https://virgool.ir/feed/@mahdieparsaeian.A guy who lives with confusion and anxiety but loves lifefa2026-11-11 19:26:15https://files.virgool.ir/upload/users/2953060/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@mahdieparsaeianhttps://virgool.ir/@mahdieparsaeian/بگذارید-اشتباه-کنم-من-عاشق-اشتباه-کردنم-pbqarxzxxmqnروزی از این هزاران روز ها، در حال مطالعه ی مجله ی مورد علاقه بودم. ژورنالیست مورد پسند بعد از مدت های مدید اشارت نظری کرده بود و من در حال پردازش آن، روی صندلی ناهار خوری در حالی که مقدمات ناهار اهل و عیال را می چیندم، مجله را ورق میزدم. بوی برنج در حال دم ایرانی در ادغام با بوی چای بهارنارنج مورد علاقه ی پدر، هوای گرفته ی آشپزخانه، اندک باد خنک هایی که کولر از آن سمت هال به آشپزخانه فوت میکرد. من در میان آن غوغا مجله ورق میزدم. همراه با ریتم این هیاهو، منظم ولی بی وقفه. ناگهان ایستادم. ورق دیگر تکان نخورد. من دیگر حرف ها را نفهمیدم. بوی برنج ایستاد. چای و بهارنارنج نیز. هوای دم کرده هم. کولر دیگر فوت نکرد.لحظه ایستاد. من دیگر نبودم. خانه هم نبود. آن صندلی ناهارخوری هم نبود. قابلمه ها و کتری و قوری ستش هم نبودند. همه نبودند. اکسیژن هم نبود. حواسم کجاست. من نبودم که اصلا بفهمم چه بود و چه نبود. شاید بودند، شاید نبودند.هر چه بود ونبود، من برگشتم. برگشتنم همانا و برگشتن آنچه بود و میدیدم که بود یا نمیدیدم ولی بود یا نبودند ولی میدیدم یا میدیدم ولی نبودند هم همانا. بوی برنج بلند شد این دفعه قوی تر، بوی چای مورد علاقه ی پدر به همان صلابت قبلی بود. کولر هنوزفوت میکرد. هوا هنوز دم می کرد. لحظه به حرکت آمد. ثانیه پا ور داشت. ولی ورق های مجله هنوز ثابت بودند. پیش و پس نشدند، کلمه ای دیگر جلو نرفت.آنجا بود، که این سوالم شکل گرفت. اصلا این بنده خدا از جان من چه میخواهد. الان دقیقا مسئله اش چیست. جوابش چیست. راهکارش چیست. همان لحظه بود که بر هر چه داده جمع کرده بودم، آب گرفتم. مانند مدفوعی جا مانده در توالت های عمومی. با انزجار همه شان را آب گرفتم شاید آن وسط ها فحشی که نمی دانم از کجایم در آوردم نصارشان کردم. لعنتی های چوب درخت خورده یا چیزی در همین مایه ها.دنیای اطرافم دیگر زرد ملایم نبود، همه چیز داشت شبیه فیلم های کلاسیک میشد، دنیای سیاه وسفید. ممکن است که مشکل از شبکه های عینبیه چشم هایم باشد. ممکن است چشم هایم ایرادی نداشته باشند، عصب های تشخیص رنگ چشم هایم اختلال پیدا کرده باشند. اصلا چرا باید منشا مشکل از من باشد، شاید دنیای دربرگرفته ی من دیگر رنگ ندارد. تصحیح می کنم، هنوز رنگ دارد، ولی از طیف رنگ ها فقط سیاه و سفید مانده بودند. انگار به نسبت بقیه ی همنوعان رنگ و وارنگشان باوفا ترند. دقیقا مثل دسته بندی مبصر در زنگ تفریح؛ خوب ها و بد ها. خوب تر ها، بد تر ها، متوسط ها، شیطون های ارام، آرام های شیطون، این ها اصلا نباید وجود خارجی داشته باشند. دنیا باید همینقدر ساده باشد.دقیقه ای گذشت. من هنوز وارفته بر روی صندلی بودم. حواسم از دست رفته بود. احساس کسلی می کردم. خب پس هنوز می توانم کسل شوم. خوب است. بینی ام قلقلک شد. به خیال خون دماغ دستی به آن کشیدم. چیزی نبود. حواسم را جمع تر کردم. برنج ایرانی سر رفته بود. بی هوا بلند شدم. جیغ صندلی هوا رفت. شاید جیغ از سرامیک ها بود. برنجهای سر رفته را آبکش کردم. نیم ساعت دیگر تقریبا برنج آماده ی مصرف بود. کتری هم صدایش بلند شده بود. شعله پخش کن گذاشتم. هنوزم حواسم بود که پدر چای زیاد جوشیده را دوست ندارد. پس دیوانه نشده ام.برگشتم به سر جایم. مجله ی پهن شده را جمع کردم. دو دستم را روی میز، تکیه گاهی برای سرم کردم. سردرد امانم را بریده بود. چشم ها دروازه های سرند، گاهی علت سردرد هایمان همین دروازه ها اند. در دروازه هایم را بستم، به خیال تسکین. چون هنگامه ی جولان خورشید در لنگ ظهر، پرده ها را کشیدم. کمی آرامش به همراه داشت. ولی جو هنوز سنگین بود. مانند جلسه ی عذاداری. در سرم انگار یکی مراسم ختمش بود. خدایش بیامرزد. شاید یکی از همین عصب هایی باشد که موجبات کوررنگیمان شده. نمیدانم من که از کار های این در ودیوانه سردر نمی آورم. منظورم سر از کارشان در نمی آورم.امروز زیاد اشتباه لفظی داشتم. یادم هست که سر خرید به فروشنده گفتم، یادم رفت. چه گفتم... هر چه فکرش می کنم خاطرم نمی آید. حال مهم نیست چه گفتم. فقط می خواستم بگویم که این دفعه ی اولم در امروز نیست که اشتباه می کنم، بعد خودم اصلاحش می کنم. فقط تنبیهی در کار نیست. البته پاداشی هم ندارد. مثل یک اتفاق عادی مثل نفس کشیدن با آن برخورد می کنم. مگر نمی شود اشتباه کرد.MATT AS YOUR PALMATT AS YOUR PALThu, 15 Aug 2024 19:49:58 +0330