https://virgool.ir/feed/@mahan.siadatfa2026-11-11 21:34:15https://files.virgool.ir/upload/users/82515/avatar/BDz947.jpeghttps://virgool.ir/@mahan.siadathttps://virgool.ir/@mahan.siadat/خداحافظی-njx5bzwuwrxeیک سال گذشته زندگیم به مسموم ترین حالت ممکن گذشت...بعضی روز ها خوشحال بودم از فهمیدن حقیقتی که باش مواجه شدم هر چند تلخ و نا مطلوب و گاهی ناراحت از اینکه همه چیز عوض شده و با این شرایط عجیب احساس غریبگی میکنم...حتی گاهی بهت زده بودم و هر بار طوری به این اتفاقا نگاه میکردم که انگار بار اوله که فهمیدم و این اتفاق تکراری چقدر غیر قابل باوره...ولی گذشت.گفتن گذشت تا اونجایی راحته که به یه ارامش نسبی رسیده باشی و بدونی دیگه قرار نیست اون شرایطتو تجربه کنی. مثل ادمی که به زور خودشو از غرق شدن نجات میده و خسته از دست و پا زدن به تپه شنی کنار ساحل تکیه میکنه و میگه آخیییییییشششش اینبارم به خیر گذشت ولی این گذشت برای همون ادم تو دریا چقدر فرق داره...شرایط منم همینجور بود. پایداری نسبی داشتم که معلوم نبود کی از دستم میره و چقدر قابل اتکاست ولی هنوز هم سعی میکردم خودمو بیشتر بش بچسبونم تا وقتی دوباره حس غرق شدگی میاد سراغم.اون روزا همه چیز رو امتحان کردم از کتاب خوندن و درد و دل کردن با دوست تا حتی راه حل های من دراوردی مثل رقصیدن و تظاهر به فراموشی...تو فکرم دنبال همه ادمایی گشتم که به نظر میرسید همین شرایطتو پشت سر گذاشتن و الان ارومن و خب به خیلی چیزا رسیدم. الان فکر میکنم هیچ ادمی اونقدر که در ظاهر نشون میده اروم نیست و اثر تلاطم دریا بعد یه موج بزرگ ممکنه تا سالها خودشو نشون بده...اینو دقیق نمیدونم ولی خیلی از کسایی که فکر میکردم باید الگوی خودم قرار بدم برای اروم شدن، دقیقا یکی بودن شبیه خودم. اونا هم سعی میکردن قبول کنن و نادیده بگیرن تا بیشتر در ناحیه امنشون بمونن و همین قدرتمند تر نشونشون میداد. شایدم درستش همین باشه... اینکه وقتی یه لکه سیاه افتاد یه جای برگه زندگیت، سعی کنی خودتو با بقیه صفحه مشغول کنی تا سمتش نری...یا اصلا اینقدر بقیشو قشنگ نقاشی کنی که این لکه به چشم نیاد و راحت بشه خیره شد بشو و صرف نظر کرد از زشتیش.تو همه این راه هایی که رفتم فقط و فقط به یه چیزی رسیدیدم. اینکه خودم باید خودمو نجات بدم و چیزی که فلان نویسنده تو فلان کتابش گفته لزوما اینقدر پایدار نیست که بتونه منو با خودش به اعماق خوشبختی ببره. بیشتر شاید هیجانیم کنه واسه دو سه روز. تو این سال روز و هر روز احساس ضعف بیشتری میکردم و با خودم میگفتم فلانی چیکار میکنی مگه دیشب قول ندادی اروم باشی و سعی کنی همه چیز به وقتش حل بشه، پس چرا اینقدر به هر دری میزنی برای نادیده گرفتنش ولی بازم خسته تر میشم و این لوپ نشستن و هیچ کاری نکردن مدام ادامه داشت.چند وقت پیش با مادرم دعوای مفصلی داشتم...البته خیلی ام مفصل نبودا چون مثل همیشه به محض کم اوردن زدم زیر گریه و مادرمم خلع سلاح شد که طفلکی رد داده بزارمش تو حال خودش بهتره. بحثمون از این جایی شروع شد که چرا اینقدر آشفته ام و مثل ادمی شدم که فرزند متولد نشدشو از دست داده...اینا رو به خنده و شوخی گفت تا به خودم بیام ولی خیلی جدی جوابشو دادم که احساس تنهایی میکنم و انگار یه موجود اضافی ام تو همه این دنیا. گفت نباید حالشو با این حرفا بد میکردم و ای بابا همه لحظات خوب ادمو کوفت میکنی نمیشه دو کلام بات حرف زد و منم حق به جانب جواب دادم که وقتی حالم بده نمیتونم حواسم به بد نکردن حال بقیه باشه و کی مهم تر از خودمم که دارم دق میکنم و برا هیچکس مهم نیست...اینکه بحث چی شد و تا کجاها رفت خیلی مهم نیست...اون روز به مادر نگفتم که دختر وسواسیش شش ماهه از رو تمیزی روزی چند بار دوش نمیگیره فقط میره تا یه جایی به دور از هر چشمی گریه کنه و آب از آب تکون نخوره. حتی اینم نگفتم که خیلی وقتا بعد چند ساعت بیدار موندن و اروم غصه خوردن تو یه وجبی از تخت خواهرم با تصور ارزوهایی که هیچوقت براورده نشده میخابم و نصفه های شب بهت زده یاد تلخ ترین کابوس زندگیم می افتم و انگار همون موقع متوجه اتفاق افتادنش میشم و از هم فرو میریزم. مادرم حق داشت دقیقا شبیه یه مادر عاشق سوگوار از دیدن فرزند بودم با اینکه فرزندی نداشتم و این عشق همش به خاطر اینده ای بود که منتظر متولد شدنش بودم و از بین رفت.نمیدونم اون روز مادر چقدر به حرفام فکر کرد و چطور به این نتیجه رسید که ماهان قبلیش خیلی وقته عوض شده و همه کاراش مثل یه تئاتر بوده تا کسی رو متوجه نکنه، ولی بالاخره رسید و از فردای همون روز همه چیز شروع شد.دوباره با کلی خرید اومد سراغم و ازم خواست خودمو شبیه قبل کنم...شاید یه چیزی مثل هیجده سالگیم و روزای قبل از بودن آقای خ. به یادم اورد که میتونم همون دختر دبیرستانی که مایونز میزد به صورتش تا بهتر به نظر برسه، باشم و این گودی زیر چشمام ماسکیه که خودم باید بشکنمش. که بین این همه رنگ گیر ندم به رنگی که مورد علاقمه و به جای تو اتاق موندن بیشتر کنارش باشم.از تغییر لباس و مدل مو و روتین زندگی بگیر تا دادن مسئولیتای جدید همه رو امتحان کردیم. برا تولد نوه خاله کیک پختیم و من خوشحال بودم از اینکه به یه دلیلی به جز اون کاری رو انجام میدم و کسی جز اون مخاطب مهربونیامه. راستشو بخای من اصلا یادم رفته بود چطور میشه ادمی رو دوست داشت و اون محبوبت نباشه...یادم رفته بود که تموم دوست داشتنشم سهم یه نفر نیست و بقیه ام ارزششو دارن. مادر میگف وقت گذاشتن برای خودت و انجام کارایی که حس بهتری بت میده تو رو عزیزتر میکنه برات و من بیشتر از هر چیزی به خودم نیاز داشتم...به ماهانی ک دوست داشته باشمش.یک هفته ای گذشت و اینبار مامان یه کار جدید ازم خواست..گفت میتونم کنار خواهرم باشم و از این به بعد مسئولیت زندگیم با خودمه و خودم. گفت تو زندگی جدیدت باید هر روز ظرف بشوری...غذا درست کنی...حواست به نشت نکردن گاز بخاری و تمیز کردن گرد بالای کابینت باشه و خیلی چیزا...اینا کارای کسل کننده این نه؟؟ ولی من با تموم وجود دوسشون داشتم چون فکرمو درگیر میکرد و نمیذاشت به منطقه خطرم نزدیک شم. موقع رفتن مامان فقط یه چیز ازم خاست که خوشحال باشم و دوباره مثل قبل بتونم با چشمام بخندم. منم رفتم و بخش زیادی از فکرای اذیت کنندمو جا گذاشتم تا همه چیز بهتر و پایدار تر بشه.الان دقیقا یه ماه از اون روز میگذره و حالم بهتره انگار...میدونم بهتر از این هم میشه. هر روز تا دانشگاه خواهرم یک ساعتی پیاده روی میکنم و براش ناهار میبرم...خودمم کنارش رو نیمکت بغل مسجد میشینم و ذوق زده خوردن غذایی که براش زحمت کشیدمو نگاه میکنم. برای پایان نامم وقت میذارم و به جای چهار سالی که منتظر بودم تا کس دیگه ای بم افرین بگه خودمو بغل میکنم و افرین میگم......به خودم میرسم و منتظرم تا بتونم دوباره رویا داشته باشم. درسته اروم پیش میرم ولی میدونم حالم داره بهتر میشه و همین حالمو بهتر میکنه از قبل.پ.ن1: این اخرین نوشته من تو ویرگوله. روز اولی که اینجا اومدم فقط و فقط یک دلیل داشتم، کندن از ادمی که میخاستمش واون موقع فکر میکردم این خواستن بیخودی ترین کار ممکنه. حالا که نه اون ادم هست و نه حتی ماهان ناراحت قبلی، بودنم دیگه اثری نداره. راستش اول میخواستم پستامو پاک کنم ولی دلم نیومد. فکر کردم حیفه اتفاقای این دوسال و حرفای دوستام داخل تونل زمان گم شن و فراموش بشن. برای همین نگهشون داشتم شاید برای کسی که اتفاقی مرورگر گذرشو به اینجا بیاره.پ.ن2: راستش حتی الانم که به بش فکر میکنم پشیمون میشم ولی حس میکنم این دوری لازمه شاید بعد از دفاع کردن و کنکور دادن دوباره به ویرگول برگشتم تو یه قالب جدید و خب اینبار ماهانی باشم که از حال خوبش میوسه و میگه نه از چیزای تکراری. ممنون که با همه سختیام و ضعیف بودنام دوسم داشتید و کنارم بودید و ممنون به خاطر دوستی همیشگیتون. غزاله خواهر همیشگی من، ستاره پر نور و درخشانم، پرپل مایند خوش عطر و بوی من، نارنگی دوست صمیمی خدایی که برام هدیه آوردی، کوثر پیتزا و کاکائو زندگیم،فاطمه جواهری همه فن حریف و عمیقم و دل اشوب عزیز و دوستداشتنیم، پیجاتونو بوکمارک کردم تا بتونم بازم نوشته هاتونو بخونم و از دور ذوق کنم. همه تونو خیلی دوست دارم و ارزو میکنم خوبیاتون همیشه ماندگار و پر برکت باشه. در پناه خداmahanmahanThu, 25 Nov 2021 13:30:34 +0330https://virgool.ir/@mahan.siadat/معنای-زندگی-anweqkoiuwrbبا خودم به قصه گذشته زندگی ام بر میگردم. بین شاخه های درخت توتی که مادرم زیرش را جارو میکرد تا حیف و میل نشوند... مطمئنم از همان روز اول هم جزئی از روح مادرم بودم… درست از بعد تولدش. مادرم را می بینم که با ذوق حیاط را اب و جارو میکند و دلش خوش است به پدرم که از فردای عقدشان تک تک مغازه های شهر را برای پیدا کردم بهترین شمعدانی گشته است....به درخت توت جلوی مدرسه فکر میکنم که دقیقا جلوی آن زهرا از عاشق شدنش برایم تعریف کرده بود و حالا بعد از ده سال از این عشق دوران دبیرستانش بچه هم دارد. در نهایت به توت های درخت حیاط شان فکر میکنم که برایم چیده و شسته بود..به اینکه چقدر ممکن بود دوست داشتن پدرم، مادرم را دلگرم کند که پا به پایش سختی ها را تاب بیاورد و خوشحال باشد...که عشق نوجوانی زهرا چقدر قابل اتکاست که سال های سال طول بکشد و زندگی ساز بشود...من همه این ها را باور کرده بودم و توت را مظهر عشق ابدی میدانستم...که معجزه درخت توت مرا هم در اغوش میگیرد و این عشق تمام ان چیزیست که سهم من از دنیاست... من با تمام وجودم دوست داشتن کسی را انتخاب کردم و اصلا حواسم به خودم و اینده ام نبود... باور کردم که دو دوتای درخت عشق حتما چهار تا میشود و از این به بعد ماهان خالی نیستم ماهان با اویم.او برایم دقیقا میوه نوبرانه درختی بود که همه ارزوی امتحان کردنش را داشتند...یا حداقل آن روز ها اینطور فکر میکردم. تعریف های همکلاسی هایم از او و کنجکاوی هایشان باعث شد او را ارزشمند تر از چیزی تصور کنم که واقعا بود.همان موقع ها هم با او حرف میزدم...نه خیلی کم، ولی برای هردویمان این حرف زدن فقط یک امتحان بود و بس...اینکه بالاخره می توان با کسی حرف زد و وقت گذارند.کمک گرفت و منتظر کمک ماندن نشست و حتی نزدیک شد و نترسید. دقیق نمیدانم ولی مطمئنم یک جای کار دست نیافتنی بودن من و بی همتا بودن او کار دستمان داد و تسلیم دیگران شدیم که این همین دوست داشتنست و بس...این رابطه زودتر از چیزی که به مذاقمان خوش میامد، سریع شد و زودتر از چیزی که گمان میکردیم دلمان را زد. ولی این همه ماجرا بود نه؟این وسط دختری بود که تمام زندگیش را معطوف به ارزشمند شدن در نگاه کسی کرده بود که دوستش داشت..که اگر میشد تک تک سلول های بدنش را عوض میکرد تا بیشتر به او نزدیک شود. این مسخ شدگی بود یا بندگی، نمیدانم ولی این دختر تمام سعی اش را میکرد که زندگی و خودش را تماما برای او کند و هیچ چیزی از این احساسش بروز ندهد...نوعی بی خیالی وقتی مدام حواست به همه چیز است و زیر چشمی نگاهش میکنی.ان طرف ماجرا هم پسری بود که...راستش نمیدانم. من هیچوقت جای او نبودم تا دیدگاهش را بدانم و همه چیز معطوف به حدسیاتم هست. که دختر های کلاس بیش از اندازه به او توجه نشان میدادند و همین دلیل بر اعتماد به نفس بیش از حد او شده بود. که ادم های متفاوت را دوست داشت و خودش را به هردری میزد تا تفاوت داشته باشد و همین دلیل نزدیکی اش به دختر میشد.هر دو ان ها هر روز مشغول کشفیات جدید در مورد هم بودند و دختر برای کم نیاوردن در ماجرا خودش را انطوری نشان میداد که دوست داشتنی تر باشد...که پسر قصه از ادم های باهوش و درسخوان خوشش می اید و این برای دختر هیچکاری نداشت...یا حتی وقتی در مورد حجاب و طرز لباس پوشیدنش نظر میداد همه را از توجه کردنش میدانست...روز ها گذشت و گذشت تا وقتی دختر تبدیل شد به کسی بیشتر از ظرفیت خودش. دیگر حتی خودش هم یادش نمی امد که بین دوستانش معروف بود به نیم ساعتی و برای هر درسی بیشتر از پاس شدن وقت نمیذاشت... دخترک شد دختری که ساعت های شب را بیدار میماند تا برای معشوقه اش گزینه بهتر و درسخوان تری وجود نداشته باشد...که دلش خوش بود به خسته نباشید و افتخار کردن های پسر و این به دختر قدرت میداد برای ادامه دادن. شاید قصه برای همه عابرانی که یکبار دختر را با چادر پیچیده به دست و پایش در راه خیابان دیده بودند نا اشنا بود ولی صدایی در گوش دخترک داد میزد که او چادر را دوست دارد و فکر میکند به دختر هم می اید. راستی اگر پسر از این چادر و نصف تمایلاتش پا پس نمیکشید چه بر سر دختر می امد؟دختری که با بی میلی و به اجبار درسش را ادامه میداد، تبدیل شد به اولین کسی که در دوره های اموزشی مختلف شرکت میکرد و به جای همه تلاش های نکرده اش، اینباردقیقا همان کاری را میکرد که عزیزترش میکرد.که پسر شیرینی دوست دارد و همین دلیل کافی بود برای اینکه دخترک، تا در قاب کسی که شیرینی هایش بین دوستانش مثال زدنیست ظاهر شود. و بالاخره دخترک جایی میان خاسته های پسر مرد و خودش خاست تا تمام شبیه ارزوهای پسر شود. نه برای کسی حتی پسرک مهم بود که چقدر تلاش میکرد برای به چشم امدن و نه حتی خودش منتی داشت برای تمام زحمت هایش.اینکه قصه چطور گذشت و بالاخره کار این دوست داشتن به جدایی رسید را نمیخواهم بگویم، تصمیم دارم از فردای همان روزی بگویم که دخترک از تو خالی شد و دیگر خاسته ای نداشت...نه پسرکی بود که تشویق هایش مصرش کند برای انجام کاری و نه کاری که به تنهایی و بدون پسر بتواند از پسش بربیاید...خالی و خالی تر از همیشه.خوب میدانم که او برای مدت زیادی معنای زندگی ام بود. گفتن این کلمات اینقدرها هم ساده نیست ولی با نگفتنش فرقی نمیکند. این حقیقتی بود که هر روز مدام بر سرم کوبیده میشد و اتویی میشد برای خیال ماندن و کاری نکردن.خوب میدانستم که یک جای داستان غلط است با اینکه حوصله تکرار کردن و مرورش را نداشتم...حتی شاید میترسیدم ولی باز هم فرقی نداشت. مهم ماهانی بود که بعد از او دیگر دلخوش کنکی نداشت و انگار از درون خالی شده بود. بار ها با خودم حرف زدم که نباید اینطوری باشد و تو همان دختر سابقی هستی که هیچ نشدنی برایت معنی ندارد ولی بعد از شروع هر کاری نبودنت مثل پتک بر سرم کوبیده میشد که برای چه...تو اینقدر ها کافی نیستی برای مواجه با مشکلات زندگیت و دستی لازمه تا از افتادنت جلوگیری کنه. که اون دست خیلی وقته از دوست داشتنت دست برداشته و مدام دست دست میکردم برای برگشتن اوضاع به حالتی که انتظارش را داشتم....یا یک انگیزه مثل سابق و یا تغییر خودماین را خیلی زود فهمیدم درست بعد از چند هفته ای که مدام به لپتاب زل میزدم تا خاطرات مشترکمان را دنبال کنم...مثل یک ادم مسخ زده و جدا از همه دنیا به کافی نبودن خودم فکر میکردم و به خوب بودن او. با خودم تکرار میکردم که من هنوز هم میتوانم و اگر یک جای قصه زندگیم مطابق میلم نبود نباید انتقامش را از خودم بگیرم و با اذیت کردنم تلافی کنم ولی بعد از آن باز هم هم اش و هم کاسه.بعد از مدت ها دچار حس کاذبی شدم که ان را نیروی محرک القایی می نامم. نامش هیچ مهمومی ندارد جز انکه این حس دقیقا همان انگیزه کاذبی میشد که باعث عملکردنم در جهت اهدافم بود...یا بهتر است بگویم در جهت همان چیزی مرا در چشمش دوست داشتنی تر میکرد. کار بی وقفه و بدون هدف از مشخصات این دوره بود که هیچ اورده ای جز حقارت و پوچی برایم به همراه نداشت. باز با خودم مرور کردم، او بخش مهم و بزرگی از زندگیم بود...یعنی خودم اینقدر ها بزرگش کردم. نه میتوانم نادیده اش بگیرم و نه فراموش کنم..اصلا چطور میشود همه خاطراتی که با هم داشتیم به یاد نیاورد و هنوز زنده ماند و لبخند زد.حتی نمیتوانم خودم را گول بزنم که مثل قبل تکرار نشدنی و موفق هستم...که تلاش هایم روزی مرا به او خواهد رساند و او نیز مثل من درانتظار این روز هاست...اینکار درست مثل دویدن برای هدفیست که حتی از مختصاتش خبر هم ندارم...حتی اینکه هنوز سرجایش باشد.و دقیقا همینجا بود که دخترک فهمید به دلیلی فراتر از عشق برای زندگی نیاز دارد...به خودش. که باید دوباره شروع کند به ساختن کسی که خودش دوست دارد و به بودنش افتخار می کند نه پسرک...که هر ارزشی از نظر دختر ممکن است همینقدر سست باشد که به راحتی از دستش برود و او حالا حالا ها کار دارد برای دوباره دوست داشتن خودش...که این بنای دوباره ممکن است مدت ها ساختنش طول بکشد ولی باز هم ارزشش را دارد....برای خودش نه دیگرانی که ممکن است برای آن ها بار ها خودش را بکوبد و از نو بسازد.و زمان هر انچه از دست داده ای جبران میکند...چه عشقی نافرجام باشد و چه از تنفر از کسی که به ظاهر دوستش داشتی. بالاخره روزی میرسد که نفس ارامی میکشی و با یک اخیش تمام خستگی های تنت را فراری می دهی. حالا که این را میگویم هنوز هم نمیدوانم چقدر از این حس و حال مطمئن هستم. نزدیک هفت ماه به معنای زندگی ام و یافتن ان فکر کردم و تنها چیزی که می بینم اوضاع شلخته و درهم زندگی ام است. نمیگویم تمام مشکلاتم حل شده است...نه هنوز هم بخشی از باقی مانده و به محض یاداوری فعال میشود و مثل خوره به جان زندگی و افکارم میفتد. ولی هنوز هم کمتر شده است. این چند وقت بیشتر از یک دختر جهان سومی ماتم زده از فقدان عشقی دوست داشتی، فردی بهت زده از بی معنایی بودم. تازه فهمیدم او را دوست داشتم نه برای اینکه دوست داشتنی بود نه فقط باعث میشد حس بهتری نسبت به این دختر بی دفاع و تنها داشته باشم...شاید اگر از بچگی درگوشم نخوانده بودن که برای دوست داشته شدن باید لیاقت داشته باشم و اگر کسی دوستم نداشته باشد حتما بی لیاقتم، قضیه فرق میکرد. شاید اینقدر از خودم دور و به او نزدیک نمی شدم که با نبودنش خود قبلی ام رابه یاد نیاورم... شاید تمام قصه فرق میکرد اگر هر کداممان خودمان بودیم و بس.و باز یادم میاد که کاش خودمو بیشتر می دیدم و چقدر راه دارم برای درست ساختن و دوست داشتن خودمپ1: میدونم خیلی زیاد در مورد این چیزا مینوسیم، هر بار میگم بار آره ولی نیست. نمیدونم شاید فکر میکنم اینجوری قضیه بیشتر برام حل میشه و خب مخاطب اولم برای همه نوشته هام خودمم و شاید ماهانی که ممکنه بار ها اینا رو بخونه در اینده و یادش بمونه.mahanmahanWed, 06 Oct 2021 18:56:48 +0330https://virgool.ir/@mahan.siadat/عزاداری-fgqdw523kngxمن برای کسی عزاداری کردم که نمرده بود...حالا که میخام این حرفو بزنم خیلی هم مطمئن نیستم که اینکارو کرده باشم. احتمالا اگه این مرگ رو باور داشتم جمله م را با نمرده بود تموم نمیکردم ولی خب...اصلا بگذارید یک طور دیگه ای شروع کنم.من به تنهایی حضور کسیو در دنیام کشتم. این طوری بهتره نه؟!...