https://virgool.ir/feed/@mahdi.vali.thInsta : @mahdi.valizadehfa2026-11-11 10:32:17https://files.virgool.ir/upload/users/90014/avatar/9Z2Uv9.pnghttps://virgool.ir/@mahdi.vali.thhttps://virgool.ir/@mahdi.vali.th/افق-بی-جون-qtzldwdxcnlcآدم شیشه ای ام پشت فرمون، نور که نباشه نمیبینی منو. آروم پا رو پدال میذارم، ده تا، بیست تا، هفتاد تا، تهش همینه تند تر برم دوربین میگیره، تندتر برم تصادف میشه و شیشه تحملش کمه، میشکنم، مامور که بیاد سر صحنه میگه "ماشین رانندش کو؟" ، چند متر اطرافو میگردن دنبال راننده ای که یحتمل پرت شده بیرون ولی نه، این همه شیشه ی کف آسفالت نمیتونه مال پنجره های یه ماشین باشه، پا رو تن تیکه تیکه شده ی شیشه ای میذارن و جرثقیل و آشغالانس میان خیابونو پاک میکنن و تمام. راز راننده ی گمشده رو هیچکس نمیفهمه.پس تند نمیرم که ماموره الکی سرکار نره، تهش هفتاد تا، ولی باز رو هر دست انداز ترک برمیدارم. خیابونای این خراب شده ام که انگار کف مریخه سرآخر سرنوشت شکستنست انگار، حالا چه یهویی تو تصادف چه ذره ذره تو دست انداز، کار درست رانندگی نکردنه، ولی اگه نشینم پشت فرمون چطوری برسم ته مسیر؟ گرچه بشینمم باز ترک میخورم و میشکنمو نمیرسم.اگه دوربین و دست انداز ام نبود بازم تندتر از همین هفتاد هشتاد تا نمیرفتم، شکستنوفوبیا دارم. سر همین پیله ابریشمی بستم دور خودم که نرم و گرم باشه و رو دست اندازا نشکنم، نمیدونم چرا سفت و سرد شده فقط، پروانه شدن نخواستم هوا کمه اینجا، میخوام مشت بکوبم به پیله و پارش کنم ولی کرم که دست نداره که مشتش کنه که بکوبه به دیوار پیله. پیله که نبستم، زندون بافتم خیرسرم، اونقدر خوب که اسکافیلدم بیاری توش میمونه حبسو میکشه تا تموم شه. کاش دست داشتم حداقل رو دیوار زندون چوبخط میکشیدم، چهارتا خط موازی که پنجمی کله ی اولی رو به پای آخری میدوزه، مثل اون پادشاهه که گور میگرفت همه عمر و گورم چگونه او رو گرف.میشینم بالای تونل رسالت گذر ماشینا رو ببینم ولی تهش بیست ثانیه خلوتم دووم داره، این فیلما ام خالی بندیه، چطوری میشینن رو به افق و فقط نفس میکشن؟! یارو روانی نمیشه؟! صدا تو کلش نمیپیچه؟ افقم سمیه برا خودشmahdi.vali.thmahdi.vali.thMon, 06 Apr 2020 19:55:14 +0430https://virgool.ir/@mahdi.vali.th/خداحافظ-ستاره-خداحافظ-خونه-ap7bqp8w3oksستاره برای من فقط یه خوابگاه نبود، ستاره خونه بود. دلکندن از خونه سخته.....روز اول با قطار اومدم خوزستان که هضم "دلکندن" راحت تر باشه، که رفتنم بیشتر طول بکشه و رسیدنم دیرتر، که رفتنو مزه مزه کنم، که فرصت داشته باشم بفهمم یه مسیری رو دارم میرم، که دلم تنگ نشه برا چیزا/کسایی که ازشون دل کندم، حالا، یک سال و نیم بعده و من خوزستانم، خدمت امروز تموم شد و برمیگردم، باز با قطار سفر میکنم چون بازم دارم از خونه میرم، قطار شده وسیله ی دلکندن برام، دلکندن از خونه نباس یه دفعه باشه. لقمه ای سر دل نمیمونه که خوب جویده بشه، غذایی میچسبه به آدم که یه دفعه بلعیده نشه، خداحافظی ام همینه، باید طولش داد، باید انجامش داد. باید.....