<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های mahla.farokhzad</title><link>https://virgool.ir/feed/@mahlafarokhzad</link><description>سلام مهلا هستم کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی.. &#xA;دوست دارم از خوندن نوشته‌هام لذت ببرین :)</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 10:51:17</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/181131/avatar/GH2FSQ.jpg</url><title>mahla.farokhzad</title><link>https://virgool.ir/@mahlafarokhzad</link></image><item><title>در باب انتظارِ زندگی بدون کرونا</title><link>https://virgool.ir/@mahlafarokhzad/در-باب-انتظارِ-زندگی-بدون-کرونا-tghowj747d3i</link><description>عادت : واژه ی عجیبیه که این روزا قشنگ درکش میکنیم.. شاید هم عادت نکردن رو درک میکنیم ..پارسال این موقع ، هر روزش عجیب بود ، از پنجره بیرون رو نگاه میکردیم و به این فکر می‌کردیم که یعنی تابستون بشه دیگه قرنطينه تمومه ؟! این فکرا باعث می‌شد صبورتر باشیم چون منتظر بودیم..اما این روزا ! در حالیکه که می‌بینیم تمام دنیا ، حتی اون ادمایی که مردم ما قبلنا براشون اشک میریختن هم واکسن زدن و به زودی به زندگی عادی برمیگردن ...این روزا که خبر از کنسرت ها و مراسم های بزرگ هست و دیگه همه ایمن شدن و وضعیت ما هنوز معلوم نیست.. این روزا که هر روز تعدادی زیادی قربانی این بیماری میشن و اوضاع اقتصادی مملکت اونقد خرابه که خیلیا نمیتونن کارشون رها کنن و تو قرنطینه بمونن ... معلوم نیست کی تموم بشن و خیلیا هم مثل من و شما  نمیدونیم که ته این ماجرا از بازمانده هاییم یا که .... نه !!!&#xA;این اوضاع و  این معلوم نبودن ماجرا  خیلی حرف توشه.. اونقد که نمیدونی قراره بالاخره فارغ التحصیل شی یا نه؟! اونقد که هر روز با خودت فکر میکنی کار پیدا کردن تو این شرایط ارزشش رو داری یا بذاری واکسن به ماها هم برسه یا نه؟! یا حتی  اونقد که نمیدونی دیدن عزیزانت ارزشش رو داره یا بهتر صبر کنی و بازم دلتنگ باشی یا نه؟! و البته اینم نمیدونیم که شایدم مثل همه کسایی که به علت های دیگه غیر از این بیماری از دنیا رفتن ، فرصت ما هم کم باشه ....از پنجره ی اتاقم به بیرون نگاه می‌کنم ، اردیبهشت شده و با خودم فکر می‌کنم چرا همه این روزا انقد منتظر اردیبهشت بودن و فروردین براشون سنگین و طولانی تموم شد ...چرا همه انقدر منتظرن.. اصن منتظر چی  ..عکس : تک شکوفه ای که تو باغ ، آخرای تعطیلات نوروز ۱۴۰۰ ،رو درختا مونده بود و منم ازش عکس گرفتم &#xA;&#xA;پی نوشت : گاهی همین یه شکوفه ی کوچولو  یه باغ رو قشنگ نگه میداره و عکسش یه پیج رو....#دلنوشتهمهلا فرخزادکپی بدون ذکر نام اشکال داره با ذکرش نه عادت : واژه ی عجیبیه که این روزا قشنگ درکش میکنیم.. شاید هم عادت نکردن رو درک میکنیم ..پارسال این موقع ، هر روزش عجیب بود ، از پنجره بیرون رو نگاه میکردیم و به این فکر می‌کردیم که یعنی تابستون بشه دیگه قرنطينه تمومه ؟! این فکرا باعث می‌شد صبورتر باشیم چون منتظر بودیم..