https://virgool.ir/feed/@maedejuneبرای رهایی از فکر کردن ، می نویسمfa2026-11-11 12:49:49https://files.virgool.ir/upload/users/840122/avatar/u81b7W.jpghttps://virgool.ir/@maedejunehttps://virgool.ir/@maedejune/برای-اولین-دوستی-که-رفت-بین-مرغا-qpag7wpkripwزینب در کلاس باز کرد و وارد شد ، گفت دو هفته سر درس زیست نشستن براش کافی بوده که بفهمه باید کلاسش رو عوض کنه . خانواده هم‌راضی نبودن اما خب زینب راه رو برای خودش باز کرده بود و کاری رو که دوست داشته انجام داده بود .زینب اینجوریه ،کاری که دوست داره رو انجام میده . اما نه تنها خودش بلکه وقتی کنارت قراره میگیره باعث میشه تو هم کاری که دوست داری رو انجام بدی .همراهت میاد ،پشتیبانی میکنه و مطمئن میشه تو هم مسیری رو انتخاب کنی که دوست داری . حالا این ادم وارد زندگی یه مرد خوش شانس شده .داشتن زنی مثل زینب به عنوان شریک زندگی یعنی بردن لاتاری . مگه ادم توی زندگیش چی میخواد به جز یه همراه که باهاش فلافل بخوره یا شاید اصلا فلافل فروشی راه بندازه .مگه ادم توی زندگیش چی میخواد به جز دوتا گوش که همیشه اماده هستن تو رو بدون قضاوت بشنون. فکر نکنم ادم توی زندگیش چیزی بیشتر از یه دوست خوب مثل زینب برای همیشه نیاز داشته باشه .درسته ، بی نقص نیست .هیچ ادمی توی زندگی بی نقص نیست .همه اشتباه میکنند ،اشتباهاتی که باعث رنجش دیگران میشه، باعث بهم خوردن مسیر های زندگی میشه اما پشیمون میشه ،میدونه که خطا کرده و میدونه که نباید دوباره تکرارش کنه .چندسال اخیر منتظر بودم ببینم کی اون زمانی میرسه که اولین دوست نزدیکم ازدواج کنه تا بگم هی بالاخره به اون سنی رسیدم که دوستام ازدواج میکنن و این اصلا عجیب نیست و حالا دوست عزیزم داره میره قاطی مرغا .قطعا مسیر جدید سختی های خودشو داره اما فقط براش آرزو میکنم که بهش خوش بگذره درست مثل تمامی مسیر های که با علاقه دنبالشون رفت و بهش خوش گذشت .ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدThu, 05 Nov 2026 21:01:26 +0330https://virgool.ir/@maedejune/بدون-عنوان-iturtstfzrxmهوا سرد نیست ، ماه توی آسمون میدرخشه . فاطمه توی آشپزخونه و در حال جمع کردن و مرتب کردنه .نیما توی اتاق خوابیده و از اینجا میتونم ببینمش .نسترن از توی آشپزخونه با چایی به سمتم میاد .چایی رو کنارم روی زمین میزاره و بعد میشینه، حالا دوتایی به آسمون نگاه میکنیم .ماه در کنار ستاره ها میدرخشه و دخترم کنارم نشسته . ماه و ستاره هاش مطمئن هستن که فردایی برای اون ها هم وجود داره اما فردا ها برای من کمتر و کمتر میشن .با هر سرفه یه روز از روز هایی که نسترن رو اینجا کنارم و فاطمه رو عصبی توی آشپزخونه و نیما رو در حال خرپوف توی اتاق میبینم کمتر میشه .هر سرفه یه روز از زندگیم کم میکنه و حسش میکنم .ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدWed, 28 Oct 2026 09:12:20 +0330https://virgool.ir/@maedejune/رویای-بی-نام-hpwhuitr27ktپنجره رو باز گذاشتم تا هوا توی خونه پخش بشه ، خوابم نمیبرد ، حمید توی اتاق درست مثل کودکی به خواب رفته بود . کودکی که تمام روز دویده بود و شیطنت کرده بود و الان بدون هیچ انرژی و با لبخند زیبایی به خواب رفته بود .کاش مثل اون بودم اما حقیقت اینه که اگه مثل اون بودم شاید هیچ وقت نمیتونستیم در کنار هم باشیم ،شاید حمید هیچ وقت نتونه کسی مثل خودش رو تحمل کنه و شاید حقیقت تلخ این باشه که حتی دوست داشته باشه . شاید عجیب باشه که چطور دائم درحال دوست داشتن خودمون هستیم اما باید بپذیریم که گاهی دوست داشتن خودمون اونقدر ها آسون نیست . گاهی سخت هستیم و اگه خودمون با تمام ویژگی ها در لباس شخصی دیگه به سراغمون می اومد ازش دور میشدیم .توی آشپزخونه در حال گرم کردن شیر بودم ،دو لیوان همراه با کاکائو . اگه بوی شیر و کاکائو بپیچه توی اتاق حمید دوباره درست مثل یه کودک از خواب بیدار میشه و دنبال بو رو میگیره تا به لیوانش برسه .دوتا کوکی از کمد بالایی برمیدارم و توی ظرف میزارم ،تمام شب در حال دعوا بودیم .چیز های مسخره ،با جوراب های کف اتاق شروع شد و یک طوفان عمیق کشیده شد .حقیقت همیشه جوراب ها زندگی میکنه . هیچ وقت مشکلم جوراب های کف اتاق نبود ،ظرف تحمل من فقط دیگه جایی برای اون جوراب ها نداشت در بالکن رو باز کردم و اونجا نشستم ،از خونه روبه رویی صدایی خنده های دختر های جون می اومد .بچه‌ی همسایه های بالایی شروع به دویدن کرده بود ولی اگه میتونستی تمام این صداها رو نشنویی، سکوت زیبایی در جریان بود .صدای پاش رو شنیدم ، در بالکن رو باز کرد ،از پشت بغلم کرد و گونه هامو بوسید ._ببخشیدحالا سکوت به نحویی زیبا تر از قبل شد .صندلی ها رو بهم نزدیک کرد و پتو انداخت دورم و کنارم نشست ._گاهی اوقات متوجه نمیشم که از چی ناراحت میشی ،میدونم که میخوای خودم بفهمم اما نمیتونم متوجه بشم ،ولی نمیخوام ناراحتت کنم فقط نمیفهمم .