<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Misa</title><link>https://virgool.ir/feed/@mahisas.21</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 14:57:15</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/2196123/avatar/ipPs9D.jpg</url><title>Misa</title><link>https://virgool.ir/@mahisas.21</link></image><item><title>رویا؟</title><link>https://virgool.ir/@mahisas.21/رویا-uepjdnrnkasc</link><description>سر راه مدرسه با چتر مشکی بزرگم بودم، محض احتیاط که امروز بارون بباره. میدونی، کار از محکم کاری عیب نمیکنه. و یه گربه سیاه دیدم، مث همیشه بهش زل زدم و پشمکی بودنشو تحسین کردم.جلوتر رفتم و خودمو آماده ی روز کردم. اصلا مطمئن نبودم چه حسی دارم. نه خوشحال بودم و نه عصبانی یا ناراحت. رنگ طوسی آسمون داشت رنگای اطراف رو مرده تر و بی رنگ تر می‌کرد. میشه گفت هوای مورد علاقمه. حس زنده بودن داره.بادی که برگ های زمین رو تکون میده و اطرافت میچرخونه و ابر هارو هرلحظه ببینی درحال حرکتن، و درختای همیشه سبزی که طیف رنگی مختلفی دارن. برای مثال، از کنار یه درختی گذشتم که رنگ برگ هاش سبز پسته ای بودن و تنه ی رنگ قهوه ای مداد رنگی های 12 رنگه رو داره و در همین حال درخت کنارش رنگ برگ هاش سبز لجنی بودن و تنه ش قهوه ای مایل به طوسی بود. از تفاوت اجزای طبیعت خوشم میاد. میشه گفت هر حالت طبیعت رو دوست دارم. یه بار دیگه این بهم یادآوری شد.اره خلاصه از بحث خارج نشیماهم... دیروز برخلاف امروز آفتابی و گرم بود، ولی میدونستم که امروز بارونیه و بی‌صبرانه منتظر نقطه های کوچولوی خیس روی زمین بودم.رسیدم مدرسه، جای همیشگیم کیفمو گذاشتم و منتظر دوستام موندم. صدای رعد و برق های کوچولو از اینو و اونور میومد و باد برای چند لحظه شدید میشد.&#34;انگار آسمون بازم میخاد گریه کنه&#34;فکریه که هر دفعه قبل بارون به ذهنم میادکم کم چند تا قطره رو صورتم افتادن و متوجه شروع بارون شدم. این لحظه خیلی زود گذشت، مثل بارون، یهویی بود. اطراف گشت زدم و کم کم از دهن بچه ها شنیدم که &#34;مدرسه تعطيله&#34; جدی؟دوستم بدو بدو اومد کنارم و گفت که تعطیلهمنم تایید کردم و منتظر موندیم بقیه دوستام بیانخوب شده که چترمو اوردمیه ربع گذشت و هنوز از ذوقمون کم نشده بود.ولی خب،دلیل ذوق دوستام باهام یه ذره فرق داشتن. امروز ریاضی داشتیم و کلی کار عملی دیگه و خداروشکر که مجبور نیستیم باهاش سروکله بزنیم. ولی من بخاطر بارونی که قراره بیاد و میتونم تا موقع رفتن به خونه اینور اونور رو بگردم. میدونی اگه دستم باز باشه میتونم هرکاری بخام بکنم،و این جزو همون روزا بود. حس خوبی داره، هرازچند گاهی نیازش دارم(داریم) خلاصه، تعطیلی قطعی شد و بچه ها یکی یکی رفتن خونه هاشون. من موندم و بهترین دوستم. گفتیم آقا بریم سمت پارک کنار مدرسه. و تو راه پارک بودیم :/سر راه یه گربه سیاه دیگه دیدم و دوستم باز از عکس العمل من جر خورد. حس خوبی داشت که تو هوای نیمه بارونی با دوستت بری پارک، بدون هیچ فشاریجلوتر که داشتم از اتفاقات اخیر حرف میزدم دوباره یه گربه ی مشکی دیدم. &#34;اینجا پیشی، اونجا پیشی، همه جا پیشی!