https://virgool.ir/feed/@mahboub.karimiعکاس و نویسندهfa2026-11-12 05:18:08https://files.virgool.ir/upload/users/1287193/avatar/WS5OPD.jpeghttps://virgool.ir/@mahboub.karimihttps://virgool.ir/@mahboub.karimi/اختلال-تیروئید-اختلال-شوخی-شوخی-جدی-شده-zxdq57hr6mpvروزهای جهانی بهانه‌ای هستند تا بیشتر دنبال راه حل باشیم. نمی‌گویم راه حل #مشکلات، چون اگر این شکلی نگاه کنیم همه چیز دشوار می‌شود. من هم روزهای اول به کم‌کاری تیروئید نگاه بدبینانه‌ای داشتم. افسردگی ناخواسته یکی از ثمره‌های گندیده این اختلال بود، چون اساساً آدم شاد و سرخوشی بودم که از زندگی چیزی جز حال خوش و رسیدن به آرزوهایم نمی‌خواستم. بدون هیچ دلیلی کف اتاق می‌خوابیدم و به نور بنفش نگاه می‌کردم و سوال‌های عجیبی از خودم می‌پرسیدم. ساعت خوابم زیاد شده بود و ریزش موها بدترین علامت سوال همان روزهایم بود.بعد از انجام آزمایش و تشخیص دکتر مادرم با لبخند گفت: «حالا دیگر صبح‌ها باید لووتیروکسین بخوری، چیز خاصی هم نیست، یک قرص می‌خوری نیم‌ساعت یا چهل و پنج دقیقه بعدش هم صبحانه» ای‌کاش همه چیز به سادگی لبخندش بود، چالش‌های بعدی شروع شد. من بیشتر باید مراقبت می‌کردم و در سال دوبار آزمایش می‌دادم تا زیر نظر دکتر باشم. علاوه بر سلامتی و کم و زیاد شدن وزنم و هشدار دکتر، بیشترین آسیب را به چشم‌ها و دوره قاعدگی زد. چالش‌هایی که الان عادی شدند و حالا می‌فهمم سلامتی هم مثل خیلی چیزهای خوب از دست می‌رود و آن‌قدر باید نازش را بکشی تا برگردد.تا همیشه خوب باشی، انرژی داشته باشی، دقیقاً مشکل من انرژی بود، انرژی‌ای که یک‌باره از دست می‌رفت و مثل قبل به نور بنفش اتاقم خیره می‌شدم.اما مدتی است همه چیز فرق کرده و ورزش و دوچرخه‌سواری و کار زیاد توانسته با این اختلال عادی‌شده بجنگند.من همیشه شکرگزار خداوند هستم، همه چیز می‌توانست بدتر باشد، بعد از هشت نه سال جنگیدن هنوز هم می‌گویم: «همه چیز می‌توانست بدتر باشد». این اختلال عادی شده گاهی جدی می‌شود و گاهی هم شوخی شوخی سلامتی‌ات را می‌گیرد. محبوبامحبوباThu, 25 May 2023 10:17:45 +0330https://virgool.ir/@mahboub.karimi/یک-جوان-خاورمیانه-ای-gqfzgu69kdz3یکی از دیوارهای خانههمیشه حسرت یک جوانِ معمولیِ آمریکایی یا اروپایی را خورده‌ام. جوانی را تصور کنید که از همان ابتدای تحصیل، تصمیم می‌گیرد دکترای تخصصیِ پیچ شماره هشتِ عینک‌های آفتابی را بگیرد. در همین رشته با گرایش پیچ شماره هشت عینک‌های آفتابی مخصوص مناطق گرمسیری، وارد دانشگاه می‌شود و در یکی از معروف‌ترین برند‌های عینک آفتابی مشغول به کار می‌شود.او ازدواج می‌کند، دارای فرزند می‌شود، چالش‌های تیک‌تاک را برای سرگرمی روزانه انتخاب می‌کند و تیک آبی‌اش را می‌گیرد(شاید). از باغچهء کوچک سبزیجات ارگانیکش، در یک روز تعطیل، برای خانوادهء همسر و خودش رونمایی می‌کند و همان روز جشن کوچکی می‌گیرند. شب‌ها هم قبل از خواب چند قطره اشک برای گرمایش زمین می‌ریزد و باز صبح می‌شود، به شرکت می‌رود، پیچ‌ها را بررسی می‌کند( شاید هم این وسط ترفیع بگیرد و حقوقش زیاد شود). توییت‌های ایلان ماسک را لایک می‌کند، ریت می‌زند، چالش بعدی تیک‌تاک.باغچه سبزیجاتِ ارگانیک، برنده بهترین باغچهء خیابان جنوب شرقیِ سِوِن بلوار مایکل جکسون در منطقهء دوازده می‌شود، ولی باز شب‌ها قبل از خواب چند قطره اشک برای گرمایش زمین می‌ریزد.