https://virgool.ir/feed/@maedeh.samieeیه دانشجوی همیشگی دیزاین که معتقده مهم ترین سلاحه ش قلم شه،چه باهاش ترسیم کنه وچه باهاش بنویسه.(:fa2026-11-11 02:50:40https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@maedeh.samieehttps://virgool.ir/@maedeh.samiee/معرفی-ونقدسریال-فروپاشیthe-undoing-dlo9anabmgmoسریال فروپاشی محصول شبکه ی HBOگاهی اوقات باید تمام شویم تادوباره شروع شویمچقدرآدمهای اطرفتان را میشناسید؟دایره ی ارتباطی اطراف شمارا،چه تعداد آدم پرکرده اند؟باچه تعداد ازاین افراد نزدیک هستید؟باچه تعداد ازاین افراد آنقدرنزدیک هستید که،به اطمینان بگویید آنهارا میشناسید؟آنقدربشناسید که بتوانید درمورد آنها قضاوت درستی ارائه دهید.بااطمینان بگوییدخلق وخویش،دلبستگی ها،وابستگی هایش را... می شناسید؟بدانید از چه چیزی خوشحال وباچه چیزی ناراحت میشود؟جزییات رفتاری ش رابشناسید؟اگربااطمینان به این پرسشها درمورد کسی پاسخ داده اید، بایدبگویم این اطمینان خطرناک است!درست به همان اندازه که می تواند اطمینان بخش وسبب آرامش خاطرنیز باشد.«دقیقا در لحظه ای که مطمئن هستیم،می دانیم به ماثابت می شود که هیچ نمی دانیم.»درباره ی سریالداستان مینی سریال فروپاشی یاهمانthe undoingدرمورد این اطمینان است.ونشانمان می دهد چگونه برچشم برهم زدنی، آگاهی ما از اطرافیان وجهان اطرافمان به مخاطره می افتد وشناخت مارا نسبت به آگاهی یمان به چالش میکشد.اما چطور این چالش را پشت سر خواهیم گذاشت؟ومهم تر ازآن ،بعدازگذر ازاین چالش چه کسی خواهیم بود؟شاید همه ی ما لازم داشته باشیم که یکباربرای همیشه به این پرسشها پاسخ بدهیم.پاسخ هایی شفاف وآگاهانه به خودمان وبه دور ازتمامی تعصبات.مینی سریال"THE UNDOING"،یا درترجمه ی فارسی آن،فروپاشی در9قسمت حدود100دقیقه ای وبه کارگردانی سوزان بیرساخته ومحصول شبکه یHBO است.ساختارکلی این سریال روان شناختی،راز آلود ومعمایی ست."سوزان بیر"کارگردان سریال، درپشت صحنه ی فروپاشیدرفروپاشی چه می بینیمداستان درآغاز،گوشه هایی اززندگی یک زوج متمول وخوشبخت نیویورکی را به تصویر می کشد، که جایگاه تثبیت شده ای در جامعه دارند وهمراه تنها فرزندشان در دل شلوغی نیویورک زندگی می کنند.جاناتان فریژر،دکتر سرطان شناس معروفی ست وهمسر او گریس بابازی نیکول کیدمن نیز روانشناس شناخته شده ای ست. حاصل ازدواج آن دو، پسری به نام هنری ست.همه ی عناصر فیلم بازتاب دهنده ی یک زندگی ایده آل ویک خانواده ی خوشبخت است .اما یک اتفاق، نقاب از چهره ی این خوشبختی برمیدارد. ولی این تنها گوشه ای خرد ازاین روایت است.اوضاع ملتهب می شود،خبرمی رسد که مادر یکی از هم مدرسه های پسرشان گریس که با دریافت بورسیه وکمک هزینه،موفق به تحصیل در آن مدرسه ی غیرانتفاعی شده بود ،درست در شب مراسمی که در مدرسه برگزار شده ودرآتلیه ی نقاشی اش به طرز فجیعی و براثر برخورد مکرر چکشی به سرش به قتل رسیده و ماجرا وقتی حادتر می شود که جنازه ی او توسط فرزندش در صبح روز بعد پیدا می شود. همه زیر ذره بین قرار می گیرند.رسانه هابه مدرسه هجوم می آورند وپلیس وکارآگاهان به دنبال ردی هستندکه آنها رابه مجرم برساند.