اما این روزا ! در حالیکه که می‌بینیم تمام دنیا ، حتی اون ادمایی که مردم ما قبلنا براشون اشک میریختن هم واکسن زدن و به زودی به زندگی عادی برمیگردن ...این روزا که خبر از کنسرت ها و مراسم های بزرگ هست و دیگه همه ایمن شدن و وضعیت ما هنوز معلوم نیست.. این روزا که هر روز تعدادی زیادی قربانی این بیماری میشن و اوضاع اقتصادی مملکت اونقد خرابه که خیلیا نمیتونن کارشون رها کنن و تو قرنطینه بمونن ... معلوم نیست کی تموم بشن و خیلیا هم مثل من و شما  نمیدونیم که ته این ماجرا از بازمانده هاییم یا که .... نه !!!این اوضاع و  این معلوم نبودن ماجرا  خیلی حرف توشه.. اونقد که نمیدونی قراره بالاخره فارغ التحصیل شی یا نه؟! اونقد که هر روز با خودت فکر میکنی کار پیدا کردن تو این شرایط ارزشش رو داری یا بذاری واکسن به ماها هم برسه یا نه؟! یا حتی  اونقد که نمیدونی دیدن عزیزانت ارزشش رو داره یا بهتر صبر کنی و بازم دلتنگ باشی یا نه؟! و البته اینم نمیدونیم که شایدم مثل همه کسایی که به علت های دیگه غیر از این بیماری از دنیا رفتن ، فرصت ما هم کم باشه ....از پنجره ی اتاقم به بیرون نگاه می‌کنم ، اردیبهشت شده و با خودم فکر می‌کنم چرا همه این روزا انقد منتظر اردیبهشت بودن و فروردین براشون سنگین و طولانی تموم شد ...چرا همه انقدر منتظرن.. اصن منتظر چی ؟! عکس : تک شکوفه ای که تو باغ ، آخرای تعطیلات نوروز ۱۴۰۰ ،رو درختا مونده بود و منم ازش عکس گرفتم پی نوشت : گاهی همین یه شکوفه ی کوچولو  یه باغ رو قشنگ نگه میداره و عکسش یه پیج رو....#دلنوشتهمهلا فرخزادکپی بدون ذکر نام اشکال داره با ذکرش نه </description><category>mahla.farokhzad</category><author>mahla.farokhzad</author><pubDate>Sun, 25 Apr 2021 07:05:48 +0430</pubDate></item><item><title>آمار بازدید پست‌های من در سال ۹۹</title><link>https://virgool.ir/@mahlafarokhzad/آمار-بازدید-پست-های-من-در-سال-۹۹-e4aghsdqacgr</link><description>در طول تاریخ از اعداد استفاده کردیم تا اغلب داد و ستد کنیم و آن‌چیزی که شمردنی است را بشماریم. برای هر عدد واحد درست کردیم تا عددهای زندگی قاطی نشوند و از اعداد، شفاف‌تر استفاده کنیم؛ مثلا وقتی می‌گوییم ده هزار تومان به پول اشاره داریم و وقتی می‌گوییم ده هزار بلیط به بلیط!روز به روز که در زندگی جلو‌تر رفتیم عددها فرقی نکردند ولی این واحدها بودند که زیاد شدند. واحد کریپتو، واحد اصله درخت، واحد فاصله و …«واحد» یک توافق عمومی است برای شمردن؛ تا همانطور که گفتم شمردن‌ها قاطی نشود. مشاهده افراد دارای ثروت (اجتماعی یا مالی) به من ثابت کرده اینکه چه چیزی را بشماریم از اینکه چطور بشماریم مهم‌تر است. هرکس با واحد خاصی مسائل زندگی را می‌شمارد. اینطور به نظرم آمده که مشخص کردن واحد یعنی مشخص کردن اینکه من در زندگی برای چه چیزهایی ارزش قائلم و می‌خواهم چه چیزهایی را در زندگی بشمارم. https://cdn.virgool.io/annual-report/1399/gksulwjzd0pn-cjzay.mp4 اعدادی که بدون واحد ثبت کردمبه ویدیویی که ویرگول برایم ساخته که نگاه می‌کنم میبینم که در سال ۹۹، من در مجموع ۲,۵۷۳ کلمه در ویرگول نوشتم و منتشر کردم و مخاطبین، پست‌های من را ۳۸ مرتبه پسندیدند و  ۱۲ بار هم نظر خود را روی پست‌های من به اشتراک گذاشتند. در سال ۹۹، ۱۱ نفر در ویرگول من را دنبال کردند تا پست‌های بعدیم را بخوانند. این اعداد نشان میدهند من کاری کرده‌ام. هرکدام به واحدی وصل هستند. از خودم می‌پرسم من کدام واحد را شمارش کرده‌ام؟ کدامیک از واحدهای بالا از همه برای من مهم‌تر است؟ ادامه ویدیو را می‌بینم.آمار از اثر بیرونی می‌گویندطبق آمار پست‌های من ۳۷۸ بار خوانده شدند و ۱۱,۶۴۵ ثانیه صرف مطالعه آنها شده است، که با توجه به جمعیتی که در ایران به اینترنت دسترسی دارند، ویرگول به من می‌گوید که توانستم  ۰/۰۰۰۱۵۹۶۵۲ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را بالا ببرم.از طرف دیگر ویرگول به من می‌گوید که اگر قرار بود پست‌هایم را چاپ و به دست تک تک خوانندگان برسانم باید ۸۲۲ کاغذ مصرف می‌کردم.آن عددهای کوچک ابتدای ویدیو حالا تبدیل شده‌اند به عددهای بزرگ به اینکه من جلوی مصرف این تعداد کاغذ را گرفتم یا به اینکه من  ۰/۰۰۰۱۵۹۶۵۲ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را جابه جا کرده‌ام. واحد این عددها برای من ملموس‌تر است.واحد نوشتن چیست؟همه عددهای بالا و همینطور اثر بیرونی که روی خوانندگان و همینطور در مقیاس بزرگتر طبیعت و جامعه اطرافم گذاشتم اعدادی هستند که من دوستشان دارم و به آنها افتخار می‌کنم. اگر چنین ویدیویی دست شما نیز رسید به شما بابت تک تک اعداد تبریک می‌گویم.اثر هر نوشته تا حدودی معلوم است، اگر بنویسید جلوی قطع درخت را می‌گیرید، به سرانه مطالعه کشور اضافه می‌کنید و خوانندگانی جذب می‌کنید که شما را از طریق نوشته‌هایتان می‌شناسند و …به نظرم می‌رسد که نوشته‌های من و شما واحد ندارند ولی اثر بیرونی دارند.</description><category>mahla.farokhzad</category><author>mahla.farokhzad</author><pubDate>Sun, 11 Apr 2021 15:25:59 +0430</pubDate></item><item><title>عشق اساس خیلی چیزاییه که حتی فکرشم نمیکنیم ...</title><link>https://virgool.ir/@mahlafarokhzad/عشق-اساس-خیلی-چیزاییه-که-حتی-فکرشم-نمیکنیم-pybdlcvcaxzd</link><description>داشتم درس میخوندم که رسیدم به اینجا ...&#34; فیلیپ پنیل در فرانسه ، ویلیام توک در انگلیس و الی تاد در آمریکا &#34; شروع کردن به درمان های انسانیِ بیماران روانی‌. همون موقعی که با بیمارای روانی به طرز وحشتناکی رفتار می شد ، کتک میخوردن یا زندانی می شدن ... در واقع تو قرن ۱۹ میلادی سردمدار درمان های انسانی بودن این افراد ....یه لحظه از بُعد مکان و زمان خارج شدم و رفتم تو عالم خیال ! چه اتفاقی افتاده بود؟ دکتر بروئر به دنبال ِحسی که به&#34; آنا او&#34; پیدا میکنه تمام تلاششو میکنه تا درمانش کنه هرچند که جریانش مفصله ولی خب بعدها فروید به دنبال کارای دکتر بروئر ، نظریه های خودشو بیان میکنه و باعث می شه علم روان شناسی تا به اینجا رشد کنه... پس چه اتفاقی برای الی تاد ؟ پنیل و یا توک افتاده بود ؟ ممکنه مثلا ؛ الی تاد ، خواهر و برادری ؟ معشوقه ای ؟ درمانجویی و یا والدینی داشته که بعد سال ها سالم زندگی کردن، دچار مشکلات روانی شده باشن ؟!