https://virgool.ir/feed/@mahdiabbaszadeh213fa2026-11-11 16:18:31https://files.virgool.ir/upload/users/502875/avatar/96lSbl.jpeghttps://virgool.ir/@mahdiabbaszadeh213https://virgool.ir/@mahdiabbaszadeh213/کنکورکرونایه-همراه-iazywr4cchmnیه سال شد!سال قبل همین موقع ها بود که سر و کله کرونا پیدا شد.همین موقع ها بود که گفتن دیگه شرایط عادی نیست.گفتن باید از هم فاصله بگیریم،از خونه خارج نشیم،ماسک بزنیم وَ وَ وَ...!همین موقع ها بود که فهمیدیم دیگه نمیتونیم مثل قبل کارهامون رو انجام بدیم.دیگه نمیشه واسه کارت به کارت با خیال راحت پای عابر بانک رفت.نمیشه با رفقا رفت باشگاه! دیگه با خیال راحت نمیشه رفت کتابخونه و کلی نمیشه های دیگه.نمیشه هایی که زندگی ما وابسته به شدنشون بود!حالا دو راه داشتیم؛یکی اینکه مثل گذشته خودمون همه ی این کارها رو انجام بدیم که البته شرطش اینه که خطر کرونا رو هم قبول کنیم یا اینکه دنبال یه مسیر جدید برای انجامشون باشیم.امّا چه راهی؟!راهش همیشه همراه ما بوده!همراهی که راه رو برای ما کوتاه میکنه.به نظرم تعبیر جالبیه؛گوشی همراه،راه رو برای ما کوتاه میکنه!مثال بارز این ادعا شبکه های اجتماعی مثل تلگرام، اینستاگرام،واتس آپ و... است.چه بسا افرادی که کیلومتر ها با هم فاصله دارن امّا همراه هم اند.امّا کرونا باعث شد طی کردن راه های خیلی کوتاه تر از این هم برای ما مشکل آفرین باشه.حتی شاید خطرناک تر از مسیر چندین کیلومتری! مسیر رسیدن به خودپرداز،مسیر باشگاه،مسیر کتابخونه و... .حالا بیشتر قدر این همراه همیشگی رو میدونیم.دوستی که همیشه با ما بوده امّا هیچ وقت به اینکه چقدر میتونه بهمون کمک کنه دقت نکردیم.همراهی که باعث شده خودپرداز،باشگاه و کتابخونه همیشه همراهمون باشه! ماجرای من! آبان ماه سال قبل بود که پروسه کنکور برای من استارت خورد.شرکت توی آزمونا و کلاسای مختلف در کنار تایم مطالعه،وقت آزادی برای بودن با دوستان نمیزاشت.کل ارتباط ما خلاصه میشد به صحبت توی گروه های مختلف تلگرامی یا تماس های صوتی و تصویری.البته توی این مسیر هم همراه همیشگی با من بود!وقتی به مطلبی میرسیدم که برام نامفهوم بود با دیدن یه فیلم درسی یا خوندن یه pdf مشکلم حل میشد.وقتی از شدت خستگی و استرس کتابم رو میبستم و سرم میزاشتم روی میز،گوش دادن به یه آهنگ یا تماشای یه کلیپ انگیزشی باعث میشد دوباره انرژی بگیرم و ادامه بدم.تا اینکه سر و کله مهمون ناخونده پیدا شد!حالا استرس دو برابر شده بود؛استرس کنکور و اون یکی استرس ابتلاء به کرونا و عقب افتادن دروس! با شروع همه گیری کرونا زحمت گوشی همراهم چند برابر شد.حالا دیگه برای انجام اکثر کارها بهش وابسته بودم.از واریز هزینه کلاس و آزمون گرفته تا شرکت توی همین کلاس ها. روزها به همین منوال گذشت و کنکور برگزار شد.حالا من مونده بودم و یه یادگاری از روزهای کنکور؛۲۰ کیلو اضافه وزن! تصمیم گرفتم وزنم رو کاهش بدم.به پزشک مراجعه کردم و ایشون یه برنامه غذایی برام نوشتن امّا تاکید کردن که در کنار برنامه،حتما باید ورزش کنم.به پیشنهاد ایشون تصمیم گرفتم از یکی از اپلیکیشن های ورزش در خانه استفاده کنم.دو ماهی میشه که در کنار رعایت رژیم غذایی هر روز صبح حدود ۴۵ دقیقه ورزش میکنم و تا امروز ۱۰ کیلو کاهش وزن داشتم. شاید با نبود گوشی های همراه طی کردن روز های کرونایی خیلی سخت تر بود.سرگرم شدن توی دنیای مجازی همون طور که وقت زیادی از ما میگیره امّا در عین حال باعث شده کمی از دنیای واقعی فاصله بگیریم.همینه که باعث شده برای بعضی از ما سخت باشه که باور کنیم یه سال شد! بدرودمهدی عباس زادهمهدی عباس زادهSun, 27 Dec 2020 00:44:37 +0330