هیوگرانت ونیکول کیدمن در نمایی از سریال فروپاشی«همه ی خانواده های خوشبخت شبیه هم هستند،اما هر خانواده ی بدبختی،به شیوه ی خود بدبخت است.» آناکارنینا / لئو تولستوییکی از ویژگی های تامل برانگیز سریال ایجاد موقعیت های چالش برانگیز وصدالبته نفس گیربرای کاراکتر گریس است.کسی که باید بین دوست داشتن هایش انتخاب کند.وبازی بسیارخوب نیکول کیدمن مخاطب رادراین موقعیت های چالش برانگیزهمدلانه همراه می سازد.گریس یک دکترروانشناس است که از دانشگاه هاروارد فارغ التحصیل شده ودرهمان دوران تحصیل،با همسرش جاناتان آشناشده است.در سکانس هایی از فیلم می بینیم که گریس چطور ماهرانه درمورد مراجع هایش تشخیص هایی درست می دهد ودر عین همدلی ودرک متقابل شان سعی می کند،آنها راباحقیقت وریشه ی بنیادی مشکلاتشان آشنا کند.در دو سکانس مختلف ،ما دو گروه مراجع را می بینیم.یکی از مراجعین،زنی ست که درمورد رابطه اش باشوهرش شکایت می کند.او چند بارازدواج کرده واحتمالا ازدواج اخیرش راهم در معرض آسیب می بیند.جمله ای که گریس به او می گوید بسیار قابل تامل است. به او می گوید تو برای خرید ساده ترین لوازمت بسیار وقت صرف می کنی تا بااطمینان خاطر بهترین انتخاب را کنی. اما در مورد ازدواجت شتاب زده عمل میکنی.یا در مورد زوج دیگری که یکی از آنها مرتکب خیانت شده.تشخیص درستی می دهدومی گوید که فرد مرتکب خیانت به این خاطرمرتکب خیانت شده است که به طرف دیگررابطه ثابت کندباوجود همه ی محدودیتی هایی که برای او وضع کرده است.هویت مستقل وآزادی دارد وبه نوعی به زعم خودش تلاش کرده به این طریق ،استقلال از دست رفته اش راباز پس بگیرد.اما آیا گریس ،که یک درمانگر متبحر در شناخت انسانهاست، در مورد زندگی شخصی خودش هم توانسته تشخیص های درستی داشته باشد؟اصلا،اگر یک روانشناس در زندگی شخصی ش به مشکلی بربخورد چگونه با آن دست وپنجه نرم خواهدکرد؟اصلا آیا روانشناس ها،در زندگی شخصی یشان مرتکب خطا وتشخیص نادرست می شوند؟ فراموش نکنیم که همه انسانیم.گریس بابازی نیکول کیدمن خیالتان راراحت می کنم وبدون برملا کردن داستان،می گویم که در جریان این روایت شما به خوبی به جواب این سوالها ودیگر سوالات احتمالی که در ذهنتان ایجاد شده است پی خواهید برد.اگرکسی از نزدیکانتان،که نامش در فهرست کس یا احتمالابود که در پرسش های ابتدایی مقاله بااطمینان به آن اشاره کردید،رفتاری برخلاف تصور بنیادی ذهنی شماانجام بدهد،آیا این شوک حاصل ازآشنایی زدایی سبب می شود ارتکاب به دیگررفتارهای غیرمعمولی راکه درموردآن فردتصور نمی کردیدرا محتمل بدانید؟؟؟؟؟دیالوگی از فیلم _دادستان خطاب به گریس_:گاهی حقیقت درموردکسی که باهاش ازدواج کرده ایدبه علت درماندگی ،باکسی که می خواستید بااوازدواج کرده باشید تحریف میشود.به این عبارات فکر کنید:او امکان ندارد به من خیانت کرده باشد.او نمی تواند قاتل باشد.ولی اگر برخلاف شناخت شما،طرف موردنظرتان کسی بوده باشدکه مرتکب امر اولی شده، می تواند کسی هم باشد که مرتکب قتل شده است؟موقعیتی را برای خودتان متصورشویدکه هم بخواهید وهم نخواهید به کسی کمک کنید.کسی که در آنی تمام ارزش ها واعتمادتان را به سخره گرفته است.وباعث شده است به همه ی دوست داشتن ها وباورهایتان شک کنید.خالی بشوید ازکسی.اماانسانیت چه می گوید؟به خاطر روزهای خوبی که باهم داشتید،کمکش می کنید؟وهزاران هزار سوال دیگر. باور کنید که انتخاب بسیاربسیار سختی است .