرم خیلی مضحک و مسخره میاد.بعضی وقتها دهنم بوی سگ مرده میده که حتی توی بینی و سرمم حسش میکنم،باید کلی آدامس بخورم که طعم دهنم عوض بشه ولی تا وقتی آدامس میجووم یه دفعه دلم میسوزه انگار داخلش یه جعبه سوزن خالی کردی.نمیدونم چکار کنم،یعنی میتونم کفالت مادرم رو بگیرم که خدمت نرم،نکنه بهتره که ارشد بخونم،شایدم باید کاری کنم،چرا پدرم یه عمر کارگر بود چرا مثل بقیه پول جمع نکرد،که ما اینقدر بدبختی نکشیم.پریشب خواب دیدم برگشتم توی دبیرستان،موقع امتحانهای نهایی هست و هیچی نخوندم و یه مراقب سختگیرم بالای سرم هست هرچی بهش التماس میکردم کسی کمکم نمیکرد یه دفعه از خواب پریدم دیدم تمام بدنم خیس عرق شده و کل بدنم مثل برف سرد شده و مثانه پر پر بود که اصلا نمیتونستم تحملش کنم.سریع رفتم توی حیاط دیدم دستشویی در نداره و همه منو میبینن،دوباره از خواب پریدم،دیدم خواب میدیدم و الان توی ایستگاه اتوبوس خوابم برده و یه پیرزن داره تکونم میده که بیدار شم و هوا تاریک یه دفعه دیدم قیافه پیرزنه تغییر کرد و خیلی وحشتناک شد و دوباره از خواب پریدم.الان نمیدونم خواب هستم یا بیدار هستم انگار فیلم تلقین نولان شدم،انگار توی یه مارپیچ وهزارتو گیرافتادم و هیچ راه فراری ندارم.دوست دارم برگردم همون دورانی که کارتون آواتار و باب اسفنجی میدیدم چقدر اون موقع خوشحالتر بودم،چند مدت پیش باز این کارتونهارو نگاه کردم ولی دیگه اصلا دوستشون نداشتم اصلا دیگه حسی بهشون نداشتم کاشکی هیچ وقت نمیدیدمشون و خاطرات خوبم رو خراب نمیکردم.من همیشه در حال  گندزدن به زندگیم بودم نه تونستم کاری بکنم و همش دارم همه چیز رو خراب میکنم.شاید اگه خیلی پول داشتم همه چیز درست میشد،کلی پول،ولی خوب با پولها چکار کنم،نمیدونم،فقط میدونم باید کلی پول داشته باشم.باید کلی آهنگ انگیزشی و کلیپ ببینم که بتونم دوباره شروع کنم شاید آهنگ میشه پرنده باشی خوبه،نمیدونم.دوست دارم تا صبح بخونم میشه پرنده باشی ولی رها نباشیitsmahmouditsmahmoudTue, 10 Sep 2024 21:17:00 +0330