<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های مهدی زبیدی</title><link>https://virgool.ir/feed/@mahdizobeydi</link><description>دنیای هنر غالبا فارق از نوع مدیوم برام جذابه، تصویر برم مهمه و گاهی هم دست به قلم میشم</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 10:53:21</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/66472/avatar/WXAPnH.jpeg</url><title>مهدی زبیدی</title><link>https://virgool.ir/@mahdizobeydi</link></image><item><title>نظری بر فیلم Doctor Strange in the Multiverse of Madness</title><link>https://virgool.ir/@mahdizobeydi/نظری-بر-فیلم-doctor-strange-in-the-multiverse-of-madness-js81v2rluuxq</link><description>شاید  زمان زیادی از نگارش نقد روی یک فیلم سینمایی برای من گذشته باشه، هرچند  با کمی ادبیات متفاوت! ولی خب بعد مدت ها تصمیم گرفتم هر از چندگاهی روی  فیلم هایی که حس میکنم نیازه حرفی راجع بهشون بزنم نقد که نه ولی متنی  بنویسم و نظر خودم رو بیان کنم. از همین ابتدا بگم که سینما برای من عنصر  مهمی توی زندگیه و من همیشه برای چشم های خودم ارزش قائل شدم. نه سعی کردم  به خاطر تشویق و جوّ موجود از یک فیلمی خوشم بیاد نه بی جهت به خاطر همون  جو های رسانه ای، از فیلمی تمجید کردم. فیلم Doctor  Strange in the Multiverse of Madness هم دقیقا از همون فیلم هاییه که از  نظر رسانه ای بشدت درحال پرموته (مثل الباقی آثار دنیای مارول) و با  توجه به اسپویل های درست و غلط موجود توی شبکه های مجازی تصمیم گرفتم به  جای صبر کردن نسخه پرده ای فیلم رو دانلود و تماشا کنم.از  این فیلم به عنوان اولین اثر ترسناک مارول یاد میشه، فیلمی که به  کارگردانی سم ریمی انتظارات رو حتی برای کسانی که طرفدار دنیای مارول نیستن  بالا برد. از طرفی طول کشیدن روند ساخت اثر هم خودش نوید اثر خوبی رو به  مخاطب میداد. ولی آیا واقعا این فیلم تونسته خوب عمل کنه؟این  مقاله نقد جزء به جزء اثر نیست و من هم مثل گذشته توان وقت گذاشتن برای  ویرگول به ویرگول فیلمنامه اثر رو ندارم ولی سعی میکنم منظور خودم رو  برسونم. درجواب سوالی که مطرح کردم: خیر!مولتی  ورس دیوانگی درست مثل اسپایدرمن راهی به خانه نیست (Spider-Man: No Way  Home) یک اثر بی دلیل شلوغ با بن مایه داستانی سطحی و کوتاهه &#34;واندا دلش  بچه میخواد!&#34;از  ابتدای امر فیلم با آشوب و مرگ آغاز میشه و بدون اینکه بدونیم چی شد فضا  عوض میشه. دوباره وارد آشوب میشه و در حین دیدن مبارزانی که غالبا دنبال  کردنشون هم کار سختیه و لابه لای اثر، دلیل مرگ هایی که اول فیلم دیدیم  توضیح داده میشه. دوباره وارد آشوب جدید میشه و میفهمیم جریان زیر سر  وانداست و همون طور که اولش فهمیدیم واندا دلش بچه میخواست و بابت این کل  کهکشان و هستی رو به هم میریزه و کلی آدم میکشه تا بتونه با بچه هاش بازی  کنه.شخصیت آمریکا با بازی بد و میمیک خام (Xochitl Gomez)  تا آخر فیلم بدون ارتباط مناسبی با مخاطب صرفا درحال فراره و تنها تحولی  که شخصیت میبینه اینه که یادمیگیره از قدرتش استفاده کنه، بماند که چقدر  این تحول کلیشه ای و تکراریه و بماند که اصلا به آمریکا نمیشه گفت شخصیت و  بیشتر شاهد تیپ هستیم.در  سفر های میان بعدی شاهد کرکتر های مختلف و دوباره آشوب و مبارزه هستیم و  تنها چیزی که تقریبا بعد 1 ساعت و 58 دقیقه حس میکنیم دستگیرمون شد فرار  کردن، اکشن شدیدا شلوغ و بچه بود! و مرگ کرکتر های مختلف که در احمقانه  ترین حالت ممکن هیچ حس خاصی رو برای دیگر شخصیت ها به همراه نداره. تنها  جوهره صحنه هایی که میتونه برای یه عده سرگرم کننده باشه دیدن شخصیت های  جدید یا نوستالژیک و یا آشنا ولی با ظاهری متفاوت بود. همین! و مجددا  عناصری شدیدا کلیشه ای و تکراری برای مثلا ترسناک کردن فضای فیلم و چند  پلان مشابه آثار قبلی سم ریمی که کمی تداعی گر سری فیلم های اسپایدرمن این  کارگردان بود.