https://virgool.ir/feed/@mahboubeh.varmazyadfa2026-11-11 21:35:44https://files.virgool.ir/upload/users/248202/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@mahboubeh.varmazyadhttps://virgool.ir/@mahboubeh.varmazyad/من-به-اندازه-کافی-خوب-نیستم-izqzvbg5hecjبازبینی و تعمق در خاطراتی که در آن توانایی و فعالیت های مشخصی از فرد نادیده گرفته شده است به او کمک می کند تا با نگاه، انگیزه و اعتماد به نفسی تازه، بسیاری از فعالیت هایش را از سر گیرد.دلایل این نادیده گرفتن می تواند هر چیزی از جمله تبعيض هاي جنسیتي، دين، فرهنگ، تعصب و یا حتی یک اتفاق تصادفی باشد. به خاطر می آورم تابستانی در کودکی را که در مجموعه فرهنگی ورزشی .... به سر می بردم. کلاس هایی که تحت نظر شرکت محل کار پدرم برگزار می شد و پر بود از فعالیت های هنری با معلم هایی خوش ذوق و با حوصله. به خاطر دارم که در آن تابستان چندین نقاشی قابل قبول کشیدم و چند کاردستی هنری درست کردم که از دیدن آن ها حس لذت و رضایت می کردم. همراه خواهرم نیز یک عروسک زیبا درست کردیم که با دیدنش حس پیوند خواهری را به من می داد. آن کلاس ها متشکل از جمعی دانش آموزان خوش ذوق و توانمند بود که همگی کارهای هنری زیبایی را ارائه می کردند. در اواخر برگزاری این کلاس ها، قرار بر این شد تا بهترین کارهای هنری هر فرد در روز پایان کلاس ها و در سالن همایش محل کار پدرم به نمایش گذاشته شود. روز موعود فرا رسید و با ذوقی باورنکردنی به محل نمایش کارهای هنری مان رفتیم. اما در نهایت تعجب، تنها کارهای دستی پسران به نمایش درآمده بود. آن روز تلخ را به خوبی به خاطر دارم. بارها در سالن به این طرف و آن طرف می رفتم و به دنبال کارهای هنری ام می گشتم. شاید بیش از ده بار سالن را گشتم ولی خبری از کارهایم نبود. آن لحظه ابتدا غمگین و سپس خشمگین شدم. با عصبانیت رو به پدرم کردم و گفتم: " من می خواهم کاردستی هایم را پس بگیرم و با خود به خانه ببرم." حس می کردم به من خیانت شده و حتی تصویری دیوناک از معلم نقاشی ام در ذهن ساختم. پدرم که او نیز ناراحت و کمی خسته از کار بود، رو به من کرد و با لحنی مهربان گفت: " دخترم فعلا بیا از اینجا برویم و من بعدا پیگیر پس گرفتن کارهایت می شوم." آن روز با نگاهی غمگین توأم با خشم به کاردستی های پسران، همراه پدرم به خانه بازگشتم. روزهای آتی، چندين بار از پدرم خواستم تا پیگیر پس گرفتن کاردستی هایم شود. گویی می خواستم به تنهایی با آن ها وداعی نمایشی برگزار کنم تا شاید هر دو بتوانیم تالم خاطر یکدیگر باشیم. هر روز صبح زود، قبل از ترک پدرم از خانه، بیدار می شدم و با آب و تاب فراوان، مشخصات کاردستی هایم را با جزئياتي دقیق به او می دادم تا بتواند آن ها را از بین باقی کاردستی ها پیدا کند و به خانه بیاورد. پدرم چندین بار پیگیر کاردستی هایمان شد اما نتوانسته بود خیلی از آن ها را پیدا کند و روزی تنها با تعداد ناچیزی از آن ها به خانه برگشت. گویا تعداد زیادی از آن کاردستی ها، همانند احساس و انگیزه ما کودکان و دانش آموزان دختر، به دست زباله دانی سپرده شده بود. از آن تابستان به بعد، ذوق نقاشی کشیدن و انجام برخی کارهای هنری در من کشته شد و چندین سال زمان برد تا آن ذوق تا حدود کمی توسط یکی از معلم هایم در من بیدار شود. اما هیچ گاه آن ذوقِ آزادانه و با لذت نقاشی کردنی که در کودکی تجربه کرده بودم به من بازنگشت. خاطره ای دیگر از نادیده گرفته شدن، به یکی دیگر از تابستان