&#34; و بازم صدای خنده هاش&#34;مطمئنم امروز ته بدشانسیه&#34; هرچند که اصلا بهش باور ندارم و صرفا عادتمه چرت و پرت تحویل بدم. &#34;🗿عقاید باطل...&#34; &#34;🗿خراافاااتتت&#34; و دقیقا هم موافق بودماخه چیز به این پشمالویی و بیخیالی چجوری باید مایه دردسرت بشه؟ &#34; مدرسه تعطیله برین خونه&#34;حداقل 5 بار اینو سر راه شنیدیمو جوابمون؟ &#34; میدونیم😂&#34;رسیدیم پارک و جای متفاوتی از دفعات قبلی نشستیم. صدای رعد و برق ها بلند تر شدن. میشه گفت صداش روحمو قلقلک میده، این توصیف امروز به ذهنم رسید. پارک خالی خالی بود. همه ش برای خودمون. حدود نیم ساعت(یا کمتر) نشستیم و خیلی رندوم حرف زدیم&#34;ما هههه ترکیمووو بربری خوریم&#34; &#34;هی&#34; مثالی از رندومیجاتبارون برگشت، و ایندفعه شدیدتر از قبل. یعنی، خیییلی، خیییلی شدیدتر. اولش از نم نمه ش لذت بردیم و نقطه های کوچولوی خیسی رو لباسامون نشست. ولی کم کم باعث شد چترمو باز کنم&#34;پاشو پاشو شدییید شددد&#34; تنها چیزی که اون لحظه به گوشم می‌خورد صدای بارون بود. داشتیم میدوییدیم. هرچند که چتر داشتیم بازم خیس می‌شدیم. صدای خنده هامون و هیجان و رنگ هوای اونموقع، خلوتی خیابونا و سرمای لباس هامون. اون لحظه بود که دوباره از خوشحالیم ترسیدم و عقب کشیدم، هرچند انگار هیچی از ذوق اون لحظه کم نشده بود. بالاخره رسیدیم به کوچه ای که راهمون جدا میشه، خداحافظی کردم و نفس نفس زنان راه خونه رو رفتم. بارون هم اروم تر شده بود و آسمون صاف شده بود.میشه گفت کرمشو ریخت و رفت.از رو چاله های های کوچولوی آب که چند دقیقه پیش نبود پریدم و زیبایی غیر واقعی امروز تو ذهنم داشت رژه میرفت همه چیز خیلی سریع گذشت.... و دوستش داشتم. حداقل الان میدونم چه حسی دارم.I&#39;d like to belive that the black cats brought beauty, luck and joy.  فک کنم اینم خرافات باشه ولی کی اهمیت میده؟ من نه. غیر ممکنه من گل بچینم ولی خب... هیچوقت نگو هیچوقت</description><category>Misa</category><author>Misa</author><pubDate>Tue, 21 Nov 2023 17:06:08 +0330</pubDate></item><item><title>You&#39;re perfect as you are</title><link>https://virgool.ir/@mahisas.21/youre-perfect-as-you-are-ocvupjitrt8p</link><description> صورتش را خشک کردتلو تلو و خسته راه اتاقش را گرفتمیخواست همانجا خودش را روی تختش بندازد و هرچه سریعتر منتظر خواب باشد تا شاید در خواب هایش احساس بهتری درباره اطراف خود داشتاما مکثی کرد... نگاهی به پنجره انداخت و با چشمانی که برقی به خود گرفته بودند، راهش را کج کرد و به لبه ی پنجره رسیدمنتظر بود از ته دل سلامی دوستانه تقدیم ماه کند و از روز فلاکت بارش مثل همیشه تعریف کند، که چطور با هرکسی که روبه رو میشد حداقل یکی از اینها را به عنوان &#34;فقط شوخی&#34; میشنید&#34;تو هنوزم از شر جوش هات خلاص نشدی؟