هم‌زمین من نمی‌داند کار جوانِ خاورمیانه‌ای چیست! او صبح‌ها با استرس اینکه بالاخره کدام پروژه را باید تحویل دهد، دکمه روشن لپتاپ را می‌زند. آن جوان ممکن است من باشم یا شما. نمیدانم باز زدن همان دکمهء روشن لپتاپ تا آخر هفته، چند تا متن باید تحویل دهم، در حالی که یک پروژهء عکاسی را باید هدایت کنم و قول دوخت چندتا کیف و طراحی پوستر داده‌ام و آخرش هم وقت نمی‌کنم، پیش مادرم بروم و کارهای خانه را انجام دهم.صبح بیدار می‌شوی، دکمه روشن لپتاپ را می‌زنی، اما این بار محکم‌تر، چرا؟ طرح صیانت ممکن است اجرا شود، وسیله‌ای که برای دوربین می‌خواستی بخری، گران‌تر شده است و... جوان خاورمیانه‌ای، در دل جنگ و ناامنی، هزاران برنامه می‌چیند، خودش را در استارتاپ و اپلیکیشن‌ها جا می‌کند، تا بالاخره بتواند، چند ثانیه آرامش جوان کم دغدغهء معمولیِ آمریکایی یا اروپاییِ یا هر سرزمین پر آرامش دیگری را تجربه کند.شما هم جوان خاورمیانه‌ای هستید؟محبوبامحبوباSat, 27 Nov 2021 17:24:02 +0330https://virgool.ir/@mahboub.karimi/لذت-و-قدرت-mctlr87lvuin⚠️هشدار متن دارای محتوای سمی‌فلسفی، در حد درس اول دین و زندگی سال دوم دبیرستان.⚠️کل سال هزار و چهارصدِ من تا الآن، به جواب دادن به این سوال‌ها گذشت: «لذت واقعی و پایدار چیست؟»«آدم قدرت را از کجا به دست می‌آورد؟»#لذت و #قدرت هر دو چوبهء داری شدند که هر آن ممکن است خودم را از آن‌ها آویزان کنم تا ببینم بالاخره انگیزهء کار و زندگی، معاشرت و تحمل سختی‌ها برایم آسان می‌شود یا نه؟یا چه چیزهایی زيرمجموعهء این دو کلمهء ساده بوده که تا الآن دوام آوردم، نه فقط من، بلکه خیلی‌های دیگر.به دنبال کلمات بهتری هستم تا حسم را از اتفاق‌های این چند سال بنویسم. از ساختن و فروختن کارهای دستی، از اینکه گاهی لذت‌بخش بودند و گاهی سخت، گاهی احساس ضعف و خستگی داشتم گاهی احساس قدرت.اما این را خوب می‌توانم بنویسم؛ احساس قدرت و لذت، بعد از صبر و استقامت بسیار به دست می‌آیند. نمی‌دانم... شاید (متوجه شدید؟ باز هم نتوانستم بنویسم).عکسِ هم مربوط به سال ١٣٩۶ است، وقتی که در بازارچه‌های یک روزه میز کرایه می‌کردم تا کارهای دستی‌ام بفروشم. مردم روبه‌روی میز می‌ایستادند، کارها را می‌دیدند، لبخند می‌زدند و رد می‌شدند و من ته دلم می‌گفتم: «این یکی هم رفت؟»...محبوبامحبوباThu, 25 Nov 2021 20:33:54 +0330https://virgool.ir/@mahboub.karimi/آقاسروش-اینا-ciytfwwd8ts5چه قدر از این آقاسروش‌اینا توی زندگی‌تون دیدین؟ چه قدر برای از بین بردن‌شون تلاش کردید؟ چه قدر دوست دارید نباشند؟ من هم مثل شما هستم! چاپ شده در مجله نیمروز 1397نویسنده: محبوبه کریمیمحبوبامحبوباWed, 27 Oct 2021 14:56:05 +0330https://virgool.ir/@mahboub.karimi/گشت-قاضی-القضات-هفت-اقلیم-iw4jftuknoe0#نظر_شخصی به کسی نمی‌گویم اخبار را دنبال کن یا نکن. اما چیزی که این مدت به آن رسیده‌ام یک مرز باریک است بین احساسات و دست گذاشتن روی گوش‌هایی که مدام هشدار می‌دهند که نخوان، نشنو، نبین و نگو.دنیا و خبرهایش به چهرهء غمگین من نیازی ندارند. تنها سرعت دویدنم را از تمامی این‌ها زیادتر کرده‌ام. چیزهایی را در ذهنم طوری چیده‌ام که اگر قرار به واکنشی باشد پایه و اساسش منطق باشد و آگاهی. احساسات را می‌گذارم برای زمانی که خواستم انتقامم را از تمام این بدی‌ها بگیرم( و باز از این مرز خارج می‌شوم و از خودم سوال می‌پرسم که کی وقتش می‌رسد؟!).گاهی تیترها دروغ می‌گویند و بارها از خودم سوال می‌‌پرسم آیا این تیتر برای آن ساخته نشده که روز من را غمگین کند؟ هدف آن رسانه از به راه انداختن این جو متشنج چیست؟ چه قدر به دنبال تحلیل‌ها می‌روم و آیا یادداشت‌ مخاطبانش را می‌خوانم؟ یا برمی‌گردم پشت میزم و سفارش مشتری‌ها را آماده می‌کنم تا وقتی که در جمعی بنشینم و همان تیتر را مدام تکرار کنم؟ اصلاً من چه قدر می‌دانم؟ یاد این بیت افتادم:و ای بسا کوردل که از تعلیمگشت قاضی القضات هفت اقلیمهفت پیکر نظامیمدت طولانی‌‌ای با خودم کلنجار رفتم که چه طور با اخبار بد کنار بیایم. هم می‌خواستم بخوانمشان و هم این که گاهی خسته یک گوشه، تمامشان را زیر خاک می‌کردم تا دیگر چیزی نشنوم.با دنبال نکردن اخبار دنیا چیزی در خودم احساس می‌کردم. انگار دست‌هایی را می‌دیدم که دنبال کمک هستند و من اینجا یک گوشه از آرامشی که باید لذت می‌بردم از خاموشی اخبار بد احساس گنگ و بدی داشتم و باز چشمانم را گرد می‌کردم در جهان که ببینم کجا چه اتفاقی افتاده است.اگر خبرها و اتفاق‌های دنیا برایم مهم است پس آن چیزی که در ذهنم طبقه‌بندی کرده‌ام را الویت قرار می‌دهم، آگاهی و منطق و بعد احساسات و حالا تصمیمم چیست؟ واکنشم چیست؟شاید شما بگویید احساسات باز هم پیروز است.نویسنده: محبوبه کریمیمحبوبامحبوباWed, 27 Oct 2021 14:38:12 +0330https://virgool.ir/@mahboub.karimi/دلم-می-خواهد-به-همهء-آدم-هایی-که-در-ایران-زندگی-می-کنند-انگیزه-بدهم-tbne42ppuk6nچند روز پیش دوستی را برای کسب و کار جدیدش راهنمایی می‌کردم. بین صبحت‌هایم چنان هیجانی شده بودم که گفتم: «دلم می‌خواهد به همهء آدم‌هایی که در ایران زندگی می‌کنند انگیزه بدهم، از آن‌ها بخواهم که کارآفرینی کنند، اشتغال‌زایی کنند. زنان کارآفرین خود زندگی و امید هستند. اصلاً کسانی که از دل این‌همه سختی و بیکاری کاری را شروع می‌کنند و یاد گرفته‌اند ذهن‌شان را از افسردگی دور کنند، قهرمان هستند.»انقدر با آب و تاب تعریف می‌کردم که اصلاً یادم رفته بود این دو سال برای دوخت کیف‌ها و راه اندازی کارگاه و بازاریابی چه قدر اذیت شدم. و اصلاً درآمد این یک ماه هم یادم نبود که چه قدر کم است، ولی هرچه خرجشان می‌کنم تمام نمی‌شود :)). انگیزه و امید داشتن در این شرایط مثل این است که به خورشید التماس کنی همیشه بماند و شبی نباشد. یا پای درختی بنشیند و خواهش کنید که همیشه سبز بماند.باغ ما در ایران اگر قرار باشد شش ماهش سرسبز باشد فقط دو ماهش این طور است و مابقی زرد و خشک و بی‌ثمر، اما برای همان چند ماه بی‌ثمر بنشینیم و دست رو دست بگذاریم؟راستش را بخواهید تا الآن انگیزهء کار در کارگاه تنها پول نبوده، همان دوستانی هستند که از شهرهای مختلف بدون اینکه من را حتی حضوری دیده باشند اعتماد می‌کنند و سفارش می‌دهند.لذت‌بخش‌ترین قسمتش هم همان لحظه‌ای است که پست بسته را به خانه‌هایشان می‌رساند و پیام می‌دهند: «سفارشم رسید، چه قدر دوختش تمیز است، از عکسش هم بهتر است...»البته قصد تعریف از خودم را نداشتم، چیزهایی که شنیده بودم را نوشتم، شاید شما هم فکر و ایده‌ای دارید، شاید انگیزه‌ای ایجاد شود، به هر حال بهتر از دست روی دست گذاشتن و تکرار غم و ناراحتی‌ است.نویسنده: محبوبه کریمیمحبوبامحبوباWed, 27 Oct 2021 14:35:42 +0330https://virgool.ir/@mahboub.karimi/خانم-ستاره-دار-wrlgqxkfugbdدر برنامهء ده ساله‌ای که چند روز پیش برای خودم نوشتم؛ چندین بار کلمهء کارآفرین را به کار بردم و این دقیقاً همان چیزی است که با بازوانی محکم و قوی‌ای که دارد، نمی‌گذارد من به زندگی در کشور دیگری فکر کنم. و شاید کارآفرینی و شروع استارت‌اپ‌های مختلف جواب همان سوال همیشگی من باشد که پس برای چه به این دنیا آمده‌ام و قرار است از چه چیزی لذت ببرم؟! و لذتی بالاتر از شروع کار جدید و حمایت کردن از اطرافیانم ندیدم.