هنوز مقداری اعصبانیت و ناراحتی توی صورتم دیده میشد درست مثل شکلات های باقی مونده ته لیوانم ،نگاهش نمیکردم ،شاید فقط چون حوصله نداشتم .سرش رو گذاشت رو شونم و بعد لیوان رو برداشت .سرم رو گذاشتم رو سرش . واقعا دوستش داشتم ..همراه باماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدTue, 06 Oct 2026 00:16:02 +0330https://virgool.ir/@maedejune/فندک-بدون-سیگار-djwn37xnaquwلباس ها رو توی ماشین گذاشتم ،دکمه ی روشن رو زدم و ازش دور شدم .شروع کرد به ریختن اب روی لباسا ،یه دور چرخ زد و به طور کامل شستن شروع کرد .سراغ ظرف ها رفتم .مایع رو روی اسکاج ریختم و من هم شروع کردم به شستن . ظرف زیاد نبود .دوتا بشقاب غذا خوری به همراه لیوان ،قاشق و چنگال . شروع کردم به زمزمه کردن اهنگمون ،اهنگی که وقتی ظرف ها رو میشتیم با هم زمزمه میکردیم .شبیه به سرود پیشاهنگی برای شکستن سکوت هنگام شستن ظرف ها .البته کم پیش می اومد واقعا ساکت باشیم ،همیشه چیزی داشت که برام تعریف کنه .صدای ماشین ظرف شویی حالا بلند تر شد .با اینکه لباس زیادی رو نمیشست اما سر و صدای زیادی به راه انداخته بود .دستام رو خشک کردم و نگاهی به تایمر ماشین انداختم ،هنوز ده دقیقه نیاز داشت تا کارش تموم بشه .ده دقیقه برای خودم داشتم . روی کابینت رو تمیز کردم و بعد روی مبل نشستم . همیشه این ده دقیقه ی باقی مونده رو توی بغلم منتظر می موند .همین جا روی همین مبل .الان آغوشم خالیه ولی هنوز ده دقیقه زمان دارم که باید سپری کنم . ده دقیقه زمان دارم که باید با یه چیزی به غیر از اون پر بشه . ده دقیقه به نظر زمان کمی میاد اما برای پر کردن هر بخش خالیه جا مونده از اون باید تلاش بسیاری میکردم.برای جای خالی خنده هاش صدای موزیک رو بردم بالا ،برای جالی خالی داستان هاش تلوزیون رو روشن کردم ،فکر میکردم پر کردن جای آغوشش سخت ترین کار باشه اما وقتی بالشتک روی مبل رو بغل کردم تازه اشک ها جاری شدن .هیچ جایگزینی برای وجودش نبود .دلتنگ حضورش بودم و هیچ جایگزینی نداشتم .ده دقیقه اشک ریختم .بعد متوجه شدم اشک هام تنها جایگزینی هستن که برام موندم .ماشین لباس شویی شستن رو تموم کرد و بعد لباس ها رو پهن کردم و از خونه زدم بیرون .به سراغ دکه رفتم و یه پاکت سیگار گرفتم .اون رو توی جیبم گذاشتم و به راه رفتن ادامه دادم ،اونقدر به که مکان موردعلاقم رسیدم .یه ساختمون نیمه ساز سر نبش که یه صندلی اون ور خیابون رو به روش بود .البته حضور این ساختمون نیمه ساز باعث نشده بود که اینجا مکان موردعلاقه من بشه .قبل از این ،یه خونه اینجا بود که حیاط داشت و سفید رنگ بود .پیچک های سبز رنگ روی دیوار هاش نقش بسته بودن .یه درخت توت و تعدادی گل توی باغچه ،عاشق زل زدن و نگاه کردن بی پایان به این خونه بودم .وقتی خرابش کردن ،ناراحت شدم .خیلی زیاد ،اما باز هم روی صندلی مینشستم و نگاه میکردم .دیگه خبری از گربه ی کم لبه ی دیوار دراز بکشه نبود ،فقط گربه های فراری بودن .دیگه خبری از باد ملایم بین برگ های توت بزرگ نبود .فقط پلاستیک های ابی که با باد بالا و پایین میشدن .اوایل چیزی نبود که دوست داشته باشم و نمیفهمیدم چرا به نگاه کردم ادامه میدم .سیگار رو آوردم که روشن کنم ،دنبال فندک گشتم .فندک رو خونه جا گذاشته بودم .سیگار رو روی لب هام گذاشتم با چشم های قرمز به خونه ی چند طبقه ی نیمه ساز نگاه کردم .باید ببینم اخرش چی میشه . شاید تنها دلیلی باشه که اینجا نشستم .باید ببینم خراب کردن خونه ی زیبایی که دوستش داشتم ،خونه ی که نمیخواستم خراب بشه ،باید ببینم به چی‌میرسه .ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدSat, 27 Jun 2026 14:38:37 +0330https://virgool.ir/@maedejune/گریه-اجباری-gdiy9iieiakyوارد سالن آرایشگاه شدم ،چون فضا برام جدید بود بعد از سلام و نشستن شروع کردم به دیدن اطراف . آرایشگر یه مشتری بیشتر نداشت و چون حواسم به اطراف بود نه متوجه شدم مشتری برای چه کاری اومده بود و درمورد چه چیز های حرف میزدن ،یه چیز های میگفتند اما خب پوستر های قدیمی روی دیوار ،پله ی کنار اتاق که میرفت طبقه بالا و بطری های اکسیدان و درکل فضا بیشتر برام جالب بود .بعد از چند دقیقه خانم تپل از روی صندلی بلند شد تشکر کرد و خانم آرایشگر اشاره کرد که نوبت منه پس شالم رو درآوردم و روی صندلی نشستم .خانم تپل میانسال همونجوری که حرف میزد روی صندلی نشست ،خانم آرایشگر بالای سرم اومد و گفت شمع یا بند ؟ اولین بار های که اصلاح صورت انجام دادم از بند انداختن وحشت داشتم و همیشه شمع رو انتخاب میکردم ،شمع باعث میشد بیشتر بسوزی شاید حتی دردش هم بیشتر بود اما در نظر من چون زودتر تموم میشد به صرفه تر بود اما به مرور زمان متوجه شدم این که پوستم زیر دمای داغ شمع بسوزه همچین هم به صرفه نیست پس به بند روی آوردم و متوجه شدم تمام این سال ها اشتباه کرده بودم. تلاش کردم از شمع تا میشه فاصله بگیرم ،البته خب وقت های که صورتم به علت تنبلی یا وقت نشدن برای سر زدن به آرایشگاه پر از مو میشد دیگه نمیشد بند رو انتخاب کرد این بار یکی از اون دفعه ها بود .