قطار راه میفته، تلک تلک، تلک تلک، ریلش از لای چین و ترک مغزم رد میشه. خاطرات مرور میشن، خاطرات دور میشن، خونه پشت سرم محو میشه. احتمالا هیچوقت نمیتونم به ستاره برگردم، مجبورم که دلم براش تنگ نشه، چون اگه بشه خیلی سخت میشه همه چی نه؟!تا جایی که جون داشتم و دستم برمیومد سعی کردم اون خونه سرپا بمونه، که نگیرنش ازمون، که خونه باشه برا هرچی سرباز بی‌خونست. حالا دورانم تموم شد، دیگه ارشد نیستم، دیگه سرباز نیستم، دیگه ستاره نشین نیستم، یه آدم معمولی ام توی یه کوپه ی شیش تخته ی معمولی، که روز تولدش با خاتمه ی خدمتش یکی شده، حالا هشتم بهمن فقط روز تولدم نیست، روز دلکندن از خوزستان، از پنجم شکاری، از ستاره، از رفیقامم هست.....بروبچ ستاره، خیلی مخلصیم، هرچی خوبی بدی دیدین ازم، حقتون بوده، ارشدتون هیچوقت اشتباه نمیکرد ? خداحافظ :)mahdi.vali.thmahdi.vali.thWed, 29 Jan 2020 20:03:23 +0330https://virgool.ir/@mahdi.vali.th/بیست-کیلو-چاقتر-هزارکیلو-سنگینتر-ty5svcmguvlbمن، گروهبانیکم محمد مهدی ولی‌زاده، یکسال عجیب رو گذروندم. بعد یکسال بیست کیلو وزنِ اضافه روی زانوهام حس میکنم و هزارکیلو روی سینه. زانوهام تحمل بیست کیلو اضافه وزنو دارن، ولی اون هزار کیلو اضافه وزنیه که تن ام رو روی زمین میخ کرده. دو هفته ی دیگه لباس ارتش رو از تنم درمیارم و لباسای قدیمم رو تن میکنم، دو هفته ی دیگه پوتین از پا میکنم و پای برهنه قدم میزنم. آهسته آهسته قدم میزنم.دوماه بعد کمی لاغرتر، با بدنی سالمتر میدوم. به سختی و با نفس تنگ میدوم، میدوم توی شهر دودزده ی کثیفم. میدوم دنبال زندگی، دنبال کار، دنبال آدم هایی که توی این سال های دوری منتظر رسیدنم نایستادند و رفتند.یک سال بعد زانوها راحت شدن، بار اضافه ای ندارن، میدوم سریعتر از همیشه، احتمالا توی همون شهر دودزده ی کثیف، با کسایی که بهشون رسیدم یا به من رسیدند.یکسال یا صد سال بعد، هرچقدر چاق و لاغر، هرچقدر کند و تند، وزنه ی هزارکیلویی روی سینه هنوز سرجاشه، سنگینتر از همیشه. دویدن چاره ی کار نیست. ولی مرگ، تنها چیزیه که وزنه هزارکیلویی رو از روی تن ات برمیداره، که اگر برنداره، جنازه ات رو چطور بلند کنند؟!mahdi.vali.thmahdi.vali.thFri, 17 Jan 2020 14:24:02 +0330https://virgool.ir/@mahdi.vali.th/تو-خاموش-میشی-ehexsxpzdmwsجوری از پنجره اتوبوس بالا اومدن آفتابو نگاه میکنن انگار این آخرین طلوعشه، تازه خدمت اند و هنوز هیچی ندیدن، حتی طلوع و غروبای اینجا رو هم به قدر کافی ندیدن که بتونن دم صبحی توی اتوبوس چشم روی هم بذارن و خاموش بشن. نگاهاشون به پنجره رو میشناسم، یه سال و نیم پیش صاحب این نگاه خودم بودم. یه سال و نیم پیش درست جایی که خجسته و محبی و باقی تازه خدمت ها ایستادن وایساده بودم. وایساده بودم چون سرباز تازه وارد جا برای نشستن نداره، این از قانونای نانوشته ی خدمته، منصفانه ام هست، صندلی مال اوناییه که روزایی رو که باید می‌ایستادن رو ایستادن و حالا با رفتن قبلیا نوبت نشستن به اونا رسیده. یه سال و نیم پیش تازه توی صفِ نشستن اومده بودم، اون موقع من این سرباز روی صندلی نبودم، سرباز ساده ی آش نخورده ای بودم که از زندگی خیلی کمتر از الآن میدونست. تو مسیر رد کردن این نیم وجب فاصله ی ایسادن تا نشستن آدم بخواد نخواد تغییر میکنه، اینقدر از دست میده که آخر سر وقتی کونش به صندلی میرسه دیگه چیزی نیست که از دست نداده باشه، سبک سبک، رفته هاش رفتن و دیگه لازم نیست خیره به خورشید به این فکر کنه که نور به کجای این کره میرسه.