امروز اتفاقی رانندهء اسنپم زن بود، در طی این دو سه سالی که از این اپ استفاده می‌کنم این سومین بار بود که با رانندهء خانم مواجه می‌شوم و کلی سوال در ذهنم می‌آید. دلم می‌خواست از اول تا آخر مسیر با او همکلام شوم و از او بپرسم: این تاکسی زرد خودتان است؟نکند روزهای اول هفته را شوهرتان رانندگی می‌کند و جمعه‌ها با شماست؟ شما این دست‌های قدرتمند را از کجا آورده‌اید؟آیا می‌شود شمارهء شما را ذخیره کنم و هر از چندگاهی با هم صحبت کنیم و از مشکلات کارتان بگویید؟در تمام طول مسیر به او نگاه می‌کردم، به روسری‌ای که مدل لبنانی سرش کرده بود، به چادر لیزش که محکم روی سرش قرار گرفته بود و به ساق دست‌هایش و دست‌های پر قدرتش که خوب فرمان را می‌چرخاندند.اصلاً تمامی این‌ها را کنار گذاشتم و اعتماد‌به‌نفسش بیشتر نظرم را جلب کرد و خیابان‌ها را به خوبی می‌شناخت و کسی قرار نبود به اون نگاه چپ بکند. اما هر چه تلاش کردم ماسک را پایین دهم و سر صحبت را باز کنم و از او به عنوان یک زن شاغل که در یک استارت‌اپ پر استفادهء ایرانی کار می‌کند و احتمال خطر برای او وجود دارد(از نظر برخی)، سوالاتی بپرسم و بدانم اصلی‌ترین مشکلاتش چیست؛ اما نشد که نشد.احساس کردم یکی از بهترین موردها را برای فعالیت و شناخت چیزی که تصمیم دارم در آن کار کنم و موفق و ناموفق بودنش برایم مهم نیست؛ از دست دادم. به مقصد رسیدم و فقط توانستم به او بگویم: «خداحافظ» و وقتی با لحنی مهربان جوابم را داد بیشتر پشیمان شدم.اپ اسنپ را باز کردم و باز چهرهء زن را دیدم و ستاره‌های بالای سرش را پر رنگ کردم، آن چهرهء جسورش باز نظرم را جلب کرد و به خودم قول دادم اگر زن شاغلی را دیدم، بهتر بتوانم سر صحبت را با اون باز کنم.نویسنده: محبوبه کریمیمحبوبامحبوباWed, 27 Oct 2021 14:32:37 +0330https://virgool.ir/@mahboub.karimi/یک-برش-خاطره-لوازم-التحریر-سپهر-و-اتود-گل-بهی-y4kr7k2dnhi1یک شی فلزی و خوش تراش، یک نوک باریک که راحت بالا و پایین می‌رود و یک رنگی که در میان مداد‌ها اصلاً پیدا نمی‌شود. تمام مدادهایی که داشتم یا زرشکی، یا سبز تیره یا راه راه پیژامه‌ای بودند و ربطی به این اتود خوش‌تراش من نداشتند، و آن برآمدگی‌ها و تو رفتگی‌های پشت سر هم، که لابد برای ماساژ انگشت گذاشته بودند، بیشتر نظرم را جلب کرد.کمی باریک‌تر از مداد‌هایم بود، بوی فلز می‌داد و از بوی چوبی مداد خبری نبود. وقتی سرش را در دهانم می‌گذاشتم زبانم یخ می‌کرد و بوی فلزی‌اش بیشتر دماغم را پر می‌کرد. این زبان از نرمی سر اتود سیر نمی‌شد و می‌رسید به یک قسمت فلزی دیگرش که انگار گیره بهش می‌گفتند و چندین بار سر زبان را داخلش گیر می‌دادم. هر جا رنگ گل‌بهی روی شی باریک و بلند می‌بینم یاد آن روز بارانی می‌افتم.خاطرم نیست نمرهٔ خوبی گرفته بودم یا مادرم دوست داشت مثل همیشه به من محبت کند و از قشنگ‌ترین مغازهء خیابان‌مان این اتود را بخرد. آنقدر انتظارش برایم شیرین بود که با حال سرماخورده بیرون نشستم تا مادرم بیاید. باران می‌بارید، سرماخورده بودم، سرماخوردگی‌های آن وقت‌ها ساده و بی ‌شیله پیله بودند، قرار نبود قول شاخ و دم‌داری شوند که کل دنیا را اسیر و ابیر خودشان کنند. با دوتا پس پس آمپول دکتر خوب می‌شدی، حتی حاضر بودی کل دیوارهای شهر و میله‌های اتوبوس و همهء اعضای فامیل را لیس بزنی تا به همه ثابت شود سالمی. آن وقت‌ها فقط یک ایدز از خدا بی خبر بود که هول به جا مردم انداخته بود.