پس با رغبت بسیار کمی شمع رو انتخاب کردم و خانم آرایشگر رفت مواد رو توی دستگاه بزاره تا کار رو شروع کنیم .شمع باید داغ باشه پس باید صبر میکردیم که داغ باشه ،خانم آرایشگر به سمت خانم میانسال و تپل برگشت و پرسید خب دیگه چه خبر ؟ خانم میانسال گفت "من که دیگه هیچی ،راستی خانم عباسی پور چیشد ؟همون که گفتی مریض بود ." خانم آرایشگر با تعجب نگاه کرد و بعد اضافه کرد "عباسی پور ؟...ها مرادی ،فوت شد ."برگشتم و به هر دوی اون ها نگاه کردم ،خانم ارایشگر لبخندی به لب داشت اما نه از اون لبخند های تمسخر مانند بیشتر انگار این داستان ناراحت کننده رو بالاخره پذیرفته ،چشم هاش یک قدم با اشک فاصله داشت اما باقی صورتش انگار میگفت "زندگیه دیگه ،اون زودتر ما رفت " غم صورت خانم میانسال رو فرا گرفته بود ولی فقط تونست چند کلمه ی کوتاه اضافه کنه "وای خدای من"خانم آرایشگر به سمت من اومد شمع حالا داغ شده بود ،چوب بستنی رو توی شمع داغ زد و شروع کرد به فوت کردن و داغی رو زد به صورت من و شروع شد ،اشک از چشم هام سرازیر شد . شمع باعث شده بود اشک ها توی چشمم جمع بشن ،همیشه همین جوری بود .درد اصلاح صورت رو فقط چشم هام بیان میکنن. یه سمت صورتم و زد و برگشت با خانم تپل و میانسال حرف زد . "دخترش یه هفته قبل از فوت شدن مادرش اومده بود اینجا گفت دیگه همه توی خانواده میدونن مامان زمان زیادی نداره ." زن تپل در جواب گفت " خیلی ناراحت کننده است "به نظرم ناراحت کننده اینجا بود که چیز بیشتری نمیتونست بگه .خانم آرایشگر اومد سراغ من و شمع ها رو کند .دردناک بود و همونطور که اشک های من جاری میشد سمت چپ صورتم رو شمع زد و دوباره شروع به حرف زدن کردن ."میدونید خانم راستین،اماده شدن واسه مرگ یه عزیز خیلی سخته .همه میدونیم بالاخره یکی یکی عزیزانمون رو از دست میدیم ولی اینکه دقیقا بدونیم کی زودتر میره ،برای کی چقدر وقت داریم واقعا وحشتناکه ." بعد دوباره به سمت اومد شمع رو از روی صورتم کند .دوباره گریه کردم . با خودم فکر کردم شاید اشک ها فقط بخاطر داغی شمع نیستند . خانم آرایشگر همونطوری که به شمع زدن ادامه میداد شروع کرد به تعریف کردن ."اما مرگ اونقدری که ما فکر میکنیم ساده نیست ،مامانم چند سال خودشو اماده کرده بود که بابا بره .ظرف های بزرگ میخرید که برای مراسم اماده بشه .چون بابا یه چند باری سکته کرده بود .اما مامان سه سال زودتر رفت .کاملا یهویی ."کارش با صورتم تموم شد ،دلم میخواست هنوز داغی رو به صورتم بزنه که بازم گریه کنم .ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدWed, 10 Jun 2026 21:56:43 +0330https://virgool.ir/@maedejune/لیوان-فرانسوی-vxnzuj4kkqqcآرد رو از یخچال بیرون میزارم و بعد تخم مرغ ها .دنبال شیر میگردم اما تلاش بی فایده است شیر توی یخچال نیست .تصميم میگیرم به جای اون اب استفاده کنم .ویدیو رو پلی میکنم و شروع میکنم به درست کردن کیک .صدای توی ویدیو بعد از تخم مرغ ها یک پیمانه روغن اضافه کنید ،پیمانش یک لیوان فرانسویه .پیمانه یه وسیله است برای اندازه گیری که توسط تعدادی از ادم ها به توافق رسیده و اون ها پیمان بستن که از این به بعد برای اون کاری که دارن انجام میدن و نیاز به اندازه گیری دارند از این وسیله استفاده کنند .نمیدونم کدوم توی کدوم دورهمی سری، خانوم ها به این نتیجه رسیدن که برای درست کردن کیک ،شیرینی و یا حتی گاهی غذاهاشون از لیوان فرانسوی استفاده کنند اما این تصمیم به نظر تصمیم کاملا درستی بوده .همه با اون موافقن و همه ی غذا ها به لطف اون خوشمزه میشه .یک لیوان فرانسوی حالا در خانه ی هر ایرانی هست .حداقل هر مادر ایرانی .اما متاسفانه برای اندازه گیری درد های یک ایرانی این لیوان فرانسوی کافی نیست .شاید درست کردن یک فرانسوی بشه از این مقیاس استفاده کرد ،" ده پیمانه غم اضافه کنید" و بعد لیوان تپل فرانسوی رو بیاریم و غم ها رو توی ظرف وجود بریزیم .اما برای ساخت یک ایرانی ،یک لیوان فرانسوی پیمانه ی درستی نیست .شاید حداقل نزدیک هزاران پیمانه نیاز باشه تا این حجم از درد و غم در تمامی عرصه ها توی اون جا بگیره .درد اقتصاد ،درد سیاست، درد فرهنگ و اجتماع .درد یک ایرانی یکی دوتا که نیست .حتی گاهی درد تاریخی میکشیم .درد بلا های که در گذشته سرمون اومده. سر های بریده شده قلب های تکه شده کودکانِ زیر آوار .نه لیوان فرانسوی مناسب نیست .شروع می‌کنم به هم زدن تخم مرغ ها تا درست کرمی رنگ بشوند .بعد اب و روغن رو با پیمانه اضاف میکنم ،ارد رو الک میکنم و به نوبت تمامی کار ها رو انجام میدم .کیک رو توی فر می گذارم و منتظر میمونم .