ممکنه هر لحظه ای که اونا زجر میکشیدن اونم زجر کشیده باشه ؟! ممکنه تو هر کتابی تو هر شهری از هر استادی دنبال راهی برای نجاتشون باشه ؟! ?چه طور میتونه کسی رو که مدت هاست دوسش داره بسپره به تیمارستان هایی که مثه شکنجه گاهن ؟!?.شایدم اینا فقط حاصل تخیلات من باشه ..ولی فکر کن پزشک هستی و میبینی یکی از عزیزانت داره پرپر میشه و تلاش میکنه خوب بشه ، تو تا پای جون براش تلاش نمیکنی ؟فکر کن معلمی و میبینی یکی از بچه های دوستداشتنی کلاست با وجود تلاش همیشگیش ، توانایی ذهنی یادگیری افراد معمولی رو نداره ، براش بیشتر وقت نمیذاری ؟همون طور که تو کتاب قدرت راندا برن (که البته کتاب روان شناسی نیست ) میگه : &#34;قانون اول دنیا ، قانون عشقه ! &#34;تا دلتون بخواد از این مثالا هست ... .ولی من الان دارم به افرادی فکر میکنم که قوانین ، هنجار ها و خیلی چیزای دیگه اذیتشون میکنه، به جای اینکه کمکشون کنه... و البته کسی هم پیدا نشده که عاشقشون باشه .و تا پای جون براشون تلاش کنه .. و یا  شاید کسانی که عاشقشونن کاری از دستشون بر نمیاد ....دلنوشتهمهلا فرخزاد</description><category>mahla.farokhzad</category><author>mahla.farokhzad</author><pubDate>Mon, 14 Dec 2020 01:28:39 +0330</pubDate></item><item><title>کدومشون منم ؟! مهربون و پرنشاط یا بی حوصله و بدجنس ؟!</title><link>https://virgool.ir/@mahlafarokhzad/کدومشون-منم-مهربون-و-پرنشاط-یا-بی-حوصله-و-بدجنس-pancgtmebwib</link><description>اکثر روزهایی که از دانشگاه به سمت خونه میرفتم، از وسیله نقیله عمومی استفاده میکردم . اون روزا هم مثل همه ی روزای عمرم گاهی شاد و سرحال ،گاهی غمگین ، ناراحت یا پر از اضطراب بودم..روزهایی بودن که به خانمای مسن کمک میکردم وسایلشونو جابه جا کنن ، روزایی بودن که جامو فورا و بدون تامل بهشون میدادم . حتی ممکن بود جامو به فردی جوون بدم که احساس میکردم واقعا خسته یا دردمنده ! نا گفته نماند که مردمم باهام اینجوری رفتار میکردن خیلی وقتا میشد که کیف سنگینمو بعد کلی ردو بدل تعارفات رو پاشون میذاشتن و گوشه ای از خستگی هامو حمل میکردن ...اماااا روزایی هم بودن که حسابی له و خسته بودم . مخصوصا ترم آخرم ، انتخاب کرده بودم با وجود شلوغی کارام، مدرسه هم برای تدریس برم...خلاصه که بعضی از اون روزا حسابی خسته بودم ، از اینکه الان گوشه ای از خونه نشستم ، این احساس خستگی رو ندارم و اینا رو مینویسم شرمنده ام، ولی واقعیته ! که نگاه میکردم خانمی مسن جلوم وایستاده و فورا چشامو میبستم که فکر کنه خوابمو توقعی نداشته باشه ! بعد دعا دعا میکردم یکی جاشو بده بهشون و منو از این عذاب وجدان رها کنه ! گاهی انقدر خسته بودم که تا ایستگاه آخر بلند نمیشدم گاهی هم بالاخره نگاه های خستشون امونم نمیداد و نهایتا یکی دو ایستگاه میشستم تا خستگیم کمتر بشه بعد جامو بهشون بدم ، باور کنین روزای خیلی خسته کننده ای داشتم  حتی یه بارم حرف شنیدم از خانمی که میگفت جوونا بلند نمیشن ما بشینیم ، ایستگاه اول بودیم و سرخط که چنین اعتراضی کردن تازه نشسته بودم.. که تا قطار حرکت کرد اعتراضشون بلند شد، خب چرا صبر نکرده بودن با قطاربعدی بیان ها؟!! هنوزم نمیفهمم...