مخصوصا زمانی که پای احساساتمان در میان باشد،احتمال اینکه پای قضاوتمان بلغزد بیشتر وبیشتر می شود.دیالوگی از فیلم_گریس خطاب به جاناتان_:هر احساسی که بهت دارم،مهم نیست،چون عقلم قوی تر از احساسمه وتو این رو درمورد من میدونی.چیزهایی هست که نمی دانینظر شخصی من این است که نقطه ی اوج داستان زمانی ست که، که گریس وپدرش در پشت میزی نشسته اند وباهم شطرنج بازی می کنند وپیرامون مسائل پیش آمده حرف می زنند.گریس وپدرش در سکانسی مهم از سریالگریس به پدرش می گوید،هرگز نمی خواسته زندگی ایده آلی داشته باشد وفقط می خواسته خوش حال باشد. درست مثل پدرومادرش.و پدرگریس از حقایق پنهانی در مورد زندگی مشترک خودش وهمسرش برای دخترش پرده برمی دارد.به این موضوع اعتراف می کندکه درسالهای حیات زنش بارها به او خیانت کرده است.وهمچنین دلیل مخالفتش باازدواج گریس با جاناتان در سالها پیش را اینگونه مطرح می کندکه ،چون بیشتر از هر کس دیگری جاناتان،او رابه یاد خودش می انداخته بااین ازدواج مخالف بوده است.دقیقابه نظر من سهمگین ترین ضربه به کاراکتر گریس وارد می شودکه به او یادآوری می شودکه،زندگی مشترکش براساس تصورات غلطش از حقایق پنهان زندگی مشترکی شکل گرفته وکمک می کند گریس در مسیر انتخاب درست قراربگیرد.«گاهی یک عشق وتعلق قوی تر میتواند چشم مارا به حقیقت باز کند.»گریس وپسرش هنری در نمایی از سریالگذشته نمی گذرد اگر ... خیلی از مشکلات به ظاهر پیش پا افتاده درزندگی درصورت عدم رسیدگی به موقع منجر به آسیب های عمیق تری خواهندشد. شما زخمی را تصور کنید که به ظاهر خراشیدگی سطحی ومعمولی است و به آن کوچکترین رسیدگی نمیشود واین عدم رسیدگی منجر میشود،همان یک زخم کوچک خاتمه دهنده به یک زندگی باشد.زخم ها چه از نوع روحی وچه از نوع جسمی همگی نیاز به توجه ومراقبت دارند .چیزی که در این فیلم به آن تاکید می شود این است که نباید سهل انگارانه از این زخم ها به این امید که زمان همه چیز را بهبود می دهد گذشت وچه بسا رهاشدن این زخم ها در جان و روان افراد در کودکی می تواند پیامدهای مخربی دربزگسالی آنها به بارآورد.در سکانس های پایانی _جاناتان خطاب به پسرش_ می گوید:«گاهی ممکنه ماخودمان را گم کنیم وتبدیل به آدم های دیگری شویم.ممکنه به خاطر ترس،خشم،یاگاهی عشق باشه.ولی این هویت کلی مارا از بین نمیبرد.»نظرشما درمورد این حرف چیست؟دراین مورد چه قضاوتی دارید؟باآن موافقید یا ردش می کنید؟اگر به مسئله ی هویت ومسائل پیرامون آن علاقه مندید توصیه می کنم به مقاله ی من در این موردهم نگاهی بیندازید.احتمالا کمکتان می کند.قضاوت دقیق تری داشته باشد. https://vrgl.ir/eCgR0 گریس در نمایی از دادگاهنتیجه گیریاین سریال سراسر از موقعیت های حساس وچالش برانگیز انتخاب است.لحظاتی که نشانمان می دهد حفظ تسلطمان برخودمان عاملی تاثیرگذار در انتخاب درست است. لحظاتی که شناخت شخصیت های روایت،نسبت به هم را به چالش می کشدنشانمان می دهد چقدر همه چیز وهمه کس می تواند برخلاف چیزی باشد که ما تاپیش از آن می پنداشتیم. نمایش لایه به لایه وموشکافانه ی شخصیت های داستان در دل روایت از رازهای پنهان روانشناختی وشخصیتی آن ها پرده برمی دارد.اکتشافی که، برای کسانی که درمورد عزیزانشان تجربه می کنند می تواند بعضاغافلگیر کننده و نیز حتی اسباب فروپاشی باشد.