انتظار چیزیه که یه ایرانی اونو خوب بلده .انتظار و امید. چون بالاخره روز های خوب باید از راه برسه .اینطور نیست ؟ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدThu, 28 May 2026 11:40:49 +0330https://virgool.ir/@maedejune/جریان-vljqyvieq5kuزندگی هنوز جاریست ،باد هنوز می‌وزد،بچه ها توی کوچه بازی میکنند ،خانم ها در کنار هم غیبت میکنند و میخندند ،پدر ها از سر کار به سمت خانه ها برمیگردند و از سختی کار با یک دیگر حرف میزنند .زندگی مانند رود به جریان خود ادامه میدهد .بی اهمیت به اینکه گل آلود شده باشد یا نه ،بی اهمیت به اینکه طوفان شب گذشته چقدر سهمگین بوده است  ،زندگی به مسیر خودش ادامه میدهد .اما من زندگی نیستم .ایستاده ام .پشت چوب ها و سنگ های طوفان شب گذشته ایستاده ام و نمیتوانم راهی برای گذشتن پیدا کنم .زندگی جاریست اما من همراه زندگی نیستم .ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدSat, 23 May 2026 22:30:13 +0330https://virgool.ir/@maedejune/یک-روز-کامل-ouw97tu7ew2vبچه ها ساعت ۱ رفتند .خداحافظی کردم در رو بستم و پشت در نشستم .بعد از یه عالمه‌ی خنده حالا دلم میخواست گریه کنم .چند دقیقه پشت در نشستم و به خونه نگاه کردم ،کاملا بهم ریخته بود و تلوزیون بدون هیچ صدایی روشن بود .بلند شدم و تلوزیون رو خاموش کردم .اشغال های روی میز رو برداشتم و بردم توی آشپزخونه،ظرف های کثیف حالا کاملا روی هم شده بودن .بچه ها اصرار کرده بودند که ظرف ها رو بشورند و برن اما هب دیر وقت بود و اگه برای برگشت به خونه خطرناک .البته خب بیشتر از این هم نمیتونستم تحملشون کنم ،شاید بیشتر از این نمیتونستم خودمو تحمل کنم .منی که میخندید و با شادی زیاد حرف میزد حالا نیاز داشتم به لاک خودم برگردم و غمگین باشم بدون اینکه نگران این باشم که بقیه از ناراحتی من ناراحت میشن یا نه .ظرف ها رو شستم . اشپزخونه رو تمیز کردم . ساعت ۲ بود. هنوز ۵ساعت تا برگشتن میلاد باقی مونده بود .گوشیمو برداشتم و پیام دادم ."شلوغه ؟"یک ساعت زمان میبرد تا جواب بده ولی خودمو زدم به ندونستن و منتظر به صفحه ‌ی گوشی زل زدم .بعد از چند دقیقه گوشیو گذاشتم کنار و روی مبل دراز کشیدم .وقتی دنبال خونه میگشتیم اصرار داشتیم که خونه پنجره های بزرگ و خوبی داشته باشه .پنجره های که نمای خوبی داشته باشند .روبه روی خونه ی ما فقط جاده بود و میشد کوه ها رو دید .عاشق این ویژگی خونم هستم .دیدن کوه‌ها .گوشی صدا داد و نگاهی کردم .پیامی از طرف غرغرلند بود گروهی که چندین سال پیش با دنیا و هادی داشتیم .ساجده پیام داده بود که از درس خوندن خسته شده ،دیگه نمیخواد ادامه بده .محتوای غرغرلند همین بود جای برای غرغر .هادی از راه رسید و ادامه داد که اونم حال نداره بره سر کار و یه عالمه وقت با همدیگه چرت و پرت گفتن. منم گاهی جواب میدادم و گاهی فقط نگاه میکردم .داشتم به غرغرلندی ها شب به خیر میگفتم که پیام میلاد اومد بالا ."نه خیلی "هنوز آنلاین بود که جواب دادم"نمیشه یکم زودتر برگردی خونه ؟""چرا؟""اینکه حالم بده میتونه کافی باشه یا دلیل واضح تری نیاز داری ؟"گربه ی که کلش رو میزد به دیوار .استیکر مسخره ای که اکثر اوقات استفاده میکرد ‌. بعد افلاین شد .به ساعت نگاه کردم سه و نیم بود ،بلند شدم ،رفتم توی آشپزخونه و از توی کمد سیگار پاکت سیگار رو برداشتم و دنبال فندک گشتم .میلاد از عادت سیگار کشیدنم دیونه شده بود پس فندکم رو قایم کرده بود .روی گاز سیگار رو روشن کردم و رفتم سمت بالکن .روی صندلی تابی نشستم و بیرون نگاه کردم .حالا شهر دیگه به سمت سکوت کامل میرفت. نه غمی بود و نه شادی ، نه دردی وجود داشت و نه لذتی .انگار به جز من چیزی وجود نداشت .تمامی دنیا به جز من غیر واقعی بود ‌.فقط من بودم که با درد هام بیدار نشسته بودم .فقط دود سیگار من بود که نفس میکشید .ماه درست اون بالا توی اسمون بود .گوشی رو برداشتم و اهنگ موردعلاقم رو گذاشتم .بعد از اینکه سیگار اول تموم شد به سمت آشپزخونه رفتم تا دومی رو روشن کنم .اهنگ روی گوشی عوض شد . اهنگی پخش شد که وقتی برای اولین بار فهمیدم حامله ام گوش میکردم .تمامی خاطرات درست عین یه فیلم از جلوی چشم هام رد شد .درست وسط پذیرایی ایستاده بودم که متوجه شدم چشمام خیسه .اشک ها برای خودشون میرفتند و منم تصمیم گرفتم برم .به سمت آشپزخونه رفتم و سیگار دوم رو روشن کردم اما نه برای کشیدن .سیگاری که روشن بود رو لب بالکن گذاشتم .گذاشتم این بار خونه سیگار رو بکشه نه من ‌.بعد از محافظ بالکن بالا رفتم و پایین پریدم .از صدای بلند ضربه همسایه ها متوجه شده بودن و آمبولانس رو خبر کرده بودن .میلاد توی بیمارستان بی خبر از تقریبا همه جا در حال برگشتن خونه بود .یکی دوساعت پاس گرفته بود که برگرده . دم بیمارستان وقتی میبینه آمبولانس برای یه مورد خودکشی داره میره شروع میکنه به تماس گرفتن با من .