اصلا مهم نیست. بالاخره میخام در مورد خودم و یک صحنه قتل که هیچ مقتولی نداشت براتون صحبت کنم. چند وقت پیش بعد از یک فیلم و خیلی یهویی دچار غلیان احساس شدم. میگم یهویی چون قرار نبود با دیدن صحنه مرگ پسر داخل فیلم و ناراحتی دختری که دوستش داشت تا ساعت ها بعد گریه کنم. باور کنید که حتی نویسنده فیلم هم باورش نمیشه یه نفر اینقدر با شخصیتای اصلی فیلم همزاد پنداری کنه و پا به پای دختر اشک بریزه. تموم مراسم خاک سپاری و خداحافظی دختر از عشق از دست رفته اش رو نگاه کردم و خودمو جاش گذاشتم. با خودم فکر کردم که اگر قبل از خراب شدن رابطه ام این اتفاق برای من هم میفتاد چقدر ناراحت بودم و این سوگواری کم ترین چیزیه که میتونم برای عشق از دست رفتم انجام بدم. نصفه شب دوباره از خواب پریدم و اینبار به جای فکر کردن به واقعی شدن ترسام به حال و هوای اون دختر فکر کردم. باورتون میشه اون لحظه اینقدر گیج بودم که انگاراون دختر تو واقعیت این همه دردو میکشه...اگر چه اینش زیاد مهم نبود چون درد من واقعی بود و حس میکردم واقعا این دردو میکشم. همون موقع بلند شدم و مثل دخترانی که در جوانی بیوه عشقشون شدن گریه کردم تا وقتی که خوابم برد. اون لحظه اصلا از این حالم نترسیدم یعنی قدرت تفکیک نداشتم ولی فردای اون روز چرا...درسته حالم بهتر شده بود ولی هنوزم احساس درد میکردم. الان دوهفته ای از اون ماجرا گذشته... شایدم بیشتر ولی هنوزم همون خیالو دارم. که ادمی که دوست داشتم مرد و این دوست داشتن تموم اون چیزی بود که ازش برام موند. این ادم جدید ربطی به من و گذشته ام نداره...حتی خاطره ای هم باش ندارم و میتونم بگم یه غریبه است تو دنیایی که 99 درصد ادماشو نمیشناسم. ولی خوبه که میتونم دلخوش باشم به از دست رفتن چیزی که نقطه اوجش رو دیدم...به اینکه دوست داشتنو تجربه کردم حتی به قیمت تموم شدنش. اینا چیزاییه که فردای همون شب تو دفترچم نوشتم:1. نبودن خیلی از ادما بده ولی بودنشون از اینم بدتره...باید به این فکر کنم که حتی وقتی ام بود حالم خوب نبود که حال بد الانمو به نبودنش بخام نسبت بدم...اون ادم تو زندگیم موندنی نبود و همین اتفاق هم افتاد.2. نباید معنای زندگیمو روی بودن یه ادم بنا کنم که فلانی از این چیز خوشش میاد پس منم میشم یه مثال عینی از همون نوع. اینجوری وقتی اون ادمو از دست میدم فقط جای اون خالی نمیمونه یهووییی کلی از کارای زندگیم میره رو هوا و بیشتر از قبل حس بی ارزشی میکنی و ممکنه هر کاری کنم تا خودم اول به خودم و بعدش بقیه ثابت کنم3. ادما طبق حدسیات و پیش فرضای من عمل نمیکنن و مهم تر اینکه خیلی چیزای که فکر میکنم حقیقته ماجران، فقط برداشته منه و ممکنه کاملا برعکس باشه. پس نمیتونم خودمو کاملا محق بدونم و سعی کنم روند ماجرا رو همونجور که حس میکنم درسته پیش ببرم.4. هر ادمی هر جوری که میخاد میتونه رفتار کنه و من نمیتونم خودمو بابت کارای نکرده و یا کرده بقیه سرزنش کنم. من همه تلاشمو برای جون گرفتن این رابطه انجام دادم و تنها مسئول یه اتفاق دو طرفه نبودم که بخام بیشتر از سهمم تلاش کنم تا جون بگیره5. ذهنم منو گول میزنه که همه چیز گل و بلبل بود و اگر بتونم برش گردونم بازم همونجوری گل و بلبل میشه...نه از اون اولم کلی عیب وجود داشت منتها من اونایی رو میدیدم و پررنگ میکردم که دوسشون داشتم. الان اینو مطمئنم که اگه هردو ما با هم خوشحال بودیم این رابطه ادامه پیدا میکرد ولی نکرد و این واقعیته.6. اینکه هیچ ادمی بعد از نبودن ادم دیگه ای نمرد...میگن خیلیا بعد هم زندگی نکردن ولی مگه دست خوده ادمه. زندگی میگذره و بالاخره ادما می رسن به یه جایی که دلشون میسوزه به حال خودشون و میچسبن به زندگی. من هم یواش یواش به این نقطه میرسم و باید خودمو تو رسیدن بش کمک کنم7. منم مثل هزاران نفر دیگه با این مسئله دست و پنجه نرم میکنم و نمیتونم انتظار داشته باشم فهمیده شم وقتی خودمو به نفهمی میزنم. اولین بدی که در حقم شد رو خودم کردم نه اون ادم، اول از همه اون و تموم چیزایی که بش ربط داشت رو به خودم ترجیح دادم و بعد هم خودمو به نفهمیدن زدم تا قبول کنم همه چیز درسته و مشکلاتی که پیش میاد عادیه.8. تموم شدن این رابطه به معنی اتفاق نیفتادنش نیست. من روز های زیادی رو به فکر کردن در این مورد گذروندم و انکار فقط بم فضای بیشتری میده برای نشخوار ذهنی و اشتباه. این ادم و تموم خاطراتش جزئی از زندگی من بوده و از قضا اون قسمت رو هنوز خیلی هم دوست دارم.9. انتظار ادمو دق مرگ میکنه و بهتر بود خیلی زودتر از اینا اون فردو برای دنیای خودم میکشتم. این اصلا معنی سانسور خاطرات و احساساتی که داشتمو نمیده...من کاملا اون ها رو به خاطر میارم و حتی گاهی براش ناراحت میشم ولی انتظار دوباره درک کردن و اتفاق افتادشونو نمیکشم. اون ادم بخش مهمی از زندگی من بود و من هر چند عمدی یا اتفاقی اونو از دست دادم. دیگه امکان نداره کنارم قرار بگیره تا برای اون روز برنامه ای بریزم و قرار نیست خودمو تو زندگی که نیستم و کنار اون تصور کنم تا درگیرحدس زدن زندگی که ازش دورم بشم.10. احتمالا هر ادم دیگه ای هم جای من بود همینقدر رنج و احساس بدبختی رو بعد از یک رابطه چند ساله تجربه میکرد و این تقصیر من نیست که خوب شدن حالم از چیزی که فکر میکردم بیشتر طول کشید.11. اون ادم به فکر من میفته یا دلش برام تنگ میشه فقط و فقط منو دل تنگ تر میکنه...اون ادم کاملا فرصت داشت برای بروز احساسش پس من نه میتونم و نه میخام که اونو به سمت درست ابراز کردنش راهنمایی کنم12. اینکه فکر خالی، همیشه میشه زمین بازی فکرای مختلف که شده تا پنالتی هم صبر میکنن و با کلی کارت قرمز که مدام به خودت میدی، بالاخره میبرنت ویا حتی شاید کار به اونجا نرسه و از اون اول به بازیکنای قدرشون ببازی...من نباید بیکار بمونم و ذهنمو خالی کنم برای فکر کردن. اینکه برنامه داشته باشم منو میبره به سمت کمرنگ کردن این مساله13. دوست داشتن اون فرد یک روزه ایجاد نشده تا الان شیفت دیلیتو بزنمو یکباره نابود شه. باید به جای حرکات چریکی و کلا نادیده گرفتن این موضوع به خودم فرصت هضم کردن، حتی یادداوری و اشتباه بدم.14. من جای اون ام زندگی نکردم و خودمم نمی تونم پاک و منزه از اشتباه بدونم. حالا که کاملا مقصر نبودم تموم تقصیرو گردن اونم نندازم.15. بعد یه مدتی مدام این فکر تو ذهنم بود که نکنه من کافی نبودم که باید فلان چیزو فلان موقع میگفتم و فلان کارو سر جاش انجام ندادم. نه من همون موقعم تا تموم چیزی که فکر میکردم درسته عمل کردم و بهتره به سهم خودمم تو از بین رفتن راضی باشم و بیشترشو نخام16. اینکه من هنوزم دوست داشتی و با ارزشم. تجربه ای که به دست اوردم این معنی رو نمیده که نمیتونم دوست داشته شدنو از سمت کسی درک کنم و به اینده خوش بین باشم، بر عکس تنها یکی از فرصتایی که فکر میکردم انتخاب درستیه پوچ شد و تو انتخاب محتاط تر شدم.17. اون ادم مکنه به هر دلیلی برگرده شده، پشیمونی یا حتی دلسوزی و ترحم. ممکنه این برگشت از روی دوست داشتن نباشه باید اینو بدونم. اون در کمال صحت عقلی و بار ها سعی کرد منو از خودش دور کنه و احتمال تکرار این کار هنوز هست. اگر قرار باشه باز کنار هم قرار بگیریم نباید جوری رفتار کنم که هیچ اتفاقی نیفتاده و سعی به ساختن همه چیز از اول داشته باشم...باید همه چیزو ببینم و خیال بافی نکنم که درست میشه و اونم عوض شده.18. اینکه دوست داشتن مهمه و نباید خودمو ازش دریغ کنم. من هنوزم این ادمو دوست دارم وگرنه ان همه براش نمینوشتم و ساعت های زیادی بش فکر نمیکردم...ولی این دوست داشتن کافی نیست. باید قبول کنم تا جایی که اذیت نشم میتونم خاطراتمونو مرور کنم و این گذشته نباید منو تا مرز خودخوری برسونه.mahanmahanSun, 29 Aug 2021 18:45:35 +0430https://virgool.ir/@mahan.siadat/زخم-هایم-g0o0jxq0rnehدختر این روزهایم سلام.تو را اینگونه غریبه خطاب میکنم چون هیچ ربطی به من و گذشته ام نداری. تو نه آن دختر سرخوشی هستی که میتوانست با چشم هایش بخندد و نه آن عاشق حسودی که طاقت بی توجهی داشته باشی.تنها وجه تشابه تو به من تمام خاطراتیست که در مغزم جولان می دهد و به یادم می آورد ما خیلی هم با هم غریبه نیستیم. من و تو جزئی از همیم و مدام سعی بر انکار هم داریم ولی خب ادم که نمیتواند از دست خودش فرار کند.این چند وقت تویی که نمیشناختمش به ثبات بیشتری رسیده. درست است که مثل من رنگ های جیغ و شاد نمیپوشد یا کفش هایش از تمیزی برق نمیزد ولی او را هم دوست دارم. میدانی اصلا این علاقه دست خودم نیست که بگویم روزگاری از این جور ادم ها خوشم نمیامد و حالا جزئی از آن ها شدم...نه این تغییر به قدری کند بود که خودم هم متوجهش نشدم و ناگهان خودم را در بینش پیدا کردم. نفهمیدم دیگر به تنها بودن عادت کردم واز سر بی حوصلگی با ادم جدیدی آشنا نمیشوم نه از سر تعهدی خیالی. نفهمیدم دختری که پا به پای تمام رنگ های قرمز جهان میرقصید و دنیا را رنگی میکرد مدت های زیادیست دلش کور شده و دیگر بی تابی نمیکند. حتی یادم رفت چقدر برای ندیدن این روزهایی که ازشان میترسیدم زور زدم و حالا به اغوش باز پذیرفتمشان.چند وقت پیش دستم سوخت، به اندازه یک کف دست. از ان سوختگی هایی که امان ادم را می برد و با هیچ خمیر دندانی و پمادی نمی توان از شر سوزشش رها شد. ولی این درد و سوزش که همیشگی نیست. بعد از مدتی درد هم تمام شد و یا حداقل کمتر شد و به این قابل تحمل بودنش هم عادت کردم ولی رد سوختگی بد جوری روی دستم نشسته بود. از حق نگذریم انقدری نبود که بگویم دستهایم دیگر لطافت و زییابی قبلش را ندارند...نه اصلا این رد سوختگی در مقایسه با بقیه اثار زخم و زیلی شدن های گذشته ام قبال چشم پوشی بود. ولی میدانی این لکه قهوه ای متمایل به سرخ مرا یاد درد روز های اولش مینداخت....یاد اینکه محق این صدمه نبودم و این زخم جایش اضافیست. اول از همه با باند پیچی و حتیساق دست سعی کردم بودنش را کتمان کنم...دردش را هم. ولی میدانی رد زخم همیشگیست. این را وقتی فهمیدم که در عین فراموشی دستم به جایی که نباید میخورد و از ملتهب شدن دوباره اش نفسم بند می امد. اینبار با خودم فکر کردم که این زخم چقدر اشنا و این درد چقدر نزدیک است. درست مثل مواقعی شده بودم که دوست داشتن کسی که میخاستمش را کتمان میکردم و بالاخره از جایی که انتظارش را نداشتم بغضم بالا میزد و جلوی نفس کشیدنم را میگرفت. رد این زخم هنوز هم بر قلبم باقیست حتی مواقعی که فراموشش میکنم و یک تلنگر، او و نبودنش را به رویم می آورد و حتی موقعی که خود خاسته رویه زخم را میکنم تا از بین برود و دیگر وجود نداشته باشد. برای دستم هم همین کار را کردم هر دوسه روز یکبار به جانش افتادم و هر طوری شد میخاستم از شر این لکه به ظاهر ننگین و خجالت اور رها شودم...ولی باز هم سوزش و التهابی بدتر از دفعه قبل. این التهاب و درد را به خوبی قلبم به یاد می آورد.میدانی ادم ها بعد از مدتی به هر چیزی عادت میکنند...شاید هم عادت نباشد ولی حداقلش باور میکنند که همه چیز تغییر کرده و با همین جا ماندن و غصه خوردن فقط خودخوری میکنند. من هم عادت کردم. هم به زخم تنم و هم به زخمی که روی قلبم داشتم. دیگر ساعتها به هردویشان زل نمیزدم به این امید که محو و ناپدید شوند.. اظهار بی اطلاعی از وجودشان نمیکردم تا قیافه ای حق به جانب بگیرم و بگویم با هر دویشان کنار امدم. گفتن این حرف زیاد برایم راحت نیست. راستش را بخاهی هنوز مطمئن نیستم که کامل عادت کرده باشم ولی میدانم که دیگر مثل قبل اذیتم نمیکند. که امیدی ندارم مثل روز اول شود و این تنها راهیست که میتوانم ادامه دهم. حالا حتی فکر میکنم هردوی این زخم ها ارام تر شده اند و خودم نباید کارشان داشته باشم تا سرباز نکنند...حتی نگاهشان هم نکنم. ولی دروغ چرا دیشب نگاهم به زخم روی دستم افتاد انگاری پوستش ترک خورده باشد و مثل همیشه این خوره به جانم افتاد که ان زیر چه خبریست و انگار اوضاع فرق کرده و نباید به چیزی که دوستش ندارم عادت کنم.دوباره پوست روی دستم کندم. البته اینبار خودش پوسته پوسته و جدا شد...زیر این لکه وسیع ناموزون دوباره پوسته جدیدی روییده بود...به نظر صورتی و تازه بود ولی خب معلوم بود که پوستی میشود مثل همان روز اول. شاید هم مثل اولش نشوند ولی از اثر سوختگی زیبا تر و قابل تحمل تر به نظر می رسید. دلم میخاست سریع به قلبم رجوع کنم تا شاید زخم روی ان هم کنده و التیام بخشیده شده باشد...ولی میدانی دلم نیامد. ترسیدم وقتش نشده باشد و با نگاه کردن به ان دوباره خوره دستکاری و سر باز شدنش به جانم بیفتد...که دوباره درد بگیرد و عادت قبول کردنش از سرم بیفتد. اینبار چشم هایم را به روی قلب بدون زخمم بستم و تصور کردم که این زخم هم جزئی از من است...دردش هم. و بدون هیچ کاری منتظر روزی که وقتش باشد نشسته ام..هنوز هم روی دستم رد زخم کمی خودنمایی میکند...روی قلبم هم. ولی زخم را باید پذیرفت. و مولانا «شمس» را گفت: پس زخم‌هامان چه؟ و او پاسخ داد که: نور از محلِ آنها وارد می‌شود. پ ن: راستش به خاطر یه سری مشکلات (فرمت شدن گوشیم و ندونستن رمز ورود به ویرگول) یه چند وقتی رو بنودم. خداروشکر امروز حل شد و یه سلام بلند به خاطر اینکه خیلی وقت نبودمmahanmahanSat, 31 Jul 2021 18:27:02 +0430https://virgool.ir/@mahan.siadat/در-انتظار-استجابت-uuuxcfascyh8این روزها فاصله بینمون کمتر شده...البته نه اونقدری که در توکل ماجرا تاثیری داشته باشه.... نه، اصلا میتونم بگم که این تغییر درکل فاصله ای که افتاده قابل چشم پوشی و صرف نظره....ولی بازم خوبه.همه چیز از فردای شب قدر شروع شد...یادته؟ فکر نکنم انچنان برات مهم بوده باشه ولی من اینقدر به اون روز و اتفاقاتاتش امیدوار شدم که با فکر کردن بش هر لحظه دلم میخاد از دست خودم بالا بیارم. اونشب دوباره بت پیام دادم....خودمو مجاب کردم که چهار هفته قبل تو پیام دادی و الان نوبت منه یه کاری کنم...میبینیی دقیقا مثل همون ادمی شدم که نمیخاستم و قضاوتش میکردم. البته پیام پیامم نبودا فقط برات یه عکس فرستادم که شب قدری بجای العفو کردن از یه گناهم برگردیم و قولشو به خدا بدیم کلی یه.اونشب من ازیه گناهم گذشتم و جواب تو رو جایزه خدا میدونستم به این برگشتنم. من برگشتم به امید تکرار نکردن اشتباهم ولی بازم نشد. میدونی اینقدری قوی نبودم که پای موندنم وایسیم و توبه مو شکستم. به خدا گفتم این کاره من بین اینهمه گناه ادما چیزی نیست که...مگه نمیدونه چقدر اذیتم پس حقو بم میده. تموم مدت عذاب وجدان داشتم و میدونستم خدا حواسش هست به قولی که پاش نموندم و همین یکارو ازم میخاست انگار.فردای اونروز پیام دادی و ازم خاستی یه زمانی بزارم که باهم حرف بزنیم و من مثل همیشه سعی کردم خودمو بی تفاوت ولی در حین حال موافق نشون بدم. دو روز بیشتر طول نکشید تا تایم خالی جفتمون یکی شه و هردومون تو اون زمان انلاین باشیم ولی میدونی من تموم اون دو روزو آنلاین موندم تا این فرصتو از دست ندم. ازم در مورد زندگیم پرسیدی و هر دومون مثل ادمای غربیه ای که شناختی از هم ندارن در کنکاش و جست و جو از همدیگه بودیم. من بیشتر از جواب دادن به سوالای تو، ازت درمورد خودت میپرسیدم و توام بیشتر از جواب دادن سراغ جوابایی میرفتی که میدونستی من دوست دارم بشنوم.میدونی از اینکه فهمیده بودی هنوزبرام مهمی و اینو هی تکرار میکردی میترسیدم. کاش اینو تو صورتم نمیزدی و میزاشتی اون ظاهر بی تفاوت بودنو خوب نگهدارم یا حداقل برای چند لحظه باورش کنم. خیلی زود بحثمون به حرفای همیشگی رسید...دوباره فالوم کردی و منم ریکویست دادم...تموم مدتو خوشحال بودم که بازم یه راه پیدا شده و میترسیدم از اینکه فکر کنی منتظر اینکار بودم.ازم پرسیدی که اگه بخام معرفیت کنم به بقیه چی میگم و من تموم مدت مثل مجرمایی که اتهامشونو کتمان میکنن حقیقتو میپیچوندم...البته از نظر خودم وگرنه تو خوب منو بلدی...بلد بودی که حتی تیکه کلامامم یادت بود و با هر حرفی میتونستی واکنشمو حدس بزنی. میدونی اون روز عجیب یاد قبلترا افتادم و خیلی لحظه ها فراموش کردم این نبودن و نیومدنتو.گفتی مهم ترین ویژگی من اینه که مثل خیلی دخترا دنبال موفقیم تو دست پسرا نیستم و منم گفتم که دنبال هیچ چیزی تو دست هیچکس نیستم چه دختر و چه پسر و مثل همیشه تو رو عضو جدا و ایزوله از این مجموعه دونستم.بت گفتم وابستگی ضعیفم میکنه و نمیخام ضعیف باشم...که هر کسی لیاقت دل مهربونو نداره و خدا خدا میکردم این ظاهر سازی زودتر تموم شه. نمیدونستی چرا اینقدر دوستم داری...به خدا خودم دیدم اینو...نوشته بودی دلیلشو نمیدونی و من تا یک هفته هر روز پیامتو میخوندم تا سر جاش باشه. میدونی من خیلی از خودم و حالم تو اینروزا میترسم...میترسم هیچوقت خوب نشم و این دوست داشتن تا سالها ور دلم بمونه ولی به روی خودم نمیارم...شدم عین اون روزایی که از ترس امپول سرماخوردگیمو فراموش میکردم ولی الان میترسم از ویروسی شدن کل بدنم...از اینکه سرماخوردگی دوست داشتنت بشه ذات الریه و جدای درد کشیدنم دستم رو شه و همه بفهمنش.هنوز نمیدونستم تنهایی یا نه...حتی راه مناسبی ام برای طرح کرن این سوال نداشتم ولی خدارو شکر که خیلی زود خودت بش رسیدی. گفتی اونجا عجیب تر از چیزیه که فکر میکردی و مدام خوب و غلطتتو گم میکنی. گفتی تنهایی ولی من هنوزم باور نکردم...نمیتونم قبول کنم که داشتی سر به سرم میذاشتی و با هیچ دختری نیستی...توقعه بی جاییه میدونم ...نه من و نه تو نمیتونیم تا اخر عمر تنها بمونیم چون یه روزی قول دادیم یه ادمی رو تو یه قاره دیگه تنها نذاریم. ولی تو گفتی تنهایی و میدونی برام مهم این قضیه.گفتی ببخشمت برای اون قضیه و مطمئنی اگر منم جای تو بودم همینکارو میکردم...که چاره نداشتی و مجبور بودی بین بد و بدتر بدو انتخاب کنی و این تنها راهی بوده که داشتی.ساعت ها حرف زدیم مثل دو تا دوست صمیمی...گفتی دلت تنگ شده و برات عکسمو بفرستم. میدونی اون لحظه فکر کردم اگه عکس کنکورو بفرستم دوباره حرفای بیشتری داریم ولی تو فقط نوشتی که مگه سازمان سنجشم عکس سه در چار میفرستی.ادما وقتی از هم دور میشن حرفای زیادی برای زدن دارن ولی وقتی این دوری خیلی زیاد میشه دیگه تموم این حرفا رو به جای اون طرف به خودشون میزنن و بعدش دچار بی سوالی میشن...من و تو ام همینطور بودیم وگرنه اینقدر سوالامون تکراری و کلی نمیشد.بت گفتم اگه کار داری برو و مثل همیشه گفتی سرم شلوغه و دارم گردن تو میندازم...گفتی میری بخوابی و منم رفتم. قرار شد برات دعا کنم و کاش قبول نمیکردم. میدونی اون لحظه اینقدر حال خوب تو برام مهم بود که کلا یادم رفت نبودنتم دعای من بود و هزار بار برای گفتنش پشیمون شدم. میگم چرا فکر میکنی همیشه دعاهام قبول میشد در حقت و چرا هنوزم میخای اینجوری شکنجه ام کنی تا مدام یادم بیاد که نیستی.از اون روز حالم عجیب تره. با خودم فکر کردم که بار آخریه که میتونم هم صحبتت شم و این مثل اخرین ملاقاته کسی میمونه که تو آی سی یو بیمارستان و تو کماست. بعد از اون شال مشکی سر کردم و ادای عزا دارا رو گرفتم...