https://virgool.ir/feed/@mahdipediaدانشنامه‌ای در حوزه مهدویتfa2026-11-11 21:48:51https://files.virgool.ir/upload/users/184671/avatar/8mBjrp.pnghttps://virgool.ir/@mahdipediahttps://virgool.ir/@mahdipedia/دو-عنوان-در-صحیفه-الهی-امام-زمان-نشر-اسلام-در-جهان-و-گسترش-عدالت-در-تمام-ابعاد-xgc7zmr6hsieحرف های ماندگار در صحيفه ‌هاي الهيه، براي هر امامي ‏يك صحيفه خاصّ و يك دستور معيّني است و خداي متعال، يَوْمَ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْض، آن صحيفه‌ها را معيّن كرده‏ است.در دفتر و صحيفه امام عصر علیه السلام، اين مطلب درج شده‏ است كه بايد اين بزرگوار، دين اسلام را بر تمام اديان غالب و قاهر كند.دين اسلام را در پنج قاره دنيا نشر دهد و پهن كند،وديگر عدل و داد را هم بر روي زمين بگستراند.اين دو مطلب، وظيفه امام عصر علیه السلام است و در صحيفه ايشان نوشته شده است و بايد ايشان اين دو عمل را انجام دهند و به اين دو وظيفه قیام فرمايند. اين وظيفه ‌ها خيلي سنگين است.انجامِ اين دو وظيفه، همراه با مشکلات عجیب و غریبی است و مخالف و معارضِ فراوان دارد. هر ستمگري كه در دنيا باشد، خواه ستم جزئي كند خواه ستم كلّي، خواه ستم فردي كند خواه اجتماعي، تمام اين ستمگران با اين بزرگوار مخالف و مبارز و معارض خواهند بود. همه با اين حضرت دشمن هستند. چرا؟ براي این‌كه اين حضرت می ‏آيد و جلوی ستم ستمگران را می ‏گيرد.ستم عناوين مختلفه دارد. مِن باب مثل از خودم شروع كنم. يك ستم در منبر است. ممكن است بنده ستمگر باشم. چطور؟ نالايق منبر هستم، به منبر بيايم. تضييع اوقات شما را بكنم. وقت شما را به مهملات و لاطائلات بگذرانم. مخارجي را كه مؤسّس مجلس می ‏كند همه را هدر كنم. اين ستم من بر شماست. اگر من اهليّت مطالبي را ندارم و لقمه ‌هاي بزرگ ‌تر از گلوي خودم بر دارم، و حرف‌ هایي را كه عهده‌ دار بيانش نيستم، آن حرف‌ ها را ناپخته و ناقص به شما تحويل دهم و اسباب تزلزل فكر و انحراف خاطر شما شوم؛ پس من ستمگر هستم. امام عصر علیه السلام موظّف است جلوی اين ستم را بگیرد. بيايد بگويد:آشيخ! تو حقّ نداري منبر بروي، تو مايه نداري، تو استعداد نداري، يا اين‌كه تو خودت عمل نمی ‌كني که اين خيلي بالاتر است. اوّل برو عمل كن، بعد مردم را دعوت كن: «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لِمَ‌تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُون‏ كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ الله أَنْ تَقُولُوا ما لا تَفْعَلُون‏». آشيخ! تو لياقت این ‌جا را نداري، بيا پایين، عبا و عمامه ‌ات را بيانداز. يك ريسمان به من بدهد، بفرمايد: برو سر ميدان حمّالي كن. خوب قهراً بنده با ايشان مخالف و مبارز و معارض خواهم شد، جاي ترديد نيست. کدام نفس قدسي باشد، سلمان و ابو‌ذري باشد كه در مقابل فرمان امام زمانش، چشم و گوش بسته،خ بدون قيد و شرط، اطاعت و امتثال كند. همه كه سلمان نيستند! بنده که نیستم.شما را عرض نمی ‌كنم. بنده آن آدمي ‏كه آقا هرچه فرمودند سمعاً و طاعةً بگويد، نیستم. لذا چون او با ستم من مبارزه می ‏كند، قهراً معارض او خواهم شد. حالا در بازار می ‌آيیم: تاجر به بنكدار ستم می ‌كند، بنكدار به كسبه جزء ستم می ‏كند، كسبه به اهل گذر و محلّ، ستم می ‏كنند، شركت ها به تجّار ستم می ‏كنند. چون دنيا دار تعارض و تزاحم در بقاء است.مقاله در سایتمهدی‌پدیا | دانشنامه مهدویتمهدی‌پدیا | دانشنامه مهدویتSat, 03 Oct 2020 10:52:36 +0330https://virgool.ir/@mahdipedia/حقوق-حضرت-صاحب-الزمان-نسبت-به-شیعیان-حقّ-وجود-و-هستى-cebl0sj3iexpحقوق آن بزرگوار بر ما بسيار و الطاف و مراحمش بيرون از شماره است، بلكه همچون درياى خروشان و موّاجى است كه غوّاصى در آن نتوانم كرد، ولى به مقدار كف دستى از آن برمى‏ گيرم و در پى تقرّب به درگاهش ره مى‏ پويم، و توفيق از خدا است و بس، بر او توكّل دارم و به سوى او روى آورم.حقّ وجود و هستى‏خداوند به بركت وجود آن حضرت عليه السّلام تو و هرموجودى را آفريد و اگر او نبود هيچ‏كس و حتی زمين و فلك وجود نمى‏ يافت ، بر اين معنا رواياتى زیادی دلالت دارد از جمله:از توقيعات شريفه آن حضرت در كتاب الاحتجاج آمده است كه فرمود:«و نحن صنائع ربّنا و الخلق بعد صنائعنا …»[۱]البتّه اين سخن دو وجه دارد:وجه اول : در توقيع ديگرى در كتاب الاحتجاج آمده: جماعتى از شيعيان اختلاف كردند در اين‏ كه آيا خداوند، آفرينش و روزى دادن مخلوق را به ائمّه عليهم السّلام واگذار كرده؟پس عدّه‏اى گفتند: اين محال است، زيرا كه اجسام را كسى جز خداى نمى‏تواند خلق كند. ولى عدّه‏اى ديگر گفتند: خداوند قدرت خلق را به ائمّه عليهم السّلام واگذار نموده است و آنان آفريده و روزى بخشيده‏اند و در اين مسأله اختلاف شديدى بين آن‏ها درگرفت، تا اين‏كه شخصى پيشنهاد كرد كه چرا به سراغ ابو جعفر محمد بن عثمان نمى‏رويد كه از او سؤال كنيد تا حق را براى شما آشكار سازد؟ چون‏كه راه به سوى امام زمان عليه السّلام اوست، همه به اين معنى راضى شدند و نامه‏اى به ابو جعفر نوشتند.در آن نامه مسأله را توضيح دادند، پس از طرف امام عصر- عجّل اللّه فرجه الشريف- توقيع آمد ؛ خداوند تعالى خود اجسام را آفريده و روزى‏ ها را تقسيم كرد، زيرا كه نه جسم است و نه در جسمى حلول كرده، هيچ چيز مثل او نيست و اوست شنواى بينا، و امّا امامان؛ از خداوند تعالى درخواست مى‏ كنند و او مى‏ آفريند و او روزى مى‏دهد به خاطر اجابت درخواست آن‏ها و تعظيم حقّ ايشان.[۲]حاصل اسخن: امام زمان و پدران بزرگوارش عليهم السّلام واسطه هستند در رساندن فيض‏ هاى الهى به ساير مخلوقات و در دعاى ندبه آمده كه: «أين السّبب المتّصل بين الأرض و السّماء»؛ كجاست آن وسيله‏ اى كه فيوضات آسمان را به اهل زمين می ‏رساند؟البتّه نسبت دادن فعل به سبب و واسطه در لغت و عرف بسيار است.وجه دوم : مقصود از آفرينش تمام آنچه خداوند متعال آفريده، آن حضرت و پدران طاهرينش مى‏باشند، يعنى اين‏ها علّت غايى آفرينش هستند و آنچه هست به خاطر اين‏ ها آفريده شده است.مؤيّد اين کلام روايتى است كه از امير المؤمنين على عليه السّلام نقل شده : «نحن صنائع ربّنا و الخلق بعد صنائع لنا»[۳]و از آن جمله:روايت مستندى است كه شيخ صدوق در كتاب كمال الدين از حضرت على بن موسى الرضا عليه السّلام، از پدرش موسى بن جعفر، از پدرش جعفر بن محمد، از پدرش محمد بن على، از پدرش على بن الحسين، از پدرش حسين بن على، از پدرش على بن ابى طالب عليهم السّلام آورده است كه پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله فرمود: خداوند مخلوقى از من بهتر نيافريده و آفريده‏اى نيست كه نزد او گرامى‏تر از من باشد. على عليه السّلام فرمايد: عرض كردم: يا رسول اللّه! تو بهترى يا جبرئيل؟ فرمود: يا على! خداوند تبارك و تعالى پيغمبران مرسل را بر فرشتگان مقرّب خويش برترى داده و مرا بر همه پيغمبران و مرسلين برترى بخشيده. و اى على! بعد از من برترى از آن تو و امامان بعد از توست، زيرا كه فرشتگان خدمتگزار ما و دوستان ما هستند. اى على! آنان كه عرش خدا را حمل نموده و يا اطراف آنند، تسبيح به حمد پروردگارشان گويند و براى آنان كه به ولايت ما گرويدند، طلب آمرزش كنند. اى على! اگر ما نبوديم خداوند آدم و حوّا و بهشت و دوزخ و آسمان و زمين را نمى‏آفريد، چگونه ما از فرشتگان برتر نباشيم و حال آن‏كه در توحيد و خداشناسى پيشى گرفتيم، و در معرفت و تسبيح و تقديس و تهليل پروردگارشان- عزّ و جلّ- بر آن‏ها سبقت جستيم، زيرا كه نخستين چيزى كه خداوند آفريد ارواح ما بود، خداوند ما را به توحيد و تمجيد خود گويا ساخت، سپس فرشتگان را آفريد و چون ارواح ما را يك نور مشاهده كردند امور ما را عظيم شمردند، پس ما تسبيح گفتيم تا فرشتگان بدانند كه ما هم مخلوق هستيم و آفريدگار از صفات ما منزّه است، از تسبيح ما ملائكه نيز تسبيح گفتند و خدا را از صفات ما منزّه دانستند، و چون عظمت مقام ما را مشاهده كردند، ما تهليل گفتيم تا ملائكه بدانند كه الهى به جز اللّه نيست، پس هنگامى كه بزرگى محلّ [و مقام‏] ما را ديدند، خداوند را تكبير گفتيم تا بدانند كه خدا بزرگ‏تر از آن است كه درك شود و موقعيت او عظيم است، و ما خدايانى نيستيم كه واجب باشد در عرض خدا، يا در مرتبه پايين‏ترى عبادت شويم. پس هنگامى كه قدرت و قوّه ما را ديدند، گفتيم: «لا حول و لا قوّة إلّا باللّه العليّ العظيم»؛ يعنى هيچ توان و نيرويى جز به خداوند بلندمرتبه بزرگ نيست- تا بدانند كه هيچ نيرو و قدرتى نيست جز از ناحيه خداوند، و چون نعمتى را كه خداوند به ما داده و طاعت ما را واجب فرموده، مشاهده كردند، الحمد للّه گفتيم تا بدانند كه حقوق خداوند متعال بر ما از جهت نعمت‏هايى كه به ما ارزانى داشته است چه مى‏باشد- پس فرشتگان نيز الحمد للّه گفتند. بنابراين فرشتگان به وسيله ما به معرفت و تسبيح و تهليل و تمجيد خداوند متعال راهنمايى شدند. سپس وقتى خداوند متعال آدم را آفريد، ما را در پشت او سپرد و به فرشتگان دستور فرمود تا به خاطر تعظيم و احترام ما كه در پشت آدم بوديم براى او سجده كنند، در واقع سجده آن‏ ها بندگى خداوند و احترام و اطاعت آدم بود كه ما در پشتش بوديم، و چگونه از ملائكه افضل نباشيم و حال آن‏كه همه آن‏ها براى آدم سجده كردند، و هنگامى كه مرا به آسمان‏ها بردند، جبرئيل فصول اذان را دوبه‏دو ادا كرد و دوبه‏دو اقامه گفت. سپس گفت: اى محمد! جلو بايست [براى نماز]. گفتم: اى جبرئيل بر تو پيشى بگيرم؟ گفت: آرى زيرا كه خداى تبارك و تعالى پيغمبرانش را بر همه فرشتگان برترى داده و تو را به‏خصوص برترى بخشيده است. من جلو ايستادم و براى آنان اقامه نماز كردم و به اين كار فخرفروشى ندارم، و چون به حجاب‏هاى نور رسيديم، جبرئيل به من گفت: پيش برو. امّا خودش همان‏جا ماند. گفتم: اى جبرئيل! در چنين جايى از من جدا مى‏شوى؟ گفت: خداوند به من دستور داده كه از اين‏جا فراتر نروم كه اگر از آن بگذرم پرهايم بسوزد؛ زيرا كه از حدود پروردگارم تجاوز كرده‏ام.پس خداوند مرا به‏ طور ناگفتنى در نور فروبرد و تا آنجا كه خدا خواسته بود در ملكوتش منتهى شدم.آن‏گاه ندا رسيد: يا محمد!گفتم: لبّيك ربّي و سعديك تباركت و تعاليت.باز ندا شدم: يا محمد! تو بنده من هستى و من پروردگار توأم، مرا عبادت كن و بر من توكل نماى؛ زيرا كه تو نور من در بندگانم و رسول من در مخلوقاتم و حجّت من در آفريدگانم مى‏باشى، بهشتم را براى كسى كه از تو پيروى كند آفريدم و دوزخم را براى آن‏كس كه نافرمانيت نمايد قرار دادم؛ و كرامت خود را براى اوصياى تو واجب نمودم و ثوابم را براى پيروان تو لازم ساختم.گفتم: پروردگارا اوصياى من كيانند؟پس ندا شدم كه: اى محمد! اوصياى تو همان‏ها هستند كه بر ساق عرش نام شان نوشته شده است. اوّل آنان على بن ابى طالب و آخرين ايشان مهدى امّت من است.گفتم: پروردگارا آنان اوصياى پس از منند؟ندا رسيد: اى محمد! آنان بعد از تو اوليا و احبّا و اصفيا و حجج من هستند و اوصيا و خلفاى تو و بهترين خلق بعد از تو مى‏باشند. قسم به عزّت و جلالم كه دينم را به وسيله ايشان ظاهر مى‏كنم و كلمه‏ام را به وجود آنان بلند مى‏نمايم و زمين را به آخرين ايشان از دشمنانم پاك مى‏كنم و مشارق و مغارب زمين را ملك او و بادها را در تصرّف و تسخير او قرار مى‏دهم، و گردن‏هاى سخت را براى او رام مى‏گردانم و او را بر وسائل پيروزى مسلّط مى‏گردانم و با لشكريانم كمكش مى‏كنم و با فرشتگانم مددش مى‏رسانم تا دعوت مرا بلند و خلق مرا بر توحيد من جمع سازد. سپس ملك او را استمرار دهم و حكومتش را به دست تواناى خود دست‏به‏دست تا روز قيامت ادامه دهم.«و الحمد للّه ربّ العالمين و الصّلاة على نبيّنا و آله الطّيّبين الطّاهرين و سلّم تسليما»[۴]منبع با قدری تصرف : اصفهانى، محمد تقى‏؛ مترجم: حائرى قزوينى، مهدى‏ ؛ مكيال المكارم در فوائد دعا براى حضرت قائم(عليه السلام)، ج‏۱ ؛ مسجد مقدس جمكران‏، قم( ايران)( ۱). الاحتجاج: ۲/ ۲۷۸.( ۲). الاحتجاج: ۲/ ۲۸۴.( ۳). در نهج البلاغه، نامه ۲۸ چنين آمده:« فإنّا صنائع ربّنا و النّاس بعد صنائع لنا» يعنى: پس همانا ما ساخته‏شده پروردگارمان هستيم و مردم براى ما ساخته شده‏اند.( مترجم)( ۴). كمال الدين: ۱/ ۲۵۴.آدرس مقاله در سایتمهدی‌پدیا | دانشنامه مهدویتمهدی‌پدیا | دانشنامه مهدویتSat, 26 Sep 2020 13:50:04 +0330https://virgool.ir/@mahdipedia/آشنایی-با-یک-کتاب-اعیان-الشیعه-dkzyshg2pl8sآشنایی با یک کتاب آشنایی با امام زمان علیه السلام 《اعیان الشیعه》یکی از عناصر حیات علمی جامعهکتاب آشنایی با امام زمان علیه السلام ترجمه‌ی بخش سوم کتاب ارزشمند «اعیان الشیعه» از علامه‌ی بزرگوار سیّد محسن جبل عاملی است. این کتاب در هفت فصل به شرح ذیل تدوین شده است: در فصل اوّل زندگی نامه حضرت مهدی(ع) و نیز ویژگی‌های جسمانی و خلق و خوی و سیره‌ی عملی آن حضرت مورد بررسی قرار می‌گیرد.در فصل دوم به مسأله‌ی غیبت و وقایع دوران غیبت صغرا و معرفی نایبان خاص امام علب السلام پرداخته می‌شود؛ در فصل سوم، شباهتهای مختلف امام عصر به پیامبران الهی مورد اشاره قرار می‌گیرد.در فصل چهارم با استناد به براهین عقلی و نقلی مسأله‌ی امامت و زنده بودن و قیام حضرت مهدی به اثبات می‌رسد.در فصل پنجم چند حکایت از حکایات تشرّف یافتگان به محضر امام عصر ذکر می‌شود.و در فصل ششم بخشی از نشانه.ها و علامت‌های ظهور مورد اشاره قرار می‌گیرد.و بخش پایانی کتاب که با عنوان «در کرانه‌ی ظهور» ارائه می شود، مسائلی مانند روز ظهور، مکان ظهور و مدت حکومت و ویژگی‌های جهان در عصر ظهور و... مورد بررسی قرار می‌گیرد.مطالعه ی مقاله در سایت مهدی پدیامهدی‌پدیا | دانشنامه مهدویتمهدی‌پدیا | دانشنامه مهدویتSat, 11 Jul 2020 13:39:07 +0430https://virgool.ir/@mahdipedia/چه-کاری-برای-امام-زمانم-انجام-بدم-ditcbbmpr882انجام کلیه اعمال مستحب به نیابت امام زمانآقایان، کلیه اعمال خیریه مستحبی‌تان را به نیابت امام زمان کنید. این خیلی اثر دارد. می‌خواهید به صله رحم بروید از خواهر زاده‌تان که ناخوش است احوالش را بپرسید، برادرزاده‌تان که فقیر است کمکش کنید یا لااقل احوالش را بپرسید، به نیابت از امام زمان بروید. به عیادت مومن می‌خواهید بروید به نیابت از امام زمان بروید. هر عمل خیر مستحبی که دارید به نیابت از امام زمان انجام بدهید. اینجا اسراری دارد که من فاش نمی کنم.