و وقتی جواب نمیدم پشت ماشین آمبولانس حرکت میکنه .بعدش دیدم که اینجام .یعنی اینجایی و داری ازم میپرسی یادت میاد چطور مردی ؟ حالا که گفتم یادم میاد که چطور مردم اما میشه بهم بگید که حالش چطوره ؟"به نظر خودت چطور میتونه باشه ؟"ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدSat, 16 May 2026 12:20:25 +0330https://virgool.ir/@maedejune/پنجره-lr3hbkumbrzrوقتی جنگ‌رخ داد ،هیچ وقت فکر نمیکردم میتونه انقدر وحشتناک باشه . اره جنگ زشت بود شاید حتی توی فیلم ها بسیار ترسناک بود اما هیچ وقت فکر نمیکردم تا این اندازه میتونه وحشتناک باشه .وقتی به اون یک ماه و خورده ای فکر میکنم احساس میکنم جزوی از زندگی من نبوده با اینکه بخش عظیمی از زندگی منو شکل داد .به نظرم واقعی نبودن با اینکه هر بار صدای در میشنوم از ترس از روی صندلی بلند میشم .فکر می‌کنم کابوسی بیش تر نبوده و صدای موتور ها تن منو به لرزه در میاره. حالا شروع کردیم به خندیدن ،شروع کردیم به زندگی .به زندگی کنار پنجره ها. هر کسی تجربه ی خودشو با خنده تعریف میکنه .تجربه ی که با اشک و غم پشت سر گذاشتیم رو حالا با خنده تعریف میکنیم .تعریف میکنند که چطور بی خواب شدن .چطور عصبی شدن .چطور دلتنگ کوچیک ترین داشته های زندگی شده بودیم دلتنگی های مثل دعوا با صدای بلند وقتی خونه ی داشته باشی که برای خودت باشه .دلتنگی های مثل بازی کردن بچه ها و نترسیدن از ترسیدن اونها .دلتنگی های مثل اشک ریختن برای جزییات زندگی مثل عشق .دیدن آسمون بدون ترس دیدن موشک یا جت .چیدن توت ،کشت زدن توی کوچه ها بدون ترس از صدا های بلند .حالا دوباره به زندگی عادی عادت کردیم .حالا دوباره مقداری عادی هستیم .ولی خبر ها از شروع احتمالی طوفان حرف میزنند و قلبم برای یه لحظه می ایسته .به هر حال امشب به دیوار تیکه میزنم .درست از زیر پنجره دنبال ماه میگردم .امشب کنار پنجر میخوابم و ارزو میکنم ای کاش هر شب بتونم کنار این پنجره باشم . ای کاش بتونم به این دیوار تکیه بزنم و از پنجره به بیرون نگاه کنم و نگران هیچ انفجاری و هیچ از دست دادنی نباشم .فقط به ماه نگاه کنم و دغدغه های عادی داشته باشم مثل اینکه فردا ناهار چی بپزم ؟ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدSun, 03 May 2026 00:10:13 +0330https://virgool.ir/@maedejune/مخفیگاهِ-من-و-سیگارم-jswhiipiim6pپشت میز پذیرش ایستاده بودیم .من و حمید ،سارا اون ور میز پذیرش نشسته بود و با حمید در رابطه با اتفاق مسخره ی که اون روز افتاده بود حرف میزد . چرخیدم و به در نگاه کردم ،بیمار جدیدی وارد نشد اما همچنان به در چشم دوخته بودم ،پشت اون در یه آسمون تاریک بود با ماهی که اون شب کامل بود البته که ماه رو نمیتونستم ببینم اما میدونستم امشب ماه کامله . به ساعت نگاه کردم چند دقیقه تا دوازده باقی مونده بود ‌.فکر میکنم سر جمع ۵ دقیقه . به حمید گفتم اگه بیمار جدید اومد خبرم کن که برگردم .حمید کاملا مشغول حرف زدن با سارا بود دستی چرخوند و به ادامه ی حرف زدن برگشت . بعد به سمت اتاق استراحت رفتم و توی کیفم دنبال پاکت سیگار و فندکم گشتم .به سمت در پشتی رفتم و از ساختمون بیمارستان خارج شدم .مکان های زیادی اینجا وجود داره که فراموش کنم کجا هستم و چقدر خسته هستم .هرکسی اینجا مخفیگاه مخصوص به خودشو داره ولی همه یه جای مخصوص برای خودشون دارند ،نمیشه شب ها اینجا کار کنی و یه لحظه نخوای هیچ چیز واقعی نباشه . بیمارستان رو دور زدم و به سمت در اصلی اومدم .بالای سرم رو نگاه کردم و دنبال ماه گشتم و اونجا بود همونطور که باید میبود .به مسیرم ادامه دادم و جلوی در بیمارستان به سمت قسمت غربی بیمارستان رفتم ،بیمارستان ما یه ساختمون عه که دور تا دور اون رو یه حیاط بزرگ فرا گرفته ، حیاط و پارکینگ .اگه وقتی از در اصلی وارد بیمارستان میشی به چپ بپیچی و مستقیم راه بری تا به دیوار ها برسی اونجا میتونی مخفیگاه منو پیدا کنی ‌. پشت ساختمون دیالیز و توی یه سه گوشه ی دوست داشتنی .جای که میتونی بدون حضور هیچ ادمی برای چند دقیقه تنها باشی .تو و آسمون .فقط شب ها میرم اونجا و وقتی میشینم روی زمین و به دیوار تیکه میدم به طور کل تمام زندگیم رو فراموش میکنم .تمام زندگیم محو میشه و من یک انسان بی هویت تبدیل میشم ‌.انسانی که نه گذشته ی داره و نه آینده ی تنها چیزی که داره این لحظه است .به ساعتم نگاه میکنم .دوازده .سیگار رو روشن میکنم و میزارم دود به بالا پرواز کنه .سیگار نمیکشم و فقط اون رو روشن میکنم و میزارم بسوزه .سیگار میسوزه و زمان میگذره . ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدFri, 01 May 2026 13:20:43 +0330https://virgool.ir/@maedejune/صحنه-های-ماندگار-tctcrwiovdzcصحنه های هستند که از ذهن ادم پاک نمیشوند ،صحنه های که بخش جدایی برای خودشان در ذهن ادم ایجاد میکنند و تا ابد به زندگی در ذهن شما ادامه میدهند ،حداقل تا زمانی که ...