نور غروب و طلوع برای تازه واردا جذابه، نور که میره خوابن همه شون، تاریکی تایم فکر کردنه و آدم غریب فکر نکنه سبک تره، فکر و خیال وزنه ایه که کمرتو میگیره و میکشه ته آب، برعکس، منی که غرق شدم، همه چیزی که برام مونده تاریکیه، توی نور چشمامو میبندم تا شب برسه، شب ساکته، خلوته، تو تاریکی میتونی فکر کنی. پس فکر میکنی، اینقدر که میون ویرونه ها یه بازمونده ببینی، یه اثاثیه ی سالمی که بتونی بچینی از نو. دنبال خودت میکردی.میدونی طبیعی نیست که هیچوقت دلت برای کسی تنگ نشده، که دل برگشتن نداری، که دلیل برگشتنم نداری، که از همه بدت میاد، پس روی صندلی اتوبوس راحت میشینی، به کمرت استراحت میدی، تازه خدمت ها یه چشمشون به تن تازه بیدار شده ی خورشیده و یه چشمشون به تویی که ارشدشونی و آخر خط خدمتی، خودشونو روی صندلی جای تو تصور میکنن و نمیدونن جایی که الآن وایسادن بهترین روزاشونه.بیخیال همه چی، اتوبوس توی تاریک و روشن سر صبح روی آسفالت سرد مسیرشو میره، تو چشماتو میبندی، سرتو به پشتی صندلی تکیه میدی، تو خاموش میشی.mahdi.vali.thmahdi.vali.thMon, 06 Jan 2020 00:28:46 +0330https://virgool.ir/@mahdi.vali.th/پات-رو-روی-پدال-فشار-بده-supfct82rmmzاگه امیدواری رئیس گند اخلاقت رو یه ماشین له کنه، اگه امیدواری یه گونی پول بیفته توی بغلت، اگه امیدواری درست روز امتحان همه ی جوابا بهت الهام شه، اگه امید داری سربازی راحت بگذره یا اگه امیدواری اونی که ول ات کرده رو اتفاقی دوباره یه روز ببینی و همه چیز یهو درست شه زندگیت تخمیه.کلا اونایی که امیدوارن زندگی گندی دارن، کارمندی هستی که رئیسش هرروز با کون سلامت روی سرش میشینه، بدهکار بی پولی هستی که جیبش سوراخه و پول نیومده از پاچه شلوارش میفته زمین، دانشجوی سه ترم مشروطی هستی که سر امتحان اینقدر سرتو میخارونی به جمجمه میرسی و برگه پر از پوست خشک کفِ کلت میشه، سرباز لب مرزی هستی که هزارکیلومتر دورتر از خونه خیلی کلیشه ای تا پات به پادگان رسید دختره ولت کرد، خیلی خیلی کلیشه ای! و آدم تنهای منتظری هستی که آب چشمای گشادش خشک شده اینقدر هوا خورده خیره شده به قیافه ی ملت توی پیاده رو تا اونی که رفته رو دوباره ببینه. آینده هیچوقت نمیرسه.میدونی چاره چیه؟! لبخند بزن، پات رو روی گاز فشار بده و صدای ترکیدن سر رئیست روی کاپوت ماشین قراضتو از میون صداهای توی خیابون جدا کن، لبخند بزن، تفنگتو بردار و یه گونی پول از بانک بگیر، لبخند بزن، چشم تیز کن و همه جوابا رو از رو برگه بغلیت بنویس، پول و پارتی خرج خدمتت کن و یه بدبخت دیگه ای رو بنداز جای خودت هزارکیلومتر دورتر از خونش که مثل سگ پاس بده، لبخند بزن، جاسوسی طرفتو کن و مثل یه مریض جنسی سایه به سایه تعقیبش کن و منتظر بمون تا فرصت مناسبش بیاد و بندازی خودتو تو مسیرش.