واین می تواند هشداری برای ما باشد که به آگاهی بهترو بیشتر از خودمان ودیگران برسیم ،تا پیش از آنکه خیلی دیر شوددرصددمراقب وبهبود زخم هایمان برآییم ومهم ترین نکته اینکه،زخم هایمان را انکارنکنیم که انکارآنها،انکارموجودیت خودمان خواهدبود.مائده سمیعیمائده سمیعیSun, 10 Jan 2021 19:02:39 +0330https://virgool.ir/@maedeh.samiee/یک-روز-نسبتا-معمولی-utiwok4ltexcیه روز نسبتامعمولی به صرف لوبیا پلو بامخلفات وته دیگ اضافی وصدالبته قهوه ی دمیدرست مثل کسی که زنگ خانه ای را میزند وبعد بدو از محل دور میشود.ناغافل آمدوناغافل رفت.تنها تفاوتش دراین است،تو آن کسی که زنگ خانه ات رامیزند وفرار میکند رانمیشناسی.اما،من اورا میشناختم.یاشاید توصیف درست ترش این است که خیال میکردم میشناسمش. داشتم برایش از رفتن میگفتم.از بارغمی که به یکباره و بارفتن های ناغافلمان بردوش کسی یااحتمالا کسانی میگذاریم.از عدم مسئولیت پذیری درمقابل کسانی که ادعا میکردیم،دوستشان داریم،یالااقل برایشان احترامی متقابل قائل بودیم.درهمه ی این مدت که به اندازه ی آبکش کردن پلوودادن مایه ی لوبیا لابه لای پلو وگذاشتن دم کنی روی در قابلمه طول کشید من داشتم حرف میزدم و او فقط گوش میداد.زندگی در حال دم کشیدن است، حواست باشه که نسوزه!گوش دادن را خیلی خوب بلد است .حتی وقتی من حرف میزنم واو مشغول کاردیگری ست،خاطرم جمع است که گوشش وحواسش هردو بامن است.گفتم میدونی،تو تنها کسی هستی که مدام وسط حرف زدن هام بهم یادآوری نمیکنی که چقدرغرمیزنم و چقدرپرحرفم.تکیه داده بودبه کابینت کنار گاز وبالبخندنگاهم میکرد. ادامه دادم،وگفتم چونکه احتمالا تنها کسی هم هستی که خاموش شدنها،سکوت هاوتو لَک رفتن های طولانی م را هم به خاطر می آوری.شنیدن هنره وتوهنرمندترینی برای من.اومد سمتم و دست راستش را انداخت دور گردنم و سرش راآوردجلو صورتم وگفت من برای تو ،همانم که تو برای من.بعدرفت سمت آبکشی که کنار سینک ظرفشویی بود،چندتاخیار وگوجه ویک پیازی را که گذاشته بود داخلش رابرداشت وگذاشت روی تخته ی ساطور چوبی روی میز دونفره ی آشپزخانه ودوباره برگشت سمت سینک واز توی آبچکان یک چاقو بادسته ی نارنجی برداشت ونشست پست میز وشروع کرد به پوست کندن خیارها.وبا چاقوی تو دستش بهم اشاره کرد که روی صندلی روبه روش بنشینم.نشستم .ودوباره شروع کردم به گفتن.گفتم میدونی چی حالمو بدمیکنه.یعنی اون چیزی که مثل خوره افتاده به جونم وداره ذره ذره جونمو میمکنه،اینکه اصلا نفهمیدم چی شد.شاید چون وقتی تموم شد که وقتش نبود.تموم نشدنش هم به صلاح نبود.حداقل به صلاح من نبود.شاید!پاشد یه سری به پلو زد وزیرش رو کم کرد.وگفت میخوام یه لوبیاپلوی اساسی بدم بهت.پریدم توحرفش وگفتم بامخلفات.گفت :به انضمام ته دیگ اضافه.صداشو دوست دارم.ولی هیچوقت بهش نگفته م.بارهاخواستم بگم ،ولی بازم نگفتم. چیه این آدمیزاد که برای گفتن دلی ترین حرف هاش هم دل دل می کنه .دوباره نشست روبه روم وگفت میدونی تو نه اولین نفری هستی که این حال رو تجربه می کنی ونه آخرین نفری.گفت فکرمیکنی الان مثل این درام های عشقی وعمه تراپی ها ی مرسوم بهت تجویز چله نشینی میکنم ومی گم نظرتتون زدن!؟!یا میگم گور باباش واون چیزیکه زیاده.نه جونم این نسخه تجویز من نیست.