تا زمانی که میتوانند .اشک های بهراد یکی از این صحنه هاست .اشک های کودکی چهار ساله که بعد از شنیدن صدای بمب جاری شدند .اشک های که تمام ناشدنی بودند ،اشک های که هیچ بغلی برایشان آرامش بخش نبود .صحنه بدون پس زمینه نبود اما انگار تمام پس زمینه در اشک ها گم شده بود .همه چیز در اشک های کودک چهارساله خلاصه می‌شد . بچه های که میدوند تا از رعد و برق در امان باشند،کودکی که میترسید اما تلاش میکرد لبخند بزنه ، گروهی که با ترس همچنان در حال کاشتن بذر بودند و بذرهای که کاشته می‌شدند . بذر های که کاشته می‌شدند به امید اینکه این ماجرا ،این طوفان هم روزی تمام میشود.صحنه تمام شد ،روز به پایان رسید. طوفان گاهی تند تر و گاهی آرام تر شد .روز های بود که میان طوفان فقط یک لبخند ساده به من امید زندگی میداد .انگار تمام روز منتظر بودم تا لبخند از راه برسد که بتوانم به زندگی ادامه بدهم و لبخند از راه میرسید ،کمک از راه میرسید و من زنده ماندم تا برای صحنه بعدی آماده بشوم .چرا که زندگی همین است ‌. زنده می‌مانیم تا به صحنه های ماندگار برسیم .زندگی می‌کنیم تا صحنه های ماندگار از راه برسند و در اون لحظه تمام زندگی گذشته  به کناری میرود   و زندگی جدیدی اغاز میشود . و زندگی همین است .ما با داستان جدید باز هم نفس می‌کشیم شاید سخت تر از گذشته و در گاهی اوقات آسان تر در هر حال ادامه می‌دهیم ،عادت میکنیم تا زمانی که به ماجرای بعدی برسیم . و صحنه‌ی ماندگار بعدی روی پرده می آید و ما دوباره تمام داستان گذشته رو به کناری میگذاریم و ماجرای جدید آشنا می‌شویم.ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدFri, 10 Apr 2026 02:40:53 +0330https://virgool.ir/@maedejune/آروز-های-فراموش-شده-dgsxxltup6r3رو تخت نشست و به بیرون از پنجره نگاه کرد ،درخت شروع به جونه زدن کرده بود .بلند شد و به سمت آشپزخونه رفت .برای رسیدن به آشپزخونه باید از پله های توی راهرو میگذشت .به آشپزخونه رسید و کتری رو برداشت و اب کرد ،وقتی کتری پر از اب میشد به این فکر میکرد که بقیه کجا هستند ،هیچ تصوری نداشت که منتظر چه کسانی است فقط میدونست نباید تنها می بود .کتری رو روی گاز گذاشت و کبریت رو برداشت و گاز رو روشن کرد .منتظر موند تا اب به جوش برسه ،توی این زمان با خودش فکر کرد که خانواده ای داشته ،شوهری و فرزندانی که دوستشان داشته .اما کجا هستند ،چرا هیچ کسی به اون صبح بخیر نگفته بود .حالا اب به جوش رسیده بود ،چایی رو توی قوری ریخت و اب جوش رو روی اون ،بعد منتظر شد تا چایی دم بکشه و اینجا بود که دیگه توان ایستان نداشت ،خیلی وقت بود که ایستاده بود .خیلی وقت بود که تنهایی ایستاده بود و حالا دیگه توانی برای ایستادن نداشت ،به سمت صندلی رفت و تلاش کرد به یاد بیاره که افراد خانه کجا هستند .هیچ خبری از خاطرات نبود .بلند شد و به سمت در رفت ،با خودش فکر کرد شاید اینجا خونه ی من نیست ،شاید باید برگردم خونه .شاید توی خونه بقیه منتظرم باشند .به سمت در رفت که تلفن زنگ خورد .احساس کرد باید جواب بده، گوشی رو برداشت و گفت :باید برگردم خونه "مامان کجا میخوای بری خونه همون جایی هست که هستید . خونه ی که از اول اونجا بودید با درخت  نارنج و سنجد وسط حیاط"ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدTue, 24 Feb 2026 20:20:25 +0330https://virgool.ir/@maedejune/ایا-تا-به-حال-عاشق-شدید-p3wh73ccb3b9 اگه چیزی برای گفتن ندارید سکوت کنید ،حرف ها می‌تونند خطرناک باشند. می‌تونند قلب ها رو از کار بی اندازند و به انسان ها آسیب بزنند پس اگه حرفی برای گفتن ندارید سکوت کنید .سکوت سخت اما لازم است .ای کاش من هم سکوت می‌کردم .ای کاش میتوانستم درست به زمانی که لب باز کردم و گفتم چقدر ادم های مسخره عاشق می‌شوند برگردم و خودم را به سکوت دعوت کنم . ای جان من ،ماهیت عاشقی مسخره است .ماهیت این معضل جهانی مسخره است .این مشکل بزرگ که وقتی دامن تو را میگیرد رها نمی‌کند .با خودت فکر می‌کنی دیگر فراموشش کردی اما درست در همان لحظه‌ی فراموشی از راه می‌رسد و نه با خاطرات بد بلکه با خاطرات خوب و دوست داشتنی روز و زندگی تو را نابود می‌کند ،با خود فکر میکنی چقدر زیبا بود .چقدر دوست داشتنی بود .چطور از دستش دادم ،چرا از دستش دادم . تمام ویژگی های خوب به یادت می آید و هیچ چیز از دردسر ها در ذهنت نقش نمی ببنند .اری عشق مسخره است اما این مسخره‌ی دامن گیر عجیب میتواند آزار دهنده باشد .ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدSun, 08 Feb 2026 20:30:00 +0330https://virgool.ir/@maedejune/خوب-هستید-v2iiuehz4xrjآتیش روشن بود و میسوخت ،صدای خورد شدن چوب ها به گوش میرسید ، هیچ صدای به جز آتیش نبود با اینکه ادم ها علاوه بر آتش توی جمع حضور داشتند اما انگار کسی حرفی برای گفتن نداشت ،فقط آتش بود که حرف میزد .