اگر  طرفداران سینه چاک دنیای مارول ناراحت نمیشن و با جمله کودکانه (اگه خوشت  نمیاد نبین) ما رو مستفیض نمیکنن، به شخصه بعد دیدن این فیلم از بابت اینکه  بیشتر از این برای دیدنش صبر نکردم خوشحالم!</description><category>مهدی زبیدی</category><author>مهدی زبیدی</author><pubDate>Thu, 19 May 2022 15:22:13 +0430</pubDate></item><item><title>تجربه کردن، راه زیستن...</title><link>https://virgool.ir/@mahdizobeydi/تجربه-کردن-راه-زیستن-kimnm4um6bsf</link><description>شاید کمی حرفامو به حس نا امیدی بگیرید ولی برخلافش، این عقیده من درمورد چهارچوب زندگیه. زندگی ای که جز تکرار چندحس چیز دیگه ای قرار نیست داشته باشه.من در اوج خوشحالی خودم این رو میفهمم که قراره نهایت تا یه هفته این حس ادامه داشته باشه و قراره به هر حال سر هرچیزی، این حس خوشحالی و امید جاشو به غم بده. این طبیعت زندگیه. قطعا تویی که داری این متن رو میخونی هم این فرمول رو تجربه کردی.همه برای آدم یه لیست از کار های مشخص ترتیب میدن، لیستی که تشکیل شده از راه هایی که تو تا حد زیادی توی انتخاباشون دخیل نبودی و به جات انتخابش کردن. حالا تو به این لیست اگر پسر باشی سربازی اجباری و اگر دختر باشی، ازدواج اجباری و محدودیت های جامعه رو اضافه کن!اما واقعا چی باعث میشه این زندگی از تکراری ترین حالتش، کمی طبیعت متفاوتی رو به خودش بگیره؟اگه از من بپرسی میگم کمی فرمول های از پیش نوشته شده برای زندگیت رو عوض کن. برای مثال، اگه برات مشخص کردن که حتما بری دانشگاه ولی تو از ته دل نمیخوای و دلت میخواد کار دیگه ای رو تجربه کنی، خب، برای یه سال هم که شده، از سر تجربه این جریان رو برای خودت عوض کن.البته که من این وسط چیزی رو تحمیل نمیکنم یا قصد ندارم حس بدی رو به راهی که داری عوض کنم، حرف من اینه: خودت واقعا چی میخوای؟ و اینکه چقدر از اون چیزی که میخوای رو تجربه کردی؟یه سوال میپرسم و میخوام خوب بهش فکر کنی. تو نهایت عمری که برای خودت متصور میشی چند ساله؟ قراره از عمری که تصور میکنی، چندسالش رو بدی به پای کارایی که واقعا دوست نداری؟ و تهش قراره به چه قیمتی زندگیت رو بگذرونی؟ اصلا جواب این سال هایی که رفته رو کی میده؟من فکر میکنم واقعا هیچ کسی اگر تو شکست بخوری تو راهی که برات تعیین کردن، نمیاد تقصیری رو گردن بگیره یا حتی بفهمتت! پس....چرا خودت رو میدی دستشون؟به شخصه همیشه سعی کردم توی زندگیم که این حس برام به وجود نیاد که اگه فلان کارو میکردم احتمالا موفق میشدم، این کلمه از نظر من برای روح سمه! چون مقصر اصلی خودتی. تو شاید 70 یا 80 سال وقت داشتی اون چیزی که داره تورو به سمت خودش میکشه رو تجربه کنی اما به جاش کاری رو کردی که بهت گفتن بکن!و این زندگی برات هی یکنواخت تر و یکنواخت تر میشه تا جایی که هیچ انرژی ای درونت، برای خلق کردن و پیشرفتن باقی نمونه.و ازت صمیمانه میخوام، این کارو با خودت نکن! حتی اگه تو راهی که فکر میکردی برات جذابه شکست بخوری، حداقل به جواب &#34;اگه من فلان کارو میکردم موفق میشدم&#34; میرسی، حداقل قرار نیست این سوال تا چندین سال روحت رو خورد کنه. غیر اینه؟پس چه بهتر، که آدم اون زمانی که انرژی داره کاری رو بکنه که دوست داره و اون زمان که ناامید و بی انگیزه میشه، کورسوی امیدی بهش بگه تو هنوز تو راهی هستی که میخوای، پس ادامه بده...باور کن این بهترین کاره.همین:)اگر با حرف من مخالف یا هم نظری، خوشحال میشم نظرتو بخونم، پس برام کامنتش کن ?