بالاخره کدومشون منم؟! همون دختر مهربون که کمک میکنه حتی وسایلشونو جابه جا کنن؟! یا اونی که چشماشو رو خستگی خانمی مسن میبینده؟!هردوشون ، آره هر دوشون منم . منم مثل همه گاهی مهربون و گاهی بداخلاقم ...گاهی زشتم و گاهی زیبا ، گاهی شاداب و گاهی خسته ام... درست موقعی که از خواب بیدار میشم و شلخته پلخته ام زشتم.. و وقتی برای یه مهمونی آماده میشم زیبام..این منم ، منِ واقعی، منی که هم خوبه و هم بد...اینکه من از کسی خوشم بیاد... اینکه باهاش  خوش رفتار باشم  و یا اینکه از کسی تعریف کنم به حال درون خودم برمیگرده چون خودم احساس خوبی دارمو میتونم زیبایی ها رو ببینم و لذت ببرم .اگرکسی باهاتون بدرفتاری هم میکنه شاید علتش حال بد درون خودش باشه نه شما .مهلا فرخزاد#دلنوشته</description><category>mahla.farokhzad</category><author>mahla.farokhzad</author><pubDate>Sat, 26 Sep 2020 19:07:17 +0330</pubDate></item><item><title>غم ِاز دست دادن</title><link>https://virgool.ir/@mahlafarokhzad/غم-ِاز-دست-دادن-oqa8inota1zy</link><description>خوابش رو دیدین؟ من که خوب یادم می‌مونه هر باری رو که چنین خوابی‌هایی میبینم، وحشتناکن...منظورم خواب مرگ، خواب مردن و خواب ازدست دادنه ...تو خواب کلی گریه می‌کنم و آرزو می‌کنم خواب بودم و این فقط یه کابوس تلخ بود ... وقتی اشکام سرازیر می‌شن و احتمالا از گوشه ی چشمِ بسته ام دارن آروم آروم می‌ریزن.... یا صدایی از بیرون میاد و یا دوره‌ی خوابم تموم میشه و بیدار می‌شم ، اونوقته که گریه‌هامو تو بیداری هم ادامه میدم...حتی یه بار خواب دیدم داشت روحِ خودم پرواز می‌کرد و می‌رفت...  تو اون لحظات از خدا می‌خواستم منو برگردونه تا رویاهامو بسازم بهش میگفتم تو که میدونی من چه قدر آرزو دارم بذارم برم و بهشون برسم، ازش خواهش کردم...برگشتم، يعني ....بیدارشدم.... ساعت ۱ ، ۱ و نیم ظهر بود.. چرا اون موقع خوابیده بودم؟! نمیدونم ! دیگه گریه‌هامو تو بیداری هم ادامه دادم...ولی این سوال همیشه تو ذهنم باقی موند که این یه کابوس بود یا واقعا برگشته بودم؟ هیچکی نمیدونه !هیچ وقت نمی‌فهمم ! اخه مگه دلیل مرگ حتما باید چیز خارق‌العاده‌ای باشه ؟! .تو دنیای واقعی نزدیک یک سال پیش ، پدربزرگم مریض بودن... ترس از دست دادنشون تمام وجودمون رو گرفته بود... یک روز صبح ساعت ۶و نیم گوشیم زنگ خورد ..‌. من همیشه گوشیمو وقتی میخوابم رو ایرپلین مود میذارم ولی اون دفعه حسی بهم گفته بود که اینکارو نکنم... در نهایت برداشتم و .....این روزا ماهم در غم عزیزِ نزدیکی شریکیم، عزیزی که  جوونشو از دست داده ...با خودم خیلی چیزا رو چک کردم ، خونه ای که رو به روی خونمون داره ساخته میشه ، تاریخ این روزا ، آب و هوای این روزا ‌... خیلی چیزا که شاید....شاید از این کابوس بیدار شم و قدرت اینو داشته باشم که نذارم عزادار بشن... کاش چنین چیزی وجود داشت ، کاش همه به یک اندازه از زندگی سهم می‌بردن...