هایم بر می گردد. ۱۱ سال بیشتر سن نداشتم و در مجموعه ای از کلاس های ورزشی و فرهنگی، مشغول یادگیری و تفریح بودم. آن روزها، به تازگی ورزش ایروبیک در ایران باب شده بود و تنها یک برنامه صبحگاهی تلویزیون برای یک روز در هفته، این ورزش را اجرا و پخش می کرد. در آن مجموعه ی کلاس ها، قرار بر این بود که ما دختران دانش آموز، مورد تعلیم مربی ایروبیک قرار بگیریم و در نهایت آماده ی اجرا و ضبط یک برنامه ورزشی تلویزیونی حدودا یک ساعته برای پخش از صدا و سیما، همزمان با شروع سال تحصیلي، بشويم. آن تابستان ما دختران نوجوان، روزانه حدود ۳ الی ۴ ساعت تحت تعلیم مربی، سخت و با اشتیاق فراوان تمرین می کردیم. در نهایت در یکی از واپسین روزهای شهریور، صبح بسیار زود و قبل از طلوع آفتاب، با لباس های فرم یکسان دوخته شده، در محل اجرای برنامه حاضر شدیم. تمام روز را مشغول اجرا و ضبط برنامه بودیم و در نهایت همه خسته، اما راضی و خوشحال به خانه برگشتیم. این بار نیز علی رغم وعده داده شده، هرگز آن برنامه ضبط شده از تلویزیون پخش نشد. تنها به خاطر دارم که در اواسط پاییز آن سال، شاهد پخش همان برنامه ایبرویک با ریتمی بسیار مشابه، توسط گروهی از آقایان از شبکه محلی تهران بودیم که عمیقا باعث ناراحتی من و خواهرم شد. همه ما از ناکارآمدی، تبعیض جنسیتی و تعصباتِ حکومت آگاه بودیم، اما نادیده گرفته شدن آن همه تلاش، انرژی و انگیزه، به طور قطع صدمه ای جدی به روان همه ی ما دخترانی که در آن برنامه شرکت داشتیم، وارد کرده است و فارغ از آگاهی یا عدم آگاهی ما، تاثیر این صدمه در ابعادی از زندگی هایمان نمایان است.به طور قطع تک تک افرادی که این مطلب را می خوانند، هزاران خاطره مشابه این ها را تجربه کرده اند. اما یقین دارم که بسیاری از این خاطرات فراموش شده اند و تنها حس منفی و مخرب آن ها به جا مانده است. احساساتی که خیلی از اوقات به سراغ ما می آیند ولی نمی دانیم ریشه ی آن ها از کدام خاطره ی تاریک ذهن مان نشأت می گیرد.پر واضح است که نمی توانیم این خاطرات را از ذهن و جان خود پاک کنیم، اما بازبینی و تعمق در آن ها به ما کمک می کند تا ریشه ی بسیاری از ترس هایمان را بیابیم و تاثیر آن ها را بر انجام کارهایمان کمرنگ و چه بسا بی رنگ کنیم.Mahboubeh VarmazyadMahboubeh VarmazyadSun, 12 Sep 2021 00:48:28 +0430https://virgool.ir/@mahboubeh.varmazyad/صبح-يك-روز-معمولي-bfim0rmwu5zrذهن نگران:چرا بيدار نمي شود؟ مگر صداي زنگ موبايل را نمي شنود؟ذهن آرام: شنيد.. بيدار شد.. ببين بي خود نگران هستی؟ذهن نگران: چرا خاموش كرد و دوباره خوابيد؟ مگر نمی داند که ممکن است به کلاس اش نرسد؟ اين دفعه ديگر موقع دويدن از پله هاي مترو يک بلايي سرش مي آید.ذهن حساس: اي واي اگر زمين بخورد و پای اش طوري بشود چه؟ خيلي بايد مراقب باشد.. تا يه مدت اصلا نبايد راه برود..ذهن نگران: مگر می شود يک مدت راه نرود؟؟؟ پس درس و كلاس هاش چه می شود؟؟ذهن وسوسه گر: حالا اين جلسه از كلاس را هم نرفت مگر چه می شود؟ جزوه اش را از دوستان اش قرض می گیرد و می خواند.. او همیشه کلاس ها را شرکت می کند.. با يك جلسه سر كلاس نرفتن که دنيا به آخر نمي رسد..ذهن عاشق: ممكن است امير هم امروز بیاد..چقدر خوب مي شود اگر او هم باشد.. کمی دیرتر برود بهتر است..عقب تر می نشیند و او به چشم اش می آید.ذهن نگران: چه فكرهايي مي كني تو!!! او هنوز بيدار هم نشده.. چه برسد كه به كلاس برود و بتواند عقب کلاس بنشیند شاید به چشم آن پسر بیاید.