<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های مهدی‌یار ناصری</title><link>https://virgool.ir/feed/@mahdiyar261181</link><description>گرافیست و برنامه نویس بسیار ساده</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 08:47:33</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/144451/avatar/ZaHsJr.jpeg</url><title>مهدی‌یار ناصری</title><link>https://virgool.ir/@mahdiyar261181</link></image><item><title>ماجرای یک روز سخت</title><link>https://virgool.ir/@mahdiyar261181/ماجرای-یک-روز-سخت-obk9xlbudypn</link><description>امروز عصر به سعید خبر دادم که پدرش کرونا گرفته است یعنی به من خبر دادند یعنی من قبل از همه خبر گرفتم و به گوش سعید رساندم اشک در چشمانش چرخید اشک را وقتی به من زل زده بود و نگاهم میکرد دیدم حقیقتا دردناک هم بود ، خبر را میگویم . تصور کنید بدنی با سلول های هشتاد ساله که تا بحال با دردی بیشتر از سردرد آن‌هم به خاطر سر و صدای زیاد آشنا نبوده ، حالا دچار یک بیماری ناشناخته پر علامت شده است .خطری که یاخته های سرد و گرم نچشیده اما پا روی سن گذاشته را حسابی تهدید میکند . گمان میکنم سعید تصمیمش را گرفته است . از راه دور که نمیتوان از پدر پرستاری کرد اتوموبیلش را روشن میکند و کمربندش را میبندد از من میخواهد تا قرار کاری‌اش را با گروه مهندسی بهنود لغو کنم و فعلا نقشه های طراحی اولیه آزاد راه را تحویلشان بدم همین کار را میکنیم . باید راهی شویم اما اتوموبیل با ده‌تا استارت هم روشن نمیشود سعید عصبی است و دستش را محکم روی فرمان میکوبد خیلی زود در کاپوت را بالا میزند و متفکرانه اندرون ماشین را با چشم میکاود خودش و البته من خوب میدانیم که این حرکت فقط یک ژست زیبای ( من میدانم ) است . و در واقع او هیچ چیز درباره تعمیر اتوموبیل نمیداند . لحظه ای بعد به سفارش من یک تاکسی اینترنتی سر میرسد که ما را تا قزوین ببرد سعید آشفته است از بین چند آلبوم موزیکی که دارم یکی از آن مسکن های باب احوال سعید را اجرا میکنم چند قطره اشک روی گونه‌اش میدود کمی آرامتر که میشود از من میخواهد که دارویی که دکتر برای پدرش تجویز کرده را سفارش بدم تا یکی دو ساعت دیگر در قزوین تحویل بگیرد بعد از چندتا از فیلم های چارلی چاپلین و لورل هاردی را برایش دانلود کنم این کار عالیه ! حالا پدرش در قرنطینه اجباری حوصله‌اش سر نمیرود هنوز دانلود کردن فیلم ها تمام نشده که خواهر سعید به من پیام میدهد که میخواهد با با برادرش تماس تصویری داشته باشد . سعید با اشاره سر میگوید که نمیتواند ، حداقل الان نمیتواند دنبال بهانه ای میگردد و بازم من باید یک دروغ مصلحتی به خواهرش تحویل دهم دلم برایش میسوزد خواهرش را میگویم اینکه فرسنگ ها از پدر و برادرت دور باشی و قلبت محبور باشد هم در سینه‌ات وهم جایی کنار عزیزانت بتپد نیمی از راه را طی کردیم ساعت هفت و پنجاه دقیقه بعد از ظهر است این جوابی است که به سوال سعید میدهم ده دقیقه دیگر باید با همکاران و چند نفر از دوستانش در یک برنامه و چند نفر از دوستانش در یک برنامه گفت و گوی زنده شرکت کنند قطعا این یکی به دلیل اهمیتی که دارد لغو نخواهد شد . سعی میکنم مقدمات جلسه را بچینم سخنرانی سعید سر ساعت شروع میشود همه هستند و قبل از هر چیز از حال پدر سعید میپرسند سعید هم  از امیدش به خدا میگوید و به من لبخند میزند برنامه که تمام میشود پدر سعید هم تماس میگیرد سعید به اون میگوید که در راه خانه‌اش هستیم خوشحالی پدر شادی در صورت خسته سعید مینشاند .بعد از خداحافظی از اون سعید مرا میبوسد اول تصور میکنم بوسه‌اش را بر صدای پدرش زده است و به خودم نمیگیرم تا اینکه نگاهم میکند و آرام میگوید ممنونم سامسونگ #روایتگرباش</description><category>مهدی‌یار ناصری</category><author>مهدی‌یار ناصری</author><pubDate>Sat, 19 Dec 2020 15:52:36 +0330</pubDate></item></channel></rss>