https://virgool.ir/feed/@mahinmfa2026-11-12 22:05:32https://files.virgool.ir/upload/users/1554959/avatar/IEn7Kk.jpeghttps://virgool.ir/@mahinmhttps://virgool.ir/@mahinm/خودمان-را-بهتر-بشناسیم-uwnnhbqflsmmیادمه دوازده،سیزده سال بیشتر نداشتم با وجود اینکه از شاگردای درسخون کلاسم بودم، هیچ وقتی برای حل مسئله درسی پیش‌قدم نمی‌شدم. در صورتی هم که اسمم خونده می‌شد با اکراه و جبر باطنی میرفتم پای تخته.حتی موقعی که معلم سوالی رو به صورت عمومی می پرسید، یا جواب نمی‌دادم یا اینقدر آهسته جواب می‌دادم که تنها دور و بریام می‌شنیدند. ولی از روی اینکه بچه درسخون کلاس بودم جواب منو رو هوا میزدن و همونو بلند تکرار می‌کردن. و من چی‌کار میکردم؟ از درون حرص میخوردم چرا معلم جواب منو نشنید؟ چرا اینا جواب منو کاپی کردن؟ چرا بلندتر جواب ندادم؟ چرا من اینجوریم؟ و صد ها چرای دیگه که کلا فکر منو از اون درس و اون بحث دور می‌ساخت.بزرگتر که شدم عمو هام برای مهمانی از کشور دیگه ای اومدن پیش مامان بزرگم. اینجا بود که من حتی نمیتونستم داخل اتاق یا جایی که اونا هستن بشم. صد بار دستم میرفتم رو دستگیره یهو پشیمون دستمو عقب می‌کشیدم. انقدر این کارم تکرار می‌شد تا یکی از راه می‌رسید بره داخل اتاق که منم باهاش برم داخل.همینجور گذشت و گذشت و من بزرگ شدم رسیدم دانشگاه. اینجا دیگه موضوع خیلی جدی تر از قبل بود. اینجا من بچه مدرسه‌ای نبودم که دوستام همه دختر باشن تا یه کمی باهاشون بیشتر راحت باشم یا هم مسئله مهمون و این چیزا نبود. اینجا همکلاسی های مختلف با جنسیت های مختلف بودن. که طبعاً مشکل منم جدی تر می‌شد. اینجا یه تصمیم دیگه گرفتم. اونم اینکه خب چه کاریه یا بلند جواب میدم یا اصلا حرف نمی‌زنم. از اونجایی که حرف زدن نسبت به عمل کردن خیلی آسون تره، موقع عمل فقط حرف نمیزدم. انقدر این کارم تکرار شد که به آروم ترین دختر کلاس معرفی شدم. در حالی که من اصلا هم آروم نبودم. من خیلی هم سر و زبون داشتم فقط با محیط جدید و آدمای جدید رابطه خوبی برقرار نمیتونستم.همینجور گذشت و گذشت و من بزرگ شدم رسیدم دانشگاه. اینجا دیگه موضوع خیلی جدی تر از قبل بود. اینجا من بچه مدرسه‌ای نبودم که دوستام همه دختر باشن تا یه کمی باهاشون بیشتر راحت باشم یا هم مسئله مهمون و این چیزا نبود. اینجا همکلاسی های مختلف با جنسیت های مختلف بودن. که طبعاً مشکل منم جدی تر می‌شد. اینجا یه تصمیم دیگه گرفتم. اونم اینکه خب چه کاریه یا بلند جواب میدم یا اصلا حرف نمی‌زنم. از اونجایی که حرف زدن نسبت به عمل کردن خیلی آسون تره، موقع عمل فقط حرف نمیزدم. انقدر این کارم تکرار شد که به آروم ترین دختر کلاس معرفی شدم. در حالی که من اصلا هم آروم نبودم. من خیلی هم سر و زبون داشتم فقط با محیط جدید و آدمای جدید رابطه خوبی برقرار نمیتونستم.همینجا بود که از درس و فعالیت های روزانه کلی عقب افتادم.حالا بعد گذشت چند سال به یک موضوعی پی بردم که چرا آخه من اینجوریم؟ حتی اونایی که درسشون بهتر از من نبودن خیلی خوب جواب می‌دادن مگه من چیم کمتر از اونا بود که همیشه یه دختر منزوی و گوشه گیر معرفی می‌شدم؟ آره خب من اعتماد به نفس کافی برای عرضه وجود دانسته هام نداشتم. این عدم اعتماد به نفس به خودی خودش خیلی اذیت کننده است حالا این که با کمالگرایی هم قاتی بشه. من چند سالی میشه پی بردم یه کمالگرام.هیچ وقت نخواستم جواب سوال استادمو نصفه نیمه بدم میگفتم چه کاریه خببب کامل بلد نیستم هیچی نمیگم. از اون طرف یه همکلاسیم بلند میشد نصف تر از جواب منو می‌گفت میشد سوگلی استاد.میگفتم من خیلی خوب نمیتونم با آدمای جدید ارتباط برقرار کنم. عمو هام هر چی نباشه خارجکین یهو پیش خودشون بگن چقدر اینا آدم ندیده ن که حتی بلد نیستن باهامون اختلاط کنن. میگفتم پس بهتره هیچی نگم پیش چشم شون هم نباشم خدای نکرده باهام هم‌صحبت نشن.دوستانی که خصیصه کمالگرایی رو در خود دیدن، خوشحال میشم از تجربیات و کنترلتون روی این مورد برام بگید.MahinMahinWed, 16 Mar 2022 19:38:03 +0330