ذهن آرام: بيدار شد ديگر.. ببين برای سه-چهار دقيقه چقدر شلوغ اش كردي؟ نهایت با استاد مي رسد.. طوري نمی شود که..ذهن نگران: همين فكرهاي تو هميشه كار دست او می دهد.. از بس كه بي خيال هستی.. دنيا را آب ببرد تو رو خواب می برد..ذهن آرام: من بي خيال نيستم، فقط منطقي ام.. ديشب کمی دیرتر خواب اش برد.. حق داشت کمی بیشتر بخوابد.ذهن سرزنش گر: اگر به موقع بيدار شده بود، صبحانه را کامل می خورد.. نه فقط دو لقمه.. آن هم هول هولكي..دختر تنبل..ذهن وسوسه گر: عيب ندارد، حالا ناهار مي رود يک ساندويچ باحال می خورد..ذهن نگران: مگر ناهار سلف را رزرو نكرده؟ براي چه برود ساندويچ بخورد؟ پول هایش را نبايد الكي خرج کند.. قرار شد برای خریدن ساز , پول پس انداز کند..ذهن وسوسه گر: چه کسی اين قرار را گذاشته؟ تو با خودت اين قرار را گذاشته ای.. اولا كه می تواند از بابا قرض بگيرد، دوم اينكه اگر هم پس اندازي در کار باشد، گوشي موبايل واجب تر است.. مگر ديروز گوشی جدید فاطمه و امکاناتش را ندیدی؟ همه چيز داشت.. با اين گوشي لعنتي حتي درست نمی شود پیام تايپ كرد..ذهن آرام: فعلا سر هیچ دعوا نکنید.. الان كه چيزي معلوم نيست..این ترم درس و برنامه هایش زیاد است قرار شد اگر ترم بعد واحدهایش کمتر بود، برنامه ریزی کند.. الان اين حرف ها یه هیچ دردی نمی خورد..ذهن حساس: اي واي توي مسير به آن خانم تنه زد.. نكند ناراحت شده باشد؟ اي كاش برگردد و عذرخواهي كند..ذهن نگران: این همه راه برگردد برای یک عذرخواهي ساده؟؟؟ تازه اگر آن خانم را پیدا کند.. به علاوه, این عذرخواهی چه دردی از آن خانم دعوا می کند..او هم حتما باید به عجله به سر کارش برود و این کار حتی او را بیشتر عصبانی می کند..فعلا بگذار به مترویی که می آید برسد.. وگرنه که به کلاس اش نمی رسد..ذهن عاشق: خدا كند امير هم امروز ّسر کلاس آمده باشد..ذهن آرام: ديدي به موقع رسيد؟ كلاس هم تازه شروع شده..ذهن نگران: نكند استاد در همین یکی-دو دقيقه مطلب مهمی گفته باشد؟ذهن حساس: اي واي به نازنين درست و حسابي سلام نكرد.. نكند ناراحت بشود؟ اي كاش می توانست برگردد و دوباره به او سلام کند..ذهن سرزنش گر: اگر به موقع بيدار شده بود، آن وقت لازم نبود تو غصه سلام كردن به نازنين را بخوري.. بی برنامه گی او هزار و یک مشکل برای ما به وجود می آورد..ذهن آرام: الان صحيح و سالم و بدون مشکلی سر كلاس هست .. لطفا همه ساكت باشيند تا روی درس تمركز كند..ذهن وسوسه گر: خدا كند امروز بوفه دانشگاه ساندويچ مرغ با قارچ و پنير داشته باشد.. هفته پيش مرغ سوخاري خالي بود.. با قارچ و پنير يک چيز ديگر است..ذهن نگران: امروز ناهار سلف را رزرو كرده و خبري از ساندويچ نيست.. همين كه گفتم..ذهن آرام.. باز شروع شد..Mahboubeh VarmazyadMahboubeh VarmazyadWed, 21 Oct 2020 00:49:47 +0330https://virgool.ir/@mahboubeh.varmazyad/کافه-ای-در-خیابان-ولیعصر-a9scyskyxvtt" خانم ریاحی چند بار باید بگویم که بحث سیاسی در کانون ممنوع است. می خواهید این همه آدم را از نان خوردن بیندازید؟" سعی کردم خونسرد باشم و گفتم:" آقای توکلی، جواب سوال بچه ها را که باید داد. صادقانه هم باید پاسخ داد. خودتان همیشه می گویید که بچه ها دروغ را راحت تشخیص می دهند. می خواهید فکر کنند ما هم به آن ها دروغ می گوییم؟" توکلی نفس عمیقی کشید و سر تکان داد:" خانم ریاحی خوب می دانید چه می گویم. از این بحث های تکراری با شما خسته شده ام. بفرمایید به کارتان برسید. دیرتر بروید به ترافیک بدی می خورید." همیشه حواسش به معلم ها و داوطلبانی که در کانون کار می کردند بود. مرد خوش فکر و فداکاری مثل او این روزها کم است. کیفم را از روی صندلی کناری برداشتم . شالم را مرتب کردم و زیر لب خداحافظی کردم. موقع پایین آمدن از پله ها نیلوفر را دیدم که با یکی از پدرها در حال صحبت بود. متوجه من شد و با نگاه نگران اش پرسید که چه شد؟ من هم سری بالا انداختم و بی صدا گفتم "هیچی، حل شد." نگاهش را دوباره به سمت آن پدر برگرداند و من آرام از کنارشان عبور کردم. چند سالی هست که بی صدا از کنار همه عبور می کنم. می ترسم از اینکه حضورم احساس شود. دلم می خواست شنل نامرئی هری پاتر را داشتم و همه جا خودم را زیرِ آن قائم می کردم. وارد خیابان اصلی شدم. موقع عبور از خیابان، اتوبوسی دودِ غلیظ اش را به داخلِ حلقم فرو کرد. به جای فحش و بد و بیراه به راننده، با بی اعتنایی و در حال سرفه کردن از خیابان رد شدم. انگار من هم عادت کرده بودم به فرو دادن این تلخی ها بدون هیج اعتراضی. سوار ماشین شدم و راه افتادم سمت کافه ای در خیابان ولیعصر. با مژگان قرار داشتم. می خواست خبر مهمی را به من بدهد و پشت تلفن گفته بود می خواهد غافلگیرم کند. اما من می دانستم خبر گرفتن مجوز مجله اش را که مدت ها به دنبالش بود را می خواهد بدهد. هر سال با درخواست اش مخالفت می شد، اما مژگان شکست ناپذیر بود. چیزی را که می خواست باید به دست می آورد. از تغییر رشته اش از ریاضی به انسانی، علیرغم مخالف خانواده اش، گرفته تا ازدواج با سینا که عالم و آدم به او گفتند اشتباه است. خوشم می آمد از سماجت اش. برخلافِ من که همیشه مطیع تصمیم بقیه بودم.درِ کافه را باز کردم و کورمال کورمال از مهِ دود سیگارها، یک میز خالی دو نفره را پیدا کردم و نشستم. سیگارم را بیرون آوردم و روشن کردم. محمد آقا برایم زیرسیگاری گذاشت و پرسید منتظر کسی هستم یا سفارش می دهم؟ گفتم:" منتظر کسی هستم." تشکر کردم و رفت. کافه همیشه مرا به یاد جیمز (James) می انداخت. در یکی از کافه های نزدیک دانشگاه با هم آشنا شدیم. همیشه برای مطالعه و خلوت کردن با خودم به آن جا می رفتم. چند بار در صف گرفتن قهوه با جیمز هم کلام شدم. از نگاه ساده و کنجکاوش به یک دختر خارجی خوشم می آمد. کم کم به حضورش در آن کافه عادت کردم و بعد از مدتی، هنگام ورود به کافه چشم می انداختم تا ببینم آن جا هست یا نه. از دیدنِ لبخندش به من دستپاچه می شدم و نمی فهمیدم چه می خوانم. یک بار در ایستگاه اتوبوس دیدمش و به طور اتفاقی هم کلام شدیم. از من پرسید اشکالی ندارد که بپرسد اهل کدام کشور هستم؟ گفتم ایرانی هستم و اینجا درس می خوانم. شروع کرد به صحبت در مورد اخبار روزِ مربوط به ایران و مخالف اش در مورد سیاست های کشور اش و... تمام راه هم صحبت بودیم و موقع پیاده شدن خودش را معرفی کرد و با هم دست دادیم. بعد از پیاده شدن از اتوبوس، انقدر ذوق زده و خوشحال بودم که اصلا متوجه نشدم چطور سربالایی ایستگاه تا خانه را که از آن متفر بودم، بالا رفتم.