خاطرم است دوم ابتدایی بودم اما شال سرم بود و دائم زیر باران دماغم را پاک می‌کردم. بعد از انتظار شیرین مادرم را بالاخره دیدم. لبخند زده بود و اتود را از لا به لای پلاستیک خریدش به من داد. این مداد مدرن خوش تراش عجب چیز دلچسبی بود و لعنت به آن کسی که نوستالژی را کشف کرد و کرد در پاچهء ما. بلافاصله کنار بخاری نشستم و اولین کلمه‌های مشقم را با آن نوشتم، کلمه‌های باریک و خوش نقش. کمی در دستم لیز می‌خورد و حالا نمی‌دانم از خیسی باران بود یا آبریزش بینی؛ کلمه‌ها را بزرگ بزرگ می‌نوشتم. آن روز عمیقاً خوشحال بودم، نمیدانم چه شد که گمش کردم. آقای فروشنده لوازم‌التحریر سپهر کمی بداخلاق بود. فکر می‌کردم باید آمار تمام وسایلی که از او می‌خرم را بهش بدهم. هربار پیشش می‌رفتم منتظر بودم بپرسد فلان پاکنی که خریدی را هنوز داری؟ یا چه خبر از آن اتود گل‌بهی خوش تراش؟ به خیالم که می‌داند که چه قدر با او عشق بازی کرده‌ام. اما مرد فروشنده لوازم التحریر سپهر مثل بقیه مردها بی‌توجهی زیادی نسبت به مسائل زندگی‌ام نشان می‌داد و جز پیشنهاد اینکه کدام پاکن و مداد بهتر است حرف و توصیه و توجه دیگری نشان نمی‌داد و من توقع داشتم بغلم کند و با ابراز همدردی برای گم شدن اتود گل‌بهی یک اتود گل‌بهی دیگر بدهد که نشد و خیال بود هرچه که بود. اتود برای همیشه گم شد و من فقط یادم هست آن روز وصال من و اتود گل‌بهی هم من مهربان بودم هم آسمان هم بخاری خانمان.نویسنده: محبوبه کریمیمحبوبامحبوباWed, 27 Oct 2021 14:29:40 +0330https://virgool.ir/@mahboub.karimi/این-وصله-ها-به-نظام-ما-نمی-چسبد-رادیو-بلند-بگوید-سنگ-قبر-آرزو-از-آرتوش-ftyfogz2gfisصدای رادیو کم است و راننده کمی خسته، نه تنها چهره‌اش بلکه ماسک رنگ و رو رفته و پراید زرشکی که در مشخصات نوشته بود مسی رنگ‌، همگی با هم خسته بودند. من، کیفم، صندلی، شیشه و پنجره‌‌ها، پراید آقا را در پیچیدن‌ در کوچه پس‌کوچه‌های اصفهان همراهی می‌کردیم. می‌گفتم؛ صدای رادیو کم، قبل از پخش آهنگ‌ها، خانم گوینده خواننده‌ها را معرفی می‌کرد. آهنگ‌ها یک چیزهایی شبیه همان گل می‌روید به باغ همیشگی بودند. تم همان تم، اما محتوا کمی عاشقانه، صداها کلفت‌تر، با شنیدنشان نه تنها چیزی به من اضافه نمی‌شد بلکه مغزم تهی تهی شده بود. از رادیو انتظار داشتم حالا که کم حوصله هستم و زورکی خودم را از خانه به مطب دکتر کشاندم، چیزی بخواند تا دلم گرم شود. مثل همان چیزهایی که یک جوان ایرانی از رئیس جمهورش می‌خواهد، کاری کند که دلم گرم شود، من را ببیند که از گرانی و ماتم گرفتن برای آرزوها گوشهء خانه کز کرده‌ام. وعده ندهد، کاری کند. باز از رادیو دور شدم. می‌خواهم از او بگویم، رادیو دنیای کوچکم شده بود، اندازهء عمرم می‌نویسم، تمام بیست و نه سالی که زندگی کردم را در آن جعبهء کوچک مستطیلی دیدم. آقا صدای رادیو را کم کرده بود اما تا خانم گوینده گفت: «ترانهء بعدی، سنگ قبر آرزو از آرتوش»، ناگهان آقا صدای رادیو را بلند کرد. انگار که زندگی را به او داده بودند یا مثلاً گفته‌اند در این چهل سال ما هر طور خواستیم زندگی کردی، از اینجا به بعدش هر چه تو بخواهی، این ترانه #آرتوش هم برای تو، بعد از چهل سال نوش جانت!***این اسم آرتوش یک جور خاصی است. هر بار در رادیو یا تلویزیون می‌بینم از اسمش نام برده می‌شود، ته دلم می‌گویم: «حالا آقای خمینی راضی هستند اسم آرتوش را بیاورند؟ آخه آرتوش؟» ذهنم شرط بسته است که فقط از هیراد میراد قبول کند. آخه آرتوش؟ و باز به راننده حق دادم بین آن همه ترانه‌های تکراری، ناگهان صدای رادیو را بلند کند و ذهن شرطی من باز با شنیدنش می‌گفت: «این وصله‌ها به نظام ما نمی‌چسبد، رادیو بلند بگوید سنگ قبر آرزو از آرتوش؟». پیاده که شدم باز این سوال را پرسیدم و نتیجه چه شد؟ ناخودآگاه من به خودش اجازه داده بود تندرو شود، هی بگوید: «چرا؟»، این درست همان چیزی است که از آمدنش همیشه می‌ترسم و می‌گویم: «اشکالی ندارد، خوب می‌شوی، دیگر از گفتن اسم آرتوش در رادیو تعجب نکن، حتماً می‌گویند بسیجی هستی!»نویسنده: محبوبه کریمیمحبوبامحبوباWed, 27 Oct 2021 14:28:36 +0330https://virgool.ir/@mahboub.karimi/خرافات-عمه-ای-ajga5mvtik8qنویسنده: محبوبه کریمیداستان سال 1397 چاپ شد و دیگه نتونستم برای شهرونگ بنویسم چون اعتقاد داشتم برای نوشتن خوب نیستم. برای نوشتن باید تلاش کرد، غر زدن فایده‌ای نداره. پس از من به شما نصیحت، شوهر کنید!محبوبامحبوباWed, 27 Oct 2021 14:20:44 +0330https://virgool.ir/@mahboub.karimi/اینکه-زاده-آسیایی-رو-می-گن-جبر-جغرافیایی-t21ak7f3c6yjنویسند: محبوبه کریمیاین داستان براساس واقعیته. روزهایی بود که در کارگاه سفالی مشغول به کار بودم و هر روز با تاکسی به محل کارم می‌رفتم. وقتی آقای راننده ایستاد، فرمودند که باید توی مسیر یک بسته سیگار بخرم ... نیمروز 1397محبوبامحبوباWed, 27 Oct 2021 14:16:41 +0330https://virgool.ir/@mahboub.karimi/تو-سفر-کردی-به-سلامت-تو-منو-کشتی-ز-خجالت-pjzcx1na31ctما یک روز گرم تابستان دقیقا سیزده مرداد ، حدود ساعت سه و ربع کم بعد از ظهر تصمیم به سفر اصفهان گرفتیم . تلخیها و زهر هجری که چشیدیم بارها ما را به این فکر انداخت که اگر یک دوازدهم یا یک چهاردهم مرداد بود شاید این سفر لغو می شد . ساعت شانزده و سی دقیقه است و همه مشغول چشیدن زهر هجر هستیم : - مامان بزرگم : نسریییین ! بهروز می گه چایی بریز خفه شد خب ! بهرووووز اون رادیو رو خاموش کن ، کم پیکانت از همه جاش صدا می‌اد برا منم رادیو روشن می کنه . پروانهههه تو چرا دستت زیر پاته ؟ - من: نمی فهمم دشمنی فنرای صندلی با من چیه! - مامان بزرگم : بهرووووز اون برف پاک و بزن ببینیم رسیدیم یا نه ؟ این همه دود پیکانت و باید ببرن بزارن موزه لوور فرانسه برای اثبات زندگی ماشینی و انقلاب صنعتی اروپا ! ساعت هفده شد و زهر مادربزرگم در حال ریختن بود . - مامان بزرگم : بهرووووز نگه دار دستشویی دارم - بابام : چششششم ... وای ترمز نیست ! - مامان بزرگم : بگرد ببینن کجا گذاشتی - من : آخرین بار دست مامان بود - مامانم : غلط کردی ، تو داشتی باش دمبل می زدی !!! - من : اون که باتری ماشین بود - بابام :نسرین ! تو فرق باتری و ترمز و نمی دونی ومن گرفتمت ! - مامان بزرگم : همین خنگ بازیاشه که من و اسیر خودش کرده - مامانم : نگه دار بهروز من یه دیقه هم نمی تونم تو این ماشین بمونم - بابام :خب ترمزش نیست ! - من : پیداش کردم !!! - مامانم : این که بابلیسه ! - مادربزگم : بابلیس براچی دیگه با اینم دمبل می زنی ؟ - من : نه ، بابا سیمای ماشین و باش لحیم می کنه ! - مامان بزرگم : وای بهروز طاقت ندارم - بابا : خب چیکار کنم لحیم نداریم - مامان بزرگم : چیکار لحیم تو دارم، یه جا نگه دار دستشویی دارم ساعت نوزده و ناگهان ترمز پیدا شد . - من : پیداش کردم - مامانم : این که ترمزه ! بگرد باتری و پیدا کن ! - بابام : هان ؟! - مامان بزرگم : وای بهروز این و اخه از کجا پیداش کردی که زنت بشه ! ما ترمز و گم کردیم، بده به بابات ترمزو ساعت بیست و سه و پنجاه و نه دقیقه شد ، زهره‌مان را ریخته بودیم و همچنان در حال انتظار به سفر اصفهان بودیم که - مامان بزرگم : بهروز دود زیاده شب و نمی بینم ، شبه الآن ؟ - بابام : شاید - رادیو : دون دون دون ، ... ساعت یک بامداد اینجا ..خششششش رادیو خششششش،گلپونه‌های دشت خشششششش..