شدنیه ؟! نه.... نه! چون این دفعه کابوس نیست و بیدار شدنی در کار نیست... یه صبح دیگه هم با صدای گریه و زاری از خواب بیدار شدم، تو همین دنیای بی رحم واقعی...راستش می‌دونید اتفاقی که بخواد بیفته میفته... ما نهایت می‌تونیم واکنشمون به این اتفاق رو کنترل کنیم ... برای همیشه افسرده بشیم و یا کمک بگیریم و از دل رنج‌ها معنا پیدا کنیم مهلا فرخزاد </description><category>mahla.farokhzad</category><author>mahla.farokhzad</author><pubDate>Sun, 03 May 2020 15:08:52 +0430</pubDate></item><item><title>داستان ما از فلسفه شروع شد و به روان پزشکی ختم شد</title><link>https://virgool.ir/@mahlafarokhzad/داستان-ما-از-فلسفه-شروع-شد-و-به-روان-پزشکی-ختم-شد-ykwtboil9cqe</link><description>ترمای اول کارشناسی  چیزی که حسابی اذیتم میکرد و تمام انرژیمو میگرفت فلسفه و معرفت شناسی و این جور درسا بود ، من نه تنها هیچ چی از فلسفه و اینا سر درنمیاوردم بلکه رمان هایی هم که متن های فلسفی طور دارن هم نخونده بودم ... و برام سنگین بودنچی شد ؟ هیچی دیگه سر استادا غر میزدیم کمتر درس بدن ، خودمونو شب امتحان میکشتیم ، دوستایی که بلد بودن خلاصه میکردن برامون و... ولی زیاد طول نکشید و به این جور مطالب علاقه مند شدیم و کمی وارد دنیای فلسفه شدیم ! و جذابه! کم کم نگاهمون گشوده تر شد و پذیراتر شدیم . دیگه خیلی چیزا علت و معلولی نیست ... دیگه خیلی چیزا ثابت نیست .... دیگه بارها و بارها فکر میکنیم .... جبر و اختیار های زندگی عجیبن ..... چرا انقد تلاش میکنیم که جاودانه بمونیم ؟ بچه میاریم چون از مرگ و نیستی میترسیم و میخوام حس کنیم این جوری جاودانه میشیم ؟ ... عشق واژه ی عجیبیه که علم ادعایی در برابرش نداره ....دیگه زندگی عادلانه نیست .... نگاه ها متفاوته ...دونفر یه اتفاق رو یه جور نمیبینن و تفسیر نمیکنن ... قضاوت کار عجیبیه .... یواش یواش هیجانات جالب تر میشن ..‌. گاهی بیرون ریختنشون پسندیده اس حتی غم و خشم ....کم کم میفهمیم  اتاق درمان جایگاه امنیه که امنیتش وابسته به ماست باید یادش بگیریم از لحظه ورود مراجع تا پایان جلسه ، باید امن باشه و راحت ... .دیگه خودمونم به روان شناس مراجع میکنیم تا از دیدگاه مراجع، درمانگر و اتاق درمان رو ببینیم و حس کنیم و....دیدین تو فیلما و تکست ها به روان شناسا میخندن که کاری نمیکنین و طرف خوب میشه؟! اما نمیدونن شناخت و درک ما آدما چقد سخته و چقد زمان میخواد....ما هم درونمون شده سراسر غم و آشوبی که شنیدیم، دیدیم و لمس کردیم،  و اما انتخاب میکنیم که شاد زندگی کنیم و چه انتخاب سختی ...در انتها بگم که سیر درسیمونم از فلسفه به سمت شناختن جامعه ، روان شناسی اجتماعی ، رشد ، شخصیت ، اختلالات و آسیب ها بود  آخرشم که کلیات روان پزشکی بود و کُلهُم اختلالات رو دوباره بهمون درس دادن تو اون واحد و لذت بردیم :) اینجوری شد که کارشناسیمون با روان پزشکی تموم شد :)))).به مناسبت نهم اردیبهشت، روز روان شناس مهلا فرخزاد </description><category>mahla.farokhzad</category><author>mahla.farokhzad</author><pubDate>Wed, 29 Apr 2020 00:58:47 +0430</pubDate></item></channel></rss>