مقاله در سایتمهدی‌پدیا | دانشنامه مهدویتمهدی‌پدیا | دانشنامه مهدویتMon, 29 Jun 2020 12:38:51 +0430https://virgool.ir/@mahdipedia/پند-یعنی-حرف-های-تکراری-اما-ماندگار-vzq0awiwsv3rصدقه براي سلامتي امام زمان علیه السلام، شما را هم در سايه‌ امام عصر علیه السلام نگه مي‌دارد. صبح، يك قران، ده شاهي، دو قران، هر چقدر كه به شما صدمه نداشته باشد، صدقه بدهید. شب هم صدقه بدهید. خود صدقه دادن، قلب شما را متوجّه به حضرت مي‌كند. همين صدقه دادن، شما را به حضرت مهربان مي‌كند. همين صدقه دادن، يك ارتباط مختصری بين شما و حضرت مي‌آورد. عصر هم كه تكرار شد، تأکید مي‌شود. فردا هم كه تكرار شد، مشدّد مي‌شود. پس‌فردا هم كه تكرار شد، مؤكّد مي‌شود. يك وقت مي‌بينيد پيوند گرفت. يك وقت مي‌بينيد از شجره‌ لاهوتي، شیرهای ولايت در عروق قلوب وجود تو پيدا شد و یک وقت می‌بینید برگ ولایت و میوه ولایت از شجره تلخ تو ظاهر شده است.صدقه یعنی حیات در دل شوره زارمتن مقاله در سایت مهدی پدیامهدی‌پدیا | دانشنامه مهدویتمهدی‌پدیا | دانشنامه مهدویتTue, 23 Jun 2020 14:43:51 +0430https://virgool.ir/@mahdipedia/دلائل-عقلی-بر-لزوم-وجود-حجت-خدا-در-تمامی-دوران-xufdvptyceynعلّت‏ها و فلسفه ‏هايى كه براى ضرورت و لزوم وجود پيامبر گفته‏اند، همان علّت ‏ها براى ضرورت وجود جانشين و وصىّ پيغمبر نيز صادق است. و لازم است پس از وفات آن حضرت مردم به جانشين پيغمبر درتمام شؤون مختلف زندگى خود مراجعه كنند .بر خداوند متعال است كه خلیفه را نصب فرمايد و بر مردم نيز واجب است آن امام را بشناسند؛ زيرا كه پيروى كردن بدون معرفت و شناخت امكان ندارد.شناخت براساس مکتوباتاگر سوال شود: علّت برانگيختن پيغمبر با علت تعیین امام فرق مى‏كند؛ زيرا پيغمبر آنچه مورد نياز مردم است را براى آنان آورده و قواعد و احكامى برايشان بيان فرمود و مردم آن‏ها را شناختند و عمل كردند، ديگر نياز برطرف مى‏شود و براى بيان و آموزش قواعد و احكام دين وجود علما و كتاب ‏هاى مربوطه بسنده است، پس وجود وصىّ و جانشين پيغمبر لازم است ؟در جواب مى‏ گويم: اين سوال چند جهت دارد:اوّل: پيغمبر صلّى اللّه عليه و اله قواعد را به‏طوركلّى بيان فرموده و دستورات دين را به مقدار مورد نياز عموم در آن زمان تشريح كرده است، و اين مطلب براى كسانى كه به احاديث پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله مراجعه كنند واضح است. بنابراين احتياج مردم با آن مقدار از بيان برطرف نشده، بلكه پاره‏اى از مسائل حتى بر علما و دانشمندان بزرگ پوشيده مى‏ ماند- تا چه رسد به ديگران. پس افراد بشر ناگزير هستند به امام و پيشواى معصوم مراجعه كنند و مطالب مورد نياز خويش را از او بياموزند.(البته ترديدى نيست كه پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله تمام احكام و علوم را به وصىّ خود سپرده كه پس از آن حضرت عليه السّلام، رهبرى مردم را- از طرف خداوند- به عهده داشته است، و هرامامى به امام بعد از خودش سپرده تا اين ‏كه نوبت به امام زمان ما- عجّل اللّه فرجه الشريف- رسيده است. و امامان عليهم السّلام احكام الهى را كه از پيغمبر گرفته ‏اند تا براى مردم بيان مى‏ كنند و آنان را با مبانى و مفاهيم دين مقدس آشنا مى‏ سازند.)همچنين ترديدى نيست كه بيان گر احكام دين اگر معصوم نباشد، مردم به گفته ‏هاى او اطمينان و اعتماد نخواهند كرد و هدف از برگزيدن او تحقّق نخواهد يافت.دوم: افراد انسان به خاطر وضع طبيعى كه دارند و با توجه به هواها و خواسته‏ هاى نفسانى ‏شان، در نزاع و كشمكش و اختلاف واقع مى ‏شوند، اين معنى را با وجدان احساس نموده و با چشم مى‏ بينيم، لذا مقتضاى لطف خداوند است كه براى از ميان رفتن هرگونه نزاع و اختلاف، شخصى را تعيين نمايد كه حقايق و واقعيت ‏ها را كاملا بداند، تا در هرزمان مردم به چنين شخصى رجوع كنند و در نزاع‏ ها و مرافعه‏ ها از او كمك بگيرند، و در نتيجه حقّ به حقدار برسد و عدالت الهى در ميان مردم گسترش يابد. و آن شخص كه خداوند او را براى رفع اختلاف و نزاع برگزيده، حضرت امام على علیه السلام است كه مردم وظيفه دارند از او پيروى كنند و در شؤون مختلف خود به او مراجعه و بر او اعتماد نمايند.اگر گفته شود امامان ما عليهم السّلام در زمان حضورشان جز برمبناى قواعد ظاهرى حكم نمى ‏كردند، پس چگونه ادعا مى‏ شود كه مقتضاى لطف الهى تعيين و نصب امام است تا برمبناى حقّ و واقعيت ‏ها حكم كند؟مى‏ گويم: اين روش به خاطر مانعى است که مردم بوجود آورده بودند ،( چنان‏ كه مانع ظهور امام نيز از طرف مردم است). پس دراين‏ صورت هيچ‏گونه اعتراضى بر آنان وارد نيست و به هيچ‏وجه نبايد خيال كرد كه اين امر با لطف الهى متناقض است. دليل بر اين ادعا رواياتى است كه از خود ايشان وارد شده و تصريح مى‏ كند كه چنانچه رياست و خلافت به‏ طور كامل به آنان واگذار مى ‏شد و در تصرّفات، دست شان باز مى‏ بود، به حكم آل داوود حكم مى‏ كردند و احكام واقعى را براى مردم آشكار مى ‏ساختند. برای تبیین مطلب به چند نمونه روايت اشاره می کنیم در اصول كافى از ابو عبيده حذّاء نقل شده كه حضرت ابو عبد اللّه صادق عليه السّلام فرمود: اى ابو عبيده! هرگاه قائم آل محمد عليهم السّلام بپاخيزد، به حكم داوود و سليمان عليهما السّلام حكم مى ‏كند و از بيّنه و شاهد نخواهد پرسيد.