https://virgool.ir/feed/@mahdieh80.hajiali163خودت باش و اجازه بده بقیه هم کنار تو خودشون باشن.fa2026-11-12 07:00:32https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@mahdieh80.hajiali163https://virgool.ir/@mahdieh80.hajiali163/کمالگرایی-xpgypyvpn3frاین روزها خیلی این کلمه رو می‌شنویم. اما واقعا کمالگرایی چیه؟ بذارید از خودم بگم. چند وقت پیش داشتم اتاقمو جمع می‌کردم یکی از لباس‌های چند سال قبلم رو پیدا کردم. لباسی که به نظرم خیلی خوشگل بود و به زمان خودشم تقریبا گرون خریده بودم؛ اما نو مونده بود. می‌دونید چرا؟ چون اون موقعی که خریدم زیاد دلم نیومد استفاده کنم. هرجایی که می‌خواستم بپوشمش یه صدایی توی ذهنم می‌گفت نه. حالا مگه چخبره که بخوای اینو بپوشی؟ بذارش برای یه‌جای مناسب‌تر. نمی‌دونم منظورم از جای مناسب‌تر چی‌ بود؛ اما نتیجه‌ش شد لباسی که بعد از حدود 10 سال کلا 10 بار هم پوشیده نشد و الانم دیگه مثل اولش اندازم نیست و نمی‌شه ازش استفاده کرد.می‌دونید این قضیه فقط به همینجا ختم نشد. شاید اولین‌باری که کمالگرایی کردم برای استفاده از برچسب‌های زمان مدرسه‌ام بود. همیشه بزرگ‌ترین و خوشگل‌ترین برچسب‌هامو استفاده نمی‌کردم، چون منتظر بودم یه‌جای خوب براشون پیدا کنم. اون جای خوب و خاص رو هیچ‌وقت پیدا نکردم و لذت استفاده از اون برچسب‌ها رو هم نتونستم تجربه کنم. انقدر منتظر یه جای خوب براشون موندم که دیگه بزرگ شدم و کلا نشد ازشون استفاده کنم.اما برعکس خودکار اکلیلی‌هام رو همیشه استفاده می‌کردم. هیچ سالی نشد که اضافه بمونه. هرسال اول مهر یک بسته می‌خریدم و تا آخر سال لابه‌لای دفتر و کتابام همیشه باهاشون می‌نوشتم. بحث این نبود که خودکارهامو دوست نداشتم و برچسب‌ها رو دوست داشتم. چون اتفاقا هنوزم عاشق خودکار اکلیلی‌ام. اما مهم اینه که الان هیچ حسرتی برای اون خودکارها ندارم. یادم نمیاد چی باهاشون نوشتم؛ اما همون‌موقع که استفاده کردم همون موقع که هربار با ورق زدن جزوه‌هام رنگ‌هاشون می‌دیدم حالم خوب بود.من فکر می‌کنم ریشه کمالگرایی توی ترسه. ترس از اینکه برچسبم رو استفاده کنم و تموم بشه. لباسمو بپوشم و کهنه بشه و دیگه نتونم عین همون مدل پیدا کنم و بخرم. ترس از اینکه نظرم روی توی جمع بگم و کسی بزنه تو ذوقم یا اشتباه بگم. ترس از اینکه اشتباه کنم و برخلاف خواسته خانواده‌ام کاری کنم که دیگه بچه خوب و آروم خانواده نباشم. ترسی که هرچی بیشتر بهش بها بدی بزرگ‌تر می‌شه. گاهی هم اونقدر بزرگ می‌شه که تمام قلب و مغز رو پر می‌کنه. اونوقت دیگه نمی‌تونیم از هیچی لذت ببریم. هرچی این ترس بزرگ‌تر بشه احساس زندگی و سرزندگی‌مون کوچیک و کوچیک‌تر می‌شه.