خنده ی دختری که در میز جلویی نشسته بود مرا به داخل کافه برگرداند. یک گروه دختر و پسر دانشجو بودند که بلند بلند صحبت می کردند، می خندیدند و از هم سیگار می دزدیدند. نمی دانم چه شد که به خنده ی از ته دل این دختر، حسودی ام شد. شاید چون سال ها بود که این طور نخندیده بودم. تلخیِ هم سن و سال های من انگار یک ژستِ معترضانه بود. فاصله ام تا آن ها دو قدم بیشتر نبود ولی انگار سال ها از آن ها پیرتر بودم. در باز شد و مژگان را دیدم که به دنبال من در کافه می گردند. دست بلند کردم و لبخند زنان به سمت ام آمد. سلام نکرده با هیجان گفت :" گرفتم شبنم. گرفتم. بالاخره گرفتم. دیدی تمام حرف هات آیه یآس بود. از الان می توانی مرا مدیر مسئول و دبیر تحریریه مجله زنان و روشنگری صدا بزنی." به او تبریک گفتم و پرسیدم:" کافی می خوری یا غذا؟" بدون توجه به سوالم گفت:" باید بیایی و در مجله ام مطلب بنویسی. بس است دیگر این کارهای متفرقه و بی نتیجه. وای چقدر خوشحالم. هنوز به نصف کسانی که باید بگویم زنگ نزدم. می دانی چند نفر منتظرند تا مطلب شان به جای انتشار در وبلاگ و صفحات آخر روزنامه ها در این مجله چاپ شود؟" دست هایش را بهم زد و در رویاهایش فرو رفت. دلم نیامد با گفتن اینکه بعد از چند شماره به بهانه یک مطلب تند مجله را تعطیل می کنند، ناراحتش کنم. می دانستم این مجوز برای از سر باز کردن است و این هم مثل بقیه بعد از چند شماره بسته می شود. البته می دانستم مژگان جوابش این است که " مهم نیست. در همان چند شماره اول حرفمان را می زنیم. می فهمند که ما هستیم. جایی نرفتیم و همیشه منتظر فرصتی برای اعتراض مدنی می مانیم." چقدر خوش بین بود. بر عکس من که اگر دو دستی هم مجوز را می دانند، حوصله این دردسرها را نداشتم. مژگان بی مقدمه گفت:" راستی با ریحانه صحبت کردم. قرار شد به تُرابی بگوید و شماره تو را به او بدهد. منتظر تماس اش باش." عصبانی شدم و گفتم:" چرا این کار را کردی؟ مگر نگفتم فعلا حوصله کسی را ندارم." مژگان گفت:" والا تو پنج سالی هست که حوصله کسی را نداری. اگر به تو باشد که تا آخر عمر می خواهی تنها بمانی و با خاطراتت زندگی کنی." کمی از قهوه اش را نوشید و با بی اعتنایی به من گوشی اش را برداشت و شروع به پیام دادن کرد. حرف هر روز مادرم را می زد که "تا کِی می خواهی تنها بمانی؟" هر چقدر بی اعتنایی می کردم و یا با عصبانیت می گفتم "تا ابد"، انگار کسی حرف هایم را نمی شنوید. برعکس من اما، حرف شهرام خوب شنیده می شد. سه سال از من بزرگتر بود و مجرد. تازه هنوز با مادرم زندگی می کرد و کسی انگار جرئت نداشت به او حرفی بزند. چندبار در جواب سوالِ مادرم که "نمی خواهی زن بگیری؟ دارد از سن ازدواج ات می گذرد" با صدای بلند گفت: " مادرِ من دست از سرِ ما بردار و به فکر دخترت باش. من از پسِ خودم بر میام و همین طوری راحت ترم." و دیگر سوالی از او پرسیده نمی شد. اما من وقت و بی وقت با هر حرفِ فامیل، باید به این سوالِ تکراری جواب می دادم. نمی دانم مشکل از صدای پایین ام بود یا اینکه مادرم فکر می کرد او صلاح من را بهتر می داند. خودم هم باورم شده بود که بقیه صلاح مرا بهتر می دانند. مثل وقتی که بعد از فوت پدر، مادرم گفت " تو در خارج تنها دوام نمی آوری. همین جا بمان" و من باور کردم که قدرت برگشت را ندارم و ماندم.تلفن مژگان برای بار چندم زنگ خورد و با هیجان شروع به صحبت کرد. حوصله نداشتم بیشتر بمانم. بی صدا گفتم که حساب می کنم و باید به مادر سر بزنم. دستش را جلوی گوشی گذاشت و گفت " خواهش می کنم با ترابی قرار بگذار. اگر خوشت نیامد، دیگر ادامه نده. باشه؟" گفتم: " باشه" و از او خداحافظی کردم. مثل همیشه اجازه دادم بقیه برایم تصمیم بگیرند. حتما صلاح من را بهتر از خودِ من می دانند. عصبانی از خودم از کافه خارج شدم و بی اعتنا به متلک چند پسر نوجوان به سمت ماشین رفتم.Mahboubeh VarmazyadMahboubeh VarmazyadMon, 17 Aug 2020 02:58:51 +0430