[1]و در همان كتاب در خبر صحيح از ابان منقول است كه گفت: از حضرت ابو عبد اللّه صادق عليه السّلام شنيدم كه مى‏فرمود: دنيا تمام نخواهد شد تا اين‏كه مردى از تبار من ظهور نمايد كه به حكم آل داوود حكومت كند و از بيّنه و شاهد نپرسد، به هرموجودى حقّش را مى‏دهد.[2]و نيز در همان كتاب به سند صحيح از عمّار ساباطى آمده است كه گفت: به حضرت امام صادق عليه السّلام عرضه داشتم: اگر حكومت به دست شما رسد چگونه حكم خواهيد كرد؟ فرمود: به حكم الهى و به حكم داوود؛ پس هرگاه بر ما قضيه ‏اى پيش بيايد كه حكم آن نزد ما حاضر نباشد، روح القدس آن را به ما القا خواهد كرد.[3]و نيز به سند خود از جعيد همدانى از حضرت على بن الحسين عليهما السّلام روايت كرده است كه گفت: از آن حضرت پرسيدم: روى چه مبنايى حكم مى‏ فرماييد؟ فرمود: به حكم آل داوود؛ و اگر كارى بر ما دشوار گردد، روح القدس برايمان خواهد آورد.[4]سوم: اگر فرض كنيم تمام علما و دانشمندان به تمام احكام عمل كنند، باز هم وجود ايشان ما را از وجود امام بى‏نياز نمى‏ سازد، زيرا كه آنان معصوم از سهو و اشتباه نيستند. پس در هرزمان از وجود شخص معصومى كه از خطا و اشتباه محفوظ باشد ناگزير هستيم. تا مرجع و پناه مردم بوده، حقايق احكام را برايشان بيان فرمايد. و آن شخص معصوم هيچ‏كس جز امام نيست.در باز اگر كسى بگويد: نبودن امام با بودنش چه فرق مى‏ كند درحالى‏كه از ديدگان مردم پنهان و غايب است؟در جواب مى‏ گويم: نظر به اين‏ كه مانع ظهور و آشكار بودن آن حضرت، ناشى از خود مردم است، اين مطلب منافاتى با لطف خداوند ندارد. و دليل نمى ‏شود كه احتياجى به وجود آن حضرت عليه السّلام نيست، و بر مردم واجب است كه موانع ظهور را برطرف سازند تا از نور مقدّسش بهرمند شوند و از انواع علوم و معارفش استفاده كنند.[1] ( 1). اصول كافى: 2/ 397.[2] ( 2). اصول كافى: 2/ 397.[3] ( 3). اصول كافى: 2/ 248.[4] ( 4). اصول كافى: 2/ 249.مقاله در سایتآن زمان که راهی سبز در خشکزار به روی انسان باز می شود مهدی‌پدیا | دانشنامه مهدویتمهدی‌پدیا | دانشنامه مهدویتSun, 07 Jun 2020 13:21:51 +0430https://virgool.ir/@mahdipedia/شناخت-احمد-کسروی-با-روی-کرد-مهدویت-ستیزان-lsip6wtmze6zغبار اندیشه های کج، چگونه حقائق را می پوشاندسيد احمد كسروي‌، مورخ، زبان شناس و از رجال فكري و فرهنگي معاصر در روز چهارشنبه‌ هشتم‌ مهرماه‌ ۱۲۶۹ ش‌ در هكماوار (قريه‌ حكم‌ آباد) تبريز متولد شد و در پنج‌ سالگي‌ به‌ مكتب‌ رفت‌ و در سيزده‌ سالگي‌ به دليل‌ درگذشت‌ پدر از تحصيل‌ باز ماند و به كار قالي‌ بافي‌ پرداخت‌ و پس‌ از سه‌ سال‌ عمامه‌ بر سر نهاده‌ و مجدداً به‌ مكتب‌ رفت‌. در اين‌ دوران‌ بود كه‌ از گوشه‌ و كنار سخنان‌، زمزمه‌هايي‌ بر خلاف‌ بعضي‌ از مطالب‌ اسلامي‌ به گوش‌ مي‌رسيد كه‌ نام‌ او به عنوان‌ يك‌ فرد منحرف‌ بر سر زبان‌ اهالي‌ حكم‌آباد افتاد و از آن‌ پس‌ سيد احمد نتوانست‌ در آنجا بماند ناچار به‌ تبريز آمد. در ۱۲۸۵ ش‌ (۱۳۲۴ قمري‌) جنبش‌ مشروطه‌ در ايران‌ دامنه‌ گسترده‌تري‌ يافت‌ و كسروي‌ مشروطه‌خواه‌ شد او با شنيدن‌ نام‌ مشروطه‌ و هدف هاي‌ آن‌، به‌ مشروطه‌ دل‌ بست‌ و در اين‌ راه‌ به‌ كوششهاي‌ سخت‌ برخاست‌. احمد کسرویدر ۱۲۹۴ش‌ در مدرسه‌آمريكائيان‌ با سمت‌ دبير عربي‌ استخدام‌ شد در ۱۲۹۵ ش‌ به‌ قفقاز رفت و در تفليس‌ ماند و با آزاديخواهان‌ آنجا آشنا شد. پس‌ ازبازگشت‌ از قفقاز در تبريز در فرقه‌ دمكرات‌ فعاليت‌ كرد ولي‌ به‌ واسطه‌اختلاف‌ با خياباني‌ گروه‌ ديگري‌ از دمكراتها را به‌ نام‌ تنقيديون‌ تشكيل‌ داد و چون‌ نمي‌توانسته‌ در تبريز بماند به‌ تهران‌ آمد و در وزارتخانه‌ هاي‌ فرهنگ‌ و عدليه‌ مشغول‌ كار شد. كسروي‌ در ۱۲۹۹ ش‌ كارمند استيناف‌ تبريز شد و به‌ اين‌ شهر رفت‌ در ۱۳۰۰ ش‌ كارمند استيناف‌ مازندران‌ شد و چهار ماه‌ در آنجا خدمت‌ كرد. پس‌ از آن‌ به‌ دماوند رفت‌ و سپس‌ به‌ تهران‌ آمد و كسروي‌ مدتي‌ رئيس‌ عدليه‌ زنجان‌ بود و از ۱۳۰۱ به‌ مدت‌ ۱۸ ماه‌ رئيس‌ عدليه‌ خوزستان‌ بود و با شيخ‌ خزعل‌ و يارانش‌ به‌ مبارزه‌ و مقابله‌ مي‌پرداخت‌. كسروي‌ پس‌ از اين كه‌ به‌ تهران‌ فرا خوانده‌ شد از فرصت‌ بهره‌ گرفت‌ و به‌ ديدن‌ شهرهاي‌ عراق‌ رفت. بنا به قول خبر گزاری فارس كسروي‌ در بصره‌ به وسيله‌ خان‌ بهادر وارد فراماسونـري‌ شد. بعد از اين كه‌ كسروي‌ به‌ تهران‌ آمد داور او را به‌ عدليه‌ دعوت‌ كرد. كسروي‌ پذيرفت‌ و دادستان‌ تهران‌ شد. كسروي‌ پس‌ از بيرون‌ آمدن‌ از دادگستري‌ به‌ شغل‌ وكالت‌ اشغال‌ داشت‌. وي‌ در سال‌ ۱۳۱۱ ش‌ كتاب‌ “آئين‌” را در رد اروپاييگري‌ انتشار داد و بعد به‌ زبان‌ عربي‌ منتشر ساخت‌، و در اول‌ آذر ۱۳۱۲ مجله‌ پيمان‌ را بنا نهاد و هر پانزده‌ روز يك‌ شماره‌ بيرون‌ داد و از نيمه‌ سال‌ تا هفت‌ سال‌ ادامه‌ داشت‌ و يك‌ شماره‌ در هر ماه‌ منتشر ساخت‌. كسروي‌ در پيمان‌ شروع‌ كرد به‌ نوشتن‌ سخنان‌ دو پهلو، هم‌ مي‌خواست‌ به‌ مردم‌ بگويد من‌ پيغمبرم‌ و هم‌ آن‌ را صريح‌ نمي‌گفت‌. كسروي‌ روزنامه‌ پرچم‌ را از سوم‌ بهمن‌ ماه‌ ۱۳۲۰ تا هفتم‌ آذر ۱۳۲۱ ه ش‌ منتشر ساخت‌ و در آن‌ روز تمامي‌ روزنامه‌ها توقيف‌ شد و مجدداً در اسفند ۱۳۲۲ ش‌ مجله‌ هفتگي‌ پرچم‌ را منتشر ساخت‌. كسروي‌ حدود ۲۷ كتاب‌ در موضوعات‌ مختلف‌ تاريخي‌، سياسي‌، اجتماعي‌، مذهبي‌ نگاشته‌ است‌. وي در جرگه زبان شناسان و اديبان جاي مي گيرد. تسلط او به زبان هاي پهلوي ، عربي ، اسپرانتو ، انگليسي و تركي استانبولي بر همگان مسلم است و در ادبيات فارسي نيز، صاحب سبك بود. وي به بهانه پالايش زبان و اشششدب فارسي به حد افراط، استفاده از واژه هاي عربي را مردود مي شمرد و تا به آنجا پيش رفت كه طرح « تغيير خط فارسي به لاتين » را مطرح ساخت. وي در كتاب « زبان پاك » به نقد و عيب جويي از حروف و لغات فارسي پرداخت.از سوي ديگر كسروي مورخي با متد تاريخ نگاري و تاريخ شناسي خاصه خود بود؛ آثاري چون پيدايش امريكا، تاريخ پانصد ساله خوزستان و … از اين دست كتابها هستند. شايد بتوان كتاب تاريخ مشروطيت كسروي را صرف نظر از كينه توزي هاي وي عليه روحانيت، از كتابهاي برجسته اين دوره بر شمرد.همچنين نام كسروي در شمار «دين سازان قرن بيستم» نيز آمده است؛ چرا كه وي با نظريه پردازي و ادعاي اصلاح گري در فرهنگ و دين، مريداني نيز به دست آورد.كسروي‌ در سال‌ ۱۳۲۲ شمسي‌ دست‌ به‌ انتشار دو كتاب‌ يكي‌ به‌ نام‌ “در پيرامون‌ اسلام‌” و ديگري‌ به عنوان‌ “شيعه‌ گري‌” زد كه‌ در آنها ابتدا نسبت‌ به‌ مذهب‌ شيعه‌ و پيشوايان‌ بزرگ‌ جهان‌ تشيع‌ مانند حضرت‌ امام‌ صادق‌ علیه السلام و سپس‌ نسبت‌ به‌ اساس‌ اسلام‌ و آيين‌ پيامبر اسلام‌ حملات‌ شديدي‌ كرد و از جسارت‌ و اسائه‌ ادب‌ و هتاكي‌ نيز خودداري‌ ننمود. كم‌كم‌ زمزمه‌ ی آئيني‌ به‌ نام‌ پاكديني‌ را آغاز كرد و در واقع‌ بنا به‌ گفته‌ خودش‌ “بنياد اين‌ زمزمه‌ جز “هواو هوس‌” و انگيزه‌ آن‌ جز خودخواهي‌ و مايه‌اش‌ جز ناداني‌ نبوده‌ و اينست‌ كه‌ باز به گفته‌ خود او “فيروزي‌ نيافته‌ و كاري‌ از پيش‌ نبرد.” كسروي‌ به جاي‌ حملات‌ منطقي‌ اصرار عجيبي‌ در به كار بردن‌ كلمات‌ وعبارات‌ زننده‌ اي‌ كه‌ عواطف‌ مذهبي‌ مسلمانان‌ را جريحه‌ دار مي‌ كرد داشت‌ و نسبت‌ به‌ همه‌ ی مقدسات‌ ديني‌ صريحاً ناسزا مي‌گفت‌ و هرگز حاضر به‌ بحث‌ و گفتگوي‌ منظم‌ و مودبانه‌ نبود. كسروي‌ علاوه‌ بر مكتب‌ پاكديني‌ حزبي‌ به نام‌ حزب‌ آزادگان‌ تاسيس‌ كرد كه‌ هر كس‌ كه‌ وي‌ را متابعت‌ مي‌نمود، مي‌بايست‌ هر دو مشرب‌ وي‌ را بپذيرد و پيروانش‌ مي‌بايست‌ كتباً متابعت‌ خود را اعلام‌ نمايند.عليرغم‌ تذكر لغزش هايش‌ توسط‌ دانشمندان‌ معاصر، وي‌ حاضر به‌ قبول‌ آنها و رفع‌ معايب‌ خود ننمود و حتي‌آن‌ دانشمنداني‌ را كه‌ قبل‌ از ادعيه‌ پيامبري‌ با آنان‌ يار غار بود و در مدعاي‌ وي‌ هم‌آهنگ‌ نشدند به‌ زشتي‌ از آنان‌ نام‌ برد.جشن‌ كتابسوزان‌ كسروي‌ بدين‌ ترتيب‌ بود كه‌ در شب‌ معيني‌ در سال‌ ياران‌ و هم‌ باوران‌ دور هم‌ جمع‌ مي‌شدند هر كس‌ كتابي‌ از مولوي‌، حافظ‌، سنايي‌، عطار يا محمد غزالي‌، رازي‌، ابوسعید ابولخير، سهروردي‌ و مفاتيح‌الجنان‌ و هر كتاب‌ دعاي‌ ديگري‌ همراه‌ مي‌آورد آن‌ را در آتش‌ مي‌انداختند و اين‌ را جشن‌ كتاب‌ سوزان‌ مي‌گفتند. كسروي‌ خود در اين‌ باره‌ مي‌گويد: “چون‌ ديديم‌ سرچشمه‌ گمراه ها و ناداني ها كتاب‌ است‌، اين‌ است‌ كه‌ داستان‌ كتاب‌ سوزان‌ پيش‌ آمده‌ است‌.”جشن‌ كتاب سوزان‌ در يكم‌ دي‌ ماه‌است‌ و يك‌ دسته‌ سوزانيدن‌ مفاتيح‌الجنان‌ و جامع‌ الدعوات‌ و مانند اينها را دستاويز گرفته‌ و هوچيگري‌ راه‌ انداختند، قرآن‌ هر زمان‌ كه‌ دستاويز بدآموزان‌ و گمراه‌ كنندگان‌ گرديد. بايد از هر راهي‌ قرآن‌ را از دست‌ آنان‌ گرفت‌ گر چه‌ به‌ نابود گردانيدن‌ آن‌ باشد.كسروي‌ در سال‌ ۱۳۲۲ شمسي‌ با انتشار كتاب‌ “امروز چاره‌ چيست‌ ” ضرورت‌ تشكل‌ و انتخاب‌ خط‌ مشي‌ مستقل‌ سياسي‌ مورد نظرش‌ را خاطرنشان‌ كرد. در اين‌ سال‌ است‌ كه‌ پيروان‌ او در حزبي‌ بنام‌ “با هماد آزادگان‌” سازمان‌ يافتند. كسروي‌ با بنا كردن‌ حزب‌ با هماد ضمن‌ طرح‌ اصول‌ و مباني‌انديشه‌هاي‌ خود به‌ تبليغ‌ آئين‌ پاكدامني‌ مي‌پردازد و بنا به‌ نوشته‌هايش‌ هدف‌ وي‌ همساز كردن‌ دين‌ با آئين‌ خرد است‌ .