یه جا‌یی خونده بودم 10 سال دیگه برای کارهایی که انجام ندادید خیلی بیشتر از کارهایی که انجام دادید، حسرت می‌خورید و پشیمون می‌شید. الان که با خودم فکر می‌کنم و به گذشته‌ام نگاه می‌کنم می‌بینم درست گفته. وقتی یه کاری رو انجام می‌دیم حتی اگر خراب کنیم یا به نتیجه نرسیم دیگه چیزی برای حسرت خوردن وجود نداره. انگار ته اون کار رو دیدیم و دیگه آرومیم. اما وقتی به خاطر ترس، خجالت از قضاوت دیگران، ملاحظه‌کاری‌های بی‌مورد یا هر دلیل دیگه‌ای، کاری رو انجام نمی‌دیم، همیشه یه چیزی ته ذهن و قلب‌مون می‌مونه که انجام دادنش چه حسی داشت؟ اگر انجامش می‌دادم الان زندگیم چه شکلی بود؟من فکر می‌کنم همه ما کمالگراییم. اتفاقا برخلاف اسم باکلاسش اصلا چیز خوبی نیست. ما برای دنبال کردن آرزوهامون، برای هرکار کوچیک و بزرگ و هر قدمی که می‌خوایم برداریم کمالگرایی می‌کنیم. توی ذهنمون انقدر خط قرمز کشیدیم که دیگه جایی برای خودمون بودن نمونده. اما من دیگه نمی‌خوام اینطوری باشم. نه اینکه بی‌خیال همه خط قرمزها بشم و هرکار دلم می‌خواد بکنم. چون اتفاقا رعایت کردن بعضی از خط قرمزها واجبه. نمی‌گم از امروز 180 درجه تغییر می‌کنم؛ اما دیگه نمی‌خوام برچسب‌هامو برای یه‌جای مناسب نگه‌دارم یا هرجای الکی بچسبونم و هدر بدم. می‌خوام درست و بدون وسواس استفاده‌شون کنم. mahdieh.hajialimahdieh.hajialiSun, 08 Feb 2026 19:58:15 +0330https://virgool.ir/@mahdieh80.hajiali163/کارآموزی-برده-داری-نوین-یا-کسب-تجربه-fuqljmbjuhhqخب یک سوال خیلی مهمی که اکثر جوونا مخصوصا دانشجو‌هایی که هنوز وارد بازار کار نشدن دارن، اینه که برای شروع کارآموزی برن یا نه؟ دیدگاه‌های زیاد و مختلفی درباره این موضوع وجود داره و منم می‌خوام تجربه و دیدگاه خودم از این موضوع رو بنویسم.حقیقتش اینه که به نظر من کارآموزی رفتن خیلی خوبه. اینکه می‌گن خودتونو ارزون نفروشید و برای وقت‌تون ارزش قائل باشید و.... درسته؛ اما نباید فراموش کنید که هر آدمی ابتدای مسیرش به یک راهنما نیاز داره. کارآموزی رفتن به شما این فرصت رو می‌ده که توی اون رشته و کاری که درسش رو خوندید یا آموزشی دربارش دیدید، حالا یک فضای واقعی کاری رو تجربه کنید. تازه یک راهنمای کهنه‌کار و باتجربه هم کنارتون هست تا جلوی خیلی اشتباهات‌تون رو بگیره.به نظر من کارآموزی رفتن در ابتدای مسیر بهترین کاریه که می‌تونید انجام بدید. حتی اگر اونجایی که برای کارآموزی رفتید خیلی موارد تخصصی رو بهتون آموزش نده و سعی کنه با زرنگ بازی فقط ازتون کار بکشه بازم خوبه. برای این حرفم دلیل دارم.اولین علت اینه که کارآموزی حتی توی بدترین شرایط یک محیط کار واقعی رو به شما نشون می‌ده. خیلی وقتا ما فقط یک تصور یا دورنمای ذهنی و رویایی از یک شغل داریم که با واقعیت اون کار خیلی متفاوته. کارآموزی با نشون دادن فضای کار واقعی، چالش‌هایی که توی اون کار وجود داره، سختی‌ها و... شما رو با واقعیت اون کار آشنا می‌کنه. خوبی دیدن واقعیت‌های هر شغلی در دوران کارآموزی اینه که اگر برای اون کار ساخته نشده باشید همون ابتدای مسیر متوجهش می‌شید و دیگه وقت‌تون هدر نمی‌ره.