&#34; &#34;وای خدا وقتی میشینی شکمت رو هم میوفته باید کمتر بخوری&#34; &#34;از وقتی آخرین بار دیدمت بینیت خیلی بزرگتر شده ها&#34; &#34;تو که هیچکاری بلد نیستی برو شوهر کن راحت شو&#34;  می‌دانست تقصیری ندارد. می‌دانست کار اشتباهی انجام نداده. می‌دانست. اما تکرار حرفها برای نوجوانی که تازه سعی داشت خودش را پیدا کند، کم کم قابل باور و منطقی می‌شدماه اینطور نبود. ماه کسی بود که هرشب محو تماشایش میشد و غرق در صحبت. همان ماهی که شب ها بدون هیچ قضاوتی به حرف های دخترک گوش میداد همان ماهی که در تاریکی شب می‌درخشید و رنگ زرد خورشید را قرض گرفته بود و دخترک را شیفته ی خود میکردماه برای او از هر انسان دیگری در زندگی اش زیباتر بودلبخند کوچکی که بر چهره اش نشسته بود محو شدسرش را از پنجره بیرون کرد و بیشتر و با دقت تر نگاه کردحتی نور کوچکی از پشت آپارتمان های بلند و رومخی که نمیگذاشت آسمان را ببیند نمی آمد. دستش را بر چهارچوب پنجره فشرد و چشمانش را بر آسمان تاریک و ابری دوختدلش میخواست برای پنج دقیقه هم که شده پرواز کند و ماه را از نزدیک ببیند. گردی و هلال ماه را در دستان خود بفشارد و تمام آن پنج دقیقه را بدون هیچ حرفی بگذراند. به دیدن ذره ای از نور ماه هم راضی بود. فقط از دور، به زیبایی که هیچوقت ازش کم نمیشد خیره شوداما او نبوددوباره...ناامید و خسته تر از قبل بر روی تخت دراز کشید و به سقف خیره شد. میخواست از دست ماه ناراحت باشد و بپرسد که تمام این مدت کجایی و کلی غر بزند. اما چیزی ذهنش را درگیر کرد که تاحالا به آن خطور نکرده بود&#34;نکند همانطور که من خیلی وقت ها دوست دارم از زمین محو شوم و کسی را نبینم و کسی مرا نبیند، او هم اکنون همچین حسی داشته باشد؟ اما چرا باید همچین حسی داشته باشد؟ او که مثل همیشه زیباست و میدرخشد، چرا نباید اینطور فکر کند؟ هر شب یک شکل متفاوتی دارد و هرکدام از حالت هایش را به زیباترین شکل ممکن نشان می‌دهد و مهم نیست هوا ابری یا صاف باشد، او باز هم میدرخشد. پس چرا دوست دارد از دید بقیه قایم شود؟&#34; ندای دیگر درون او، که دنبال جوابی برای سوالش بود گفت&#34; دقیقا به همان دلیلی که خودت دوست داری قایم شوی. همانطور که گفتی، با وجود اینکه حس میکردی زیبا نیستی و بدشکل ترین حالت ممکن خود هستی اما باز هم انسان های اطراف تو، تو را مث قبل، زیبا می‌بینند. ماه کامل و بزرگ است، میدرخشد و زیباست. کم کم نازک و لاغر می‌شود و باز هم زیباست. برخی روی کره خاکی آن را کوچک می‌بینند و برخی بزرگ و باز هم میدرخشد و زیباست.&#34; همانطور که چنین حرف هایی را تکرار می‌کرد، ناگهان برخاست و با انگیزه ی بیشتر به سمت پنجره رفت. &#34; میدانم که من نمی‌توانم ببینمت، اما دوست دارم این را بشنوی. اگر هرموقع، به هر دلیلی حس کردی زیبایی ات کمتر از آن چیزی که باید باشد، بود و بابتش دوست داشتی از چشمان دیگران دور شوی باید بگویم که تو زیباییهمیشه بر روی زمین کسانی هستند که تو را نمی‌پسندند اما من چطور؟ من تورا دوست دارم. شیفته ی رنگ زرد و آبی ات هستم انگار که هرروز لباسی دیگر بر تن داری. شیفته ی اینم که هرشب شکل جدیدی داری انگار که دوست داری با هر سایزی زیبایی خود را اثبات کنی. شیفته ی لکه هایت هستم که هر کدام نشان دهنده ی مقاومت های تو در برابر سنگ های وراج و حواس پرت هستند. پس دوست دارم به حرفهایم باور کنی. و فردا زیباتر از همیشه تورا ببینم&#34;دیگر نمی‌دانست مخاطبش خودش است یا ماه. با حس بهتری راه تخت خود را گرفت و خودش را روی آن انداخت. نفس عمیقی کشید و با لبخند از نتیجه گیری احمقانه، اما شاعرانه ی خود چشمان خود را بست و روزش را با بهترین پایان، به اتمام رساند.  پ.ن: سلااام~بعد مدت.... ام... یه ماه؟ برگشتمم. خوش آمد بگید راحت باشین?مدرسه ها چطوره؟ ماه اولش چطور پیش رفته؟ مال من که از تابستون بدتر طوفانی بود بالاخره بعد مدتتت هااا ماه رو دیدممممم(و اره دختر تو داستان منم) </description><category>Misa</category><author>Misa</author><pubDate>Wed, 01 Nov 2023 00:23:53 +0330</pubDate></item><item><title>My heart or my mind..?</title><link>https://virgool.ir/@mahisas.21/my-heart-or-my-mind-k66i0rnorrtv</link><description>:))) چند سال پیش برای اولین بار شنیدم که بهم گفتن&#34;باید به فکر آینده ت باشی و خودتو براش آماده کنی&#34;تا همین اواخر بدون تردید جواب میدادم &#34;منظورت چیه؟البته که آینده ی خودمو مشخص کردم! قراره یه هنرمند باشم&#34;تا اینکه واقعا سعی کردم بهش فک کنم و تصمیم بگیرم... دقیقا چه هنرمندی؟ مشورت کردم.... بدون اینکه به رب کلام برسم گفتن&#34; برای آینده ت باید یه رشته خوب انتخاب کنی تا دستت تو جیب خودت باشه یاعم &#39;همینجوری یه چیزی&#39; با نقاشی هات باش&#34;-باشه ولی من نمیخام خودمو تو همچین جهنم دره ای بندازم، فقط یه بار قراره زندگی کنم... نه؟-دقیقا چون یه بار زندگی میکنی باید آسایش و پولت رو برای زندگیت تضمین کنیولی اگه راهی که واسم تعیین کردین چیزی که نمیخام باشه چی؟ باید چون خانوادمین و صلاحمو میخاین به حرفتون گوش بدم...؟ نظر من و چیزی که من میخوام غیر منطقی و کورکورانه ست؟ حق میدم... اینجا ایرانه... بایدم نگران آینده ی نامعلوم باشن.. هرچی باشه باید از راهی از بین پیچ در پیچ ها انتخاب کنم و به یه جایی برسم... نه؟از بچگیم خیلی کارا رو انجام دادم و تجربه های مختلفی با خودم حمل کردم و گفتم قراره تا آخرش ادامش بدماما نشد. از بین تمام این تجربیات نقاشی اولین چیزی بود که تا الان مثل قبل شایدم بیشتر شیفته ش شدم و دلم میخاد ادامه ش بدم. وسعت خلاقیت ها، رنگارنگی ذهنم طوری که میتونم هرچی دلم بخاد و ذهنمو آزار میده رو روی یه صفحه سفید پیاده کنم. هرموقع که میکشم و به نتیجه آخر که نگاه میکنم یه افتخار و ذوق توصیف نشدنی رو صورتم شکل میگیره. کسی اینو نمیبینه؟ .شاید به شوخی بود... ولی هرنقاشی که تو بچگی به هرکسی نشون میدادم میگفتن &#34;تو باید یه نقاش باشی&#34; و من اون حرفو جدی گرفتمباور داشتم (دارم) که این هویت منه، یه خوره ی نقاشی. تازگی ها بهش شکل دادم و چیزی ازش ساختم که &#34;من&#34; رو نشون بدهو الان ازم میخان که از این &#34;رویاهای بچگانه&#34; م دست بکشم و منطقی فکر کنم؟؟