اصول‌ و عقايد پاكدامني‌ كسروي‌ دركتاب‌ “ور جاوند بنياد” يا “اصول‌ مقدس‌ ” مطرح‌ شده‌ است‌. ناشر افكار كسروي‌ ماهنامه‌ پيمان‌ است‌. كسروي‌ در كتاب‌ “ور جاوند بنياد” نام‌ پيغمبر را براي‌ فرستاده‌ خداوند غلط‌ مي‌داند و براي‌ فرستاده‌ی خداوند لغت‌ “برانگيخته‌ ” را پيشنهاد مي‌كند و پس‌ از شرح‌ اينكه‌ چگونه‌ بر او وحي‌ شده‌ است‌ چنين‌ مي‌گويد: “اين‌ بود داستان‌،اين‌ بود راز آن كه‌ مي‌گويم‌: من‌ به اين‌ راه‌ با خواست‌ خدا بر خاستم‌ و با راهنمائي هاي‌ او پيش‌ آمدم‌ خدا پرده‌ از جلو بينش‌ من‌ برداشت‌ …. آمدن‌ و رفتن‌ فرشته‌ و پرده‌ برخاستن‌ با خدا همه‌ افسانه‌ است‌.وی راجع‌ به‌ امام‌ زمان‌ علیه السلام چنين‌ است‌: “امام‌ حسن‌ عسگري‌ فرزندي‌ نداشته‌ ….. چگونه‌ تواند بود كسي‌ فرزندي‌ داشته‌ باشد و كسي‌ از آن‌ آگاه‌ نباشد … هزار سال‌ زندگي‌ باوركردني‌ نيست‌. خدا را چه‌ نيازي‌ بود كه‌ كس‌ را هزار سال‌ زنده‌ نگه‌ دارد …” وی نواب‌ اربعه‌ امام‌ قائم‌ عجل الله فرجه را محق‌ نشاخته‌ است‌.همچنين‌ كسروي‌ منكر آمدن‌ فرشته‌ بود و اساس‌ شيعه‌ را منكر گشته‌ و به‌ امام‌ باقر و امام صادق‌ علیهما السلام تاخته‌ است. در جاي‌ ديگر كسروي‌ گويد: “ما با چهارده‌ كيش‌ به‌ مبارزه‌ برخواسته‌ايم‌ و من‌ از آن‌ پيغمبري‌ كه‌ فرشته‌ از آسمان‌ براي‌ او خبر آورد بیزارم‌ اكنون‌ كه‌ مي خواهید نامي‌ براي‌ من‌ عنوان‌ كنيد “رهنما” ناميد.”وی در مورد گرفتن‌ وحي‌ توسط‌ پيامبر گويد: “در باره‌ پيامبر كه‌ فرشته‌ از آسمان‌ بيايد و پيام‌ آورد چنين‌ چيزي‌ به‌ يك باره‌ دروغ‌ است‌.”كسروي‌ مربوط‌ بودن‌ واقعه‌ غدير خم‌ را به‌ تعيين‌ خليفه‌ و جانشين‌ پيامبر مردود شمرده‌ است‌. و همينطور بحث‌ ولايت‌ بر ائمّه‌ را منكر شد و سخنان‌ درشت‌ بر زبان‌ جاري‌ ساخته‌ است‌. در صفحه‌ ۴۳ كتاب‌ شيعه‌ گري‌ زيارت‌ ائمه‌ و توسّل‌ بدانان‌ را رد نموده‌ است‌. نوشته‌هاي‌ كسروي‌ مملو از انواع‌ بدگوييها و ناسزا و هتاكي‌ نسبت‌ به‌ مخالفين‌ و نسبت‌ به‌ مقدسات‌ است‌. كسروي‌ به‌ علماي‌ شيعه‌ بدگوئي‌ ميكند و به‌ خواجه‌ نصير طوسي‌ اهانت ها مي كند و اين‌ مرد را ماجراجو، بي‌ دين‌ و شكم‌ پرست‌ معرفي‌ كرده‌ است‌. كسروي‌ آغاز برانگيختگي‌ خود را از يكم‌ آذر ۱۳۱۲ مي گيرد و همه‌ ساله‌ در چنين‌ روزي‌ انجمن‌ جشن‌ برپا مي كند و ياران‌ او هم‌ همين‌ روز را به‌ دستور او “روزبه‌” مي‌نامند و انجمن‌ جشن‌ در آن‌ روز اقامه‌ مي كند و دفترچه‌ يكم‌ آذر را در همين‌ زمينه‌ نوشته‌ است‌. در اين‌ دفتر آورده‌ است‌: “مرا اگر نامي‌ مي‌بايد كلمه “راهنما” را كه‌ ياران‌ مي‌نويسد برمي‌گزينم‌”كسروي‌ در كتاب‌ پيرامون‌ ادبيات‌ به‌ شعراي‌ بزرگي‌ مثل‌ حافظ‌ و مولوي‌ و نظامي‌ هم‌ حملات‌ سختي‌ كرده‌ و به‌ فروغي‌ و حكمت‌ و عباس‌ اقبال‌ و ادوارد براون‌ انتقاد كرد و كلمات‌ توهين‌ آميز بسيار ناپسند براي‌ آنها نوشته‌ است‌. وی درجاي‌ ديگر نوشته‌ “شعرهائي‌ كه‌ از سعدي‌ و حافظ‌ و خيام‌ و مولوي‌ و ماننداينها بازمانده‌ به يك باره‌ بايد نابود شوند و بايد همه‌ را به‌ آتش‌ كشيد”.زشت ترين اقدام كسروي اسائه ادب به ساحت مقدس ائمّه شيعه بالاخص نسبت به امام محمد باقر و امام جعفر صادق علیهم السلام است.گرچه او از هيچ توهيني نسبت به مقدسات شيعه واهمه‌اي نداشت، اما شكايت مردم مسلمان و متدين در سالهاي ۱۳۱۶-۱۳۲۴ به مقامات مسئول دادگستري نيز هيچ اثري در كاهش اقدامات وي نداشت، اين در حالي است كه بر اساس قانون اساسي مشروطيت، هرگونه توهين به اسلام و مذهب شيعه جرم محسوب شده و مجرم بايد توسط قانون دستگير و محاكمه شود. اما دادگستري و حكومت معترض كسروي نشدند. پس از فرار رضا خان در شهريور ۱۳۲۰، باز حكومت با كسروي مماشات مي‌كرد. مقالات، جزوات، اعتراضات در شهرها – بخصوص در مركز – بسيار بود، اما حكومت وقت، همان سياست رضاخان را ادامه مي‌دادند. حتي از سوي مراجع و علماي بزرگ نجف، تهران، قم هم اعتراض مي‌شد، اما گوش شنوا و فهم و درك سياسي در كشور نبود.كسروي‌ از زماني‌ كه‌ عنوان‌ پاكديني‌ را عرضه‌ داشت‌ هيچ گاه‌ يك‌ تن‌ از بازرگانان‌ و دانشمندان‌ و علماي‌ هم‌ عصر او با وي‌ همراهي‌ نشان‌ نداشتند و دوستان‌ و نويسندگان‌ و اساتيد آن‌ ايام‌ كه‌ اكثراً قبلاً با وي‌ دوستي‌ نزديك‌ داشتند، روي‌ از وي‌ برتافتند. به عنوان‌ مثال‌ آقايان‌: عباس‌ اقبال‌آشتياني‌، ملك‌الشعراء بهار، تقي‌زاده‌، هيئت‌، تربيت‌، ايرانشهر، صدرالاشرف‌، و بهروز را مي‌توان‌ نام‌ برد. همگي‌ اين‌ افراد به‌ سابقه‌ دوستي‌ با كسروي‌، سكوت‌ كردند و چيزي‌درباره‌ وي‌ نگفتند اما كسروي‌ لب‌ فرو نبست‌ و آن‌ افراد دانشمند را به‌ بدي‌ وزشتي‌ نام‌ برد.کسروی در اسفند ۱۳۲۴ به خاطر اهانت های زیادی بر اسلام و … توسط فدائیان اسلام کشته شد.وی اصل مهدویت را زير سؤال برده‏ است. او در دو كتابِ «شيعى‏گرى» و «بهايى‏گرى» در اين باره مى‏نويسد:«مهدى‏ گرى افسانه است … اگر در اديان ديگر هم منتظر منجى هستند؛ آنها نيز افسانه است.»، «بى‏گمان در زمان بنيان گزار اسلام، سخنى از مهدى در ميان نبوده و نبايد مى‏بود.»