زندگیت نویسنده گندی داره حاجی. داستان بی سر و تهی داری عزیزم.mahdi.vali.thmahdi.vali.thWed, 01 Jan 2020 22:35:11 +0330https://virgool.ir/@mahdi.vali.th/مِه-بُرج-نُه-abjwopqhikbgمه پنج صبحبرج نُه مِه توری تنِ خوزستان میشه.مِه، ملحفه ی خاکستریه که روی تن سرد شهر ها کشیده میشه، آفتاب محرم نیست که جنازه ی مارو ببینه......خوبی مه اینه که چشماتو مشغول منظره ها نمیکنه، خاکستری بی پایان رمزآلودیه که چشم‌هاتو میگیره و میگه حدس بزن اینجا کجاست، حدس بزن چه ساعتیه، حدس بزن من حجاب چهره ی کی شدم؟ و مغزت بی محدودیت و مشغولیت میتونه تلپورت کنه هرجای کره، هر زمان تاریخ، پیش هرکس که دیگه کنارت نیست.گاهی هم این مغزِ به مِه دچار شده عجیب مریض میپره و جاهایی میبردت که نشاید، پیش کسایی که نباید، به زمانی که توی غبار تیره ی تاریخ پنهون شده، گم شده. (نه آبان نود و هشته و تو توی تهرانی)مِه ماشینِ زمانیه که وقتی پیداش میکنی خوشحالی، ولی وقتی توش میشینی و میفهمی تو نیستی که مختصات مکان و زمانشو بهش میدی ترسناک میشه. ترس از گم شدن توی گذشته......مه غلیظتر میشه، دیگه فقط توی خوزستان نیستی، توی تهران نیستی، توی اصفهان نیستی، توی دماوند نیستی، توی رشت نیستی، در لحظه توی همشونی، بیش همه ی آدمهایی، تنهایی. تو، میون چین و لایه های مغزت گم شدی، منتظر کسی که پیدات کنه، کسی که رفته، کسی که بودنش یعنی پایان مِه.mahdi.vali.thmahdi.vali.thFri, 20 Dec 2019 23:24:08 +0330https://virgool.ir/@mahdi.vali.th/من-مرجوعی-ام-یا-نامه-ای-به-میز-پینگ-پنگ-pbpnceht6xr5انگار یه میز پینگ پنگ دوهزار کیلومتری رو تا کردم و دارم با خودم بازی میکنم، توپ از دستم پرت میشه تو هوا، راکت اولین ضربه رو به پشت توپ میزنه، توپ هزارکیلومتر پرواز میکنه و اونطرف میز کسی نیست که سرویس منو بگیره، توپ به میز تا شده میخوره و برمیگرده تا من دوباره راکتو تکون بدم و اد از سر ضربه، ضربه، ضربه. حکایت نامه ای که قبل این برات فرستادم همین بود، میان تا تهران، به دیوار خونت میخورن و برمیگردن سمت خودم، ضربه، میان تا تهران، به دیوار خونت میخورن و بر میگردن، ضربه... .من اونی بودم که با خودش میگفت اگه میون زندانیای کمپ کار اجباری نازیا ام باشه، اونیه که سال ها بعد داستان اونجا رو تعریف میکنه نه کسی که زیر فشار میمیره و خاکسترش داستان یه بازمانده ی دیگه میشه. ولی حالا، همش یه ماه مونده به خط پایان این تنهایی خودخواسته که برچسب "اجباری" بهش چسبیده تحمل طاق شده. چیه این آدم دمدمی و احساسی؟بگذریم.نامه ی من مثل هزار چیز دیگه ی زندگیم درگیر کلیشه های داستانی همیشگی شده، اینبار کلیشه های داستانای سربازی.مثل "سربازی که دختره ولش میکنه" یا همین "نامه ای که هیچوقت به دست طرف نمیرسه" چرا هیچی خارج کلیشه ها کار نمیکنه؟ چرا فیلمنامه نویس زندگیم اینقدر گهیه کارش که نه یه کاراکتر دِوِلوپمنت خوب میتونه بده نه یه درگیری هیجان انگیز میتونه بذاره نه یه موقعیت غیر تیپیکال؟ کلیشه نویس معرکه ایه فقط، اونم نه کلیشه هالیوودی پر انفجار، کلیشه های ایرانی. فیلمنامش به لعنت خدا هم نمی‌ارزه. تف.mahdi.vali.thmahdi.vali.thTue, 17 Dec 2019 00:30:07 +0330https://virgool.ir/@mahdi.vali.th/دکتر-دو-پُک-بهمن-برام-بنویس-gcuahf6mlmkmبعضی وقتا درد تنتو هزار خشاب ژلوفن و استامینوفن و مورفین و ترامادول درمون نمیکنن، مغزتو دونه های فلوکسیتین و سیتالوپرام و سرترالین و فلوواکسامین خاموش نمیکنن، بعضی وقتا بار همه دردات میفته رو تن یه نخ بهمن کوچیک که سهمت از دودش قد دو پُکه چون چهار تا کچل آش نخورده ی دیگه - با همه درداشون - کنارت منتظرن.پارسال، سه ماه قبل از این، دم سحر، پشت مخزن گازوئیل گردان، رو به ویوی ابدی بیابون، پنج تا کچل تازه یغلوی گرفته جمع شدن و امیدشون به سر قرمز آخرین کبریت توی جیب گالیوره که اگه آتیش نگیره، اگه گوگردش خورد بشه یا از عرق تن صاحبش نم گرفته باشه روزشون گه شروع خواهد شد. ولی شانس دارن، سر قرمز بهمن کوچیک تو گرگ و میش سحر سرخ تر از خورشید دم غروب بیابونه و سهم هرکس، همش دو پکه، همش دو پک.پنج نفر کنار هم اند، شب بیابون سرده، ولی لرز تنشون از سرما نیست، از ترس هم نیست، از شادیه. میدونید یه نخ بهمن کوچیک برای سرباز چه گنجیه؟ اونم توی آموزشی، اونم توی چند هفته ی اول که بی تلویزیون، بی تلفن، بی آشنا، وسط بیابون، غریبه ی غریبه اند حتی با خودشون.به دختره فکر میکنی و اولین کامو از کون بهمن کوچیک میگیری، قد یه تصویر کوتاه، در حد یه فریم حق فکر کردن بهشو داری چون بیشتر بشه تن سیگار الکی میسوزه و بقیه فرصت فکر کردن به دختراشونو نمیکنن. دومین کامو برا خودت میگیری، نگهش میداری توی سینت و میگی تا ته روز هربلایی سرم بیارن ام کم نمیارم، میذاری فکرت با نیکوتین ترکیب شه و بره توی رگ هات و توی کل تن ات بچرخه این حرف که "من کم نمیارم" سیگار دست به دست و دو پک دو پک دود میشه، فکرای تو کله و دردای توی سینمون به دود چسبناک بهمن میچسبن و میزنن بیرون از تنمون.چهار صبحه صدای لگد کوبیدن به در آسایشگاه ها از همه جای هنگ میاد، تایم بیدار باشه، خورشید از لبه ی بیابون سرک میکشه ببینه این سر و صداها واسه چیه، جوری که انگار اولین بارشه میشنوه صدای این لگدای سادیستیکو. بهمن رسالتشو انجام داده، سمت دستشویی میدویم که اولین نفر بی دغدغه و صف برینیم. حالمون خوبه، خوبتر از اونایی که پاس نبودن و راحت خوابیدن.mahdi.vali.thmahdi.vali.thSat, 14 Dec 2019 22:51:52 +0330https://virgool.ir/@mahdi.vali.th/انگشت-ها-کره-ی-چشم-را-له-کردند-se2pyplbu5soدیگه نمیتونید کنار هم باشید، وقت خدا حافظیه، دست هاش رو آروم سمت سرت میاره، کف هر دو دست ظریف اش روی صورتت، جایی میون شقیقه و گونه هاته، بهترین جا برای کسی که بخواد شست اش رو توی چشمت فرو کنه. چهار انگشت دیگه سرت رو محکم میگیرن و اهرمی میکنن برای انگشت بزرگ که با قدرت کره ی ژله ای چشمت رو له کنه. با صدای "فرت" تو کور میشی و فشار دست هاش از صورتت برداشته میشه. تکه و خرده های چشمت رو حس میکنی که با خون و زلالیه و اشک از روی صورتت سر میخورن. تو بلاک شدی!