اما چه میگفت ؟ ادم های دور آتیش متوجه‌ی حرف های اون نمیشدند اما به خوبی آتش رو میفهمیدند .۸ نفر دور آتش نشسته بودند ،۸ فرد که در گروه های دو نفره‌ی نامریی کنار هم نشسته بودند .هر فرد دقیقا میدونست که هم گروهی خودش کیه اما علاقه خاصی به صحبت با اون همگروهی نداشت .اصلا کسی توان حرف زدن نداشت اما بالاخره بعد سکوت طولانی یکی از ادم ها لب هاش رو تکون داد و صدای از وجودش به بیرون کشیده شد ، "خوب هستید؟ " همه به اون نگاه کردند و ناگهان صدای آتش به فراموشی سپرده شد .همه خندیدن. چه چیز در این جمله انقدر خنده دار بود که سکوت طولانی اون ها رو شکست .ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدSun, 01 Feb 2026 19:12:03 +0330https://virgool.ir/@maedejune/دود-سیگار-lsn5311tjexlامروز بدجوری هوس سیگار کردم ،با اینکه حتی سیگاری نیستم .دلم میخواد سیگاری به دست بگیرم و آتیش بزنم و دود کنم ،دود کنم و دود کنم و انقدر دود به راه بی اندازم که کسی خبردار شود .کاش میشد از سیگار مانند سرخپوست ها برای اعلام خبر استفاده کرد .دود به هوا فرستاد تا وضعیت موجود را اطلاع رسانی کرد .کاش میتونستیم به دود ها معنی بدیم چون کلمه ها دیگر کافی نیستند برای بیان دردمان . امروز بدجوری هوس سیگار کردم ‌و حالا میفهمم که چرا اون دود تلخ رو به وجودشون میفرستند .شاید بخاطر تلخی دنیا است .شاید نیاز دارند تلخی وجودشون رو همراه با دود سیگار به باد بسپارند .ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدSat, 31 Jan 2026 15:44:10 +0330https://virgool.ir/@maedejune/سوپر-مامان-vw8htxwtvfcoمامان من یه سوپر وومنه ،وقتی اینو برای انشای مدرسه خوندم تقریبا همه خندیدن .حتی خانم معلم هم لبخندی زد .البته لبخند اون تمسخرآمیز نبود ‌.وقتی ادامه دادم که واقعا مامان من داره یواشکی دنیا رو یا حداقل چیزی رو نجات میده ،بچه ها دوباره خندیدن . من واقعا فکر می‌کنم مامانم قدرت هاش رو از ما قایم میکنه و پنهانی داره کار های انجام میده .پنهانی داره دنیا یا حداقل رویای کسی رو نجات میده .میتونم بفهمم که اون فرد براش خیلی عزیزه ،احتمالا به همینی دلیله که صبح ها زودتر از همه بیدار میشه .احتمالا به همین دلیله که همیشه یه پلاستیک لباس پشت ماشین قایم میکنه .اره مامان قطعا قدرت های ویژه داره .قدرت های که نمیدونم چرا با من در میونشون نمیزاره .حتما فکر میکنه اگه بفهمم که چه قدرت های داره دلم میخواد از اونا برای خودم استفاده کنم ،مثلا اگه بفهمم میتونه پرواز کنه ،خب قطعا دیگه راضی نمیشم با ماشین بریم مدرسه ،یا اگه بو ببرم که چشم های لیزری داره باید حتما اون ها رو به دوستام نشون بدم .اره مامان اگه قدرت های ویژه‌ی خودش رو بهم نشون بده مطمئن نیستم بتونم تحمل کنم که اون ها رو با بقیه سهیم بشه . ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدWed, 28 Jan 2026 11:26:26 +0330https://virgool.ir/@maedejune/دختر-کوچولو-a54exqcx4cp5یه دختر کوچولو تصور کنید ،یه دختر کوچولو که هیچ مشکلی با بقیه نداره .یا بهتر بگم بقیه هیچ مشکلی باهاش ندارن .نه با کسی دعوا میکنه نه داد میزنه و نه جیغ میکشه .مهربونه و با بقیه بازی میکنه .همیشه لبخند به لب داره و یه موقع های زیر لب برای خودش آواز میخونه .دنیایی خودش رو داره و دنیای خودش هیچ آسیبی به بقیه وارد نمیکنه .موهاش رو زیر کلاهش قایم میکنه و حتی بعضی روزها خودش هم زیر اون کلاه قایم میشه .بعضی روزا میشینه یه جا و بی سر و صدا فقط به درخت و آسمون نگاه میکنه .دختر کوچولوی ما فکر میکنه دنیا جادویه .میشینه و ابر ها رو نگاه میکنه و دنبال جادوگر قصه های که این شکل ها رو به وجود آورده میگرده .اره دختر قصه‌ی ما برای هیچ کسی دردسری درست نمیکنه و شاید با خودتون فکر کنید چقدر عالی اون هیچ مشکلی نداره اما اون فقط با بقیه مشکل نداره و این به معنای این نیست که با هیچ مشکلی دست و پنجه نرم نمیکنه .دختر کوچولوی غصه ‌ی ما بزرگ ترین مشکل رو با خودش حمل میکنه ،یعنی عدم توانایی گفتن نیاز هاش به دیگران عدم توانایی گفتن خواسته هاش و جنگیدن برای اون ها .این مشکل اون اول کوچولو بود درست مثل یه دونه عدس ولی هرچی دختر بزرگ تر شد مشکلم بزرگ تر شد .چون تا وقتی نتونی حرفی از خواسته هات بزنی کسی متوجه نمیشه که تو چی میخوای .دختر فکر میکرد بقیه باید متوجه بشن چون خودش همیشه متوجه میشد .خودش میفهمید بقیه رو چی ناراحت یا خوشحال میکنه ،البته این به معنای همیشه درستکار بودن اون نبودم اما حداقل تلاشش رو میکرد که حتی وقتی کاری اشتباه میکنه عذرخواهی کنه ‌.اما متوجه نبودن که چی اون رو ناراحت میکنه چون هیچ وقت بیانش نکرده بود .اره این داستان دختر کوچولویی که همه بهش میگن مهربونه اما هرچی بزرگ تر میشه از یه نفر بیشتر بیزار میشه و اون خودشه .