، «مهدويت را ايرانيان بين مسلمانان انداخته‏اند.» و «امام حسن عسكرى (عليه‏السلام) فرزندى نداشته؛ و چگونه مى‏شود كسى فرزندى داشته باشد، و كسى از آن آگاه نباشد.»(۱).کسروی روی بی اطّلاعی گفته است: «بى‏ گمان در زمان بنيان گزار اسلام، سخنى از مهدى در ميان نبوده و نبايد مى ‏بود.»،ناصواب گویی سخنان کسروی در عموم مسائل مذهبی به ویژه حوزه مهدویت بر همگان آشکار است و این موضوع از اصیل ترین باورهای اسلامی – قرآنی است و در سخنان پیامبر خدا موضوع مهدی موعود به روشنی ظاهر است. ۴۵ تن از اصحاب پیامبر خدا روایات مهدی را از آن حضرت نقل کرده اند بدین شمار:صحابه ی راوی احادیث امام مهدی موعود منتظر در منابع اهل تسنن:۱ – «امام امیرالمؤمنین علی بن أبی طالب» (درگذشته ۴۰ ق)، (سنن أبی داود جلد ۴ ، ص ۵۱) .۲ – «ابوإمامه باهلی، صدی بن عجلان» (البیان گنجی، ص۹۵)۳- «أبوأیوب أنصاری» (معجم صغیر، طبرانی ج ۱، ص ۱۳۷)۴ – «أبوسعید خدری» (سنن أبی داود ج ۴ ص ۱۰۷ حدیث شماره ۴۳۸۵)۵ – «أبوسلمی راعی» (چوپان شترهای) رسول خدا (صلی الله علیه و آله) مقتل الحسین خوارزمی ص۹۵ و به نقل ینابیع المودة ۳/۱۶۰، فرائد السمطین ۲/۳۱۹ حدیث شماره۵۷۱ و عموم کتب شامل أحادیث مهدی.۶ – «أبوالطفیل عامر بن واثله» (مسند أحمد بن حنبل ج ۱، ص ۹۹)۷ – «أبو لیلی» (مناقب خوارزمی، فصل پنجم ص ۲۳ـ ۲۴)۸ – «أبو وائل» (عقد الدرر جمال الدین یوسف دمشقی ص ۲۳ و ۳۸)۹ – «أبوهریره» (صحیح بخاری ج ۱، ص ۱۷۸ و عموم کتب شامل أحادیث مهدی)۱۰ – «أنس بن مالک» (سنن إبن ماجه ج ۲، ص ۵۱۹)۱۱ – «تمیم داری» (عرائس ثعلبی ص ۱۸۶ و به نقل عقد الدرر ص ۲۱۹)۱۲ – «ثوبان مولی (غلام آزاد شده) رسول اللّه (صلی الله علیه و آله)» (سنن إبن ماجه ج ۲، ص ۵۱۹)۱۳ – «جابر بن سمره» (البرهان متّقی هندی، ذیل تنبیهات، تنبیه اوّل)۱۴ – «جابر بن عبداللّه أنصاری» (مسند أحمد حنبل ج ۳، ص ۳۸۴)۱۵ – «جابر بن عبداللّه صدفی» (استیعاب قرطبی ج ۲ ص۱۱۱ چاپ ذیل إصابه إبن حجر و معجم کبیر طبرانی ج ۲۲ ، ص ۹۳۷)۱۶ – «امام حسن بن علی» (درگذشته ۵۰ ق)، (ینابیع المودة قندوزی، ص ۵۸۹)۱۷ – «امام حسین بن علی» (درگذشته ۶۱ ق)، (البرهان متّقی هندی باب دوّم حدیث ۱۷ و ۱۸)۱۸ – «سلمان فارسی» (مقتل الحسین خوارزمی ج۱ ، ص ۱۴۶)۱۹ – «طلحة بن عبیداللّه» (البرهان، متّقی هندی و المهدی المنتظر، إبن صدیق ص۱۲)۲۰ – «عباس بن عبدالمطلب» (المهدی المنتظر إبن صدیق، ص۱۲)۲۱ – «عبدالرحمن بن عوف» (البیان گنجی شافعی، ص۹۶ )۲۲ – «عبداللّه بن حرث (حارث) بن جزء زبیدی» (سنن إبن ماجه ج ۲ ، ص۵۱۹ و در چاپ دیگر ج ۲، ص ۲۷۰)۲۳ – «عبداللّه بن عباس» (درگذشته ۶۸ ق)، (فصول المهمّه، إبن صبّاغ مالکی ص ۲۷۸)۲۴ – «عبداللّه بن عمر بن خطاب» (درگذشته ۷۴ ق)، (فصول المهمّه، إبن صبّاغ،ص ۲۷۷ و البرهان، متقی هندی، باب ۱ حدیث ۲ و باب ۶ حدیث ۶)۲۵ – «عبداللّه بن عمرو بن عاص» (البیان، گنجی شافعی ، ص۹۲ )۲۶ – «عبداللّه بن مسعود» (فصول المهمة، إبن صبّاغ، ص۲۷۹ )۲۷ – «عثمان بن أبی العاص» (مسند أحمد حنبل ج ۴ ، ص ۲۱۶ و ۲۱۷)۲۸ – «عثمان بن عفّان» (المهدی المنتظر، صدیق مغربی ص۱۲، و در مقاله فتوائی ــ اداره مجمع فقهی سعودی در مکّه ــ مندرج در آخر البیان گنجی شافعی ص۷۷ چاپ بیروت)۲۹ – «علقمة بن عبداللّه» (سنن إبن ماجه [بنقل المهدی فی السنة شیرازی ص۴۲] و فصول المهمة، إبن صبّاغ مالکی)۳۰ – «علیّ الهلالی» (مجمع الزوائد هیثمی ج ۹ ، ص ۱۶۵)۳۱ – «عمار بن یاسر» (البرهان باب اول حدیث ۱۰ و باب ۴ فصل ۲ حدیث شماره ۷ و ۲۴)۳۲ – «عمر بن خطاب» (البرهان باب اول حدیث ۳۸)۳۳ – «عمران بن حصین» (مسند أحمد بن حنبل ج ۴، ص ۴۳۷)۳۴ – «عمرو بن عاص» (البرهان باب چهارم فصل ۲ حدیث ۲۳ )۳۵ – «عمرو بن مره جهنی» (إبراز الوهم المکنون، أبوالفیض غماری و عرف الوردی ص۱۳۹ و ۳۹۰ و المهدی المنتظر إبن صدیق ادریسی ص۱۳ )۳۶ – «عوف بن مالک» (معجم کبیر طبرانی)۳۷ – «قتادة بن نعمان» (البرهان باب اول حدیث ۱۷ و باب ششم حدیث ۱۰ و ۱۱)۳۸ – «قرة بن ایاس المزنی» (ینابیع المودة ص ۲۲۰ )۳۹ – «کعب الأحبار» (عقد الدرر، جمال الدین دمشقی ص ۱۸۰ و ۲۳۳ ــ ۲۳۴ به نقل از الفتن، نعیم بن حماد)۴۰ – «کعب بن علقمه» (البرهان باب هفتم حدیث ۸ ـ ۱۳ ـ ۲۱ )۴۱ – «معاذ بن جبل» (درگذشته ۱۸ ق)، (إبراز الوهم المکنون، أحمد بن محمد بن صدیق، ص ۸ )۴۲ – «فاطمة الزهراء بنت رسول اللّه (صلی الله علیه و آله)» (درگذشته ۱۰ ق )، (فرائد السمطین، حموینی)۴۳ – «أم المؤمنین أم سلمه» (سنن أبی داود ج ۴ ، ص ۱۵۱)۴۴ – «أم المؤمنین عایشه» (کتاب الفتن، نعیم بن حماد به نقل عقد الدرر ص ۱۶ ــ ۱۷ و البرهان باب دوم حدیث ۲۱ )۴۵ – «أم حبیبه» (البرهان باب چهارم فصل ۲ حدیث ۲۰)ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ۱. ذهنيت مستشرقين: ۵۵.لینک مقاله در سایت مهدی پدیامهدی‌پدیا | دانشنامه مهدویتمهدی‌پدیا | دانشنامه مهدویتMon, 04 May 2020 16:19:39 +0430