ساختن ارتباطات و کانکشن یکی از مهم‌ترین مزیت‌های کارآموزیه. اینجا اگر زرنگ باشید، می‌تونید با ارتباطاتی که می‌سازید مسیر شغلی‌تون رو خیلی خیلی راحت‌تر پیش ببرید. ارتباط گرفتن با آدمای موفق حوزه کاری‌، مهم‌ترین اصل برای تمام شغلی‌هاست که در ابتدای ورود به یک مسیر شغلی یکم سخته؛ اما توی دوران کارآموزی این فرصت در اختیار شما قرار داره.موضوع مهم دیگه قرار گرفتن توی یک محیط کار واقعیه. این موضوع به خصوص برای دانشجوها یا کسایی که تجربه کار کردن ندارن خیلی مهمه. اینکه یادبگیری چطوری باید توی محیط کارت رفتار کنی مهم‌ترین چیزیه که بهش نیاز داری. کارآموزی این مورد رو عملی بهت یاد می‌ده و سازگاری و تحملت رو بالا می‌بره.مزیت بعدی کارآموزی رفتن یادگرفتن عملیه. می‌دونم الان خیلی‌هاتون می‌گید:خیلی از کارآموزی‌هایی که رفتید اصلا چیزی به دانش تخصصی‌تون اضافه نکرده و فقط ازتون کار کشیدن. البته این حرف غلط نیست. اما اگر خیلی تازه‌کار باشید حتی چنین موقعیت‌هایی هم براتون خوبه. بذارید براتون مثال بزنم. من لیسانس حسابداری دارم. لیسانس هم برای دوران کروناست. یعنی دانشگاه مجازی و مهم‌تر از اون امتحانای مجازی. وقتی ترم 4 یا 5 بودم، تصمیم گرفتم کم کم وارد بازار کار بشم؛ اما قابل حدسه که هیچی از حسابداری بلد نبودم. به معنای واقعی کلمه هیچی. برای همین از کارآموزی شروع کردم و جایی که رفتم با دیدن وضعیت من ابتدایی‌ترین کارها رو بهم داد. دیگه بایگانی کردن و مرتب کردن پوشه‌ها چیه؟ پانچ کردن اسناد اصلا مگه کاری داره؟ اما من همینا رو هم بلد نبودم. با اینکه اولین جایی که رفتم کارآموزی چیزی به بار علمی من اضافه نکرد؛ اما منو با محیط واقعی کار، با رفتار حرفه‌ای، اتیکت رفتاری کارمندان و خیلی چیزای دیگه مثل بایگانی و پانچ کردن کاغذ آشنا کرد و اگر برگردم عقب بازم همین کار می‌کنم همونجا دوباره می‌رم کارآموزی چون این چیزا، چیزی نیست که توی دانشگاه و بین کتابا بهت یاد بدن؛ اما بی‌نهایت مهم و تاثیرگذاره.خب حالا تا کی کارآموزی رو ادامه بدیم؟من می‌گم هرجایی که از نظر محیط کاری امنیت اخلاقی داشت برای کارآموزی برو. توقع نداشته باش از همون ابتدا بهت کارای مهم و سنگین بدن و منتظر نباش کسی برات دلسوزی کنه و همه چیز رو بهت بگه و یاد بده.خودت آماده شکار کردن باش. فرصت‌ها رو بقاپ و با جون و دل کار کن. بعد از یک مدت بررسی کن. ببین اونجایی که هستی چیز اضافه‌تری می‌تونه بهت یاد بده؟ اگر جوابت مثبت بود تا زمانی که همه چیز رو از محیط کارآموزیت یاد نگرفتی از اونجا بیرون نیا. هر وقتم دیدی همه چیز اون محیط رو کامل یادگرفتی و دیگه قرار نیست چیز جدیدی بهت اضافه بشه، از اون محیط بزن بیرون و با توجه به مهارت و دانش وتخصصی که داری تصمیم بگیر باید چکار کنی.mahdieh.hajialimahdieh.hajialiSat, 17 May 2025 22:50:16 +0330https://virgool.ir/@mahdieh80.hajiali163/رهایی-از-سردرگمی-با-کلیشه-ها-myotqmk9o30fچطوری از سردرگمی خودمونو نجات بدیم؟