نمیدونم چرا ولی اینکه باور کنم دیگه برنمیگردی و این اخرین بار بود، برام از انتظار کشیدن راحت تره.سه چار روز بعد استوریمو ریپلای کردی...گفتی برات دعا کنم و حال روحیت اصلا خوب نیست. منم اون لحظه خوب نبودم ولی قبل هر چیزی معذرت خواهی کردی و گفتی میری قدم بزنی تا خوب شی. میدونی تموم مدت فکر میکردم تنها نمیری و چرا این باید برام مهم باشه...به اینکه اینهمه عذر خواهی دستمو رو میکنه که هنوز برام مهمی و چرا باید با حال بد تو حالم بدتر شه.دو روز بعد دوباره پیام دادی که کمکت کنم...بازم دوروز گذشت تا سینک شیم و اون موقع تازه فهمیدم منم یه چیزیایی بلدم...یعنی اینقدر بلدم که بتونم جوابای سوالاتو بدم و توام خاستی برات شبیه سازی یه فایلی رو پیدا کنم. میدونی زیاد دنبالش نگشتم و بعد یه ساعت پیام دادم که حوزه کاری من نیست...میتونستما...حتی تو درایو اف یه فایل خیلی شبیهشو داشتم ولی میخاستم دوباره شب عذاب وجدان نگیرم که بین این همه کار مونده توروبه خودم ترجیح دادم و بازم نفر دومم. فردای اون روز پیام دادی و دوباره تشکر کردی...جواب تشکرتو ندادم چون کاری نکره بودم ولی ازت خاستم برام دعا کنی. میدونی فقط میخاستم بفهمی حس اینکه بخای کسیو فراموش کنی و ازت بخا براش دعا کنی چیه...به اینکه مجبور شی توام به من فکر کنی و گفتی چشم اگر مقبول باشه.دو روز پیش تولدم بود...برات یه عکس از دانشگاه فرستادم و امیدوار بودم یادت باشه تولدمو. یاد اونروزی افتادم که میگفتی روم نمیشه تنهایی برم لباس فروشی و برای تولدت اون لباس خوشگله رو بخرم...به اینکه میگفتم اینقدر عجیبی که اگه باهمم بریم یهویی هول میشی و تنهایی برمیگردی خونه.تا دوروز جوابمو ندادی و منم تا دوروز فکر میکردم مردی...اینجوری راحت تر بود ازت انتظار جواب دادن نداشتم ولی زنده بودی. دیشب پیام دادی که فکر کنی تولدم تو این ماهو و این اینروزا بوده و تولدم مبارک باشه. تازه فکر کنی؟با خودم خیلی فکر کردم اینکه شاید میدونستی و خاستی به روت نیاری وگرنه مگه میشه ادم اینقدر راحت یادش بره؟ پس چرا من هنوز تاریخ تولد و شماره و تموم عدادای مربوط به تورو یادم نرفته.نمیدونم اقای خ ولی سعی میکنم به هردومون حق بدم...سعی میکنم کمتر به یادت بیفتم و بیشتر تلاش کنم برای قبول کردن این فاصله. صبح دوباره شال مشکی رو سرم کردم...شاید دوباره ای در کار نباشه پس تا اون موقع دلمو خوش نمیکنم به اتفاقایی که نمیفنه....اقای خ ازت خاستم دعا کنی برای اینکه دوباره نسبت بت سر بشم...پس خوب دعا کن برام. منتظر استجابتش میمونمmahanmahanTue, 01 Jun 2021 13:46:01 +0430https://virgool.ir/@mahan.siadat/موقت-t3aojlpqnqciالان که دست به نوشتن بردم بدون شک میشه گفت از یه کمای یک ماهه دراومدم. این یه ماه خیلی زیاد خودمو اذیت کردم مثل 23 سال قبلی. ولی خب این اذیتا خیلی زیاد درد نداشت و همین انگیزه شد برای ادامه دادنشون یه جورایی مثل مازوخیسم...یا شاید بهتره سادیسم خطابش کنم چون علاوه بر خودم اطرافیانم هم ناراحت شدن و من همچنان مصر بودم بر به روز رسانی نسخه جدیدی از ماهان که رو مخ تر از همیشه است.من با لاشه های جدیدی از خاطرات گذشته وارد سال جدید شدم و هر روز در تلاش بودم تا از شر تموم اتفاقای دردناکش رها بشم. بچه بودم که فکر میکردم باید تمومش کنم و فراموشی راه حل این ماجراست. این خاطرات هنوز زنده بودن و احتمال برگشت من به اون ماجرا بیشتر از هر وقت دیگه ای بود. دو سه روز مونده به عید و پس از ماه ها پیامی دریافت کردم از جانب دوستی که دیگر نبود و این نبودن هر روز بیشتر عادی میشد برام. همین تبریک ساده عید و ابراز خوشحالی از اتفاقات اخیر زندگیم از جانب اون، شد یه تو دهنی محکم که تو هر موقعیتی دلم به مغزم میزد و بهونه ای شد برای گول زدن خودم.قبلتر نوشته بودم که اگه میخاست برگرده همون 16 هفته قبل برمیگشت...همینجا هم نوشته بودم و دلم قبولش داشت ولی انگار این پیام اخری شد استثنا و برگ برنده دلم که سازش ناکوک شده بود و ماهانو هوایی میکرد.عادی و محترمانه برخورد کردن با ادمی که سالها خیلی نزدیک و صمیمانه کنارش بزرگ شدم باگ بزرگی بود برام و با این حال سعی کردم کاملا رسمی صحبت کنم. با خوندن هر کدوم از پیاماش که ارزوهای قشنگی بود برام پروانه های توی دلم به رقص در میومدن و بعد چند ثانیه توسط منفذ کوچیک ذهنم بلعیده میشدن. میدونستم که احتمالا فرصت دیگه ای بم دست نمیده و سعی کردم با کوتاهترین کلمات تموم حسمو بگم و تموم حرفایی که این چند ماه تو ذهنم براشزده بودمو دوباره تکرار کنم.ازش تشکر کردم بابت بودنش و تلاش کردم راضی به نظر بیام از نبودنش. از این گفتم که با دیدن جای خالیش خاطرات خوبشو فراموش نمیکنم و مطمئن باشه گرمای این دوستی و حس خوبش تا ابد در دلم حس میشه. دلیل اشتباهمو نوشتم و گفتم منتظر این روز بودم ولی این انتظار به شاهد بودنم نمی ارزید و این دلیلی شد برای رفتنم. شاید پنج شش تا پیام شد ولی هنوز همینم خوب بود تا فکر کنم حرفی مونده و نزدم. نمیدونم بعد دیدن این پیاما پشیمون شد از پیام دادنش یا نه...حتی مطمئنم نیستم که خودمو کوچیک کردم یا نه... ولی واقعا دلم به این چیزا ذره ای اهمیت نمیداد و وقتش بود که یه فرصت به خودم و دلم بدم.برام نوشت که با دقت خونده و وقتی میزاره که درموردش حرف بزنیم. حتی دلم به جواب دادن پیامشم نرفت و تا تحویل سال بعد منتظر صحبت کردن درموردشون باقی موندم. پیامی نداد و من همچنان منتظر موندم و اون فراموش کرد انگار.هشتم عید براش یه پست بی ربط ترحیم فرستادم و خدابیامرزی که اون لحظه در واکنش به پست نوشته بود، هزاران بار دلمو زنده و تازه کرد. ازش خاستم استوریش کنه یا حداقل برا بقیه ام بفرسته و مثل قبل بدون هیچ سوالی قبول کرد و منم مثل همون قبل از این خاسته ام پشیمون شدم و پسش گرفتم. ازم در مورد حال و روزم پرسید و اینکه هنوز میخام برم یا نه. جوابشو مثل یه همکلاسی سابق دادم...کاملا موقر و خانم و حتی یکبارم از تیکه کلامام استفاده نکردم. دلم خوش نبود به اینکه بخاد اونم تکرارشون کنه و حتی مطمئن نبودم که یادش باشه تموم ادا اطوارامو.تو هر پیامی حس خنثی کردن بمبو داشتم. اینکه با یه حرکت اشتباه ممکنه پیام بعدی در کار نباشه و چجوری میشه بیشتر درمورد اون روزاش خبردار شم. نگفتم تموم حجم اینترنت صرف شده برای سرچ های من... برای پیدا کردن یه نام و نشون از اون. از اینکه میدونم کجا کار میکنه و اخرای مسترشه...من نگفتم و اونم نفهمید که چقدر ترجمه کردن اون یه صفحه روزمه ای که به فرانسوی داشت، برام سخت بود.برام درمورد مهربونی خدا گفت و اینکه یه روزی هر دو موفق میشیم....برام ارزوی خوشبختی کرد و ازم خاست دعا کنم براش. یادم بود که میگفت دعاهای من همیشه براش میگیره و یادم میمونه که موندنش دعایی بود که هیچوقت نگرفت و خب این دعای خودم بود نه اون.گفت کسی نیست که ازش ناراحت باشم و گفتم که خیلی ناراحت بودم. اینم گفتم که فکر کردم دوستیمونو از دست دادم و این ناراحتم میکرد ولی بعدش نظرم عوض شد. گفتم الان میدونم تو دوستی به یکرنگی و باهوشی من از دست دادی و حتی اگر بتونی هچین دوستی داشته باشی من اول بودم و این اولاهستن که مهمن...که خیلی از احساسات و اتفاقا رو با من تجربه کردی و این اتفاقا تقصیر هیچکدوممون نیست. میدونستم راهی نبود برات جز این و خودتم همینو گفتی بم. منم انتظار نداشتم فردای اونروزی که فهمیدی چهارماه دروغی ازت دور شدم، سوار هواپیما شی و برگردی...حتی انتظارم نداشتم که بتونم این رابطه رو شبیه قبل کنم ولی خب منتظر اینجوری تموم شدنش هم نبودم.برات از رسیدن به قولایی که داده بودم گفتم و اینکه موقع رسیدنشون دیگه نبودی...نبودی که ذوق کنی و نبودم که با افرین گفتنات بیشتر تلاش کنم. دوباره بت قول دادم که تا شهریور سه تا رویای دیگه رو تیک بزنم و گفتم این قول منو قدرتمند میکنه.کاش تو ام بیشتر از خودت میگفتی. میدونی حدس زدن حس و حال ادما از روی عکس خیلی سخته...حتی نمیتونم حدس بزنم کی پشت دوربین بوده و این عکسا رو ازت گرفته. انرژی زیادی میگیره ازم که بخام خودمو جای تو بزارم و فکر کنم به همه کارایی که میتونم تو این زندگی جدید بکنم و دلم نگیره.بت گفتم همه چیز تموم میشه و از خدا خاستم دلم اینو بفهمه...مدام حرفای ستاره تو گوشم تکرار میشد که نبودن تو دردناکه ولی با بودنت بیشتر اذیت میشم. به اینکه هیچوقت قرار نیست کنار هم وایسیم و ادامه دادن این قصه مثل لیس زدن جلد بستنی تموم شدست. اینجای کار هول شدم و خدافظی کردم...میدونستی عادتم بود... از همون روزایی که 9 صبح بخیر میگفتم و 9 و ربع خدافظی میدونستی...همون وقتایی که تا بعد از ظهر حرف میزدیم و هزاران بار این پیام رد وبدل میشد ولی هنوز حرف بود.اینبار نبود ولی...یعنی تو نمیخاستی باشه وگرنه من میتونستم کل این یکسالو برات تعریف کنم. اینجای کار برام نوشتی خدافز خانم باهوش و امیدوارم به زودی اون جایی که دوست داری ببینمت. منم خیلی زود فهمیدم که باید برم و اینبار هم دلم ضایع شد.با گفتن و فکر کردن به همه این حرفا عیدم تموم شد و دلم به جای خنک شدن بیشتر گر گرفت. دوباره چند وقتی رو دست و پا زدم برای پیدا کردن مقصر و درنهایت پیدا نشد که نشد. اینبار حتی دلم نرفت به صجبت کردن و نوشتنش و مثل بارها مسخ شده مشغول تکرار و نشخوار کردنشون در ذهنم شدم. بارها خاستم برگردم و درموردش بنویسم ولی مثل ادمای خیانت کار ارزش برگشتو نداشتم. واقعا نمیدونم شاید باید به این سکته های روحی هر چند وقت یه بار عادت کنم و از خدا بخام که هیچکدوم به مرگ منتهی نشن.پ1: دیروز جواب کنکور اومد. از اینکه مجاز شدم و میتونستم بیشتر شهرستانا به جز اصفهانو برای دعوت مصاحبه قبول شم، بگذریم...درنهایت میشه که یه سال دیگه و دوباره باید کنکور بدم. از دیدن نتیجه ش ناراحت نشدم چون جز زبان و استعداد بقیش سفید بود(یه 90 تایی تخصصی?)mahanmahanMon, 19 Apr 2021 19:48:24 +0430https://virgool.ir/@mahan.siadat/اینبار-خونه-تکونی-تکوندم-داد-dst7hbqmnjzwدیروز جرئت کردم و تموم خاطراتتو دور ریختم. دوست داشتم نگهشون دارم ولی هر جوری که فکر کنی نمیشد اونا باشن و خودت نباشی. خودنویسی که به خاطر اولین حقوق تدریست خریدی رو اول از همه بیرون انداختم. یعنی اول قلوه کنش کردم و بعد تیکه تیکه هاشو انداختم تو پلاستیکای زباله که پر شده بود از چرک نویسا و برگه های الکی جمع شده از خونه تکونی. بعد از اون سراغ گردنبند ایفلی رفتم که با یاد تو خریده بودم اونم همینجوری انداختم تو زباله ها و یه لحظه ام دلم نسوخت که چقدر پولشو داده بودم. از قوطی خالی شکلات یا جای ارده حلوایی که برام توت اوردی...همه رو بیرون انداختم و دلم گرفت از اینکه اینقدر هر چیز مربوط به تو رو نگه داشتم ولی خودتو نه. جزوه هایی که دست خط تو ام توشون بودو تا جایی که تونستم غلط گیر گرفتم و برگه های تمرینارو هم پاره کردم....بذار یه کلام خلاصشو بگم. دیروز تو خونه تکونی همه خاطراتتو از ذهن و اطرافم تکوندم. تکوندم تا یه قرن دیگه ام با خاطرات تویی که نیستی تنها نمونم و دوباره فکر خاطرات خوبمون دمارمو در نیاره. من خیلی ضعیف شدم میدونم...نبودن تو ضعیفم کرده ولی این دختری که این روزا کنارت نیست هنوزم داره ادامه میده...ولی اینبار بدون امید به بودن تو.دیروز بعد تمیز کردن اتاق و خونه تکونی دلم به زور اشغالارو بردم بیرون و تو سطل اشغالی سر کوچه انداختم....تو و همه چیزایی که به تو مربوط بودم انداختم. مامان میگفت این کاغذا رو بذار یه کناری بو که نمیگیره...حالا شب میبریم بیرون ولی من میخاستم همون لحظه تمومش کنم. نمیخاستم پشیمون شم و دوباره چنتاییشو از کیسه زباله دربیارم ... نمیخاستم مامان ببینه و به خاطر همه چیزایی که دو سال جلوی چشمم نگهشون داشتم و الان دور ریز شدن مواخذم کنه. نزدیکای غروب بود که پیرمرد اومد و همه پلاستیکا رو از سطل برداشت. شاید بردشون برای بازیافت و شاید اون خاطره های فلزیمون تبدیل بشن به خاطرات دوتا ادم دیگه...کاش پیرمرد ببخشم که فلزو و کاغذو با هم تو پلاستیک ریختم و کاش فکر دیگه ای برای استتارشون به ذهنم می رسید....کاش خدا دیده باشه که اون لحظه چقدر درد کشیدم و حتی اشکمم در نیومد. خوب میدونم نباید فراموشت کنم و تو ام جزئی از زندگیم و روزای گذشتمی ولی نمیخام با فکر و یادت این بار سنگینو تا اخر دنیا حمل کنم و ایندمو به خاطر گذشته بسوزونم.امروز بعد 48 ساعت انلاین شدم. مطمئن بودم اینبارم پیام نمیدی ولی بازم دوست داشتم شانسمو امتحان کنم. کنار موشک بالای صفحه علامت اومده بود و خدا میدونه چقدر دل و روحم یخ زد اون لحظه. هنوزم دستام یخ کرده و مثل همیشه نفسای عمیق میکشم تا صورت سرخ شدمو مامان نبینه. یعنی چقدر دلم برات دیروز تنگ شده بوده که دل تو ام اینو فهمیده و بم پیام دادی. چجوری این همه دوری رو نادیده گرفتی و برام ارزوهای خوب کردی...اینو باید بزرام به حساب اینکه خدا میخاد هنوزم باشی یا نه...بذارم به حساب اینکه دورادورم حواست بم هست و هنوزم میتونم از تشویق کردنات خوشحال شم یا نه. هر چی فکر میکنم نمیدونم باید اینو به چه حسابی بزارمو و اصلا نمیدونم خدا چه حسابی روی من باز کرده که اینقدر امتحانم میکنه. دیگه حتی نمیدونم خاطراتتو فراموش کردم یا نهmahanmahanThu, 18 Mar 2021 14:31:06 +0330https://virgool.ir/@mahan.siadat/ماهان-که-بود-و-چه-کرداسفند-99-xlqa2tq3jkrqالان تو وضعیت عجیبی گیر کردم. نمیدونم تا کی قراره ادامه داشته باشه و از اون بدتر نمیدونم منشا همه این اتفاقات چیه. از دید مامان بابا و ادمای اطرافم من یه دختر باهوش و همچین تیز و فرزم که بشمار سه میتونه هر سنگی رو از جلوی خودش برداره و ادامه بده. (اینو نذارید به حساب غرور و خودستایی چون واقعا قصدم این نیست). داشتم میگفتم اینروزا ادمای اطرافم عجیب ازم راضین و خب به نظرشون همه چیز حساب شده و منطقیه...ولی خب برای خودم قضیه فرق داره. اینروزا ماهان تبدیل شده به یه ادم مبتنی بر نتیجه و انگاری میخاد پله ها رو به جای یکی یکی، چند تا چند تا بگذرونه. تصور کنید ادمی که مجبوره پاهاشو اندازه عرض شونه هاش باز کنه تا از یه موقعیت سخت بپره تو بغل یه موقعیت سخت تر...این ادم با دیدن پله جدید انگار داره جون میکنه از درد تغییر یهویی ولی میخاد خودشو گول بزنه که هنوز یکی دوتا از جوناش مونده. یه موقعایی فکر میکنم دچار یه اختلال شدم شبیه دو قطبی. نیمه اولم یه دختر مصممه که به خودش قول داده غصه نخوره و برای خودش مادری کنه ولی نیمه دومم مثل نامادری سفید برفی سعی میکنه تموم خوبی ها رو بکشه. این روزا یه موجودی تو وجودم نفس میکشه که قراره با تلاش به یه نتیجه ای برسه ولی اخرش شانسی شانسی میرسه و همینجوری داره ادامه میده. انگاری کنسول بازی دست یکی دیگست و اون به جای من بازیا رو می بره...مسخرست نه؟هفته پیش کلی اتفاق برام افتاد. از شنبه که بعد چهار روز خوابای تکراری تصمیم گرفتم خودمو سانسور نکنم و به یه نفرفرصت دوباره برای برگشت بدم و نشد. تا جمعه که بالاخره ریست شدم و تا الانم تو همین وضعیت موندم...نه کاری میکنم و نه با خیال راحت بیکارموندم.شنبه:شنبه هفته قبل بالاخره اخرین نمره ام وارد شد و پرونده 26 واحد و کلاسای مجازیم بسته شد...خب این خبر خوبی بود برام؟! اره برای نیم ساعت دلخوش بودم به این که دیگه قرار نیست با صدای دکتر پ صبحونه بخورم و استرس درسای سمبل شده به خاطر این فرم از سیستم اموزشی، مجبورم کنه به تلاش بیشتر(مجازی کشیده هاش میدونن چی میگم) . همون روز دکتر الف (استاد راهنمام) پیام داد که یه موضوعی انتخاب کنم برای پروپزال پایان نامه و اگر میتونم براش مرور پیشینه و تعریف موضوع بنویسم. قبل از اون یه بارازم خاسته بود موضوع پیدا کنم و منم بش گفته بودم ترجیح میدم مثل بقیه یه موضوع کلی خودش بده و من فقط مثل یه وظیفه، یه گپ کار نشده داخلش پیدا کنم و انجام بدم ولی قبول نکرد....گفت باید خوشحال باشم برای این فرصت و تا بعد عید موضوعی که دوست دارم پیدا کنم. فقط نصف روز طول کشید تا یه موضوع پیدا کنم. البته من پیدا نکردما خودش پیدا شد و استاد راهنمام هم بفرما نگفته قبولش کرد(کلی ام اسقبال کرد که همون موضوعیه که سالها منتظرش بوده). همه اینا برام مثل یه فیلم بود و وقتی به این فکر میکردم که اینقدر شانسی اینده کاریم مشخص شد به جای خوشحال شدن میترسم. اون شب کلی کار داشتم و این وسط یه فکری افتاد تو سرم مثل خوره...اینکه قرار بود شادی همچین روزی که واحدام تموم شده، رتبه یک موندم و موضوع پایان نامم معلوم شده رو با خ تقسیم کنم. از اینکه تو یکسال قبل خودمو با این موضوع شرطی کرده بودم، لجم گرفت. خوابای هر شبم شد بنزین رو اتیش و به جای مرور مقاله به این فکر میکردم که قرار بود اخرین فرصتشو بش بدم و ندادم. شما رو نمیدونم ولی من همچین موقعایی اینقدر یاغی میشم که راحت کودتای تو مغزمو سرکوب میکنم و میشونمش سر جاش. بعد از اونم تبدیل میشم به یه موجود ابر انسان که هر مانعی رو برای تکمیل کردن حرکنم از جلوم برمیدارم. اونو موقعی فهمیدم که بعد یه ساعت کلنجار رفتن و پاس دادن بین گوشی و لپتاب و ایمیل بالاخره تونستم وارد اکانت پ کشیده اینستام بشم و به جای دود با اون ارتباط بگیرم تا فرانسه. راستشو بخای موقعی که دیدم همچنان پیامی ندارم ازش یکمی تو ذوقم خورد ولی بعدش گفتم این تنها راهه و باید انجامش بدم تا مثل خوره نیفتاده به جونم که اگه میکردم چی میشد و فلان.با یه جمله شروع کردم که فلانی من نمیدونم چیکار میکنی اصلا به من ربطی نداره ولی چارشبه خواب بد میبینم مراقب باش. اخرشم نوشتم اینو بذار پای نگرانی یه اشنای قدیمی نه چیز دیگه. شاید اینجوری میخاستم حجم سوختگی بعد ضایع شدنمو کم کنم ولی خب میدونم عجب بهونه مسخره ایه. دقیقا مثل این پسرا که یهویی پیام میدن دیشب تو خواب یکی شمارتونو کف دستم نوشت و صبح که بیدار شدم بود، بود، ولی خب دیگه کاری بود که شده. اینکه گفتم چارشبه خوابشو میبینم دروغ نبود چون تو اکثر خوابام حضور داره ولی اینکه بخام از این موضوع استفده کنم برای پیام دادن خیلی خیلی خز بود. مثل همیشه به خریت یهویی خودم خندیدم و امیدواربودم یادش نباشه دختری که چهارسال تو زندگیش بوده به بهونه خواب به کسی پیام نمیده. جوابو اخر شب گرفتم و بعد تکمیل کردن مرور مقالم. نمیدونم از استرس نادیده گرفته شدن بود یا از فشار رو شدن دستم که اینقدرسخت و مداوم مقدمه مقاله ها رو میخوندم و نکاتشو یاد داشت میکردم. موقعی که کنار موشک بالای صفحه عدد اومد نصف یه دفتر صد برگو پر کرده بودم و حتی نمیدونم ساعت چند بود. اب دهنمو قورت دادم و این عجیب ترین انتظاری بود که کشیدم. بم سلام داده بود و گفته بود ممنون که به فکرشم. بعدم نوشته بود اینجوری نگم و من هروقت پیام بدم جواب میده. یاد اون روزا افتادم که پیام دادنم خوشحالش میکرد و فرق داشت براش، ولی خودمم میدونستم شرایط از اخرین باری که باش چت میکردم خیلی عوض شده.