که میدونم تو هم این رو نمیخوای.که اگه میخواستی الان روبه روی من ننشسته بودی به گفتن. وبعد یه تیکه خیار برید و داد دستم.گفتم:از هرچی درام عشقی ه بدم میاد.دراومدوگفت:خیال میکردم که برعکس.اززیرمیز بهش لگد زدم وگفتم حالا ضدحال نزنی نمیشه کدبانوجان؟!گفت میدونم دنبال مرهمی.ولی مرهمت پیش من نیست.آدرس درد ودرمونت ازقضایکیه.گفت چندروز پیش داشته یه پادکست درمورد سوگ وتاب آوری گوش میداده.گفت بذار لینکش رو برات بفرستم ودستش روباحوله ی آبی رنگ روی میز پاک کرد وگوشی ش رو از جییب پیراهنش درآورد وگفت آهان برات واتساپش کردم.گوشش کن .گفتم، حتما.اساعه.گفت تو همین پادکست توصیه جالبی کرد که منم همین توصیه رو میخوام به تو بکنم."نامه بنویس." براش نامه بنویس.ازهمه ی دلتنگی هات،گلایه هات ازهمه ی اون حرفهایی که دوست داشتنش ومصلحت اندیشی ودرک شرایط نگذاشت بگی،از رنج رفتن،ازناتمامی این رابطه ی دوستانه دردنیای موازی ذهنت.گفت نامه ای بنویس از همه ی گفتنی هایی که به وقتش که باید گفتنی نشدن .نامه ای برای گیرنده ای محترم ولی بدون نشانی.وبعد کم کم سعی کن دربیای ازاین ماتم نشینی ،ازاین چله نشینی ،از این ماتم سیاه پوشی این عزای طولانی از ربط دادن هر ناکامی ونشدنی به این غم بزرگ.گفتم،باید تصمیم بگیرم.من آبستنم ازغمش.غم بی پدر،غم باپدر. نمی خواهمش.باید یکبار برای همیشه درد این زایمان را بکشم وبعدخلاص.خلاصِ خلاص.گفت:لابدشنیدی دیگه.غمی که نکشتت قوی ترت میکنه.گفتم آره شنیدم.ولی فارغ شدن به این کشک وماستی ها هم نیست.یهو گفت :ماست وخیارهم می چسبه ها!درست کنم.بعد دوتایی باهم بلندخندیدیم.گفت ناهاروکه خوردیم...یه قری که دادیم... ساعت چهارقرارداریم. ازاون قهوه های مخصوص ت درست کن . سپردم زری هم چای یاقهوه ای یادمنوشی واسه خودش درست کنه وبه یاد روزهای بی کرونایی وبعداز ظهرهای کافه نشینی بشینیم به ویدیوکال وادای کافه رفتن رودربیاریم.گریه ام گرفت.گفت غذام شور میشه اینقدر بالاسرغذای من اشک نریز.گفتم وا...گفت سرآشپز نمک غذا از دستش در رفته حالا دنبال بهونه ست؟سخت می گذشت این روزها،با آمدن کرونا ورفتن او...صدام کرد.او نبود،دیگر نبود. اما حساب های کاربری اش هنوز فعال بود. پربازدید ترینش هم عکس پروفایلش توسط خودم.به خودم اومدم ودیدم یه سری شمع با شکل های مختلف گذاشته روبه روم.گفت باورت میشه از یوتوبوب ویدیوی آموزشی دیدم،وسایل ساختنشون رو هم آنلاین سفارش دادم وساختمشون.گفت هرکدوم وهر چنتا روکه میخوای بردار .یکی شون رو هم روشن کن بذار رو سفره ی ناهارمون.میخوام حسابی برات شاعرانه برگزارش کنم. خندیدم.گفت بی شوخی تو تاریکی حال بدی هات اسیرشدی، در اومدن ازاین اسارت راحت نیست،میدونم. نمیخوام حرفهای انگیزشی بیخودی بهت بزنم یاسرزنش های بی مایه نثارت کنم.یکی از شمع های روی میز رو گذاشت تو دستم وگفت برای رهایی از این اسارات تاریکی یه شمع که میتونی روشن کنی.نمیتونی؟تو دل تاریکی یه شمع که میتونی روشن کنی!گفتم چه سمبلیک.خندیدو روبه من گفت:کمک هم میدی یاامروز فقط اومدی که پذیرایی بشی؟!کاسه ی مخلوط خیار وگوجه وپیاز رو داد دستم وگفت نمک وآبلیموش وهم زدنش باتو.گفت فیدیبویی،ایران صدایی چیزی نصب کن روی گوشی ت... یه دستی برسون وهلی بده این سرانه ی کتاب وکتابخوانی رو ارتقابدیم.