چون حواسش به همه هست به جز اون .ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدTue, 27 Jan 2026 15:54:48 +0330https://virgool.ir/@maedejune/غم-و-شادی-b24jt8vhznjaزندگی پر از لحظه است ،بعضی از اونا خوبن ،بعضی هاشون بدن و بعضی ها ترکیبی از خوب و بد .به خاطره ها و لحظه های دسته سوم وقتی نگاه میکنی بیشتر قلبت میشکنه .این بار نمیدونی چطور باید احساس کنی ،نمیدونی باید خوشحال باشی یا ناراحت .این بار تمام احساس ها به تو خاطره حمله میکنن و تو میمونی و اشکی که از سر غم و شادی سرازیر میشه .نمیدونی باید با خاطرات شاد خوشحال باشی یا با لحظه غمگین ناراحت .این لحظه ها سختن .خیلی سخت و زندگی پر از این لحظه هاست .پس خودتون رو آماده کنید برای گریه چون یه جاهای فقط گریه کمک میکنه که بتونید عبور کنید .بتونید بپذیرید که همه چیز درست مثل اشک های شما سرازیر میشه و میگذره ،شما دوباره حالتون خوب میشه.ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدMon, 26 Jan 2026 19:11:17 +0330https://virgool.ir/@maedejune/بنفش-و-آبی-cm4xczgq3iy4به همه میگه منو پیدا کرده ولی حقیقت اینه که من از قبل اونو میشناختم .به همه میگه اول از همه بخاطر اینکه از اسمم خوشش اومده بود بهم پیام داده ولی نقشه های من پیچیده تر از این حرف ها بوده .الان بهش نگاه میکنم و هر روز از نقشه های پیچیده‌ی که برای به دست آوردنش کشیدم خوشحال تر میشم .جوری که موهای فرش رو توی آینه بالا و پایین میکنه ،جوری که هر بار با یه مدل خنده جدید منو سوپرایز میکنه و جوری که صدام میزنه .وقتی که عصبی از توی آشپزخونه داد میزنه "حمیید" و من هیچ احساسی به جز شادی ندارم چون حتی چهره‌ی عصبانیش یه صورته گرده با موهای فر و اخم های کوچیک .وقتی از دور بهم میرسه و شروع میکنه به صدا زدنم ،"حمید حمید" قلبم به تپش می افته و با خودم فکر میکنم ،هی دختر با منه ؟ انگار درست منه کوچولو به خودش افتخار میکنه که یه دوست داره،یه دوست که قشنگ ترین لبخند دنیا رو داره ،یه دوست داره که هر کاری بکنه همراهش هستماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدSun, 25 Jan 2026 21:46:04 +0330https://virgool.ir/@maedejune/پارک-شبانه-xxdny3jry2paشب اول ،"همدیگه رو میشناسیم بدون اینکه بشناسیم"این روز ها می‌تونم به تصویر خودم توی آینه نگاه کنم و اینجوری نیست که بگم این دستاورد بزرگی نیست ،فقط برام جالبه که چطور زمانی از دیدن تصویر خودم فرار می‌کردم .آینه درست دم در دستشویی بود و هر بار که می‌خواستم از دستشویی استفاده کنم باید از روبه‌روی اون رد می‌شدم و ناخودآگاه تصویر خودم رو می‌دیدم اما من سرعت می‌گرفتم سرم رو به پایین خم می‌کردم و از دیدنش جلوگیری می‌کردم .حالا به خودم لبخندی می‌زنم و بعد به سمت در خروجی می‌رم ،بچه که بودم مشق ها و تکالیفم رو زودتر از هر زمانی می‌نوشتم تا زمان کافی برای پارک و بازی داشته باشم ،حالا کار رو انجام داده یا نداده به سمت پارک حرکت میکنم ،پارک تقریبا کوچیک حساب می‌شه ،یه سرسره یه تاب و خب چندتا بازی دیگه .شب ها نه بچه ها و نه خانواده ها به پارک میان ،شب ها پارک متعلّق به کودکانی هست که دیگه حق بازی ندارند،کودکانی بین ۱۸تا ۳۰ سال .هر کدوم از این کودکان قسمتی از پارک رو انتخاب می‌کنند و روی نیمکت ها می‌نشینند .نگاه می‌کنند و خاطرات روزانه یا گذشته را مرور می‌کنند .نیمکت موردعلاقه ی من ،صندلی قرمز رنگی سمت چپ پارکه .جای که میشه تاب تنها رو نگاه کرد و منتظر موند تا شاید یه بچه سراغش بیاد اما هیچ وقت این اتفاق رخ نداده .این پارک برای شب زیادی ترسناکه و هیچ کودکی تنهایی اینجا نمیاد .به سمت نیمکت می‌روم و درست از وسط زمین بازی می‌گذرم .میشه زمین رو دور زد اما این کاری نیست که من انجام بدم .من ترجیح میدم سریع تر به جای که دوست دارم بشینم و واردخیالات و رویاها و خاطرها بشم .قدم زدن طولانی فقط فکر های روزانه رو تکرار می‌کنه .وقتی نگاهم به صندلی می‌افته متوجه می‌شوم کسی اونجا نشسته .مردی تقریبا هم سن و سال من .خب البته فکر می‌کنم هم سن و سال من .شاید چند سالی بزرگ تر یا چندسالی کوچیک تر باشه ولی محدوده سنی که میشه براش حدس زد چیزی بین ۲۰تا ۲۸ساله .شبیه نوجوان های زیر ۱۸ سال این زمانه نیست و برای بالای ۳۰ سال بودن هم زیادی جونه .نگاهش میکنم و با چشم هام بهش می‌گم که از روی صندلی مخصوص من بلند بشه اما انگار هیچ آشنایتی با حرف چشم های من نداره .نزدیک تر میشم و متوجه میشم با حالت عجیبی به من نگاه میکنه ناگهان بلند می‌شه و من خوشحال میشم که بالاخره داره میره اما سر جاش می‌ایسته و با نگاه های پر از تعجب به من نگاه می‌کنه و تعجب بیان میکنه ."مریم ‌" دقیق نگاهش میکنم اما به ذهنم نمی‌رسه که چطور میشه که یه مرد ناشناس منو می‌شناسه‌‌ماهی می‌نویسدماهی می‌نویسدTue, 28 Oct 2025 19:00:14 +0330