پیام اخری که چارماه پیش داده بود و به همون بهونه از خودش روندم، کپی پیس کردم و نوشتم بی انصافی بود بخام احساسمو سانسور کنم. خب اون لحظه اینقدر قوی بودم که برام به سادگی تموم....نه بذارید راستشو بگم. خیلی ام ساده نبود...چیزی که اون موقع انتظار داشتم این بود که بگه خیلی جام تو زندگیش خالیه و میخاد باشم. اینکه هنوزم هیچی بینمون عوض نشده و از حالم بپرسه. میدونم این انتظار برام مثل سوت بلبلی زدن یخچال رو به روم بود ولی خب مثل وقتایی که تربچه خورد میکنم تو ماست خیار و میخورم دلیلی براش نداشتم و فقط میخاستم باشه. بازم نوشت ممنون و فهمیدم با هزار تا پیامم نمیتونم برسم به اینکه شادی اینروزامو بخام باش تقسیم کنم. انگار مزاحم بودم و باید اینو میفهمیدم. یه اسکرین از پیامای دختری که دو روز بعد کات کردنش بم فرستاده بود گرفتم( ارمیتا رو یادتونه دیگه همون که فکر میکردم خود خ یا دوستشه ولی تظاهر کردم به نشناختنش). هم اون و هم خودم میدونستیم ارمیتا کیه حداقل یه نمای کلی از محدوده ارمیتا داشتیم ولی بازم فرستادم براش بدون هیچ دلیلی و اخرش هم نوشتم بازم خدافز تا دفعه بعدی که نگرانتون شم. اینو نوشتم تا اگه دوباره رد دادم و چارماه بعد بش پیام دادم بهونه داشته باشم (جذاب با سیاست لعنتی، واقعا مثل بازگشت به برجام عمل کردما) و اونم باز نوشت ممنون. براش معلوم بود ارمیتا کیه و نخاست خودشو به نشناختن بزنه و حتی نخاست به حرمت همه اون روزایی که کنارش بودم دوسه جمله ای بیشتربام حرف بزنه. اونشب دوباره ابری شدم و زیر پتو ارووم به اینکه حتما کسی جای منه و چرا اینکارو کردم فکر کردم. هفته قبل کلی درمورد اینکارم پشیمون بودم و بعد این همه کمکی که از دوستای ویرگولیم گرفتم برای فراموش کردنش انگار خجالت میکشیدم از این کارم. ولی این هفته حالم بهتره و مطمئنم یه فرصت دیگه بش دادم ولی اون نخاست.یکشنبه:یکشنبه بعد ازظهر و بعد از ده ساعت کار نان استاپ رفتم دانشگاه و به جای غر و شکایت استادم ازش تعریف شنیدم. نمیدونم این چه کاری بود ولی تو اون شرایط بیشتر به عصبانی بودنش نیاز داشتم تا به خودم بیام و تمرکز شم رو کارم ولی چیزی نگفت و امضا زد. ازم خاست دوشنبه دوباره ببینمش برای نشون دادن ارائه و امضای مدیر گروه تا سه شنبه ازش تو جلسه گروه دفاع کنم. با خودم فکر کردم نکنه دنیا قراره سه شنبه تموم شه که اینقدر عجله داره و چرا اینقدر تو دور تندم. تو خونه مامان با شنیدن این حرفا کلی خوشحال شد و خواهرم ازم تعریف کرد که کار سه ماهو تو دوروز انجام دادم. گفت موضوع پروپزالو اون خرداد و بعد چارماه با بدبختی پیدا کرده و باید خوشحال باشم که اینقدر زود تکلیفم معلوم شده. ولی من همه اینا برام یهویی و بدون برنامه بود.دوشنبه:دوشنبه ساعت 11 دوباره رفتم دانشگاه و همه ادمای لازم بودن برای امضا زدن و بازم تو یه ساعت همه چی معلوم شد. با خودم فکر میکردم چقدر شبیه یه مهره شطرنجم و کیه که داره جابه جام میکنم و از اون بد تر کی قراره مهرمو بزنن و این برام دلهره اور بود.تو همون حال و تو اتاق استاد راهنمام دو تا دیگه از همکلاسیامم اومدن. دیدن دو تا ادم بعد یکسال برام خیلی خوشحال کننده بود و برای اولین بار ر تاریخ از دیدنشون خوشحال شدم. اون همکار بابام که پارسال توهم دوست داشنشو گرفتم، هم اومده بود...فکر میکردم قراره تا تابستون قطر بمونه ولی گفت دوره اش شش ماهه بوده و تموم شده. ازم پرسید چرا اینقدر عجله دارم و واقعا جوابی براش نداشتم. استاد راهنمام میگفت تو کنکور شرکت نکن و حیفه باید حتما اپلای کنی و من فقط با یه لبخند زیر ماسک میتونستم جواب بدم. بیرون اتاق یه ساعتی رو با اقای قاف اون یکی همکلاسیم حرف زدم و ازم کلی سوال درمورد پروپزال پرسید. گفت پارسال این موقع بش قول دادم رتبه یک میمونم و باید همه تلاششو بکنه تا ازم جلو بزنه ولی واقعا یادم نمیومد. تنها تصویری که داشتم تو همین سالن و بعد دفاع یکی از دانشجوهای مکانیک بود که مثل همیشه اقای قاف شروع کرد به پز دادن و اینکه رتبه یک من اتفاقیه و ترم بعد خیلی چیزا معلوم میشه(اون موقع با سه صدم اختلاف من یک بودم و اون دو...ولی اصلا مگه چقدر اهمیت داشت این عدادا؟!). گفت جواب دادم که تا میتونه بام رقابت کنه و معلوم میشه اخرش کی بهتر بوده. ازم تشکر کرد و گفت به خاطر حرفم بیشتر تلاش کرده و همه سعی شو کردم تا ازم جلو بزنه. میگفت حتما برای منم همینطور بوده ولی خب واقعا این یکسال تنها چیزی که بش فکر نمیکردم همین موضوع رقابت با قاف بوده(یعنی اصلا تو این یکسال یادم نبود که همچین حرفی زدم ولی خب چیزی نگفتم و بازم زیر ماسک خندیدم). تو اون لحظه انگار داخل یه خلا گیر افتاده بودم و اینقدر همه چیز عجیب بود برام که فکر میکردم الانست خ از در بیاد و نحوه دم انداختن باقالی پلو رو برام توضیح بده. تو راه برگشت به خونه مدام خ رو جاهای مختلف دانشگاه تصور میکردم و یادم میومد که چقدر تو تک تک این مکانا یه خاطره خوابیده. یه ربعی رو سر خیابون و جایی که تاکسی میگرفت برای خونش منتظر موندم و به روزایی فکر کردم که سرمو پایین مینداختم تا ازکنارش رد شم و چیزی بینمون گفته نشه. فکر میکردم با اونجا موندن شاید اون خاطره ها دوباره واقعی شن و حالم گرفته شد از اینکه کاش میدونستم این حرفا قراره تموم شن و کاش اونجوری نمیکردم و به حالش غبطه خوردم که الان جاییه که هیچ چیزی نمیتونه منو به یادش بنذاره...نه خیابونی نه صدایی نه دانشگاهی.سه شنبه:سه شنبه اومد و مامان از صبح بیرون بود برای روز مهندس. دلش خوش بود به اینکه دو تا خانم مهندس بیکار داره و حتما باید مقام شامخمونو ارج بنهاده (یا بنهانه یا هر چیزی نمیدونم از مصدر نهادن بالاخره). دو تا شال خرید برای من و خواهرمو و یه جعبه شیرینی تا هم بعد تصویب پایان نامه من بگردونه تو مجلس و هم این روز ابرومند تموم شه. معلوم نبود کی نوبت من میشه برای دفاع از موضوع پیشنهادیم و یه ساعتی رو منتظر نشستم تا به طرح موضوع من برسن. تو هشت دقیقه دفاع کردم و به راحتی قبولش کردن. و خب بعدش تو مایه ها چی شد... کی منو قشنگم کرده مست و ملنگم کرده بودم. این شد که بالاخره ساعت یک پنج اسفند 1399موضوع پایان نامم قبول شد و با فاصله یه هفته از چیزی که تو برنامه ام نوشته بودم بش رسیدم (یا رسوندنم نمیدونم)چهارشنبه و پنج شنبه:چهارشنبه و پنج شنبه بیشتر پیگیر ثبت موضوع تو ایرانداک و کارای جانبیش بودم ولی همچنان ناراحتم بودم که چرا خ هیچ کاری نکرد بعد اینکه دوباره بش پیام دادم...نمیدونستم باید کاری میکرد یا نه و یا اصلا حق داشتم ناراحت باشم از این بی توجهیش یا نه...اصلا چرا اینقدر باید رسوب میکردم تو قضیه که راه به راه دلم براش تنگ شده و چرا اینقدر متناقضم. بعد از ظهر برای بار پنجم دوباره پازلی که مدت هاست زیر تخته چیدم(اومدم زیر تختو جارو بکشم که نصفش بهم ریخت و به فنا رفت و به فلسفه تیکه هاش فکر کردم. اینکه هر تیکه ای در کنار اطرافیانش نقش پیدا میکنه و هر اتفاقی ام در کنار بقیه اتفاقا معنی داره. اینکه نمیتونم فکر کنم این وضعیت دردناکی که توش هستم یه جز جدا از پازل زندگیمه و باید صبر کنم تا کل منظره کامل شه. بعد تموم کردنش پازل قدیمی رو دیوار که پنج سالی از عمرم میگشذشت و مربوط به ایام جاهیلیت پسا کنکور بودو از دیوار کندم و با یه پیچ گوشتی و گوشت کوب افتادم به جونش. با خودم گفتم من هر کاری ازم برمیا و این که قابشو عوض کنم که کاری نداره...البته در این حین دوسه جا از دستمو به فنا دادم. رو تموم قطعات این پازل شماره زدم برای روزی که قاب بشکنه و برای بار ششم مجبور شم بچینمش و پازل قبلی رو گذاشتم پشت این پازل جدید. یه نامه با امضای تموم اعضای خانواده از شرایط کنونی هم نوشتیم واونم داخل قاب گذاشتیم...حالا نمیدونم برای ایندگان یا اینکه ده سال بعد خودمون بخونیمش و بخندیم.جمعه:جمعه برام خاستگار پیدا شد. اونم از تو سبزی فروشی(راستش نزدیک خونمون یه اقا سبزی فروش هست که سبزیاش گل داره ولی خب جمعه ام سبزی داره و برا همین یه صفی درست میشه جلوش که نگو). مامان یه کیلو ترخون و جعفری داد دستم و گفت یکی میاد درخونمون تا حرف بزنه با بابامون. اولش فکر کردم شاگرد سبزی فروش اومده ولی بعدش فهمیدم پسر همسایه اعظم خانم جاری خاله مامانمه که اونو تو صف دیده و از دختراش پرسیده. خب پس بالاخره یه خاستگار پیدا شد...میگم پیدا شد چون اصلا تو فکرش نبودم و هیچ شناختی ام از فرم و چارچوبش نداشتم. مامان میگفت تو که اینقدر زرنگی خب بیا این وسط شوهرم کن که دق تنها موندنتو نکشم و بابا میگفت به یه بار اومدنشون میارزه و همینجور تجربه کسب کن تا یهویی هول نشی بپری وسط یه زندگی. میگفتن پسره هم رشتته و تو اداره برق کار میکنه و خدا رو چه دیدی شاید خاستی و شد. این وسط اومدن این طرف کلی خوشحالم کرد نه که از بی شوهری در سختی و مضیقه باشم ولی خب دلم خوش شد که شاید یه ادم دیگه بتونه منو از این همه فکر الکی بیرون بیاره. این سواستفاده از اون پسر از همه جا بی خبر بود ولی خب منکه خودم حرکتی نمیزدم شاید اون کاری میکرد که وضعم بهتر شه و از فکر خ دربیام. قرار شد بعد از ظهر همون روز مامان و خالش بیان خونمون و درمورد توافقات اولیه صحبت کنن. اقا بزارید یه چیزی رو از اول بگم. من از اون دخترایی نیستم که خواستگارا پاشنه در خونشونو در آورده باشن یا هر کی ببینم یک دل نه صد دل عاشقم شه...نه اتفاقا باید طرف یه چیزیش بشه که بخاد از من خوشش بیاد. یه اعتراف دیگه ام باید بکنم که تا حالا خاستگارایی که داشتم به انگشتای دوتا دست که سهله به یکیشم نرسیده. تازه تو این شرایطم که هیچی... کدوم پسری همیچن ریسکی رو قبول میکنه تا بخاد نصف حقوقشو برای مرغ و گوشت و روغن هزینه کنه...خب میشینه خونه باباش غذاشم میخوره. داشتم میگفتم تو این شرایط بالاخره یکی پیدا شد و من اینو گذاشتم به حساب سحر و جادوی این هفته. خیلی زود فهمیدم خود پسره و خانوادش کلا دارن اشتباه میزنن و من هیچ شباهتی به دختر دلخواهشون ندارم و خب صد البته اون پسرم برای ما مناسب نبود. موقع رفتن مامان جواب رک و راستی بشون نداد ولی من مطمئن بودم که خودمو از چاله درنمیارم بندازم تو چاه. بالاخره پسره اومد سراغ خاله و مامانش و به اصرار اونا یه سرم اومد بالا تا مثلا من ببینم شازده پسرشونو. پسره از اونا بود که با شاهم فالوده نمیخورد و انگار منتظر بود به محض ورودش تعظیم کنم که سرورم خوش امدید. شلختگی و موهای نامرتبشو گذاشتم به حساب اینکه خبر نداشته قراره مامانش پرده نمایی کنه ازش ولی اینکه ی جوری نگاه میکرد انگارمنت گذاشته و تشریف فرما شده رو رو هیچ حسابی نمیشد گذاشت. یه کاپشن بادی قهوه ای تنش کرده بود و تو مایه ها کیم بود.ماسکشو تا زیر دماغش پای اورده بود و مدام تو ذهنم میگفتم خب بکش بالا اونو بذار نمای بهتری ازت داشته باشم. البته هر دو دقیقه یه بار یه حاج خانم بفرمایید دیگه مزاحمتون نمیشیم حواله مامان خودش و ما میکرد. بعد رفتنش تا شب اداشو درمیاوردم و مامان میخندید. خودشم فهمید فرق بین من و اون مثل وای فای و واکمنه (حالا فرقی نمیکنه هر کدوممون چی هستیم) و قرار شد دیگه نیان. ولی خب اینم باحال بود.خب بالاخره هفته پیش تموم شد و راستشو بخاید از جمعه تا الان که سه شنبه هیچ کاری نکردم. یعنی همین جوری به صفحه لپتاب زل زدم و الکی ناراضیم...نه میدونم به چی و نه میدونم چرا. ولی خب چیزیه که هست. اگه زخم بستر نگرفتم از یه جا نشستن هفته بعدو شروع میکنم...فقط امیدوارم منطقی تر و یکم اهسته تر پیش بره.mahanmahanTue, 02 Mar 2021 13:19:35 +0330https://virgool.ir/@mahan.siadat/و-همچنان-من-یک-دخترمقسمت-دوم-ubd73qttrmgfتو پست قبلیم در مورد تموم روزایی که دختر بودم نوشتم. تازه رسیدم به جایی که شونزده سالم بودم و یه نمونه کامل و مناسب برای تحویل دادن به همسر اینده. از اونجا به بعد منم مثل خیلی از دخترا شیطونیای یواشکی زیاد داشتم...البته فکر نکنم مامان بابام زیاد باشون مشکل داشتن ولی خب چیزی ام در مورد مشکل نداشتن نمیگفتن. این شد که اولین بار در استانه شانزده سالگی و خیلی یواشکی به ارایشگاه رفتم. اولش قرار بود یه تغییر کوچیک باشه ولی بعدش کلی با قبل فرق کرده بودم و همین معنی خواستن والدینم به مدرسه رو داشت. شاید این حرف برای خیلی از دهه هشتادیا عجیب باشه ولی در روزگار ما بودند دخترایی که به محض ازدواج لیاقت تغییر صورتشونو پیدا میکردن و بر اساس تصورات مدیر مدرسمون یه دختری با اون فرم ابرو و صورت یا ازدواج کرده یا خرابه (واقعا معذرت میخام برای بکار بردن این کلمه، مگه دختر میوه و گوشته که خراب شه ولی خاستم کلمه خودشو بگم). راستش مامان هیچوقت درمورد اون روز و حرفای مدیر حرفی نزد بام و فقط به جمله من که بالای لب تو بند مینداختم به ابروهات چیکار داشتی بسنده کرد. ولی خب این حرفش بیشتر شبیه این بود که با اینکار دختر خوبی نبودم و مدیر درمورد ظاهرم از خودم محق تره . همیشه فکر میکنم مامان بین دوراهی حق و انتخاب قرار داشته. حقی که مجابش میکرده خیلی چیزا رو امتحان نکنه و فقط از پنجره کوچیک ذهن بقیه دنیا رو ببینه و انتخابی که تلاش میکرده به چشمش بیاد و بذاره تو هر چیزی سخت گیر نباشه. اره برای همینه که شب تولد بهشاد اجازه داد برم و دو ساعت بعد به خاطر حرفای خاله که مختلطه هر یه ربع زنگ میزد ببینه در چه حالیم.همون سال هم ایستگاهی سرویس مدرسم یه پالتو قرمز خرید...خب اینکه چیزمهمی نیست درسته ولی صحنه بعدش که هر روز دو تا دختر قرمز کنار هم وایمیسادن یکمی چیزی بود (من به قرمز پوشی عادت دارم تقصیر اون بود که خرید☹) همونجور که گفتم مدرسه من خارج شهر و تو کمربندی شهر بود برای همینم از ساعت7 صبح باید منتظر سرویس مدرسه میموندیم. تو یکی از همین روزا موقعی که سرمون تو کتاب بود، با جمله سلام گوجه به خودمون اومدیم. یه پسر که مطمئنا از ما کوچیک تر بود هر روز صبح اینو میگفت و ازمون رد میشد. بعد یه مدت دوستاشم همراه خودش میورد و ما هم مثل دخترای با ادب کتابا که جواب مزاحم نمیدن منتظر میموندیم تا مسخرشونو بکنن و برن (حتی یه بار هفت صبح پیاز اورد برامون که بزنید املتتون خوشمزه شه). هر روز ما صبر کردیم و اونا ادامه دادن تا جایی که با کل کلاسشون میومدن گوجه میگفتن و میرفتن تا بالاخره یه روز این کارم براشون عادی شد. از فردای اون روز با این تفسیر که ما دخترای سر به زیری هستیم اذیتای جدیدتری میورد. مثلا یه بار کبریت روشن کرد تا بکنه تو تخم چشمامون و یه بارم کارتون چسبوند رو دیوار پشت سرمون که گوجه دو کیلو هزار. بعد دو ماه و نزدیک عید بالاخره بابای هم ایستگاهیم فهمید و اولین مواجهه اش این بود. من به این دختره کاری ندارم اصلا نمیدونم از کجا میا که اینجوری لباس میپوشه...تو چرا خودتو مضحکه کردی. از فردای اون روز تا اخر دبیرستان ندیدم اون دختره پالتوشو بپوشه و تنها گوجه جمع موندم....ولی واقعا چی میشد اگه باباش به جای دخترش انگشت اتهامشو سمت مزاحما میگرفت یا خودمون اینقدر جرئت داشتم که نذاریم مسخرمون کنن....میدونم همه اونایی که اون روز ما رو میدیدن میگفتن کرم از خود درخته ولی با علم به این هنوزم قرمز میپوشم تا چشمشون در بیاد.بیخیال ....روزا گذشت و گذشت تا کنکوری شدم. البته این وسطا یه چنتا اتفاق ریز افتاد که بازم یادم بیاره دخترم و هر کاری نباید بکنم. مثلا اون روزی که برای محمد (همون سواستفاده گر معروف) توضیح میدادم امتحان شیمی رو 3 شدم و دلیلشو معظلی به عنوان پریود نام بردم. شما تا حالا خارج شدن دود از کله خاله تون رو دیدید؟ یا سرخ شدن زنداییتون از فرط خجالت...من اونروز دیدم. البته بعدش سخنرانی مامانم برای اینکه چرا باش حرف میزنی پس فردا خالت میگه این دوتا باهم تیک میزنن حیا و خجالت حالیت نمیشه ام گوش کردم. این شد که به دانشگاه رسیدم و همچنان دختر بودم. موقع انتخاب رشته سختی زیادی برای دختر بودنم نکشیدم چون درواقع با یه سوتفاهم گذرم به یه رشته پسرونه(به گفته اونا) افتاد و چون خاهرمم قبل من همون رشته رو میخوند کسی تصمیم نداشت یاداوری کنه دختری...عیبه. اینجای کار یکم از دوز دختر بودنم کم شد و خوشحال بودم ادمای زیادی اطرافم هستن که دیدشون بم بر اساس انسان بودنمه نه جنسیتم. اینجای کار قضیه برعکس شد و به جای خانواده و ادمایی که مدام یادم میوردن دخترم این وظیفه به دخترای اطرافم رسید. اطرافم پر شد از دخترای هم سن و سالم که خودشونو ضعیف و نیازمند حمایت میدونستن. که شکننده بودن و برای همین باید پشت ویترین نظاره گر خیلی چیزایی بودن که سالها از نزدیکی بشون ترسونده شده بودن. که درس میخونن برای اینکه مادر بهتری باشن و این زن بودن بشون قدرت میداد نه تفکرشون. این شد که منم پا به پای اونا فکر کردم و خیلی جاها هم عقایدشو محکم بغل کردم تا عقاید خودم شن.در واقع من از این دختر بودن ضربه میخوردم و اینو تاوان این گناه میدونستم. تو اون اوضاعی که دخترا تو سلف تعداد پیشنهاداشونو میشمردن و اینو نشونه ارزشمندی میدونستن منم کنارشون چرتکه مینداختم. تموم روزو با اونا میگشتم و تلاشاشون برای به چشم اومدنو تحسین می کردم.یه بار یکی از دوستام (البته بهتره بگم همکلاسیام) از طرف من به همکلاسی مورد علاقمون پیام داده بود که ماهان ناراحت میشه بش سلام نمیدی و حواست بش نیست...الانم داره غصه میخوره از بی توجهیت (البته تو اون لحظه داشتم ابنبات چوبی میخوردم وسط سلف و تمرینای نقشه کسی رو بدون خط کش رسم میکردم). این ماجرا گذشت و من نفهمیدم تا وقتی که اون پسر بم نزدیک تر شد و موقع فهمیدن دروغ دختره، کارشو توجیه کرد. که فلانی دختره چاره ای نداشته خودش که نمیتونسته جلو بیا پیشنهاد بده....میخاسته از طریق تو بش توجه کنم ... بالاخره از تو مایه گذاشته چون تنهایی(یه جورایی با خط خطی کردن شخصیت من خودشو پررنگ کنه و بگه هر چی ماهان عیب داره من ندارم). خب چه عیبی داشت بره بگه فلانی من از تو خوشم میا...اصلا دختر بودن به نفر دوم بون چه ربطی داره.ترم سوم بودم که یکی از پسرای هم رشته ایمونو برای کار دانشجویی مسئول بوفه کردن و خب اونم علاقه مند به فروختن پفک به دخترا، ول کن پنجره سمت ما نبود. یه بار قبل کلاس تنظیم خانواده با لیلا داخل بوفه نشسته بودیم که دیدم تو گویی کک در شلوراشه و عمرا بخاد اروم بگیره. اخرش به حرف اومد که میخاد پد بخره ول چون این پسره پشت پنجره ست روش نمیشه. اونجا بود که درد دلش باز شد و گفت فکر نمیکرده نیازش شه چون سهم این ماهش تموم شده...سهم این ماه... مگه کوپن داره اخه؟؟؟و در نهایت گفت روش نمیشه از باباش پول اضافه بگیره چون باید بگه برای چی میخا و مجبوره با یه بسته هر سیکلو تموم کنه. خب این برای شما هم عجیبه، برا منم بود ولی به تموم اعتقاداتم قسم که راست میگم...