نمی‌دونم چی‌شد و از کی شروع شد؛ اما نسل جدید نسبت به نسل‌های قبلی خیلی سردرگم‌تره. سردرگمه، حالش بده و مدام توی یک جنگ ذهنی بزرگ با خودش و افکارش قرار داره. البته این روزا اکثر آدما همینن. اما چرا اینطوری شد؟ قبل‌ تر آدما انگار تکلیفشون با خودشون و زندگیشون روشن بود. همه به همون چیزی که داشتن قانع بودن و با هرچیزی که داشتن حالشون خوب بود. انگار زندگی یه خط روشن و آبی بود. انگار همه چیز بیشتر سرجای خودش بود. وقتی بچه بودن، واقعا بچگی می‌کردن. موقع مدرسه، درس و شیطنت‌های خاص همون دوران رو داشتن و با بزرگتر شدن هم وارد اجتماع می‌شدن و زندگیشونو شروع می‌کردن. حالا یکی که درسش بهتر بود می‌رفت دانشگاه، یکی که کار خانوادگی داشتن همونو ادامه می‌داد، اونایی که به درس علاقه نداشتن می‌رفتن دنبال کارای مهارت‌ محور مثل مکانیکی و... و اگر جزو هیچ کدوم از این دسته‌ها نبودن هم می‌رفتن شاگردی می‌کردن و یواش یواش پیشرفت می‌کردن. کارشون سخت بود؛ اما حالشون خوب بود.اما الان همه می‌رن دانشگاه بدون اینکه اصلا بدونن به درس علاقه دارن یا نه. توی اون رشته‌ای که انتخاب کردن استعداد و توان کار کردن دارن یا نه. شاگردی کردن دیگه مرده. همه می‌خوان یه شبه پولدار بشن، معروف بشن و به همه خواسته‌هاشون توی 20 سالگی برسن. توقع‌های زیادی از خودشون دارن؛ اما واقعا تلاش نمی‌کنن. وقتی حرف مهارت می‌شه، چیزی برای ارائه دادن ندارن. مدرک می‌گیرن؛ اما دوتا سوال مربوط به رشته‌شونو نمی‌تونن جواب بدن. کارمندی هم که به لطف فیلسوف‌های اینستاگرامی شده بدترین کار ممکن.شاید الان با خودتون بگید هب اینا رو همه‌مون کم و بیش می‌دونیم، کلیشه‌ها رو ول کن و حرف اصلیت رو بزن؛ اما امروز اتفاقا می‌خوام درباره کلیشه‌ها حرف بزنم. کی گفته حرفای کلیشه‌ای خوب نیست؟ درست نیست؟ کی گفته همیشه باید یه چیز دیگه جز کلیشه‌ها بگیم.اتفاقا به نظر من خیلی از کلیشه‌ها درسته. اولیش هم همون حرف مادر و پدرامون که هر مشکلی برامون پیش میاد سریع می‌گن از بس سرت تو گوشیته. راست می‌گن. همه این توهم‌ها، رویاهای بی‌پایه و اساس و این همه سردرگمی و حال بدی که همه‌مون بهش دچار شدیم از همین گوشی دراومده. همه اینکه بدون درست کار کردن و بدون تلاش کردن توقع داریم به همه چیز و همه جا برسیم از رویافروشی‌های گوشی‌هامون.حالمون بده چون به اندازه بلاگرا پولدار نیستیم. به اندازه عکسای اینستایی بقیه خوشبخت و شاد نیستیم. به اندازه پروفایل لینکدین بقیه حرفه‌ای و کاربلد نیستیم. سردرگمیم چون هر روز یکی میاد میگه بیا با این کار 1 ماهه میلیونر و میلیارد شو و فرداش یکی دیگه میاد و یه چیز دیگه می‌گه.خب راهکارش چیه؟ باید چکار کنیم که خودمونو از این دور باطل نجات بدیم؟ چکار باید بکنیم؟ بریم سراغ همون کلیشه‌هایی که همیشه ازشون فرار کردیم.یکم از گوشی فاصله بگیریم. مطمئن باشید اگه یه روز و به هفته و یه ماه و حتی 1 سالم اینستاتون رو چک نکنید هیچ چیز مفید و هیچ نکته کاربردی رو از دست ندادید.