گفت نمیخونی،گوش که میتونی بدی.گفتم من خیلی هم کتاب میخونم.گفت: خوندن بی اثر.شنیدن بی اثر.بگم به درد عمه ت میخوره یاچی؟ میخندیم.گفت قسمت جدید چنل بی رو گوش دادی؟ گفتم آتیلا...؟گفت آره اصلا یه طوری تحت تاثیر قرار گفتم که دیروز صبح که برای چندتا کار بانکی واجب رفتم شعبه ی سر خیابون داشتم ناخودآگاه نقشه ی بانک روحفظ می کردم.این پوشش ماسک وشیلد کرونایی خودش پوشش استتر مناسبیه واسه دزدی.نظرت؟ گفت بریم دزدی؟گفتم چی بدزیدیم؟گفت جواب خدارو کی میده؟گفتم توی توی کله گنده.میخندیم.به وقت ناهارپلو دم کشیده بود .وقت صرف لوبیا پلو بود با مخلفات به انضمام ته دیگ اضافه.اوهمیشه وهمیشه تنها کسی است که به طریق های ساده ودرعین حال استادانه بهم یادآوری میکند که زندگی درجریان است ونباید همراهی بااین جریان را به تویق انداخت.یادمه سرنهار بهم گفت زندگی یه بازیه که فقط یکبار توش فرصت بازی داری.یکبار برای همیشه .حواست هست که فرصت سوزی نکنی؟!مطلب قبلی من رو اینجا میتونید بخونید، https://vrgl.ir/7l2sD مائده سمیعیمائده سمیعیMon, 28 Dec 2020 14:31:08 +0330https://virgool.ir/@maedeh.samiee/کرونا-با-تو-برام-خواستنی-شد-xyfkubpwl23wگوشی نازم،همدم رازم،و‌‌ ای محرم اسرارم.این مقاله قبل از هرچیزی به احترام توست،تویی که دقیقا از تاریخ 97/10/4وروزهایی که در ماتم گوشی ربوده شده ام بودم،از پَستوی کشوی مادر جان سردرآوردی از آن روز تاهمین الان همدم وهمراه من بودی.درغم ها وشادی ،در فرازها وفرودها ومهمتراز همه،همین سال کوران کرونا.کرونا کاتالیزوری برای تغییر سبک زندگیمائده:تغییر همیشه در من با عدم پذیرش مواجه میشود.کرونا _خطاب به بنده _:زرشک!مائده:همیشه ترس دراستفاده از تکنولوژی با من است.کرونا:دارم برات. چه خوب حرف میزنی دخترجان، بازم بگوبرام!مائده:ویدیوکال؟! هرگز. میخوای همین یه ذره عزت نفس من رابااین تصویر منعکس شده از دوربین جلو گوشی به باد دهی؟کرونا:حالا داشته باش مارو!مائده:وبینار؟نه! کلاس آنلاین؟بیخیال!تو این دوره هاکه نمیشه چیزی یادگرفت!کرونا:باش تا نشونت بدم !بله،دقیقااینطوی شد،که کروناجانور دوپای دگمی به نام مائده راکه نسبت به هر تغییری سخت مقاومت می کرد، سربه راه مسیرپیشرودرتغییر،تکنولوژی کرد .نامبرده،هم اکنون از معتادین صاحب نام این زمینه است.وقطعا همانطور که حدس میزنید این همه ی ماجرانیست.داستان های من وتکنولوژی جیبیم وکروناروزها وهفته های نخست ازشیوع کرونا گوشی به دست و به امیداین گمانه زنی ها که هرچه هوا روبه گرمی برود این ویروس منحوس زودتر دست از گریبان مابرمیداردوبه پیگیری اخباردقیقه به دقیقه ی پروژه ی کشف واکسن کرونا وتعدادکشته شدگان ومبتلایان و...گذشت.این وسط انگشت شست دستمان دائم در اضافه کاری از جابه جایی بین تلگرام وتوییتر و واتساپ سرکرد و گردن دردهای دوست داشتنی وسوزن سوزن شدن های دلخواهشان همواره همراهمان بود.تحصیلات عالیه بااعمال شاقهشروع کرونا منطبق شدبا شروع ترم سوم ارشدوبه جز یک جلسه مابقی جلسات مجازا ودر فضای Skype وAdobe connect برگزار شدند.از چالش های آداب حضور دراین کلاسها هر چه بنویسم کم است.درقدم اول نمیدانستی چقدر حجاب کنی!