وقتی اینو شنیدم نزیک بود شاخ دربیارم، گذشته از خجالتش برای پسر پشت پنجره بوفه یا خجالتش از باباش برای پول گرفتن، از اینکه چه بلایی قراره سرش بیاد و مریض میشه اینجوری، برای چیزی که طبیعت بدنشه و نیازی به سانسورش نیست مغزم قل قل میکرد و درنهایتم نذاشت سراغ فروشنده بریم و کل دانشگاهو برای یافتنش شخم زد.قبل تر بتون گفتم که دانشگاه رو به روی خونمونه و خب همه میدونیم که همیشه نزدیک یه دانشگاه یه پارک هست به عنوان پارک دانشجو. یه بار که با یکی از دوستام پیاده برمیگشتیم موضوعی رو عنوان کرد تحت اینکه اگر پسرا خونتونو دیده بودن از فرداش میموندن خواستگاریت...آیا من نیازی داشتم که از پول یا هر چیزی مایه بزارم برای جذب بقیه؟ خب اونی که خونه ما رو ببینه بیا سمت من دوتا خونه ببینه میره سمت یکی دیگه. اونروز بش نگفتم برای این خونه بابا روزی 18 ساعت کار میکنه به جز پنجره هاش و زمینش بقیش از دم قسطه. اصلا مال اونه به من ربطی نداره که بخام امتیازش بدونم برا خودم...اصلا این چه امتیازیه که منو متمایز کنه مگه من فروشی ام که اکازیون باشم یا نه. اونروز اینو گذاشتم به حساب ندونم کاریش و اینکه نمیتونم چیزی رو که باور داره شخم بزنم تا باورای خودمو پیدا کنم.ترم پنجم بودم که بالاخره منم مثل بقیه دخترا دوست داشتن یه ادمو تجربه کردم و خب همون یه بارم پیش اومد برام. تا حالا خیلی از بدی و اشتباهات خودم و اون نفر نوشتم ولی درمورد یه چیزی واقعا براش خوشحالم. اینکه هیچوقت کاری نکرد از دختر بودنم احساس ضعف کنم و بیشتر اوقات به عنوان یه انسان نگام میکرد نه دختری که با جنسیتش تعریف میشد و معنی میگرفت. از این بابت همیشه ازش ممنونم وگرنه ممکن بود منم مثل خیلیا با جنسیتم بخام به خاسته هام برسم و دوست داشتنو با یه دختر حرف گوش کن ضعیف، اشتباه بگیرم.گفتم که رشته تحصیلیم یعنی برق باعث میشد کمتر به دختر بودنم فکر کنم ولی خب خیلی جاها هم نزده میرقصیدم که اخخخ دیدی منم دخترم...الهی بمیرم برای این خفت پدید اومده و در نهایت خیلی مواقع الکی ترسیدم، خودمو سانسور کردم و حتی با ضعیف دونستنم بهونه هر کاری رو داشتم. در عین حال مراقب بودم که ابرو خانوادم حفظ شه و ارمان های انقلابو برباد ندم.و اما ترم اخر لیسانسم که کلا هشت واحد بیشتر نداشتم. اونروزو کامل یادمه. تازه مسئول نهاد رهبری دانشگاه عوض شده بود و به جای حاج اقای روراست و مورد علاقه همه دانشگاه، یه حاج اقای اقای اسفالت نگاه کن نا به هنجار اومد. میگم نابه هنجار چون روزی که دید کلاس انقلابم با ماشین تداخل داره راضی نشد با پسرا واحدشو بردارم و اعتقاد به نه ترمه شدنم داشت. میگفت تا جایی که میشه یه کاری رو با خانم ها انجام داد ضرورتی نداره خودتونو در معرض دید و صحبت با نامحرم قرار بدید و با دور موندن از گناه راه شیطانو ببندید...شما بودید عاشق این طرز فکرش نمیشدید؟؟؟اون روز بعد کلی خاهش تمنا قبول کرد نامه شو امضا کنه (حتی اشکمم دراورد) تا به کارشناس گروه بدم ولی بعدش که سه تا نامه قبلیم با همین مضمونو برای بقیه عمومیا دید عصبی شد و داغ کرد. حق به جانب به نوک قرمز خودکارش نگاه میکرد تا نگاهش به مانتو قرمز من نیفته و گفت: خانم چه دلیلی داره همه درسا رو با پسرا برمیدارید..انگار خودتونم از خداتونه...استغفرالله. تا اون لحظه خودمم به این فکر نکرده بودم ولی مگه چه عیبی داشت بالاخره تو دانشگاه ما دختر اینقدر کمه که به زور کلاس عمومی تشکیل میشه براشون و به امید تشکیل اون موندن صبح ایوب و عمر نوحو میطلبید... تازه اگه تداخل پیدا نمیکرد...بعد مگه پسرا چه ایرادی داشتن ما که همه کلاسامون با هم بود حالا انقلاب چی داشت که نشه دیدشون. اگرچه اونروز حاج اقا راضی نشد و بالاخره مجبور شدم از چهل نفر دختر امضا بگیرم برای یه گروه جدید انقلاب فقط خانم ها هشت صبح شنبه. البته به محض ورود به کلاس سه تا پسر هم بودن که درسو با گروه دخترا با موافقت حاج اقا برداشته بودن. منتها فکر کنم حاج اقا یا تو تشخیص جنسیتشون مشکل داشته یا میخاسته تقوای الهی مارو امتحان کنه که نخوریمشون....شایدم چک کرده دیده کبریت بی خطرن برای انبار باروت.همه اینا رو برای اثبات 23 سال دختر بودنم نوشتم و الان حتی نمیدونم به جز این دختر بودن چی دارم. ماه پیش که پالایشگاه ماهشهر نیرو و میخاستو و بابا گفت دختری نمیشه هر جایی بری اینو فهمیدم. یا دیشب که استخدامی پتروشیمی اراکو دیدم دوباره یادم افتاد که دخترم...اینبار حتی بابا هم راضی بود چون اونجا زیادی دور نیست ولی جلوی مهندس برق یه توضیح فقط مرد گذاشته بود. میترسم از روزی که دکترا بگیرم و برای هیئت علمی هم شرایط فقط مرد اضافه شده باشه یا اینکه تلاشمو کنم برای تاسیس یه شرکتو و مدیر عاملش یه مرد باشه چون خودم دخترم و کسی بم اعتماد نمیکنه.راستش من اصلا فمینست نیستم که بخام از حق خودم به عنوان یه دختر دفاع کنم...کلا یه جورایی با این موضوع مشکل دارم. ولی این برچسب زدنه داره خودم و زندگیمو نابود میکنه. وقتی میبینم منم شش سال تلاشمو کردم تا به عنوان یه مهندس برق دیده شم و تو همه اگهی های استخدامی جلوی مهندسی برق زده فقط مرد، دل زده میشم از دختر بودنم. اونجاست که دلم میخاست تو پروپرتیس وجودم میرفتم و این جنسیت بای دیفالتو به کاستوم ستینگ تبدیل میکردم. دوست دارم فریاد بزنم و بگم من تو همه درسای کنترل صنعتی ماکس کلاس شدم و هم پای همه پسرا کابل کشی و برنامه نویسی کردم ولی بازم اون نفر اخر میتونه پای پی ال سی وایسه وی من نه ...همون پی ال سی زیمنسی که یه سال عمرمو صرف خوندن راهنماش کردم و همه چیشو از برم. دوست دارم تموم لحظه هایی که اولین نفر ران میگرفتمو به رخ تموم ادمای اطرافم بکشم تا نخان لیاقت و جایگاهمو بر اساس جنسیتم مشخص کنن....من دلم میخاد انسان باشم ولی حیف که دخترم.راستی کی تضمین میکنه که ده سال بعد به جای یه مهندس موفق تو حوزه برق، ماهان یه مادر افسرده با دوتا بچه نق نقو و بی تربیت نباشه؟به راستی این جهنم به تقاص کدامین گناه است...به کدامین گناه حکمم را دختر بودن بریدنددددد( نیچه و فروسی برید کنار که ماهان خیلی ادبی شده). اصلا به من چه همه اینا.... به قول کوثر برم نون و ماستمو بخورم.راستی پس فردا تولد کوثره. از همین تریبون بش تبریک میگم و ارزوی خوشبختی و سلامتی براش دارم.mahanmahanSun, 14 Feb 2021 17:59:41 +0330https://virgool.ir/@mahan.siadat/و-همچنان-من-یک-دخترم-ffohxuo2bvqeمن یه دخترم...سال های زیادی داره میگذره و من همچنان یه دخترم...یعنی از اولم همینجوری دختر بودم. در واقع از روزی که به دنیا اومدم.همون روزی که بابا به زور مامانو میبره بیمارستان تا بچه ای که راحت لم داده و اصراری به تولد نداره، رو به زور دنیا بیاره. حتی دو ساعت بعدش که زنگ زدن خونه عمه تا به خواهرم خبر عروسک کوچولوشو بدن باز هم دختر بودم...حتی موقعی که عمه آه کشید و آرزوی ورژن های پسرونه تری رو برای بچه های بعدی داشت باز هم دختر بودم. خب این طبیعیه...اره طبیعیه ولی شاید غیرطبیعی بودن اتفاقات ازبعد از ظهر همون روز شروع شد که دخترعموی مامان هم تو همون بیمارستان پسرشو به دنیا اورد و با فاصله یه طبقه از اتاق مامان بستری شد( اون تو اتاق خصوصی و مامان اتاق کارمند پسند). این شد که همه فامیل روونه شدن برای دیدن پسردردونه حاج عباس(حمیدرضا) و نوه حاج حسین که متاسفانه دختره(ماهان)...قیافه ادما رو با گل و شیرینی تصور کنید وقتی اول طبقه سومو برای ملاقات پسر دردونه انتخاب میکردن و بعد با کمپوت سیب به طبقه دوم میومدن برای دلداری دادن به زنی که بعد نه ماه سختی نتیجه قابل قبولی به دست نیاورده و با فاصله دوسال دوباره دختر دار شده. البته مامان میگه این وسط یکی هم به جای کمپوت سیب، براش روغن محلی اورده و خب بعدش عنوان کرده کاریه که شده غصه نداره حالا... اینو حداقل بخور که دخترت جوون بگیره بعدا تو زندگی و بچه داری کم نیاره. دو هفته بعد تولدم اپاندیس مامان تو شکمش میترکه و راهی بیمارستان میشه. حالا کاری ندارم که تو اون همه چکاب قبل زایمان و معاینه دکتراش نفهمیدن فقط موندم چرا خودش جیکش در نمیومده درد داره...بگذریم بعد سه هفته نوه حاج حسین(ماهان) تبدیل به دختر پر خرج فامیل میشه که هم مامانشو روونه بیمارستان کرده و هم شیر خشک میخوره و پسر حاج عباس(حمیدرضا) تبدیل به پسر خوش قدم فامیل میشه که باعث شده زنداییش در بانک فلان یک عدد پتو غیر پلنگی(خیلی مد بوده اونروزا انگار) ببره و به دلیل خوش اشتها بودن علاوه بر شیر مادر، شیر خشک هم میخوره(البته اینم بگم که بعد سه روز گرسنگی بالاخره یکی راضی میشه شیر خشک بخره برای ماهان و تا این لحظه انجام این حرکت زشتو کتمان میکنه...حالا امیدوارم در بازجویی های بعدی به حرف بیاد که هدفش از شیر خشک خریدن چی بوده و از عذاب وجدان نجات دادن دختری که من باشم دربیا). خب تا اینجای کار فکر کنم فهمیده باشید در چه شرایطی چشم به جهان گشودم (خداروشکر ادم معروفی نمیشم وگرنه ویکی پدیا درمورد این موضوع چی میخاست بنویسه!)راستش الان که اینو میگم شک دارم پدر و مادرم هم تو این برچسب زنی مقصر بودن یا نه...به هر حال مامان که تا به خودش بیا تو بیمارستان بوده و بابا هم که دائما مراقب اون بوده....نمیدونم به هر حال ماهان به عنوان دومین دختر خانوادش و در کمال بدبیاری برای سایرین به دنیا اومد. بذارید یکم جلوتر برم وگرنه تا شب تو همین سکانس تولد میمونم.میگن همه ادما تو پنج شش سالگی مفهموم جنسیت رو درک میکن و متوجه تفاوت ساختار بدنیشون با بقیه میشن...خب احتمالا برای منم همینطوری بوده. تو همین روزا بود که خاله مریم پیشنهاد داد من و خواهرم و دختر خودش بریم کلاس ژیمناستیک. وقتی به دلیلش فکر میکنم دلم میخاد همین لحظه بر اثر برق گرفتگی با سیم شارژر لپ تاب یا حداقل خفگی باش بمیرم. خلاصه تئوری خاله مریم با سانسور به این شرح بود که تمرینات ژیمناستیک با تاثیر بر ساختار لگن و انعطاف ماهیچه های درگیر سبب تناسب اندام، جذابیت جنسی بالاتر و هم چنین زایمان راحت تر می شود. اینکه چقدر تئوریش درسته رو نمیدونم ولی خداییش اون زمان(یعنی 16 سال پیش) اینو از کجاش اورده بود اخه؟ بگذریم این شد که مصلحت جمع بر این شد که سه تایی بریم کلاس ژیمناستیک و خب این ماجرا تا هشت سال بعد هم ادامه داشت. اینجوری شد که این دختر بودن برام معنی عروسک جنسی یا دستگاه جوجه کشی رو پیدا کرد و همچنان همینم موند. قبل از اینکه این هشت سال کله ملق زدن سه تاییمون رو به خاطر به خاطر آینده بهتر، فرزندان بیشتر رد کنم، میخام یه خاطره دیگه ام تعریف کنم. وقتی شش هفت سالم بود داخل یه شهرک صنعتی داخل یه شهرستان نفت خیز زندگی میکردیم. دور بودن این شهرک از فضای شهری باعث شده بود که منطقه خطرناکی باشه مخصوصا برای خانوما. از طرفیم به خاطر چرخیدن چرخ صنعت تا کیلومتر ها اثری از مرد های خانواده دیده نمیشد و همین مسئولین رو به فکر مراقبت از نوامیس ساخت. کار رو با فنس بندی اطراف شهرک و استخدام نگهبانای بومی از روستاهای اطراف اونجا شروع کرد و بعد مدتی همین مراقبت نتیجه عکس داد. قضیه از این قراره که دختر یکی از همسایه ها مدت های زیادی توسط یکی از نگهبانا اذیت میشده و به خاطر نا اگاهی جیکش درنمیومده و اخرش کارش به بیمارستان رسیده. این خاطره رو اصلا یادم نمیا و بیشتر بر اساس تعریفای مادرم دارم مینویسم ولی چیزی که مشخصه پایمال شدن حقوق یه دختر بی گناه چهارده ساله به خاطر تابو انگاری های پدر و مادرش و دست درازی یه پسر به خاطر طعمه دیدن اون دختره. بعد اون قضیه خانواده اون دختر اسباب کشی کردند و فقط نگهبان سر کوچه ما رو عوض کردن(واقعا مسئولین هیچوقت عوض نشدن)نمیدونم چی میشد اگه مادر اون دختر صحبت درمورد مسائل جنسی رو خجالت اور نمیدونست و پدر و مادر اون پسر اینقدر محدودش نمیکردن که مثل یه گرگ گرسنه منتظر دریدن یه طعمه باشه(چقدر خودم از مثالی که زدم بدم اومد). چهار سال بعد که مامان اینا رو تعریف میکرد فقط به خاطر چیزی ارزشمند و نگهداشتنی تا عروسی، برای دختراش نبود...حتی از ترس تجاوز و بی آبرویی هم نبود...یعنی خودش گفت نیست و با جمله چون دخترید شروع کرد. بگذریم... تصور من از اون روزا موجودی به عنوان دختره که به جز وظایف فرزنداوردی و لذت اوری، وظیفه مراقبت از خودش و ابروی خانوادشم داره. حالا اینکه همچنان این باگ تو سرمه که سرنوشت مهتاب بعد ازارهای اون پسر چی بود و چرا اون پسر هم به اندازه مهتاب مقصر شناخته نشد هم تو سرمه.یواش یواش داشتم به سن نوجونی میرسم و این شروع یه سری تغییرات بود تو روحیات و بدنم. یادمه یه سال دسته جمعی رفته بودیم زیارت (چقدر من بامزه ام یخ نکنم یهوو). شب عید بود و هتل گیرمون نیومد و با یه وضع اسف باری 24 نفر یه اتاق تو یه مدرسه گرفتیم با کارت فرهنگیان شوهر خاله و همونجا شب رو صبح کردیم. اون شرایط برای همه سخت بود ولی برای من که اسم خفیف دارم و پسر خالم که لوزه سوم داشت و مدام سرفه میکرد سخت تر. این شد که نصف شب دوتایی جمع کردیم و رفتیم زیر نور ماه و تو حیاط مدرسه خوابیدیم. البته به نیم ساعت نکشیده مامورین کمیته گرفتنمون و اولین واکنش مامانم بعد این اتفاق این جمله بود محمد که کاری بات نکرد؟ مگه نگفتم با پسرا نگرد حالا رفتی کنارش خوابیدی؟خب اون لحظه من در مورد تموم لحظات زشتی که ممکن بود بین ما دونفر اتفاق بیفته میدونستم و اونم مطمئنن میدونست، ولی چه دلیلی داشت بخام اون لحظه بش فکر کنم وقتی این اتفاق نمیفتتاد...چرا دلسوزی اون برای این که تو حیاط تنها نباشم به عنوان سواستفاده از غفلت مامان بابام شناخته شد و چرا برچسب چون دختری کنار پسرا نباش روم خورد؟خب حالا برگردیم به دوان اوج من که توانایی به دنیا اوردن یه شش قلو (البته شش تا پسر کاکل زری) رو به لطف تئوری خاله شیرین داشتم. تازه بعد هشت سال من و خاهرم و دخترخالم داشتیم به جاهای خوبی میرسیدم که خاله تئوری دومشو داد. با خلاصه این تئوری بر این اساسه: با توجه به تغییرات بدنی سه فرد مذکور در دوران نوجوانی و نظر به اهمیت حفظ ارزش های دانسته تا زمان ازدواج و با توجه به سنگین بودن ورزش ژیمناستیک برای بعضی نواحی، حکم قبلی ملقی و منتفی می گردد. البته این تئوری بند های دیگه ایم داشت مثلا اینکه الان به جای ژیمناستیک باید بریم ووشو چون همچنان تناسب اندام مهمه و هرگونه دویدن و بالاپایین پریدن پیگرد قانونی دارد. (البته این بند به لطف اهمیت حفظ ظرافت و لوندی هیچوقت عملی نشد و در حد یک بند خالی باقی موند...هیچ وقت نفهمیدم این چه ربطی به اون داشت ولی بند های خاله مریم قابل اصلاح و تجدید نظر نبودن)اینجای قصه به بعدو اگه دختر باشید کاملا میتونید بفهمید. البته کاری ندارم که پسرا هم بخونن چون الان کلا مرزبندی تو ذهنم وجود نداره که بخام جداشون کنم ولی دخترا فکر کنم این تجربه رو زیاد دارن. تو شونزده سالگی و همزمان با زمانی که مراقب اندام و ظرافتم بودم و همچنین با پسرا حرف نمیزدم دو تا اتفاق افتاد...اولیش تغییر بزرگی در ساختار بدنم که بلوغ نام داشت و دومی خارج رفتن دایی بود. اولی با جمله هیس هیچی نگو...زشته و عیبه شروع شد و با خجالتم خوب چیزیه ادامه پیدا کرد. روزای نوجونیم گذشت و نفهمیدم چرا باید به معلمای مرد مدرسه بگم به جای کمردرد، معده درد داشتم که دیر اومدم سر کلاس و چرا باید از فروشنده مرد پد نخرم. تو همون حال دایی محمد پنج سال بعد از طلاق از همسر اولش و یک سال بعد ازدواج مجددش رفت مسافرت و خوش گذرونی. البته اسمشو زیاد نمیشه گذاشت خوشگذرونی چون بعد برگشتنش و بعضی شواهد موجود در ساک سوغاتی ها زنش یه دوماهی رو قهر کرد و از دماغش دراومد. اخه دایی... اخه بردار مامان من ...شما که رفتی یه حرکتایی زدی چرا مدارکشو از بین نبردی. با این ماجرا عده زیادی از فامیل اول حق رو به زن دایی در شرف زایمان دادن و در نهایت اخرش به این راضی شدن که بالاخره مرد بوده حق داشته...حرفشون سرک کشیدن تو زندگی خصوص و زناشویی یه زوج جوون بود و اینکه مردی که ماه ها سوپاپشو زنش خاموش نکنه چاره ای جز بودن با بقیه رو نداره. زندایی ام انگار راضی شد و شاید به خودش قول داد بهتر وظایفشو انجام بده....خب حالا متوجه شدید چرا سفر رفتن بی اهمیت دایی رو جز اتفاقای مهم نوشتم. این اتفاق برای من خیلی مهمه چون همه کسایی که دایی رو محق میدونستن برای خیانت چند سال پیش زن سابقشو به همین حکم محق میدونستن برای طلاق گرفتن...با اینکه خیانت زن دایی جنسی نبود و مربوط به حسی بود برای قبل ازدواجش.این داستان ادامه دارد...mahanmahanSun, 14 Feb 2021 12:45:48 +0330https://virgool.ir/@mahan.siadat/در-جست-و-جوی-خوشبختیاین-قسمتماهان-با-انگیزه-می-شود-flbzdrzcyab6الان باید صبح زود باشه و با کلی انگیزه از خواب بیدار شده باشم...ولی نیست. حتی فکر نکنم ذره ای انگیزه تو بیدار شدنم داشته باشم وگرنه بعد یه ساعت وول خوردن تو تخت به اصرار مامان پا نمیشدم. همیشه این موقعا تو جواب مامان بهونه سردی هوا رو میگیرم و میگم این وقت صبح هوا رو ازم بگیر ولی پتو رو نه و اونم مثل هر بار میگه میتونم با پتو بیام سر صبحونه. میدونه صبحونه نمیخورم و اینم یه بهونست برای نموندن تو اتاق سردم. اتاقی که روزهای زیادیه از بابا میخام به جای دو تا شوفاژ بی جونش برام بخاری نصب کنه و نمیکنه. میگه برخلاف مجوز ساخته و نمیدونم چه صنمی داره با نظام مهندسی که اینقدر وفاداره به مقرراتش. دوباره فکر میکنم سرماخوردم و با این فکر که تو کوچه بخابم گرم تره خودمو پتو پیچ میکنم و استند بای منتظر میشینم. باید همینجوری بشینم تا ده دقیقه بعدش که مامان دوباره بم سر میزنه ولی اینبار با غر و یکمی اخم. زمانشو خوب بلد شدم هیچوقت بیشتر از هشت نه دقیقه طول نمیکشه و باید قبل اون خودم دل بکنم از پتو و خواب. درست یکمی بعد بیدار شدن یاد کارای امروزم میفتم و دلم میخاست به جای وسط یه شهر پر دود تو یه چادر عشایری بیدار میشدم...اینکه به جای دلهره تموم کردن پروژه، استرس گرسنه موندن گوسفندا بیدارم کنه و تا ظهرو تو مراتع اطراف چراگاه شون میگذروندم نه بین این سایتای چینی و انگلیسی. این دفه خندم میگیره از تصوراتی که فقط حواسمو از زندگی یکنواختم پرت میکنه و مجابم میکنه از اتاق بزنم بیرون. مثل همیشه زل میزنم تو آینه و پف زیر چشمام نوید از ده ساعت خوابو میده نه پنج شش ساعت....این حجم از پف واقعا حقم نیست...میدونم این نباید قیافه ادمی باشه که میخاد هر جوری شده زندگیشو جم و جور کنه بیشتر شبیه ادمایی شدم که تو هفته سوم ترک هستن و به امید زنده بیرون اومدن از کمپ ادامه میدن. با یه چایی تلخ زندگی امروزم شروع میشه و اول از همه فکر میکنم که چقدر وقت دارم...خب سه روز...