وقت سحر شد! - مامان‌بزرگم:وای!این چیه دلمون گرفت، آهنگ تو جاده ای بزار. - ضبط ماشین:...تو سفر کردی به سلامت، تو منو کشتی ز خجالت...اگه حرف آشتی نباشه ...با تو قهرم تا به قیامت.(دوبار).#مجله_اصفهان_نیمروز شماره بیست و پنجم/1396محبوبه کریمیمحبوبامحبوباWed, 27 Oct 2021 14:12:10 +0330https://virgool.ir/@mahboub.karimi/فرمان-چیز-آبادی-hnfjp5swtqglفرمان چیز آبادی فرمان هیچ برادری به اسم قیصر نداشت و اتفاقا هم از سوسک می ترسید! از پدر و همین طور اجداد پدری اش مغازه ای در انتهای یکی از کوچه های چیز آباد به او ارث رسیده بود. آنها به رسم همیشگی آشغال جمع کن بودند و از میان آشغال ها چیزی را سر هم بندی می کردند و در ویترین مغازه برای فروش می گذاشتند . فرمان همیشه از این شغل بیزار بود و حتما باید طبق وصیت نامه ( که بیشتر شبیه تهدید نامه بود ) عمل می کرد و این شغل را نگه می داشت . او شب ها بعد از مگس پرانی و خسته از فرارهای بی حد و مرزش از سوسک های مغازه، درست لحظه ای که به فکر عوض کردن شغل می رسید ،پدر را می دید که می گفت : فرمان فرمان به تو گفتم... ! و با یک غلط کردمِ فرمان همه چیز حل می شد. فرمان یک چیز آبادی اصیل نبود، چون هیچ گاه خلاقیتش مثل ذرت شکوفا نمی شد تا مشتری ها جذبش بشوند. معمولا هم چیز آبادی ها به رسم همیشگی چیزهایشان را دم در خانه می گذاشتند تا فرمان آنها را جمع کند و چیزی بسازد و چیزش را پشت ویترین بگذارد و مردم بخرند و فرمان هم مورد چیز اجدادش قرار گیرد( به معنای واقعی چیز آبادی ها بازیافت زاده بودند).اما فرمان مغزش هیچ گاه فرمان نمی داد و چشمه ی جوشان خلاقیت اجدادی اش را نه تنها نداشت بلکه با کمی فکر کردن زود خسته می شد . او مثل نسل گذشته اش نبود که از شدت جرقه ی خلاقیتش همه چیزمنفجر شود . خلاصه یک روز که فرمان داشت به خوش گذرانی و مگس پرانی و غیره می پرداخت در حالی که مغازه ی چیز فروشی بی چیز بود، پدر بزرگ احضار شد . فرمان در همان لحظه سلفی نوش جان کرد و پدر بزرگ با زل زدن به دوربین گفت : تو چه نسل مزخرفی هستنی که نه به من رفتنی نه به بابای لندهورنتی! چیزفروشنی چه بدی داشت که انقدر کله پوک سبک مغزنی ؟ فرمان چشمایش را کمی خمار کرد و گفت : بابا این شغلا فقط برا شما ها چیز بود . یه شغلی بهم می دادین که یه چیزی زیر پامون باشه ! این حجم از بی استفاده بودن یه شغل چه قدر می تونه مزخرف باشه ؟ پدر بزرگ یه پیچ و تابی به خودش داد و دستهایش را تا سر کوچه کشاند چنان خوابیده ای پهن کرد در گوش فرمان که آخرین نسل چیز آبادی ها تا یک هفته در تفکرات نهیلیسمی اش فرو رفت و بعد از آن تصمیم به ترک مغازه گرفت. که ناگهان همه ی اجداد همان موقع در مغازه پدید آمدند . جمعیت آنچنان زیاد بود که مغازه به حد انفجار نزدیک شد و فرمان در بین پدر بزرگ هایش نای نفس کشیدن نداشت (البته ما در فیلم ها دیده بودیم که همه چیز از روح عبور می کند. اما روح های چیز آبادی خاصیت فیزیکی و ماده بودنشان را بعد از مرگ حفظ می کنند). خلاصه اجداد فرمان مثل تقسیم سلولی در حال تکثیر بودند که ناگهان مغازه منفجر شد . فرمان و مغازه ی چیز فروشی یک جا نابود شدند . در حالی که فرمان از روحش جدا می شد و سلفیِ من در حال جدا شدن روحم یهویی را می گرفت پدر آمد و گفت : فرمان فرمان به تو گفته بودم که وصیت نامه را اجرا کن . فرمان که سلفی می گرفتی همه عمر دیدی که چگونه منفجر گشتی ؟ حالا روحت قرین اجدادت گشت بیا بالا تا بفرسمت سر یه کار چیز فروشی ، ما اون بالا پاساژ چیز فروشی داریم و فرمان هم که در حالی که سلفیِ تلاش برای بازگشت به جسم را می گرفت ، سعی می کرد به زندگی عادی خود باز گردد تا تن به این شغل ننگ ندهد. #مجله_اصفهان_نیمروزشماره بیست و ششم/ 1396محبوبه کریمیمحبوبامحبوباWed, 27 Oct 2021 14:11:11 +0330https://virgool.ir/@mahboub.karimi/تا-1600-با-جودی-ابوت-gyfaatb4uhmhدر گذشته ،شبکه یک و دو حامیان کودکان یتیم و تنها بودند . به دلیل پخش زیاد این کارتون ها، قهرمانان زندگی ام را ساختم و انقدر با دل و جان و دنبالشان می کردم که علاقه ی شدیدی به یتیم و بی پدر و مادر شدن در م پید شد ! هر روز به شیر خوارگاه ها و پرورشگاه ها سر می زدم و اصرار داشتم مرا در لیست پیدا کنند بلکه پدر و مادرم واقعی نباشند . چندین بار اسمم را در روزنامه با عکس در قسمت گمشده ها زدم . زمانی که قضیه لو رفت والدینم مرا در خانه حبس کردند و عده ای برای حمایت به در خانه آمدند و سعی داشتند مرا از دست پدر و مادر تناردیه ای نجات دهند .حالا یکی مثل آنشرلی شانس آورد خانواده اش خوب از آب در آمدند و یکی هم مثل کوزت بدبخت و فلک زده. جودی ابوت ، بابا لنگ دراز و سفید برفی اسطوره های واقعی من بودند و هستند !از آن روز ها بود که فهمیدم حامیان واقعی انسان یا باید هفت عدد کوتوله باشد و یا یک مرد خوشگل مو طلایی که بعد از قیم بودن خاستگارت بشود . پا فشاری من برای اسطوره سازی های بیشتر به نسخه های زبان اصلی بابا لنگ دراز و تماشای دوباره ی هر چهل قسمت ختم شد .من واقعا فکر می کردم جودی یک دختر سر به راه است که تلاش دارد نویسنده بشود و منی که آرزو داشتم مـثل یکی از این ستاره های یتیمم زندگی کنم با دیدن نسخه ی اصلی جودی ابوت بیشتر آرزو کردم ! بعد هم صدا سیمای عزیز! فکر می کردم این شخصیت های کارتونی برای تعطیلات کریسمس مـثل بچه های خودمان هستند یکی توی سر کنکور می زنند و یکی توی سر امتحانات .ولی نگو که دغدغه ی اصلیشان لباس پوشیدن و تلاش برای رفتن به مهمانی های جشن کریسمس است و مثلث های عشقی پیچیده ! صدا سیمای عزیز! تو رویای داشتن مثلث عشقی را در کودکی از من گرفتی و تنها به من یاد دادی به درسم توجه کنم !و حالا باید بگویم دانشمندان معتقدند اگر صدا سیما می دانست اینترنت کاسه و کوزه شان را برهم می زند ، سانسور کردنشان را از دمپایی های زی زی گولوی من آغاز می کردند.و البته بماند که کارتون ها مثل کتاب درسی هستند و برای نسل های بعدی چندین بار تکرار می شود .نویسنده: محبوبه کریمیچاپ شده در مجله اصفهان نیمروز 1396محبوبامحبوباWed, 27 Oct 2021 14:09:56 +0330https://virgool.ir/@mahboub.karimi/بوسهء-سوم-را-جدی-بگیرید-om7fwope85fvنویسنده: محبوبه کریمینوروز سال 1396، داستانی در مورد شکست‌خوردگان بوسه سوم نوشتم که هنوز دغدغه برخی عزیزان است. داستان را برای مجله ارسال کرده بودم اما با اینکه مجله را خریده و صفحاتش را نگاه کرده بودم، داستان را ندیدم.محبوبامحبوباWed, 27 Oct 2021 14:07:30 +0330https://virgool.ir/@mahboub.karimi/تاتی-تاتی-تا-رسیدن-به-راه-رفتن-روی-طناب-wvtkggc7wfclآدم خوب نیست به نوشته‌های قبلیش وابسته باشه، اما من اینجا یکی یکی نوشته‌های چاپ شده‌ام رو می‌ذارم که یادم نره چه قدم‌هایی گذاشتم. البته اگر ویرگول عزیز هوای ما رو داشته باشه. چند ماه پیش رفتم به وبلاگم سر بزنم که با نوشته‌های عجیبی روبه‌رو شدم، مدیر میهن‌بلاگ نوشته بود: «ما رفتیم، خاموش کردن چراغ‌ها با شما.» غم عالم به دلم نشست. کل شعرهام به فنا رفت. حالا پرینت شده‌، توی کمد خاک می‌خورند، ولی... ولش کن عزیز؛ دنیا دو روزه. محبوبامحبوباWed, 27 Oct 2021 13:52:59 +0330