خودمونو بپذیریم. می‌دونم میلیون‌ها بار اینو شنیدید؛ اما اینم می‌دونم 99 درصدمون نه خودمونو دوست داریم نه خودمونو پذیرفتیم. اشکالی نداره اگه الان حالت بده. بپذیر که الان به هر دلیلی یا حتی بی دلیل حالت خوب نیست. اشکالی نداره اگه کار نداری یا درآمد نداری. اینو بپذیر. اشکالی نداره اگه هنوز نمی‌دونی توی این زندگی با خودت چند چندی و چی می‌خوای. بپذیرش.خب حالا که پذیرفتیم چکار کنیم؟ بذار یه راهکار بهت بگم. اکثر حال بدی ما به خاطر فاصله‌ای که بین خود رویایی‌مون با خود واقعی‌مون وجود داره، ایجاد شده. بالاخره هر کدوم ما یه رویا یه تصویر یه دورنما از خودمون داریم دیگه. ببین توی هر زمینه‌ای چقدر با اون خود رویاییت فاصله داری. حالا اگر فاصله‌ت به اندازه زمین تا آسمونم هست، با هر وضعیت و هر چیزی که داری یک قدم برای نزدیک شدن بهش بردار. هر روز فقط یک قدم.یک قدم تو می‌تونه روزی یک ربع پیاده‌روی برای لاغر شدن باشه، می‌تونه رفتن و شاگردی کردن برای شغل مورد علاقت باشه، می‌تونه کمتر آرایش کردن برای داشتن پوست بهتر باشه، می‌تونه روزی 5 دقیقه تلاش برای آروم بودن و به هیچی فکر نکردن باشه. هرچیزی می‌تونه باشه. هرچیزی که الان می‌تونی انجام بدی. همین الان نه حتی یک ساعت دیگه. همین الان.قدم بعدی چیه؟ فکر نکن. بهمون دروغ گفتن. دشمن ماها اونایی که بهمون حسودی می‌کنن نیستن. اونایی که چشم دیدنمونو ندارن هم نیستن. دشمن ما هیچ آدمی نیست. ما فقط یک دشمن بالقوه داریم و اونم ذهن و مغزمونه. ذهنی که می‌تونه خیلی راحت کاری بکنه در بهترین حالت و لحظه‌های عمرت احساس بدبختی کنی. می‌تونه کاری کنه روز روشن رو شب ببینی. می‌تونه انقدر فکرای چرت و پرت توی مغزت پر کنه که حتی یک لحظه نتونی تمرکز کنی. پس فکر نکن. از مغزت برای فکر کردن اصلا استفاده نکن. هرکاری لازمه و فکر می‌کنی درسته رو انجام بده. فقط انجام بده و عمل کن. حالا تهش می‌خواد اشتباه باشه و فکرات درست از آب دربیاد دیگه. اما در 99 درصد مواقع انجام دادن یک کار اشتباه اصلا به وحشتناکی که فکر می‌کنیم نیست.در آخر هم تا می‌تونی از فضای مجازی فاصله بگیر و توی فضای واقعی زندگی کن. الان برعکس شده همه چیز. اگه گوشیامونو ازمون بگیرن بیشتر دوستا و روابط‌مونو از دست می‌دیم. دنبال زندگی توی واقعیت جامعه باش. با آدما معاشرت کن. حتی اگر درونگرایی خودتو مجبور کن بری و با آدمای جدید آشنا بشی. فضاهای جدید رو امتحان کنی و به خودت فرصت کشف کردن بدی. من از چیزایی که برای خودم موثره حرف می‌زدم و عقاید خودمو گفتم. نه تراپیستم نه حتی یه آدم موفق و بی‌دغدغه. پس اگر فکر می‌کنی با حرفام موافق نیستی و کارای دیگه‌ای باید انجام بدی، به حرف خودت گوش کن. بهترین راهنمای هرکس همون چیزیه که ته دلش بهش باور داره.mahdieh.hajialimahdieh.hajialiTue, 13 May 2025 14:23:03 +0330