وقتی پنج روزه مشغول ران کردن برنامم و جواب نمیده این چندروزم جواب نمیده و نا امید میشم. ولی مثل همیشه یاد دقیقه نودایی میفتم که مشکلشو پیدا میکنم و میفهمم الان زوده برای جواب گرفتن و الان فقط باید منتظر بمونم. اینبار به خودم بد و بیراه میگم که چرا بین این همه موضوع دست انداختم به چیزی که اینقدر جدید بود و چرا مقاله قدیمی تری برای شبیه سازی انتخاب نکردم. بعدش مثل هر روز لوله تفنگمو میگیرم سمت نویسندشو و میگم تو چرا اینقدر گنگ نوشتی و چی ازت کم میشد بیشتر توضیح بدی. مثل همیشه میدونم چاره ای نداشته و محدود بوده صفحات نوشته...مثل من که محدودم تو ایمیل کردن جوابش...اصلا ما ادما چرا اینقدر محدودیم.دوباره باید شروع کنم و تا شب باش کلنجار برم ولی بعد پنج روز واقعا حوصله دیدن ریخت نحسشو ندارم. بیشتر دوست دارم بیرون برم و مثل اون باری که بالای پل هوایی دوست پیدا کردم تموم پل هوایی رو فتح کنم به امید پیدا کردن آدم جدید. از یاداوری اون روز خندم میگیره. تو اون روزایی که دائم پس لرزه میومد بعد کلاسی که تنها دخترش بودم باز از پل هوایی به اونور میرفتم که زمین لرزید اون بالا حس کردم به جای پل هوایی سوار رنجر شدم..البته این یکمی که نه خیلی اغراقه ولی از شنیدن صدای دختر بغل دستم تا کشیدن دستشو پایین اومدنمون فقط ده دقیقه طول کشید. اسمش مونا بود و تو فنی حرفه ای کنار موسسه ما، خیاطی درس میداد. دوباره مغزم سر میخوره به امروز و فکر میکنم چرا خیلی وقته خبری از مونا نگرفتم...کاش تونسته باشه دوره لباس شب دوزیشو کامل کنه و تو این کرونا مجبور نشه به جای لباسای رنگارنگ، فقط ماسک بدوزه.اینبار لپتابو روشن میکنم و منتظرلود شدن دیتاهای یه هفته اخیر میمونم. همزمان به اتفاقات این هفته فکر میکنم و از خودم راضی تر میشم. از اون روز که بعد کلی خوددرگیری به این نتیجه رسیدم که این جایی که هستم خوبه ولی حق من بالاتر از اینه...باید پیشرفت کنم نه برای اثبات خودم به عالم و ادم. نه برای اینکه اگه یه روزی ادمای گذشته زندگیم سر و کلشون پیدا شد از موقعیتم جا بخورن و حسرت خط نزدنم از زندگیشون پر رنگ شه. نه برای خودم...برای خود خودم که داره حروم تجربه کردنای الکیم میشه و اگه به دادش نرسم به زودی یادش میره چی باید میشده و نشده.همه این اتفاقا تو ذهنم مرور میشه و اخرش به اینجا میرسم که ماهان خانم شما باید برای خودت بجنگی نه برای اثبات کردن خودت به بقیه...حداقل اگه میخای خودتو اثبات کنی به خودت اثبات کن... به نظرت اگه اینجوری ادامه بدی و بر فرض محال چیزی شدی که میخاستی، لحظه اخر چه حسی داری؟ حس بازی کردن زندگی که میخاستی به بقیه نشون بدی یا برگ برنده ای که اخرش بگی من بردم با اینکه نموند و نبود. حتی الانم حس خریت بت دست میده این انتظار و فدا کردن زندگیت برای بقیه....بیینم بابت زندگی که اداشو درمیاری بت حقوقم میدن...حداقل اگه یه روزی فکرت روحتتو مثل اسید سوزوند بیمه ای بت تعلق میگیره بابت درمانش؟ و اینبارم مثل هر باری که مغزم راست میگفت، دلم قهر کرد و شروع کرد به بهونه چینی که پس چه جوری خودمو اروم کنم؟ این برام معنی انتقامو گرفتنو میده از همه لحظاتی که خودمو فدا کردم تا اون بهترینا رو داشته باشه... این خنک شدنم حداقل حقمه. خود دلمم میدونست داره چرت میگه ولی کلی منتشو کشیدم و راضی شد یه مدتی رو با مغزم بسازه.اول از همه فکر کردم باید چیکار کنم و الان وقت چیه؟ وقت خدا حافظی که نیست مطمئنا باید ته مونده هایی که پیش بقیه جا گذاشتمو جمع کنم و ببرم. منظورم از بقیه فقط یه نفره و شاید خیلی حدس زدنش براتون سخت نباشه. به هر حال تصمیم گرفتم بقیه عمرمو با چک کردن اکانتم و امید برای پیام دادن دوبارش نگذرونم. مغزم به دلم میگفت ببین اسکول جان تو که نه خودت جرئت داری پیام بدی نه امیدی داری اون بده...اصلا بده از کجا معلوم دوباره این داستان تکرار نشه؟ پس تموم کن و برو...تاکید میکنم تموم کن بعد برو نه هراز گاهی سرتو برگردونی و نگاه کنی شاید اتفاقی گذرش به خیابون پشت سریت افتاده باشه. این شد که یه نفس عمیق کشیدم و به جای مرور کردن جوابایی که موقع برگردنش باید بگم و با ناامید کردنش قوی به نظر برسم، پروفایلمو چک کردم. تو بیو نوشته بودم همه چی تمومه (اینو دیگه کی نوشتم؟!) بیخیال دستمو بردم رو تغییر رمز عبور و با دو حرکت ماهان پسند رمزمو عوض کردم. البته اول چشمامو بستم و با حرکت دستام روی کیبورد یه چیزی تو مایه ها sdjfnsjfs;vsn تایپ کردم و با کپی کردن قیمت هیدن شده برای همیشه از دستش راحت شدم. به دو دقیقه نشده پشیمون شدم که اگه دلش گرفت و پیام داد چی... اگه نیاز داشت به برگشت و پیم داد چی و اینبار دلمم همزمان با مغزم جوابمو داد که ساکت شم. جوابمو داد که اگه میخاست پیام بده 11 هفته قبلو پیام میداد و اصلا داد مگه تو سامانه 4030 هستی که موقع حال بدشون بیان سراغت و تا کی قراره منتظر بمونی حتما تا چهل سالگیت. اون به خودش چسبده تو ام به خودت بچسب و خب با این کار قانع شدم که کارم درست بوده. حتی اگرم نبود چاره ای نداشتم چون نه شماره و نه هیچ چیزی از اکانتی که ساخته بودمو نداشتم و یه جورایی تو مایه ها دیدی چی شد...من نبودم دستم بود...تقصیر آستینم بود، عمل کرده بودم. البته الان از اینکاری که کردم خیلیم راضیم و هربار با یادآوریش تصویر Lavenderfantasy عزیزم میاد تو ذهنم که میگه ماهان تو همیشه فول مارکی و مصمم ترم میکنه برای ادامه دادنش. صدای Purple mind نازنینم که اروم تو گوشم میگه جلوی احساسمو نگیرم و با هر کی میجنگم با خودم نجنگم. یاد ستاره درخشانم میفتم که با بودنش اسمون تاریک نا امیدیم روشن شد و برام مثل یه نور راهنما شد بین اون همه تاریکی. یاد koko مهربونم افتادم که بی دلیل عصبانی بود از هر کی بدم میومد و یاد نارنگی خانوم دوست داشتنی و دل اشوب عزیزم که کنارم بودن و کمکم کردن ...من ادم خوش شانسی ام که اینقدر ادم خوب دور و برم میشناسم ...حتی اگه ندیده باشمشون. هنوزم حس خوبیه که تو قلبم به جای ادمای سمی و زنگ زده کلی ادم حسابی دارم و گلای قرمز و صورتی و شکوفه های بنفش زندگی جوونه میزنن.وضعیت الانمدوباره به امروز رسیدم و اخرین پلی که خودم خراب کردم و دیگه امیدی به گذشته نمیمونه...پس مجبورم به جلو برم.اول از همه به این فکر کردم که چیکار کنم و چی باید بکنم؟ چه بخام برم و چه بمونم باید تا ته تابستون درسم تموم شده باشه. 26 واحد درسیمو که پاس کردم میمونه 6 واحد پایان نامه که اگه تا اول اسفند پروپزال بدم و مرور مقاله انجام بدم یه شیش ماهی رو میمونه برام برای شبیه سازی و نتیجه گرفتن.خب این از درسم... برای زبانم باید یکارایی کنم درسته از زبان مادریم بیشتر به کارم میاد و هر روزو کارم بش گیره ولی این کافی نیست. این زبان تخصصی رشتمه نه چیزی که بخام باش ایلس شرکت کنم. کاش به بهونه کنکور و کمبود وقت اینجوری گند نمیزدم بش که همه کلمه ها و تلفظاشونو چپر چلاق حفظ کنم بلکم دامنه لغاتم بیشتر شه حتی به اشتباه... الان اعتماد به نفس مکالمه رو ندارم و نمیدونم تو جمله ای که میگم همه کلمه هاش درسته یا بعضیاش تو مایه ها پیکتورست. این شد که یه دوره شش هفته ای زبان شرکت کردم و تا هفته قبل کنکور پنج شنبه هامو زبان میخونم. اینجوری چه کنکور بدم و چه ندم حس بهتری به دانسته هام دارم و میتونم سال بعد بالاخره ایلس شرکت کنم. درمورد کنکورم باید یه فکری کنم. ادم که از اینده ش خبر نداره شاید خواستم بمونم و خب بهتره امسال که امتحانی شرکت کردم یه تلاشی ام بکنم. به جز ماشین و بررسی و مدار، ریاضی مهندسی ام میاد تو تخصصی ها که باید همون اول کاری حذفش کنم. اینجوری من میمونم و 35 تا سوال از 45 تا و یه دوهفته ای وقتو و دوساعت و نیم زمان سر جلسه. اگه امتحانی بخونم شاید بشه یه کاریش کرد. پس اول اسفند تا چهاردهمو میذارم برای خوندن بخشای مهم این سه درس که میدونم تو امتحانش میاد. برای درسای عمومی ام که یه زبان داره و یه استعداد تحصیلی. زبانو که بلدم کلاسم که میخام برم پس بسشه...استعدادم که بالاخره هفت سال سمپاد درس خوندم یه چیزایی بلدم...به اونم نباشه دیگه اینقدری هوش دارم که چنتاشو بزنم حتی اگه نداشه باشمم روشو دارم پس جای نگرانی نداره. اینجوری دوهفته ای کنکور دکترا سمبل میشه و حالا نتیجشم اونقدری مهم نیست. اینجوری میرسم به شانزده اسفند که دوباره باید بشینم روی پایان نامم و یه پونزده روزی رو فصل مرور مقاله بنویسم و کامل کنم. شاید دکتر الف ازم بخاد پروژه کنترل مبدلو مقاله کنم. حتی اونم نگه حتما برای سروی باید وقت بزارم پس خوبه پونزده روز عیدم وقت بزارم برای تکمیل دسته بندیم و پیش نویس یه مقاله سروی یا ژورنالی. بعد اونم که دیگه منم و شش ماه مونده تا 31 شهریورو و یه مقاله پذیرفته شده تو ژورنال داخلی و خارجی و اگر بشه سابمیت سروی که برای تکمیل رزومه ام باید انجام بدم.لیست کارایی که باید بکنماینجوری که معلومه سال سخت و پر کاری دارم ولی اگر بشه چی میشه. اینجوری مهر سال بعد اگه مصاحبه جای خوبی قبول شدم و به تبع رتبمم خوب بود( با 15 روز خوندن حتما میشه?شک نکنید) میتونم همینجا دکترا بخونم و اگرم نشد کارامو جور کنم برای اپلای سال بعدش.پ1: ببخشید که اینجا اینا رو نوشتم. میدونم ویرگول نه دفتر برنامه ریزیه نه چرک نویس تصمیماتم. ولی همیشه برم خوش یمن بوده و با نوشتنش میدونم متعهد تر میشم به انجامشون.پ2: همونطوری که گفتم باید برای خودم تلاش کنم و خب حالا بعد مدت ها انگیزشو دارم. ازتون میخام دعام کنید...ببخشیدا ولی لطفا اینکارو برام کنید.mahanmahanSun, 24 Jan 2021 13:05:38 +0330https://virgool.ir/@mahan.siadat/یکی-درمورد-غذا-j5gcprtjwfpbدیروز بد مزه ترین غذای عمرمو خوردم ینی مضخرف ترین. شاید فکر کنید ادم بد غذایی ام یا هر چی.ولی نه اصلا هم بد غذا نیستم. در واقع همه چیو میخورم به جز غذاهای دانشگاه و کله پاچه رو. غذای دانشگاهم نمیشه گفت هیچوقت نمیخورم..واقعیتش پنج شش باری تو این شش سال خوردم و هر بار فهمیدم از یه تجربه مشابه نمیشه انتظار نتیجه متفاوتو داشت. داشتم میگفتم من هر غذایی رو میخورم و برام اصلا مهم نیست آشپزش از چه موادی استفاده میکنه یا اینکه تنها دارم غذا میخورم یا با بقیه. البته هر کسی که سال ها تنها غذا بخوره عادت میکنه به این فرایند. خب بزارید برم به چند سال قبل اون موقعی که ماهان تازه ده یازده ساله بود و فهمید مدرسه راهنمایی که میخاد بره یه جاییه که تا چند وقت پیش فکر میکرد خارج شهره. این شد که یه روزی فهمیدم مدرسه ام خارج شهر نیست حاشیه شهره و چسبیده به ارامستان بیرون شهره. منظورم از مدرسه اینجاستفردای اول مهر چیزای جدیدتری ام فهمیدم البته مثل اینکه هر روز تا چهار بعد از ظهر مدرسمو و با احتساب یک ساعتی که تو راهم میشه یه هشت نه ساعتی. این شد که فردای همون روز مامان برام یه ظرف غذا خرید که هفت سالی رو همراهم بود.ظرف غذام تو این مایه ها بود البته اینو از اینترنت گرفتممن روزای زیادی رو کنار قبرستون شهرمون غذا خوردم. از روزایی که غذام توی سلف با غذای بقیه قاطی میشد و مجبور بودم به جای ماکارونی کشک بادمجون بخورم. یا روزایی که بیست نفری با ده تا غذا سیر میشدیم و کلا کلاسمون تو مایه ها قحطی زدگان سومالی و اون چندتا ظرف غذا کمک های صلیب سرخ بود. یادمه اونروزا هر کسی یه قاشق داخل کیفش داشت حتی اونایی که غذا نداشتن...حتی ممکن بود کسی رو پیدا کنید که چنگالم داشته باشه ولی مداد نه و اینجوری بود که زندگی ادامه داشت.کلاس دوم ریاضی هنوز یکسال نگذشته بود که حقیقت دومو کوبوندن تو صورتم که نه تنها تابستونام مدرسه بازه بلکه بعضی پنج شنبه جمعه ها هم زوری باید بیاید و این شد که کلا ناهار خوردن با بقیه رو کلا یادم رفت. البته این ناهار خوردن تو مدرسه یه سودی ام داشت مثلا روزایی که یهو پونزده مدل غذای جدید امتحان میکردی و اصلا نمیفهمیدی کی سیر میشی یا روزایی که غذامونو میبردیم تو دامنه کوه بغل مدرسه و نیم ساعتی رو پیک نیک تشریف داشتیم. مسئول بوفه مدرسه هم بسیار فرد خوش سلیقه ای بود و نگم براتون از آش هایی که روزای بارونی درست میکرد و تو دامنه کوه کنار اتیش کوچیکی که روشن کرده بودیم میخوردیم و حیف که اینستا مد نبود اونروزا. تنها خوراکی که اونروزا سرش دعوا نمیکردیم شیر و قرص اهنایی بود که مدرسه هر روز میخاست به خوردمون بده و نمیخوردیم و همشون قسمت گربه ملوس مدرسه سیا خان میشد. البته اولاش این مثلا سیا خان گربه بود ولی بعدش دیگه برا خودش ببری شد و کارش به جایی رسیده بود که به محض دیدن ظرف غذا دنبالمون میکرد و اخرش خفتمون میکرد یه گوشه ای تا گوشتای غذامونو بش بدیم. یه بارم وسط تابستون کلی زنگ در سرایدار مدرسه (همون اقای بوفه ای) رو زدیم که بابا گرسنه ایم بیا بوفه رو بازش کن ولی به بهونه ماه رمضون نکرد و ماهم اولین دزدی عمرمونو فردای شب قدر کردیم. یکی از بچه های کلاس که دستش از بقیه بلندتر بود از پنجره کوچیک بوفه به زور دستش به یخچال بستنی ها رسید و کل یخچالو خالی کرد(البته پولشو فرداش که بوفه دار از ترس شکستن در بوفه رو باز کرده بود دادیم بش) گذشت و گذشت تا دانشگاه قبول شدم اونم کجا...روبه روی خونمون (هنوزم نمیدونم بابام با چه تصوری روبه روی دانشگاه خواهرم خونه ساخت و من با چه تصوری همون دانشگاه رفتم)از این جا به بعد قضیه فرق کرد و منی که همیشه در دوری بودم حالا تا یخچال خونمون فقط ده دقیقه پیاده روی داشتم. ترمای اول وسط کلاسا برمیگشتم خونه وناهار میخوردم ولی بعد دوسه ترم دیگه حوصلم نکشید و موندگار شدم دانشگاه. حتی یه بار وسط کلاس ریاضی یک برگشتم خونه و چایی خوردم و دوباره رفتم سرکلاس نشستم. داشتم میگفتم بعد دو سه ترم فهمیدم گرسنگی به تحمل این همه خستگی نمی ارزه و منم بهتره مثل بقیه تایم ناهارو تو نمازخونه بخابم یا برگردم خونه(البته اگه حل تمرین نداشتیم) این شد که اینقدر زوج طلایی تی تاپ و اب پرتقالو به جای ناهار خوردم که اخرش بابام مسئول غذای من و خواهرم شد. فکر کنید چه منظره عجیبی هر روز حراست دانشگاه مردی رو میدید که پیاده با دو تا ظرف غذا به دانشگاه میداد و اصرار میکرد به دختراش اب وسط غذا نخورن(اخه مادر من چرا غذا رو تو نایلون مشکی نمیذاشتی).تصور حراست از من و خواهرمالبته همین غذای خونه خوردنم هم درست نبود. ینی دخترای تو بوفه میگفتن همیشه جای سالاد و غذات برعکسه و اینقدر کاهو میخوری ادم اشتهاشو از دست میده. ولی چه میشه کرد اینجوری شد که این چهارسالم گذشت. البته بعدش کرونا اومد و کامل خونه نشین شدیم وگرنه شاید این یکسالم برا خودش ماجرایی داشت.mahanmahanSat, 16 Jan 2021 18:45:38 +0330https://virgool.ir/@mahan.siadat/دلم-ببخشید-نمیخاستم-ولی-اینجوری-شد-m6pgyvbpwbeaمیدونم دلتنگی دلیل خوبی برای تکرار کردن یه اشتباه نیست ولی واقعا دلم تنگ شده... دلم تنگ شده و میدونم هر کاری که کنم اخرش خودمو کوچیک کردم و بس. نمیدونم چرا هر از گاهی فکرش عجیب میفته تو سرم و اینقدر نگرانش میشم. نمیدونم چرا یه روزایی دلتنگی وجودم عجیب عود میکنه و گند میزنه به حال خوبم.دیشب دوباره یادش افتادم و میدونستم اگه ننویسم دوباره خریت میکنم و بش پیام میدم. اون موقع معلوم نیست جوابمو بده یا نه. اصلا معلوم نیست مثل سه ماه قبل تنها باشه یا نه و همه این نه ها دلمو میسوزوند. با خودم فکر کردم شاید اونم مثل من همین حس رو داره و غرور هر دومون باعث این فاصله شده ولی بعدش فکر کردم که بش فرصت اخرو دادم برای برگشتن و خودش نخاست. با خودم گفقتم حق داشته بلایی رو سرت بیاره که خودت سرش آوردی مگه توام از اسفند تا اردبیهشت پیاماشو جواب دادی که اون بخاد الان تلافی نکنه. مگه تو نبودی که بعد چهار ماه بش دروغ گفتی که با کسی هستی و پیاماتو پاک کنه و پیام نده. یادته اونروز چقدر میگفت ناراحت شده ...که اومده خبر خوش بده ولی الان نمیدونه چی بگه و رفت. اره همه اینا خودت بودی...تو برای خودت و دل خودت از اون دل کندی و به اون حق انتخاب ندادی پس الان و اینروزا برات عین عدالته. ولی مگه اون از حق های قبلیش استفاده کرده بود که اینبارم دلخوش باشی به بودنش و بزاری عادت بودنش تموم وجودتو بگیره. مگه اون موقع فکر نمیکردی این بودن، مثل سرطان تموم وجودتو میگیره و باید قبل هر کاری وجودتو از توده های دوست داشتنش پاک کنی. اصلا چرا وقتی گفتی شوهر کردم پا پیچت نشد؟ چرا شد یادمه که شد. همون روز دوباره خاهش کرد عکسشو نشونش بدم... حتی التماس کرد ولی دوباره جوابشو ندادم...ولی میتونست بیشتر پا پیچ بشه و نشد.الان میدونم منم اندازه تو مقصر بودم. تو حتی تو بهترین روزای زندگیتم درد نبودن منو داشتی و من بت فرصت دادم که بفهمی بدون منم میتونی... اینکه نبودنم اینقدر درد ناک نیست که نشه تحمل کرد و به خاطر همین تونستی منو از خودت برونی. ولی من چی؟ درست همون لحظه ای که انتظار داشتم همه چیز تموم شده باشه، شروع شد و این احساس که کاش بودی منو هر روز اروم تر و خاموش تر میکنه. دیشب یهویی یاد ترم اول و کلاس زبان عمومی افتادم. همونجایی که از لیلا پرسیدم اسمت چیه و یه جورایی به دلم افتاد که این اسم در اینده خیلی تو مغزم تکرار میشه. یاد روزی که میگفتی وسط حرف زدن با تو گذاشتم رفتم چون حوصلم سر رفته بود و یادم رفته بود مخاطب حرفات منم نه صبا که کنارمه. میگفتی خیلی بت برخوده و من اصلا یادم نمیومد چه روزیو میگی... اصلا اون موقع تویی برای من وجود نداشت که بخام حوصلشو داشته باشم و حواسم بش باشه. ولی الان که نیستی چی؟ چرا اینقدر حواسم به تویی که نیستی هست. به این که تو زمستون سرما نخوری و غذات خوب باشه. به اینکه دلت برا منم تنگ میشه یا نه.دلم برای خودم میسوزه. دلم میسوزه که اینقدر اذیتش میکنم. به اینکه بعد رفتنت دیگه اون دختر باهوشی نیستم که بتونم هر کاریو کنم و دلم خوش باشه به تشویقات. یادمه یه روز پییش دکتر ح لیلا از دختری میگفت که یه ساعته کار چند هفته بقیه رو انجام میده و مونده بود چطور اینقدر راحت کارامو پیش می برم. اون و دکتر ح که نمیدونستن دلم خوشه به تویی که بعد اعلام نمرات دکتر ح و ماکس شدن من از سر کلاس، بیرون میزنی. اونا که دلخوشی منو بعد دیدن شمارت رو گوشیم ندیده بودن که بخاد بفهمن انگیزمو از تو دارم و نه از چیز دیگه ای. دلم میخاست دوباره اونروز تکرار شه و بیرون کلاس با خ ای حرف بزنم که میخاسته اولین نفر بم بگه افرین که ماکس شدم. به اینکه دوباره صبا چپ چپ نگاه کنه و دوستش بپره وسط حرف زدنمون. اره من همه اینا رو دوست دارم و روم نمیشه به دلم بگم دیر شده.مدام این فکر که اگه دروغ نمیگفتم و خودم کاری نمیکردم که نباشی، چی میشد توی سرم میاد و جوابی به جز همه چی درست میشه براش ندارم. یعنی چی همه چی درست میشه. یعنی ممکنه تواز اون سر دنیا برگردی و دوباره سر راه هم قرار بگیریم. که دوباره عاشق نه ولی دوست بمونیم. من دلم میخاد دوست باشیم مثل چهارسال قبل... مثل سه سال قبل و مثل دوسال قبل نه چیز دیگه. نمیخام اینقدر با تویی که بند بند احساستو حفظم غریبه باشم که نتونم جواب دلتنگیمو به دلم بدم. البته از کجا معلوم که هنوز همون ادم قبلی باشی و بتونم دوست داشته باشم یا از کجا معلوم که بخای دوست داشته باشم و کسی رو جای من نیورده باشی؟