https://virgool.ir/feed/@mahdialidokhtfa2026-11-12 08:29:10https://files.virgool.ir/upload/users/521631/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@mahdialidokhthttps://virgool.ir/@mahdialidokht/دوران-قرنطینه-من-با-سامسونگ-yvlcnt2il3mvمن اسمم مهدی هست ۳۷ سالمه و تنها و دور از خانواده تو رشت زندگی می کنم. راستش من خیلی ادبی نمیتونم بنویسم ولی اون چیزی که تو دلم هست و صادقانه میگم. واقعا زندگیم با گوشی سامسونگم خیلی درگیر هست از طرفی چون برای امتحان آیلتس دارم درس میخونم اپ های زیادی رو تو این زمینه استفاده میکنم و انصافا خیلی بهم کمک کرده. ضمن اینکه پادکست های مرتبط با درس و مهمتر از همه کلاسهای این دوران که به صورت آنلاین یا آفلاین هستش اتکا به گوشی سامسونگم رو بیشتر از گذشته میکرد. چون که از خانواده دورم و بخاطر محدودیت های کرونا نمیتونم برم ببینمشون خیلی دلتنگ و افسرده میشم ولی خب گوشیم فکر این روزها رو کرده و مثل یک دوست بامعرفت که تو رو هیچ وقت ودر هر موقعیتی تنها نمیزاره تماس تصویری و چت و عکس با خانواده و دوستان خوبم خیلی کمک میکنه تا احساس دلتنگی کمتری داشته باشم. یک ماه پیش احساس کردم قفسه سینه م خیلی درد میکنه و بهم فشار میاد، بدنم خیس عرق شده بود، تب و سرگیجه داشتم. رفتم دکتر برام عکس و آزمایش نوشت و معلوم شد که به کرونا مبتلا شدم. کلی دارو و آمپول برام نسخه نوشت و دوران قرنطینه مطلق یک ماهه من شروع شد. دکتر بهم تاکید کرد که داروهام رو باید سر ساعت بخورم خب اینجا یار همیشگی من سامسونگ با برنامه clock به کمکم اومد و با یادآوری هر کدوم از داروها تو روزهایی که توانم واقعا روز به روز تحلیل میرفت و تمرکزم رو از دست داده بودم بهم کمک کرد. نمیخواستم پدر و مادرم از موضوع بیماریم مطلع بشن بخاطر همین فقط به برادر و خواهرم موضوع مبتلا شدنم به کرونا رو گفتم. اونها هر روز هر کدومشون حداقل ۳ بار با من تماس تصویری داشتند و کلی نگران من بودند انصافا تو این یک ماه خیلی قوت قلب من بودند و بهم روحیه میدادند. به لطف شبکه های اجتماعی مطالب پزشکی مفید و اینکه تو دوران بیماری باید چه نکاتی رو مراعات کرد، با من به اشتراک میگذاشتند. حالم گاهی وقتها خیلی بد میشد جوری که نفس کشیدن دیگه مشکل میشد و پنجره های اتاق رو باز میذاشتم تو این سرما پتو دور خودم میپیچیدم و سعی میکردم نفس عمیق بکشم. دمنوش، مایعات، میوه و سوپ کل غذای من تو این دوران سخت و طاقت فرسا بود. نزدیک سه کیلو و نیم وزنم کم شده بود و حسابی بدنم ضعیف شده بود. تو این دوران هر وقت که حوصله داشتم گوشی سامسونگم که دیگه حسابی همدم من شده بود تو شبکه های اجتماعی میچرخیدم تا کمتر احساس درد و خستگی کنم. یکبار عکسی از یه مدرسه صحرایی که بچه ها تو سرما دور هم جمع شده بودند که از اینترنت تو اطراف روستا استفاده کنند توجهم رو به خودش جلب کرد. حسابی حالم رو گرفت که چند تا بچه با یه گوشی داشتند تکالیف مدرسه رو انجام میدن من به فکر فرو برد که چقدر سخته برای بچه های خردسال تو سرما و دور از مدرسه بخوان با معلم هاشون ارتباط داشته باشند. خیلی ناراحت کننده بود به برادرم گفتم اگه من نتونستم دوام بیارم گوشی سامسونگم رو به یکی از این بچه های فقیر بده تا ازش استفاده کنه و بتونه درس بخونه تا بلکه دلش شاد بشه و از درسهاش عقب نیفته. رمز و الگو گوشی رو بهش گفتم تا بعد من بشه گوشی رو باز کنه. برادرم بهم روحیه داد و گفت تو قوی هستی و ایشالا زود زود خوب میشی نگران نباش. بعد از چند روز احساس میکردم حالم بهتر شده و الان خدا رو شکر بعد از تست کرونا که منفی شده کم کم احساس میکنم که راحت نفس میکشم. سامسونگ من تو این دوران سخت یار و رفیق دوست داشتنی من بود. ممنونم سامسونگ بخاطر همراهی تو این دوران سخت قرنطینه یک ماهه.MEHDIMEHDIWed, 30 Dec 2020 21:56:07 +0330