<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های مهدیس ساکت</title><link>https://virgool.ir/feed/@mahmoodar452</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 12:16:08</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/76011/avatar/mexubz.png</url><title>مهدیس ساکت</title><link>https://virgool.ir/@mahmoodar452</link></image><item><title>بالاخره منم امتحانش کردم</title><link>https://virgool.ir/Trying/بالاخره-منم-امتحانش-کردم-nxlsjkqzjjsv</link><description>مدت مدیدی بود که دلم میخواست در ویرگول مطلبی بنویسم و اظهار فضلی کنم ولی  همین که نوشتن شروع میشد خوره به دلم می افتاد و دو دل میشدم که اصلا یعنی چه؟ منظورت چیست؟ فکر کردی که این جا اینستاگرام است و هرچه بنویسی همه قلب و گل میفرستند و تایید و تمجید میکنند؟ و هزار مدل از این فکرها که تا بیایم و به خودم بجنبم انگشت اشاره backspace را میفشرد و  زحماتم را به باد میداد و بعد از صفحه خارج میشد.چند روز پیش مطلب آقای دست انداز را که خواندم عزمم را جزم کردم و گفتم این یکی را که دیگر میتوانم حداقل انجام دهم.پس کتاب  شعر فریدون مشیری را که سوغات خرت و پرت های خانه خاله بود برداشتم و در باب ابراز محبت آشنایی که نمیدانم چرا انقدر یک دفعه ای ابراز کرد از اقای مشیری مشورت خواستم ...توصیه های اقای مشیری  انتظار داشتم که شعری با بوی صبح و یاس بیاید که عشق و عاشقان را ستایش کند ولی انقدر واضح و صریح بود که بدجور جا خوردم. انگار که خود اقای مشیری با ان لحن زیبا و شیرینش  پیش چشمم مجسم شد و گفت: مهدیس! نکند یک بار دیگر خر شوی و گول بخوری</description><category>مهدیس ساکت</category><author>مهدیس ساکت</author><pubDate>Fri, 26 Feb 2021 22:40:58 +0330</pubDate></item></channel></rss>