❤️</description><category>مهدی زبیدی</category><author>مهدی زبیدی</author><pubDate>Sun, 21 Nov 2021 00:56:34 +0330</pubDate></item><item><title>دوست من... درد ! سلام:)</title><link>https://virgool.ir/@mahdizobeydi/دوست-من-درد-سلام-zv3zjwbo3hcq</link><description>از درد خوشم میاد! بهم میفهمونه من کیم ، کجام و چیکار دارم میکنم.بهم میفهمونه که یه سری چیزا رو نباید فراموش کنم .برام یه سری مسیر جدید میسازه!هرچند کمی بی ملاحظه ست ، ولی دوست خوبیه! فقط حرف زدن باهاش سخته...و خب ، امروز اومد پیشم ، و برام مسیر جدیدی ساخت!بریم ببینیم درد ، چه چیزی برای گفتن داره....</description><category>مهدی زبیدی</category><author>مهدی زبیدی</author><pubDate>Tue, 22 Oct 2019 21:18:27 +0330</pubDate></item><item><title>توانم نیست!</title><link>https://virgool.ir/@mahdizobeydi/توانم-نیست-u64ulmni0v88</link><description>دوباره این حس لعنتی اومد سراغم. حس پوچی!حس پوچی لعنتی که هر سری میاد و من  با هزار دلیل و فلسفه بزور از خودم جداش میکنم.هیچ وقت واسه نابودی کامل این حس ، درمانی رو پیدا نکردم.حس میکنم هیچ کدوم از اعضای بدنم توانی ندارن. پاهام نمیتونن وایسن ،دستام نمیتونن کار کنن ، ذهنم شدیدا خستس ، پلکام شدیدا سنگینه و فقط دارم سعی میکنم بیشتر از این نشه!به هر کی راجع به این حالم میگم بهم میگه ورزش کن ، برو بیرون ، بیشتر بخند . ولی من همه اینا رو امتحان کردم ، بازم این حس درمان نشد.انگار که درمانی نداره ، فقط هر وقت اومد باید انقدر واسه مسیری که داری میری دلیل محکم داشته باشی تا بتونی ادامه بدی.الان که دارم این پست رو مینویسم اصلا حواسم به کلمات نیست. انگار کلمات اصلا از مغزم بیرون نمیان.خیلی وقتا شده که خیلی حرفا رو زدم که واقعا منظورم اونها نبودن ، نمیدونم واسه شما ها هم پیش اومده یا نه.الان که دارم به همین کلماتی که مینویسم دقت میکنم ، میبینم حسشون دقیقا مث حس الانمه! پوچ و تو خالی.بزار یکم بیشتر کلماتو خالی کنم ، بیشتر ... بیشتر .... بازم بیشتر..... حس خوبی داره وقتی کلمات از ذهنت میریزن بیرون.حس خالی شدن ، حس برداشته شدن باری از روی دوش!باشه ، میدونم ، خیلی دارم کشش میدم ولی خب ، دارم سعی میکنم فقط کلمات رو از ذهنم خارج کنم. من واسه نگه داشتن کلمات جای کمی دارم....حس میکنم یکم بعد نوشتن این پست حالم بهتر شده ، پس بیخیال ادامش!تبریک میگم ، این پست پوچ ، تموم شد!!!!</description><category>مهدی زبیدی</category><author>مهدی زبیدی</author><pubDate>Fri, 30 Aug 2019 20:36:49 +0430</pubDate></item><item><title>اولین حرف</title><link>https://virgool.ir/@mahdizobeydi/اولین-حرف-xdl8stvwgwie</link><description>این اولین پستم تو ویرگوله.نمیدونم نوشتن رو اینجا ادامه بدم یا نه ولی میدونم که نوشتنو دوست دارم.به نظر من نوشتن راهیه برای خالی کردن بار های درون که ذره ذره سنگین تر میشه و تو تا آخر عمرت مجبوری اونارو حمل کنی!نمیدونم نوشتن رو اینجا ادامه بدم یا نه ، ولی میدونم اگه ادامه بدم ، فقط مینویسم! بدون لحظه ای فکر کردن به اون چیزی که میخوام بگم!میخوام ببینم اگه کنترلم دست دلم باشه موقع نوشتن ، چه چیزی از درونم خارج میشه؟!میخوام ببینم من واقعا کی ام؟! یه آدم معمولی که مثل بقیه تو یه جامعه دیوانه درحال عقده ای شدنه ، یا یه شانس واسه تغییر؟! یه چیز مفید!کم کم داره از ویرگول خوشم میاد ، داره به من واقعیم کمک میکنه خودشو نشون بده. من واقعیم واقعا خجالتیه!!!!</description><category>مهدی زبیدی</category><author>مهدی زبیدی</author><pubDate>Tue, 20 Aug 2019 18:47:12 +0430</pubDate></item></channel></rss>