درسی رو بخونم که یه نمه از توجه و علاقه م رو توش میشه حس کرد، توی مطبم بشینم، مشکلات بقیه رو حل کنم و تو زمان استراحت به تابلوهایی که خودم کشیدمشون و رو دیوار اویزونشون کردم نگاه کنم و به عنوان یه &#34;آرزوی جوانی&#34; ازش یاد ببرم؟نه. عمرا. قرار نیست این اتفاق بیوفته، اما چطوری خودخواه باشم و بعد تمام زحماتی که واسم کشیدن جواب رد به سینه شون بزنم؟ چطور میتونم حرفای &#34;دلم&#34; رو بهشون بگم درحالی که بهم گفتن به &#34;ذهنت&#34; گوش بده و منطقی باش...؟ دختر اشتباهی براشون بودم... اونا لایق بهتر از من بودن... عادیه همچین فکری کنم؟پ.ن:اگر کسی در این مورد تجربه ای داره لطفا راهنمایی کنه، فقط یه تازه کار تو دنیای بزرگتر هام. </description><category>Misa</category><author>Misa</author><pubDate>Tue, 29 Aug 2023 19:18:15 +0330</pubDate></item><item><title>A teeny-tiny peek?</title><link>https://virgool.ir/@mahisas.21/a-teeny-tiny-peek-zzanzqnaevbg</link><description>سلاامم بر تو ای عزیز~برای شروع میخام بگم که واااو عجبب شکل و ساختار چهره ای مطمئنم هرکسی مثل من میخاد تورو بکشه و قاب بگیره بذاره تو اتاقش تا یه ذره به دیوار ها رنگ و انرژی اضافه کنه میدونی چی میگم؟؟اره خلاصه که خیلی خوشگل شدی هرچند همیشه بودیاهم خب صحبت از چهره شد میخام نقاشی چهره هایی که تو گوشی کشیدم رو ببینین و نظرتون رو دربارش بگین پس.. بریم?نور امید در سایه ی ناامیدیایشون یکی از شخصیت هامه که یه گرگینه ست،بروتوستمرین چهره ای که تو واقعیت دیدم؟ چرا که نه???‍♀️بسکتبالیست دورگه ی خجالتی، جیکوب که بعدا قراره بیشتر ازش بگمخب اره همین، بای بای~پ.ن: شخصیت بروتوس و جیکوب تو یه دنیا هستن ولی همدیگه رو نمیشناسن....هنوزپ.ن دوم:باکس undefined قرمز که بالای پیش نویسم میاد یعنی چی باگ های بالا پایین رفتن صفحه داره بی ادبم میکنه کمک?پ.ن سوم:مامان من اینو میخامکدوم یکی بیشتر مورد پسندتون بود؟ </description><category>Misa</category><author>Misa</author><pubDate>Tue, 15 Aug 2023 19:59:09 +0330</pubDate></item><item><title>اولین پست~</title><link>https://virgool.ir/Sakkoo/اولین-پست-xjeo2tk1mldd</link><description>سلام و عرض ادب عرض مینمایم خدمت تمام خواننده های عزیز از تمام سنین که علاقه به خواندن نوشته ها و سخنان ذهن بنده دارندجدی که فک نکردین اولین پستم اینجوری شروع میشه؟خب بزار از اول شروع کنمسلامم~ میتونین منو میسا صدا بزنین 15 سالمه و علاقه هام تو نقاشی و موسیقی خلاصه میشن. از اونجایی که مانهوا ها و انیمه های زیادی خوندم و دیدم میخام نوشتن و داستان سازی درباره خیال پردازی تو سناریوهام و به اشتراک گذاشتنش تو اینترنت رو امتحان کنمبا ویرگول اوایل بهار امسال یعنی 1402 از طریق یکی از همکلاسی هام آشنا شدم میتونین پروفایلش رو با نام کاربری ☆sevda☆ پیدا کنین شاهکار مینویسه ??خب دیگه نمیدونم باید چیا رو معرفی حساب کنم پس اینجا تمومش میکنم امیدوارم وایب شنگول گل گلی دورتون باشه?سوالی داشتید در خدمتم?ارادت</description><category>Misa</category><author>Misa</author><pubDate>Fri, 11 Aug 2023 23:39:59 +0330</pubDate></item></channel></rss>