اصلا باید حجاب بکنی یانه؟! ورفته رفته دستگیرم شدکه احتمالا برای کلاسهای اساتید آقا،تاجایی که دوربین گوشی نشانم میدهدوبرای کلاسهای اساتید خانم کلا هرطور راحتم میتوانم حضور بهم برسانم.این وسط چالش تحمل حجم عظیمی از بوی غذا وپیاز داغ که سُر میخوردندبه اتاقم و حرف ها وهمهمه های بیرون از در بسته ی اتاق که گهگاه اوج می گرفتندو وسط صحبت های اساتیدکلافه م می کردند خودش شرح مثنوی ست.اما گاهی هم میشد که میدیدم رسول_خواهر زاده ی بزرگترم_ که من اورا عَشقه ی قلبم میدانم،یواش درراباز میکند،خوراکی یالیوانی چای را داخل میگذارد وسریع دررامیبنددومیرورد.واماگاهی ، کسی از غفلت نبستن کامل در استفاده میکرد،می آمد داخل ویکهو اززیرپایم وزیر میز کامپیوتر سردرمی آورد.شکار فردنفوذی مذکور(:قرنطینه برای من یعنی، سندروم رفرش های مداوم اینستاگرام.یعنی گلایه وغرهای بی پایان درتوییت های ناتمام. یعنی پرسه زنی های مجازی،گاهی باهدف وبعضا بی هدف.یعنی بارهاچک کردن عکس پروفایل آدم هایی که فراوان دلتنگشانم.ودرآخرقرنطینه،یعنی شروع ویرگول نویسی من. درخانه ماندن سخت بود.اما در خانه ماندم. واین ماندن با بودن تکنولوژی در جیبم ماندنی ترشد.وقتی هایی بود که دلتنگی امانم را میبرد.برای خیل کسان ومسیرهایی که پیش هر کدامشان گوشه ای از قلبم را جاگذاشته بودم .از باغ فردوس تا ولیعصر.ازدانشگاه هنرها وهمهمه ی کافه های راسته ی انقلاب وبوی سیگار وقهوه وعطر آشنای رفیقی که روبه روم می نشست وحضورش آنقدر قدرت داشت که گذر ثانیه ها راحس نکنم،تاصدای خنده هایمان ...این دلتنگی ها سخت بی طاقتم کرده بود،که یاور همیشه همراهم آنقدر زل زد به چشم هایم تا از رو رفتم وبه برقراری تماس های تصویری رضایت دادم.این آغازرفع دلتنگی های مجازی م بودوباگرفتن تولدهای مجازی برای هم،برگزاری جلسات آنلاین و...ادامه یافت. اماقطعا بادلتنگی برای خیابان ها ومسیرها وکافه ها که نمیشد کاری کرد.من دلتنگ رنگ ها ی فراوان بازار تجریش وگم شدن وباز پیداشدن درشلوغی هایش بودم .دلتنگ عصرهای باغ فردوس وپیاده روی های شبانه درولیعصر.بله بودم!تا بهرام حبیبی مشهور به bbiibbzzویدیوهایی از تجریش و ولیعصر گردی در کانال یوتویوبش منتشر کرد ومن مرهمی یافتم برای تسکین گوشه ای ازدلتنگی های بیشمارم. https://youtu.be/dIxUn3V2tyk همچنان کرونا خیال رخت بربستن نداشتبه این ترتیب من ورفیق همیشه همراهم شروع به ثبت زندگی کرونایی درخانه ،از ملال تاشادی کردیم.از شکار گنجشککان از پشت پنجره ی اتاقم گرفته،تا شکار اهل منزل در استراحت بین دونیمه ناهاروبعددوباره غرق شدن در روزمرگی یک بعدازظهر کرونازده.عکاس هایی که میبینید احتمالاکیفیت خوبی ندارند. به ریش یااحتمالا گیس سفیدی همراهم ببخشید!شکارگنجشککان از پنجره ی اتاقم،دریکی ازروزهای قرنطینگیهیس!سوپرمن خواب است.ازشیرمرغ تا هرچی که دل تنگت بخواددرخانه ماندن برای خانواده ی ما شروع اپیدمی خریدهای آنلاین بودازشیرومرغ وگوشت ومیوه وسبزی تا کتاب ولباس وبازی فکری.درازکش ولمیده درغرفه های موادغذایی ولباس چرخیدن وپرکردن سبد خریدبا چند اشاره انگشت وآتش زدن به نقدینگی ت هم خودش حکایتی مفصل دارد.والحق که دیجی کالا واسنپ مارکت درانجام رسالتشان نمره قبولی می گیرند.پاشو یه تکونی بده!خانه نشینی وتغییرسریع سبک زندگی بیشتر از هر کسی روی من ،در واقع فیزیک من، تاثیر گذار بود.