همه اینا دارن اذیتم میکنن و نمیدونی تویی که باعث ارامشم بودی حالا چه درد بزرگی شدی برام. نمیدونی چقدر سخته از خدا بخام که تو ام دلت برام تنگ بشه و غرورت اجازه نده به هردومون فرصت برگشتو بدی. نمیدونی چقدر صبر کردن برای دختری که سریع به خاسته هاش میرسیده سخته و چقدر فکر تو میتونه داغونم کنه.نمیخاستم مخاطب نوشته ام تو باشی ولی بازم شدی. اولاش سوم شخص بودی ولی دوباره مخاطبم شدی...از کجا معلوم شاید تو ام تو دلت یواشکی با من حرف میزنی و مخاطب حرفای دلت من باشم... ای کاش اینجوری باشه...ای کاش هنوز دلت با دلم رفیق باشه.پ1: این نوشته رو دیروز بعد بالا زدن احساسم نوشتمش و نمیدونم باید به حساب خریت بذارمش یا حقیقتی که سعی درکتمانش دارم. دیشب دلمو با این راضی کردم که فردا صبح به خ پیام میدم و ازش عذر میخام. اینجوری دلم اروم شد و خود خوری نکرد. ولی صبح دوباره به این فکر کردم که از چی عذر بخام. از اینکه گفت پیام ندم و نمیخادم یا از اینکه حتی نذاشت تو فالوراش بمونم و هر از گاهی دلم خوش باشه به استوریاش. دوباره دلم بهونه گرفت و راهی براش نداشتم. اینبار همه چیو سپردم به خدایی که یه ماهه تلاش میکنم باش دوست شم و ازش خاستم خ رو بم برگردونه...دلم اینجوری خاست، نه ماهانی که حواسش به خودش هست و میدونه چقدر بودن خ در عین اروم کردنش، اذیت کننده است. الان دوباره فکر میکنم بش ریکوست بدم تا فالوش کنم و اینجوری اگه پیجمو گم کرده باشه پیدا میکنه. شاید راهی برای برگشت نداره و اینبار فکر میکنم که اگه خودش میخاست راهی نباشه و قبول نکرد چی...اون موقع از اینم شکسته تر میشم. اصلا از کجا معلوم هنوز اینستا رو چک کنه. مطمئنن الان کارای مهم تری داره و حتما نمیدونه یه دختری به همین دوری، اینقدر دوسش داره و دلش بش نزدیکه.پ2: میدونم چرت و پرت نوشتم ولی با دلم پیمان بسته بودم که همیشه همه احساسمو بنویسم و چیزی رو سانسور نکنم. شاید دو ساعت دیگه یا فردا به این دلتنگیم بخندم ولی الان این چیزیه که حس میکنم. اینکه زخم دوست داشتن خ سر باز کرده و بد جوری دوباره داشتنش سوز میزنه. این حرفاهم میذارم جای مرهمی برای دلم. ببخشید اگه حوله سر بر بود و حرف اخر اینکه: دلم ببخشید نمیتونم برات کاری کنم.mahanmahanTue, 05 Jan 2021 12:09:48 +0330https://virgool.ir/@mahan.siadat/فکرای-بی-ربط-fbiz3czx3tezچند وقتی هست که سر درد دارم و به روی خودم نمیارم. اینقدر پوست کلفت هستم که بخام نادیدش بگیرم و به کارای خودم مشغول شم تا کلافه شه و بزاره بره. ولی دیروز نرفت. اینو موقعی فهمیدم که پیشونیمو رو شیشه سرد پنجره گذاشتم تا تپشش بیفته و نیفتاد. یه هفته ای بود که اینکارو میکردم و انگار وقتش بود این بار دیگه جواب نده. خودمو پتو پیچ کردم و به گوشه سرد اتاق پناه بردم. بین فضای تخت و شوفاژ مچاله شدم و چشمامو بستم. انگار یه سری ادم تو مغزم زومبا میرقصیدن و اونورتر یه اهنگ بی محتوا تو مایه های اقامون جنتلمنه جنتلمنه پخش میشد. صدای جارو برقی مامان تو مغزم اکو میشد و سکوت همه چیزی بود که میخاستم. نمیدونم چجوری و چرا ولی مغزم شروع کرد به مرتب کردن چیزای بی ربط. به اینکه همسایه روبه رویی چرا اینبار پشت پنجره نیومد و به ماهان تکیه داده به پشت پنجره لبخند نزد. اینکه نکنه حالش بد باشه یا نکنه دلیل خوب شدن سرم لبخند و دعای اون بوده نه سرمای پنجره. بعدش به خودم جواب دادم شاید فکر بدی در موردم کرده و خواسته اگه غرضی دارم به مرض نرسونمش. اره احتمالا همینه منم اگه یه دختر پشت پنجره با چشمای بسته ببینم که هیچ کاری نمیکنه حتما یا میترسم که جن زده شده یا فکر میکنم شیدا و مجنونه. اینجای کار دیگه با تموم قدرت سرم به خودش میپیچید و ادمای تو مغزم شلنگ تخته مینداختن ... انگار همشون منتظر لایو مسخره تتلو بودن که عیششونو کامل کنه. با شال کلاسای مجازی محکم پیشونیمو بستم و به این فکر کردم که چرا وقتی وب کمو روشن میکنم جلوی استاد و همکلاسیام روسری میپوشم ولی پشت پنجره نه. اصلا شاید همسایه روبه رویی از این بدش اومده وگرنه دلیلی نداشت امروز نیاد. فکرم سر میخوره سمت همکلاسیم که دیشب پیام داده بود. یادم نمیا چی جوابشو دادم.. اصلا انگار ندادم ...اره ...ازم خواسته بود براش جزوه کنترل غیر خطی رو پیک کنم دم دفتر کارش و من یاد روزی افتادم که با اسنپ جزوه شناسایی رو برای خ فرستادم. ولی چرا بلاکش کردم؟ احتمالا با خودش فکر میکنه رد دادم یا چه فکری کردم، وگرنه حرف اون که بد نبود. دوباره فکر خ افتادم تو سرم و مثل خوره افتاد به جونم. به این فکر کردم که الان چیکار و میکنه و این کرونای نامرد در حقم عجب مردونگی ای کرد. اینکه میتونم امیدوار باشم که به خاطر کرونا از همکلاسیاش دور بمونه و به جای تصور بوسیدن دختر بور ردیف اول داره پروتکلا رو رعایت میکنه و شاید هر جایی نتونه بره و هر کاریم نتونه بکنه. اینجای کار چندشم شد از این فکرم و این که چقدر کوچیک شدم که اینجوری فکر میکنم. بعدم به خودم گفتم از کجا معلوم عشق که پروتکل نمیشناسه و ارزو کردم عاشق نشده باشه. دعا کردم که کاش دخترای نزدیکش از من باهوش تر و خوشگل تر نباشن..اصلا کاش دختری نزدیکش نباشه و اینجای کار فهمیدم باید مسکن بخورم وگرنه مغزم از هذیون به تشنج میرسه. برگه قرصو از کیفم دراوردم و یاد روز رفتن میم افتادم. میم پسر خالم بود و خب عشق مشترک تموم دخترای فامیل. البته این عشق مشترک بیشتر یه سوتفاهم مشترک بود وگرنه با اون تیپ و ظاهرش به هر چی میخورد جز عشق بودن ولی خداییش ماشین قشنگی داشت. اینقدر خواهان داشت که منم بالاخره توهم زدم و برای اینکه کم نیارم پنج شش سال پیش روش یه کراش ریزی زدم. روزی که از ایران رفت حتی لحظه ای ام ناراحت نشدم. اتفاقا برای خ تعریف کردم فکرای بچه گونه خودم و بقیه دخترای فامیلمو و فقط دلم گرفت که اگه خ بره چی؟ بعد به این فکر کردم که میم اپلای کرد و خ هم همینطور. اینبار دی جی تو مغزم بلند میخوند: اپلای اولین عشق منو بردی، دومین عشق منم بردی...بعد فکر کردم سومی ام بوده یا نه. بالاخره تا سه نشه بازی نشه و یاد اقای همکلاسی افتادم که بابا میگفت برا یه دوره یکساله از طرف سرکار رفته قطر. ماجرای این اقای همکلاسی بعد ناامید شدن از خ اتفاق افتاد و دقیقا مثل میم یه رابطه بچه گونه مثل کراشای پونزده سالگی بود( قضیه اش رو داخل ویرگول هم نوشتم). ولی چرا از هر کی خوشم اومد رفت خارج؟ این بار صدای خنده حضار توی مغزم پیچید و مثل همیشه به احمقانه ترین راه حل رسیدم. اینکه نباید عاشق کسی بشم وگرنه امار فرار مغز همینجوری بالا میره و اخرش من میمونم و لاک هام. ولی تجربه عجبیه دوتا کراش اولیم رفتن اروپا و اخری همین بغلاست. اونیم که دوستش داشتم و باش تو رابطه رفتم رفت مهد عشق. کاش میشد خودمم میرفتم یا حداقل این سه تارو به رزومه ام اضافه کنم برای دکترا. بعد به این فکر کردم که اگه بخام برم کجا برم کانادا که سرده. المان هم که سخته زبانش. اصلا سمت اروپا نمیرم چون به خ نزدیک تره. چین و کره ام که غذاهاشون سوسکه و اخرش رسیدم به سنگاپور. اره سنگاپورم یه روزی مثل من تلاش کرده تا روی پای خودش بایسته و خودش برای خودش کافی باشه و تونسته. ولی خب اونجا رفتن هم سخته هم زبانشون مالایی یه که من بلد نیستم. فکر کنم همینجا بمونم بهتره. بالاخره مسکن داشت جواب میداد و با همون پتو رفتم پشت پنجره ولی هنوزپرده پنجره همسایه روبه رویی مثل قبل بود.+این نوشته رو فقط برای این نوشتم که مغزمو از رخوت و زندگی نباتی که توش افتادم دربیارم. ببخشید اگه اینقدر بی سر و تهه فقط چیزایی بود که تو ذهنم اومد.mahanmahanSat, 26 Dec 2020 12:10:00 +0330https://virgool.ir/@mahan.siadat/بعد-از-یکسال-p6vijsdtmt3rحدود یکسال از اومدنم به ویرگول میگذره و حس میکنم سال هاست از ماهانی که بودم فاصله گرفتم...من این ماهانو دوست دارم و همینطور این فاصله گرفتنو. مگه نه اینکه موندن تو ناحیه امن خودم باعث میشد هیچوقت لذت انتخاب کردنو نچشم. مگه نه اینکه یه روزی احتمالا مثل امروز، دنبال یه راهی برای کمرنگ کردن یه ادم توی ذهنم بودم و الان خبری از اون ادم تو فکر و دلم نیست. نه اینکه بگم کاملا نیست، یکمی دروغه...شاید روزی بتونم این حرفو بزنم که دیگه شمارشو حفظ نباشم و یا با هر اتفاق الکی ای ذهنم سر نخوره سمتش. هر چی...به هر حال الان یه قدم از پارسال جلوترم. پارسال تو بوفه دانشگاه نشسته بودم و دنبال یه راهکار برای سر به نیست کردن احساسم بودم. نفهمیدم چی شد و از کجا شروع کردم تا به اینجا رسیدم. حس و حال پیدا کردن یه دنیای جدید تو بخار چایی داغ جلوم و مه صبحگاهی که از پشت پنجره دیده میشد، همشون روحمو قلقلک میداد و فکرمو از باتلاقی که توش دست و پا میزدم دور میکرد. شاید من تنها ادمی بودم که تنهایی یه میزو اشغال کرده بودم و اینبار بدون شرمندگی از تنها موندن اروم نشسته بودم. خوب یادمه که گوشیم شارژ نداشت و هر چند دقیقه یه بار مجبور میشدم به دیوار بین دخترا و پسرا پناه ببرم تا از خاموش شدن نجاتش بدم. هیچوقت نفهمیدم دانشگاه بر چه اساسی و با چه پیشنهادی این دیوارو ساخته. فکر کن یه دیواری که ارتفاعش به زور تا کمر ادم میرسه و تنها کاربردی که نداره فاصله انداختنه. ناخوداگاه ذهنم میپره به عقب تر، روزی که با لیلا و فاطمه تو بوفه نشسته بودیم و ذوق میکردم اولین ادمای دنیاییم که تو سال 97 تا دو هزار تومن تونستن عصرونه کیک و چایی بخورن. هیچوقت نفهمیدم حکمت اون کیکای سیصد تومنی بوفه چی بود، ولی واقعا تجربه زندگی تو دهه 80 و شایدم 70 رو بمون میداد. فاطمه میگفت صاحب بوفه عاشقشه وگرنه دلیلی نداره اینقدر ارزون بده مگر اینکه بخاد عشقش جون بگیره و لیلا معتقد بود فهمیده ما چیزی برا از دست دادن نداریم و در نقش کمیته امداد وارد شده برای جلوگیری از انقراض نسلمون. ولی من نه حرف لیلا رو قبول داشتم و نه فاطمه رو...اصلا حواسم به هیچکدومشون نبود . یه سالی رو هست که از هردوشون خبری ندارم. نمیدونم چرا ولی یهویی حالم باشون خوب نبود و فاصله گرفتم. اونا هم تلاشی برای از بین بردن این فاصله نکردن و جدایی پیش اومد. این بوفه برام یادآور روزای پر حسرتیه. از روزی که به بهونه چت کردن با خ کلاسو میپیچوندم و تو سرمای زمستون بش پناه میبردم تا روزی که تصمیم به تموم کردن رابطه نصف و نیممون کردم. بهتره از بحث اصلی دور نشم... پارسال همین روزا بود که به یه واقعیت رسیدم و اون چربیدن عقل بود به دلم. عقلی که میدونست این راه اشتباهه ولی دل جرئت شنیدنشو نداشت. روزای زیادی رو فکر میکردم رابطمون بهتر میشه و هنوز وقتش نرسیده به اون جایی برسه که دلم میخاد. ولی نه قضیه اینقدرم ساده نبود. با یه حساب سر انگشتی و یه نیم ساعت نگاه کردن از دور به خودمون میشد فهمید چقدر رابطمون زار میزنه به قصه زندگیمون. همه چیز با یه سوال درست شد اینکه چرا وقتی کنارمی سراسیمه ای و مگه دوست داشتن ارامش نمیاره؟ اینو وقتی فهمیدم که کل صبحو با اقای قاف همکلاسی جدیدم گذروندم. تو راه ساختمون باش هم قدم شدم و تو ذهنم تفاوتاتونو شمردم. میدونم نباید تویی که ابرمرد زندگیم بودی رو با کسی مقایسه میکردم ولی نشد. همون موقعی نشد که از کنارم رد شدی و حتی به خودت زحمت یه احوال پرسی ساده رو ندادی. بعد از ظهرش ازت پرسیدم دلیل بی تفاوتیتو و گفتی نخاستی مزاحمم شی و این برام معنی دوست نداشتنو میداد. اون روز دیگه به بی توجهیات فکر نکردم و دائم ذهنم میرفت به اقای قاف. به اینکه همگام و اروم بام راه میومد و مثل تو عجله نمیکرد تا کنار هم بودنمون تموم شه. اینکه وقتی هر دو میخاستیم به کتابخونه بریم پیشنهاد داد با هم بریم و مثل تو بهونه نیورد که قبلش یه کاری داره و بهتره تنها برم. اره اقای قاف منو دوست نداشت ولی به بودنم احترام میذاشت ولی تو تظاهر به دوست داشتنم میکردی و بم بی تفاوت بودی. این بی تفاوتیت منو آزار میداد چون چیزی نبود که از قبل دیده باشم. من هنوز تو همون روزایی مونده بودم که تو برام تک بودی و منم برات تک. اینکه وقتی ببینی با یکی دیگه دارم راه میرم، از دستم حرص بخوری و حسودی کنی نه اینکه بم حق بدی با ادمای دیگه در تعامل باشم. و این شد شروع یه انتخاب تو ذهنم برای ترک کردن عادت بودنت در کنارم.میدونم نوشتن اینا تو این شرایط بیخودیه. تو دیگه نیستی که بخای تظاهر به دوست داشتنم کنی و این دوستی مدت های زیادیه که کوچ کرده از دلمون. ولی اینروزا منو خوب یاد روزایی میندازه که منتظر این لحظه بودم. منتظر روزایی که نباشی و بی خبر ازت اروم اروم جون بکنم ولی اینقدرا هم که فکر میکردم سخت نبود. هنوزم جای خالیت توی قلبم تیر میکشه و نبودنت درد میکنه ولی میتونم تحملش کنم. میتونم منتظر روزای آینده بمونم و اینده ای رو متصور شم که بدون تو داره بم خوش میگذره. این یکسال برای من حکم همون سال اول زندگیمو داره که اروم اروم بزرگ شدم وغلت زدم و آینده مو به دور از بهشتی که تصورش میکردم و بین همه ادمای زمینی، پیدا میکردم. من زمین میخورم و دائم زمین میخورم ولی اینا همش یه تمرینه برای بلند شدن... کی میدونه شاید سال دیگه همین موقع درمورد بلندشدنم نوشتم و خاطره چیزایی که امروز ارزومه.mahanmahanSat, 12 Dec 2020 11:19:26 +0330https://virgool.ir/@mahan.siadat/چالش-جدیدم-m2vlvupql3uzمیخام خودمو به یه چالش دعوت کنم. اون موقعا که جوونتر بودم زیاد از اینکارا میکردم (منظورم بچگی و نوجونیه). مثلا همون یه هفته ای که روزه سکوت گرفتم و با چهار تا صفر از معلمایی که جوابشونو نمیدادم تموم شد. یا همون سه هفته ای که هر روز از سرویس مدرسه جا میموندم تا تو کل کل با بچه ها اثبات کنم از همشون خجسته ترم( که خب در نهایت به خاطر مسافت زیاد خونه تا مدرسه و حجم پول تو جیبیم که تموم شد، موفق به ادامه دادنش نشدم). نقطه مشترک تموم چالشای خودخاسته و خود ساخته ای که توش شرکت میکردم این بود که حداقل تا چند وقتی رو بش پایبند بودم و خب این بم کمک میکرد. اینه که اینبار میخام یه چالش چند هدفه در جهت شادتر شدن خودم شروع کنم و خوشحال میشم اگه نظری برای بهتر شدنش دارید بم راهنمایی کنید.اول اینکه میخام تا چهل روز نماز بخونم. این فکر دیشب و با خوندن پست نارنگی خانوم به ذهنم رسید. برا همین فکر کردم الان که از ادمای اطرافم بریدم و امیدی ندارم دلمو وصل کنم به خدا که هم بزرگتر شه و هم قوی تر. اینجوری هر دردی که دارم در عظمت دلم که به خدا وصل شده، گم و کمرنک میشه و خب خدا مشاهده گر و مسئول دردای تلنبار شده روی دلم میشه. چون تا حالا بیشتر نماز رو به شکل مستحبی نگاه میکردم و داخل زیارتگاه ها میخوندم فقط، از شبکه قران استفاده میکنم و همزمان با اون نماز میخونم تا ببینم چی میشه.دوم اینکه یه چهل روزی رو ییلی تللی گشتن داخل اینستا رو بیخیال شم و خب قراره دیگه به امید پیام دادن خ با یه پیج فیک، پیجمو هزاربار چک نکنم. اینجوری هم فکر اون تو ذهنم کمرنگ میشه و هم کلی وقت دارم که میتونم برای کتابای جدید و فیلمای خوب بذارم.سوم اینکه هر روز یه کار جدیدو تجربه کنم و خب هر روز رو یه سرگرمی متفاوت داشته باشم. این کارو از دیشب شروع کردم، بعد مدت ها یه کیک پختم و تا ساعت ها خانواده رو در شعفی وصف ناشدنی فرو بردم.چهارم هم با توجه به اینکه این کرونا داره هر چی سلامتیه از جمله وزن ایده الو از چنگم در میاره، هر روز یه ساعتی رو ورزش کنم. اینو به خاطر 4 کیلو وزنی میگم که تو این ماه اضافه کردم، اگرچه هنوز چاق نیستم حتی نمیشه گفت تپلم ولی همینجوری پیش بره تا عید به یه ماهان توپولی تموم عیار تبدیل میشم. برا همین تصمیم دارم روزی نیم ساعت مدیتیشن و نیم ساعتی هولاهوپ و ورزشای هوازی رو در برنامم بذارم.و در اخر هم باید یه فکری برای این شش واحد درسی و پایان نامم بکنم. همینطور یه مقاله که قول نوشتنشو تا عید دادم و اینجوری که دارم پیش میرم چشمم آب نمیخوره که اگه به خودم نیام مشروط میشم و به خودم میاروننم ( یا میارانونیم یا یه همچین چیزی)امیدوارم همه خوب پیش بره و اینجوری از این لختی و کمای درونی بیرون بیام.در پناه خداماهان 11 آذر 99mahanmahanTue, 01 Dec 2020 11:08:14 +0330https://virgool.ir/@mahan.siadat/کاش-خواب-هم-دست-خودم-بودم-jdvqrts5ozh8یه هفته ای میشه که فکر و خیالت دست از سرم برنمیداره. نمیدونم شاید از همون شبی که خوابتو دیدم شروع شد. جمعه هفته پیش بود که تو خیابون دیدمت و بی توجه به اطراف ازم عبور میکردی. لباسای هر دومون همون لباسای روزای اشنایی بود ولی انگار خودمون این وسطا فرق داشتیم. نه من از دیدنت ذوق زده شدم و نه تو سمتم اومدی تا به هر بهونه ای حرف بزنیم. کاش هیچوقت فکر نمیکردم بیشتر خوابام یه تعبیری دارن و یه جوری تو بیداری اتفاق میفتن تا اینقدر ذهنمو مشغول نمیکرد. اون روز اولین ارزویی که به خودم قولشو داده بودم به فنا رفت. قرار بود اولین مقاله ای که میفرستم پله اول پریدنم باشه ولی نشد و شدم همون ماهان ضعیف قبلی. همون شب از خدا خواستم که دیگه خوابتو نبینم و اینقدر به هم نریزم ولی باز دیدم. تو خواب مامان گوشیو بم داد و ازم خاست با یکی از همکلاسیام که تماس گرفته صحبت کنم...اسم تو رو نگفت ولی خودت بودی. اینو از صدات و نحوه حرف زدنت فهمیدم ولی نه تو اینقدر سنگدل نبودی که بخای تموم روزای بدون خودتو به روم بزنی. ازم خواستی منتظرت نباشم و فکرتو تو دل و مغزم بکشم. ولی از کجا فهمیده بودی هنوز تو خاطرمی. اینبار وسط کابوسم از خواب پریدم و ساعت ها گیج به سرامیک کف اتاق زل زدم. مگه قرار نبود تو خوابم نیای پس چی شد؟ دوشنبه بود و به ظاهر سرم شلوغ تر و این معنیو برام میداد که دیگه وقت فکر کردن به تو و خوابتو نداشتم. سر کلاس دکتر پ ارائه دادم و استاد به ظاهر ازم راضی بود. یادته میگفتی دکتر پ با دخترا لجه و یه روزی قرار بود بت ثابت کنم که میتونم ازش نمره کامل بگیرم. اره گرفتم ولی نبودی که بت نشون بدم و دوباره بشم دختراستثنایی و متفاوت روزگارت. اینروزا دکتر پ خیلی مهربون تره، اینقدر که مامان هم تعجب کرده. خب با این وضع کلاسای مجازی عجیب نیست که اونم بشینه با من درسا رو گوش کنه یا سر کلاسایی که غایبم جای من شرکت کنه. مامان میگه دکتر پ حتما عاشق شده ولی من شک دارم...ولی مامان اصرار داره حال عاشقا رو خوب میفهمه. یعنی حال و احوال اون روزای دخترشم فهمیده بوده و الان چیزی نمیگه؟دوشنبه و سه شنبه رو سخت کار کردم تا تمرینای کنترلو به موقع تحویل بدم. باید یه جوری اون سه روز هنگ بودنو جبران میکردم و بالاخره کردم. ولی دوباره سه شنبه شب خوابتو دیدم. توی خواب ازم عذر خواهی میکردی و من بی محلی میکردم. خوب میفهمیدم خوابم وگرنه تو واقعیت این اتفاقا نمیفته. بگذریم.