از یه جا به بعد مسیرا از هم جدا میشه، تصمیم میشه به اینکه هرکس راه خودشو بره، و این منطقیه؛ زندگی یه رودخونست که جریانش اتفاقات اند، اینقدر شدیده جریانش که تا یه لحظه چیزی رو میبینی سریع رد میشه و لحظه ی بعد چیز دیگه جای اون توی دید ات میاد، که اونم با جریان رد خواهد شد و چیز دیگه ای جاش میاد. و برای همین باید خداحافظی کردنو یاد بگیریم و تموم کردن داستان ها رو بلد باشیم.بلاک شدت یهویی از طرف کسی که دوستش داشتی و ناچاری ازش خداحافظی کنی همچین حسی داره، انتظار شنیدن "خدا نگهدارت باشه" داری ولی انگشت هاش تا بند دوم توی کاسه ی چشمت چرخ میخورن. و تو با درد و یک سوال رها میشی توی تاریکی، چرا بلاک لامصب؟ چرا بلاک؟ چرا بلاک؟ خداحافظی برا هر دو مون راحت تر نبود؟ چرا فکر کردی این فقط تویی که اگر چشم داشته باشی عقب رو نگاه نمیکنی؟بگذریم، شبه، میخوام بخوابم!mahdi.vali.thmahdi.vali.thSat, 14 Dec 2019 01:40:07 +0330https://virgool.ir/@mahdi.vali.th/تهش-که-چی-apgiso2xjeguمن شروع نکننده ی خوبی ام! ، توجیه ام برای شروع نکردن چیزی - هرچیزی - چیه؟ جمله ی معرکه ی "تهش که چی؟""تهش که چی فلان آشغال رو از روی میز برداری؟ (با خودش میگوید : رهاش کن، فعلا یدونست...فعلا دوتاست...فعلا سه تا شدن...فعلا بیست تا تیکه اند...ریدم توش، کی این همه زیاد شدن؟ اوکی سطل آشغال پره فعلا میتونن همینجا بمونن!" ، "تهش که چی فلان داستانو بنویسی؟(ایده ی بهترین داستان قرن را دارد، نمی نویسد، ایده کم کم محو میشود، توی تاریکی میان چین و لایه های مغز ناپیدا میشود، و میمیرد)" ، "تهش که چی فلان کتابو بخونی؟ (توی کتابخانه خاک میخورد، غریبه ای می‌آید، چشمش به کتاب می‌افتد با خودش میبرد و هیچوقت بر نمیگرداند.)" ، "تهش که چی از روی تخت بلند شی، لبخند بزنی، دندوناتو مسواک کنی، لباس خوب بپوشی، بزنی بیرون از خونه، نفس بکشی، به همه سلام کنی، قدم بزنی، بری پیش رفقات، کسشر بگید، کار کنید، پول دربیارید، زنده باشید؟ (آدم خواب آلوده ی اخموی بدلباسی است که از تخت تکان نمیخورد، ریه هایش خس خس میکنند، هیچ کس را به هیچ جایش نمیگیرد، اگر ماشین نباشد از خانه بیرون نمی‌زند، رفیقی ندارد، جوک بلد نیست، کارش را از دست داده، در فلاکت نیمه مطلق نشسته و مرده است.) " ، "تهش که چی بگی دوستت دارم؟ (دوستت دارم را کس دیگری به طرف میگوید، طرف ازدواج میکند و خب، این بدبخت حداقل دست راست قوی ای دارد.)"بگذریم، همه این وجیزه را گفتم که برسم به این سوال، تهش که چی توی ویرگول بنویسم؟ (خفه شو!) نه واقعا تهش که چی؟ (یه عمره دنبال تهشی، اومدیم و فهمیدی تهش چی هست، تهش که چی؟) تهِ چی، چی؟! (تهِ این که فهمیدی آخرش به کجا میرسه، بعدش چی؟) خب، بعدش میتونم به سرش فکر کنم. (سر کی؟) کی نه، چی! (سر چی؟) سر داستان، سر مسیر دیگه. (اگه بهت بگم تهش هیچی نیست، لذت ببر از سرش چی؟) اصلا تهش که چی اینقدر حرف میزنم با خود بیشعورم؟ (خیلی الاغی، من میرم کون لقت.) من تو ام، تو بری منم باید بیام، کجا میبریمون؟ (میبرم اول داستان، خواستی شروع کن، نخواستی بشین بمیر) حوصلم سر رفته (پس به تهش فکر نکن، ته داستانو بدونی داستان قشنگ نیست.) اوکی مجاب شدم، از کجا شروع کنم؟ (از جمله ی تخمی تهش که چی، برای عنوان!)mahdi.vali.thmahdi.vali.thFri, 13 Dec 2019 01:08:02 +0330