دیروز بالاخره اتاقو جمع و جور کردم. از سر تمیزی و اینا نبود. خودت میدونی خونه ما از هر خوابگاهی شلوغ تره و اتاق من و خواهرمم حکم هیروشیما رو داره بعد بمبارون. پنجره کنار کمد دیواری نم داده بود به کتابا و زار و زندگیمون. این وسط مامانم هی جیغ میزد و که این همه جزوه و کتاب حیفه و ماهم مجبور شدیم به تمیز کردنش. اگه هنوز میتونستم بات حرف بزنم حتما یه عکس از قبل و بعدش برات میفرستادم تا اینقدر شلخته بودنمو به روم نزنی. توی جزوه ها اینقدر دست خط تو بود که نمیشد تشخیص داد اولش برای کدوممون بوده. حتی دو سه تایی جزوه از خودتم مرتب کردم و داخل کمد کناری چیدم. همون جزوه هایی که بعد رفتنت به دردت نمیخورد و به همین بهونه میدادیشون به من... شایدم میخاستی از شر این همه جزوه راحت شی و اتاقتو خلوت کنی. ...نمیدونم. لابلای جزوه آز الکترونیک صنعتی گزارشکارامو پیدا کردم. حتی اونی که خودت برام نوشته بودی، هم نگه داشتم. یادته میگفتی خسته شدم از این همه امتحانو و تو به جام گزارشکار مینویسی تا به استاد تحویل بدم؟ اون موقع دلم نیومد این برگه رو که با دست خطت اسم منو بالاش نوشته بودی تحویل بدم. الان میفهمم که این برگه سند روزاییه که به یادم بودی و مراقب هم بودیم. همون دیروز ازمون دکترا ثبت نام کردم. نمیدونم شاید اصلا نخام درسمو ادامه بدم ولی یه حسی بم میگفت یه روزی برمیگردی و من باید برای اون روز اماده باشم. همون روزی که ببینی بدون تونستم ادمه بدم و دلت بگیره برای همه وقتایی که میشد کنارم باشی و نبودی. شایدم برنگشتی ولی دوست دارم اگه یه درصد دوباره روبه روی هم قرار گرفتیم، ازت کمتر و پایین تر نباشم.دیشب باز خوابتو دیدم. بم پیام دادی که ببخشمت و اینکه کنارت جای من خالیه. هر کاری کردم از صبح نتونستم وارد اکانتم شم و کاش این خواب حداقل واقعی بشه.. شایدم نباید بشه، نمیدونم. صبح بالاخره بعد مدت ها پروفایلتو چک کردم تلگرامت دیگه عکس و اخرین بازدید نداشت ولی واتساپت چرا. یه عکس گذاشته بودی تو ماشین و صادقم انگار کنارت نشسته بود ولی عکسو از سمت اون بریده بودی. از همون تل کشیا سرت بود که برای تصمیم خریده بودی.. همون تصمیمی که راز بین من و تو بود و دلیل خیلی از حرفامون. یه پیراهن ابی پوشیده بودی و یاد این افتادم که چقدر از پیراهن پوشیدن بدت میومد. یه ماسک بزرگ روی صورتت بود ولی حس کردم چشمات ناراحته. شایدم دلم میخاست اینجوری فکر کنم که نبودن منم تو رواذیت میکنه و خودشو تو چشمات نشون داده... نمیدونم هر چی که بود دوست ندارم اینقدر اروم بودنتو بعد خودم باور کنم وقتی اینقدر به هم ریخته ام. کاش امشب تو خوابم نیای.. کاش کمتر یادت بیفتم.. کاشmahanmahanThu, 26 Nov 2020 11:27:16 +0330https://virgool.ir/@mahan.siadat/پیش-به-سوی-تنهایی-qjie8ulcegdsبعد قضیه مهناز رابطه منو دایی یه جورایی خنثی شد. انگار نه انگار یه روزی سر کوه رفتن باهم، یه هفته ی رو زنش قهر کرده و یه روزی بم انگ خراب بودنو زده. کلا کاری به هم نداشتیم و بی محلی تموم جوابمون به هم بود. اونروزا هیچکس تو خونه ما تنها نبود، خاله کوچیکه حداقل روزی سه بار زنگ میزد و در مورد مسائل مختلف با مامان مشورت میکرد. از اینکه چند روزیه پسرش بش پرخاش میکنه تا اینکه صدای خروس همسایشون تا خونشون میره و عاص شده. خاله بزرگه هم دو سه روز یه بار زنگ میزد و از دخترایی میگفت که از پارسال تو جشن فارغ التحصیلی پسرش براش نشون کرده. تا اینکه یه روز دایی زنگ زد.اصرار داشت زمینای سمت روستاشونو بده به مامان اونم نصف قیمت و حتی قسطی. بابا زیر بار خریدن از اشنا نرفت و دوباره هفته بعدش سر و کله دایی پیدا شد. میگفت خریدار باغ باباحاجی اصرار کرده همه بچه های باباحاجی باید قولنامه رو امضا بزنن برای فروش باغ. باغ رو همون پارسال تو گیر و دار قضیه مهنازفروخته بود و کسی جرئت نکرده بود بش حرفی بزنه. اونروز مامان امضا زد و بعدش به این فک کرد که چرا دایی بعد یه سال این برگه رو اورده و اصلا چرا باید باغی که باباحاجی اینقدر روش حساسه رو بفروشه. خیلی سریع قضیه امضا به خاله ها رسید و یک ساعت بعد مامان شنونده درو دلای خواهراش بود. اینکه چرا محمد همه اموال بابا رو به اسم خودش میکنه و میفروشه..که نباید از فراموشی بابا سواستفاده کنه و ماهم حق داریم تو این اموال. جواب مامان به همه این حرفا فقط این بود که خداخودش بمون بده من فقط سلامتی بابام رو میخام و بمیرم اگه روزی به مال کسی چشم داشته باشم. فردای اونروز مامان مثل همیشه یه سر به باباحاجی زد. نمیدونم اون موقع بابا حاجی چی بش گفته بود که یه راست رفت پیش دایی که اونروزا کلی مهربون شده بود. شاید مکالمشون با بده یه نگاه به برگه دیروزی کنم، شروع شد و بعدش با پاره کردنش تموم شد...ولی نه تموم نشد. همون شب دایی کوچیکه زنگ زد و کلی بابا رو فحش داد که به مامان خط داده. فردای اون روز خاله کوچیکه اومد خونمون. تو راه پله موند و با این حرف که این حرفا تو خواهر برداری خوبیت نداره و به حرمت امام حسن مجتبی که شکلات نذریشو برات اوردم، قولنامه جدید رو به مامان داد تا امضا کنه و خب مامانم از خونه پرتش کرد بیرون. اونروز تو پاگرد پله ها تموم وجود مامان از گریه میلرزید. از اینکه بش انگ چشم داشتن به اموال باباش خورده و حتی نزدیک ترین ادمای زندگیشم نشناختنش. اون شب تا صبح بابا بارها زنگ زد و حالمونو پرسید. بعدش فهمیدیم دایی قسم خورده که اگه امضا نکنه همون شب خونمونو اتیش میزنه... همون خونه ای که بابا با سی سال کارمندی خریده و ساخته بودش. اونروزا حرفایی از زبون مامان گفته میشد که اون بنده خدا روحشم ازشون خبر دار نبود. چرا هیچکس یادش نبود که بابا بعد مرگ پدرش سهم ارث همه برادراش و عمه هاشو خرید تا یادگارای باباش دست نخورده بمونن و هنوزم بعد چهارده سال چیزی ازش کم نشده. اینکه سال ها سه شیفت پشت سرهم کار میکرد تا به اینجایی که هست برسه و هیچکس کمک نگرفت. اینکه به محض اینکه زورش رسید مهریه مامان رو داد چون به عنوان قرض میدیدش و اینکه چرا کسی مامان رو این همه سال، کنار این مرد خودساخته ندید. این وسط همه دایی رو میدیدن که با سرعت بقیه املاک باباحاجی رو میفروخت و این وسط معلوم نبود به بقیه چی میرسه که مامانو گناه کار کردن و اونو بی گناه.تا دوهفته ای عزیز جونم گوشی مامانو جواب نمیداد. البته با حرفایی که خاله و دایی زده بودن حق داشت یکم ولی شاید کسی فکر نمیکرد باباحاجی ته قصه رو عوض کنه.. اره یه روز صبح باباحاجی بعد بیدارشدن اول از همه سراغ مامانمو میگیره و اینکه دلش خیلی براش تنگ شده. این برای عزیزجون که مدت ها خودش و بقیه برای باباحاجی غریبه شده بودن، شاید اثبات بی گناهی مامان بود. اون روز بالاخره ناهار اومدن خونمون. عزیز اولش سر سنگین بود ولی بعدش که دید باباحاجی همچنان مامانو یادش میا و ارومه، بهتر شد. الان حدودا شش ماه از این قضیه گذشته و خیلی چیزا معلوم شده. اینکه خاله ها به خاطر منفعتی که دایی براشون داشته مامانو متهم کردن و اینکه کتمان و ندیدن حقیقت همیشه راحت تر از چشیدن تلخی واقعیته. شاید خاله کوچیکه تونست با تخفیف زیاد خونه مورد علاقشو از دایی بخره یا اون یکی دنبال خواستگاری کردن مهسا برای پسرشه، حتی دایی ام به یه ماشین نو و ساخت خونش رسید ولی همه فقط وانمود میکنن بی گناه و بیخبرن....اره وانمود میکنن... وقتی هربار باباحاجی برای اخر هفته همه رو دعوت میکنه به باغش یا از عزیز میخا براشون از انگورای همون باغ نداشتش بشوره، همه خودشو به ندونستن میزنن و سرشونو پایین میندازن و فقط مامانه که چشم تو چشم باباحاجی بش قول میده که اخر هفته میاد.mahanmahanSat, 14 Nov 2020 09:39:34 +0330https://virgool.ir/@mahan.siadat/قسمی-که-نصفه-موند-bucic1tkvdv0حتی دقیق یادم نمیا از کی وصله ناجور شدم. شاید همه چیز از یه زنگ شروع شد. اره اون موقع دبیرستانی بودم. خاله بهار زنگ زده بود و اصرار داشت به زندایی دروغ بگم که من دیروز با دایی تو لوازم ارایشی بودم...ولی اینکه دروغ نبود. اون روز به دایی اصرار کردم تا لاکای اون مغازه رو بیینم و خب هیچکدومم خبر نداشتیم قراره دختر عموی زنش همون لحظه ما رو تو مغازه ببینه و من تبدیل شم به معشوقه خیالی زندایی. اخر اون هفته دایی مهمونی بزرگی گرفت و هر ادمی که ممکن بود توی زندگیش ما رو دیده باشه، دعوت کرد. دختر عمو زندایی با یه لبخند مسخره، قضیه رو ماسمالی کرد و حتی به خودش زحمت عذر خواهی ام نداد. من مثل همیشه ساکت بودم و فقط گوش کردم. این وسط صدای پچ پچ دو نفر میومد. زندایی هنوز شاکی بود که چرا مردی که سه تا دختر داره باید با خواهرزادش بره خرید و تفریح و اینکه ماهان چی میخا از زندگیم که شوهرم به جای من و دخترام با اون وقت میگذرونه. از اون طرف شوهر خاله بزرگه برا باجناقش قضیه خیانت زن قبلی دایی رو تعریف میکرد و اینکه این ماهان هم خیلی شبیه اونه و دل محمد به این خوشه و برا این دوسش داره. این وسط دستای دایی رو چشمام حواسمو از بقیه پرت کرد و این حس اضافی بودن تو زندگیشو ازم گرفت. چند ماهی گذشت تا تونستم دایی رو بیشتر با بقیه خانوادش تقسیم کنم و پایه خرید رفتنا وخیابون گردیام شد دخترش. میدونستم این یکی رو زندایی از چنگم در نمیاره و میتونم سال ها با مهسایی که یادگار زن سابق داییه شاد باشم.زمان گذشت و انگاری پارسال تیر بود که بعد کلاس زبان به اصرار مهسا رفتیم کافه روبه روش. فکر میکرد صاحب مغازه عاشقشه و به خاطر دیدن اونه که روزای زوج ساعت 5 جلوی مغازه رو آب پاشی میکنه. توی کافه حواس مهسا به پسره بود و حواس من به زن تنهایی که پشت سرش نشسته بود و انگار حواسش به ما بود. هیچوقت یادم نمیره بعد یه دوساعتی پسره به سمت مهسا اومد و اخرش به جای پیشنهاد ازش پرسید که تا کی میمونیم، چون دیگه میز خالی ندارن و مشتریاش سرپان. راستم میگفت تموم مدت دوتا دختر زل زده بودن بش و هر از گاهی مهسا بش لبخند کراش پسند میزد. با این حرف پسره بالاخره مهسا دل کند و راضی شد جامونو بدیم به اون سه تا دختری که منتظر وایساده بودن. توی راه مهسا به پسره فحش میداد که برا دخترا بیرونش کرده و من همش حواسم به همون زن بود که همچنان پشت سرمون میومد. با خودم فکر میکردم که باید مهسا رو به یه جای امن برسونم و بعدش اگه خواست بدزدم عیبی نداره. نزدیک خونه دایی بودیم که بالاخره زن ناپدید شد و منم خیالم راحت. بعد از رسوندن مهسا دوباره راهمو به سمت خیابون کج کردم که جلومو گرفت. اون لحظه شاید منتظر یه دستمال روی دماغم و بعدش یه باغ مرموز بودم تا یه دفتر. دفترو محکم کوبوند بم و گفت تو رو خدا اینو بخون و اگر دوسش داری اینا رو براش توضیح بده. اون روز فکر میکردم عجیب ترین اتفاق زندگیم افتاده و تنها چیزی که میدونستم این بود که باید دفترو قایم کنم تا به وقتش. فقط یه هفته گذشت تا فهمیدم نه اون روز خیلیم عجیب نبوده. از دانشگاه اومدم و اول از همه چشمای اشکی مامانو دیدم. میگفت دق مهنازو کشته.. راستی مگه چندتا مهناز تو زندگی ما بود که بمیره. دایی و همه فامیل تا اون روز اوردن اسم مهنازو قدغن کرده بودن، از ترس روزی که مهسا بشنوه و دلش برای مادر نداشتش بگیره. ولی الان که اون نبود این ترسم چیزی نبود که جلوی اوردن اسمشو بگیره. رو عسلی اگهی فوت مهناز بود و من برای کنجکاوی هم شده نگاهش کردم. همون چشما... همون صورت... اون لحظه برام هزارسال گذشت و بیشتر از چند ساعت تو شوک از دست دادن ادمی بودم که به خدا قسمم داده بود برای دخترش. همون شب کل دفترو تموم کردم. از قصه عشقی که مربوط به دبیرستانش بوده و تا روزی که به خاطر خوشگلیش متلک میشنیده و دایی ام تنها راهی که برای نشون دادن غیرتش اتخاب میکنه بی محلی و محدود کردن اون بوده. صفحه اخر نوشته بود که جرئت نداشته اینو به دخترش بده و تو دیدنای یواشکیش فهمیده من دوستشم. ازم خواسته بود اگر روزی مهسا عاشق شد این دفترو بش بدم و براش تعریف کنم که مادرش یه قربانی بوده نه خائن. و با این شعر هم تموم شده بود: امروز که محتاج توام جای تو خالیست... فردا که بیایی به سراغم نفسی نیست.اون روز تموم خاطرات و تصورم از دایی فرو ریخت. دروغ نیست اگه بگم ازش متنفر شدم و هنوزهم متنفرم. وقتی شنیدم مهسا بعد خبر فوت مادرش حتی لحظه ای ناراحت نشده تنفرم بازهم بیشتر شد. نمیدونم شاید حق داشت مگه چی از مادرش دیده و شنیده بود به جز داستان یه خیانت و رها کردنش تو نوزادی. همون روز بش زنگ زدم و ازش خاستم جوری که باباش نفهمه بیاد خونه ما. میخاستم برای اولین و اخرین بار قبر مادرشو ببینه تا روزی که مادر شد حسرت این روزو که مادرشو نخاست، نخوره. شاید این بدترین کار برای دختری بود که سال ها با هوسباز تعریف کردن مادرش، روحشو سوزونده بودن ولی مگه مهناز حق این اخرین دیدارو نداشت؟؟؟ قبل هر حرفی با صدای زنگ از ته وجود ترسیدم. دایی اینقدر داد زد که مامان به خاطر ابروریزی تو در و همسایه راهش داد. از تموم صداهای اون لحظه فقط گریه های مهسا و صدای دایی رو میشنیدم که این ماهان خرابه که با مهناز میگشته...که چی میخای از زندگی من و دخترم...که غلط کردی خاستی این بچه رو ببری سر خاک اون سه نقطه. از ان روز تا 21 روز بعد انلاین نشدم. گوشیمو خاموش کردم و بار ها و بارها دفتر مهنازو خوندم. وقتی آن شدم اول از همه به پارتنر سابق زنگ زدم. ازش انتظار خاموش کردن اتیش وجودمو داشتم ولی اون همچنان به فکر خودش و درگیریاش بود. این شد که قضیه مهناز مثل یه زخم قدیمی باقی موند و اذیتم کرد. از اون روز حتی به دایی سلامم ندادم و با مهسا ام کلمه ای حرف نزدم (یعنی دایی و زنش نذاشتن). مهناز به افسانه ها پیوست و من موندم و قسمی که مهناز داد و نتونستم انجامش بدم.mahanmahanSat, 14 Nov 2020 09:38:37 +0330https://virgool.ir/@mahan.siadat/بالاخره-دست-به-تولید-ملی-زدم-cdgfxtbbqjyrدیروز با تمام وجود گندزدم. از گفتن یا یادآوریش خجالت نمیکشم، هر چی که بود باعث شد لحظاتی رو از ته دل بخندم. بذارید از اولش بگم. از روزی که کرونا اومد هیچکس تو خونه ما رنگ ارایشگاه رو به خودش ندید. شاید فکر کنید الان هممون یه چیزی تو مایه ها شخصیتای کارخونه هیولاهاییم یا بدتریم..نه خب خوبیه مادرای دهه شصت اینه که از هر چیزی یکمی بلدن. مامان میگه قبل ازدواجش به اصرار یکی از همسایه هاشون و به زور عزیز جون رفته ارایشگری یاد بگیره. به قول خودش ترجیح میداده شعر بنویسه تا دستشو بکنه تو موهای مردم، اگرچه خانم همسایه نیتش خیر بوده و به قول خودش هر کی رفته پیش عالم خانم شاگردی، سریعا بختش باز شده و شوهر کرده. مامان اونروزا سنی نداشته همش بیست سالش بوده ولی همین از نظر همسایه هاشون یه چیزی تو مایه ها ترشی بادمجون بوده و خب همین باعث شده به زور عزیز جون راهی ارایشگاه عالم خانوم بشه. بگذریم به هر حال مامان میره و بعد یاد گرفتن اصول اولیه بابای محترم ما میاد خواستگاریش و تبدیل میشه به یه نمونه برای رزومه موفق خانوم همسایه (در پرانتز بگم که بابا تقریبا یکسالی قبل از کلاس رفتن مامان قصد خاستگاری رو داشته ولی به خاطر بیکاری جرئت نمیکرده تا خانم همسایه این حرکت انقلابی رو انجام میده و با تدبیرش این دوتا به هم میرسن).مامان بعد ازدواجش دیگه دست به قیچی نزد و تنها خاطره خوشش همین ازدواج با بابا بود که شبیه ترین ادم دنیا به خودش و خاسته هاشه. به هر حال این سال ها گذشت و با گذشت دو هفته از کرونا تازه مامان فهمید که باید یه چیزایی رو به خاطر بیاره. اولاش خب با ازمون و خطا انجام میداد ولی بعد تر چنتا کلیپ دید و حرفه ای تر شد. هیچوقت یادم نمیره قیافه بابا رو که قبل عید مامان موهاشو مدل عروسکی زد و بعدش اینقدر تلاش کرد مردونه شه که مجبور شد کل موهاشو با ماشین از ته بزنه. البته ایرادی ام به کار مامان وارد نیست چون تو ارایشگاه زنونه این مدلو یادگرفته بوده و خب فکر نمیکرده سی سال بعد مجبور شه سر شوهرش امتحان کنه.البته من و خواهرمم از این شیوه ارایشگری در امان نبودیم و هر بار بعد یه دوساعتی کشمکش مامان با بند و موچین یواش یواش به اهمیت نچرال بودن ایمان میاوردیم. اگرچه این نه ماه همه ما عادت کردیم و خب ارایشگری مامانم به لطف تعریفای همیشگی بابا، بهتر و تاحدی قابل قبول شد. تا اینکه دیروز بعد کلی کشمکش مامانو راضی کردم جلوی موهامو چتری کوتاه کنه که موقع کار تو چشم و چالم نره و با این حرف که شبیه بز میشی انجامش نداد. منم در یک اقدام چریکی و دوتا خرچ خرچ ناقابل، خودم کوتاهشون کردم. اگرچه انتظار میرفت مامان عصبی شه که زیر دست ارایشگر دیگه ای رفتم ولی گفت خوبه و ازم خواست یکم پشت موهاشو کوتاه کنم که واقعا شبیه بزرگیای شیر شاه شده. این نه ماهه هر بار میخاست موهاشو رنگ کنه من داوطلبانه براش اینکارو میکردم و خب نتیجه کارم خوب شده بود و این باعث میشد حس کنم هنر ارایشگری رو به صورت ذاتی دارم. منم جوگیر و با اعتماد به نفس از کجا اومده کارو شروع کردم. روند کلی کوتاه کردنم شبیه خودش بود که یه دسته رو جدا و به اندازه لازم کوتاه میکرد و دوباره دسته بعدی رو روش میذاشت و ادامه میداد. با سه چهار تا حرکت متوجه شدم این روش فقط برای موهای لخت مثل من و خواهرم جواب میده نه برای مامان که با یه حرکت موهاش فر میخوره به بالا و جمع میشه. در نهایت و بعد از دوساعت موهای مامان یه چیزی شد شبیه کفتر کاکل به سر. یه نیم ساعتی و هر دو به شاهکارم خندیدم و مامان اینو گذاشت پای انتقام سختی که قرار بود یه روزی بابت خراب کردن ابروهام ازش بگیرم. تا ساعت ها بعدش خیلی تلاش کرد که خودش درستش کنه ولی در در نهایت شب رو با روسری جلوی بابا اومد. الان هم رفته خونه خاله کوچیکه که به لطف همون خانوم همسایه یه سه هفته ای رو بیشتر از مامان اموزش داده تا موهاشو بهتر از الان کنه. الان نمیدونم خانم همسایه چیکار میکنه، اگرچه حس میکنم چند سالی هست خودشو بازنشت کرده وگرنه این قدر سن ازدواج بالا نمیرفت ولی بازم از همین تربیون ازش تشکر میکنم که ما رو از هر گونه عناصر خارجی بی نیاز کرد و به خود کفایی رسوند.در پرانتز بگم که این عادت تجربه کردن هر کاری رو، تقربیا همه اعضای خونواده ما دارن. نمونش بابا که بعد سی سال کارای برقی انجام دادن تصمیم گرفت به عشق اولش یعنی نجاری بپردازه و الان کابینت و کمد دیواری و تخت خوابای خونه همشون شاهکارای بابان. یا اینکه پارسال که سقف کاذبای طبقه پایین با زلزله بازی ما و دویدنامون تو خونه پایین ریخت، تصمیم گرفت خودش راویز کاری رو انجام بده و با یه روز شاگردی این کار رو هم تجربه کرد. یا مثلا مامان که دوسال پیش زد تو کار دسته بیل و با توزیع به موقع اون در مصالح فروشیای سطح شهر به سود زیادی دست یافت. از این تجربه ها تو خونه ما زیاده و خب تو نیمی از موارد به موفقیت میرسه، اگرچه من همیشه جز نیمه دومم.mahanmahanSat, 07 Nov 2020 13:14:35 +0330