آدم پرتحرکی که رفته رفته تحرکش کم وکم تر میشد و روزبه روز بیشتر شکل گلابی.غصه ی عالم را به دلم نشسته بود،تا اینکه دوستی صمیمی مددی رساند وبامعرفی اپلیکشن های Yoga WorkoutوShadzi،شروع کردم به ورزش خانگی .حتی پیاده روی.بله پیاده روی در همین یک گله جا خانه یمان!و هرروزاز زدن رکورد خودم و شمردن قدم هایم حظ می کنم و اینگونه وارد ماراتن رقابت حفظ تناسب اندام باخودم شدم.گوشی موبایل یا جعبه ی سیاه،مسئله این استدراین روزهای کرونایی که گذشت وهمچنان در حال گذر است.گوشی جان به عضو پیوندنیافته،اماجدایی ناپذیر از اعضای بدنم تبدیل شد.شروع کردم به ضبط صدایم ،از ضبط وثبت فکرها وایده هایم که میخواستم فراموشم نشوند گرفته،تاگفتن ازگلایه هاودلتنگی هایم.واینچنین با کمک گوشی جان،یک دفترچه ی خاطرات صوتی از روزهای زندگی باکروناساختم.دخترمون ازهرانگشتش هزارتا هنر میریزهناگفته نمانداپلیکیشن های آشپزی داخلی وخارجی و ویدیوهای آموزش آشپزی دراینستاویوتویوب دراین ایام کرونازده،من رادرعرصه ی پخت وپز به خود کفایی رساندند.البته به صورت نسبی.حداقل در این حد که خودم از گرسنگی نمیرم وتعداد قلیلی را هم سیروخوشنود کنم. واینگونه بودکه،آینده ای روشن تر پیش رویم قرارگرفت!از مصداق های بارز مجهز شدن اهل منزل بیش از پیش به تکنولوژی،به ویژه از نوع موبایلی همین بس که وقتی خواهرزاده ی گرامی زبان به سخن گشود، قبل از اَدای هر کلمه ی معمولی،گفت:اَلووووووووووووو.بفرمایید یه لقمه قیمه ی مائده ساز(:کیک هویج وگردوی مائده سازیه چیزی بگوحالم خوب شهاپلیکیشن های پادگیر از جمله castbox دراین مدت رفیق شفیقی برایم بودند. چه درروزهای پرحوصلگی وچه روزهای کم حوصلگی.گاهی که حوصله ام جا بود سیناتا و10صبح گوش میدادم وگاهی هم ،چیروک وچنل بی که حوصله ام جابیاید. این قسمت را گوشی م، فقط بخواند!گوشی جان،تو از من یک مدیرساختی.به عمل نشانم دادی زمان ارزشمندترین دارایی هرانسانی ست. اگر سقلمه ها ویادآوری وهشدار های به موقع ت نبود،خیلی وقت ها زمان از دستم میرفت واز پرداختن به کارهایی که باید،جا می ماندم.گوشی جان!اکنون که این مقاله را میخوانی، این راهم خدمتت بگویم که تو باعث شدی من بفهمم آنقدرها هم زشت نیستم.الان تماس تصویری و معاشرت کردن های مجازی جز لاینفک زندگی م شده. چه کروناباشدوچه نباشد.تو به من نشان دادی،تغییر آنقدرهاهم دشوار نیست.که راه تغییرهمواره همواراست.حتی اگر زوری چون کرونا بالای سرمان نباشد.تو همسفرِخوش سفر من در سفر به دنیای تکنولوژی بودی.جایت روی چشم من است،اما میخواهم خواهش کنم اگر میتوانی باقوم وخویش تازه واردت که ازقضا جایزه ی این پویش است رایزنی کنی که من صاحبش شوم.توجاودانه خواهی بود، درموزه ی قلبم.ممنون برای همه ی همراهی هایت،همراه عزیزم.روز،ماه شد وماه،سال شد وکرونا هنوزقصد رفتن نکرده است ویاور همواره همراه من همچنان شانه به شانه با من است. https://virgool.io/landing/storyteller مائده سمیعیمائده سمیعیThu, 17 Dec 2020 20:17:38 +0330https://virgool.ir/@maedeh.samiee/معرفی-ونقد-سریالمشکلی-نیست-که-خوب-نباشی-mp7ybmlmv2gc کمی درباره ی کم وکیف سریال:"مشکلی نیست که خوب نباشی"_Its Okay to Not Be Okay_سریالی محصول سال2020 وکشور کره ی جنوبی است که روایتگر تاثیرات دومینووار رفتار والدین برهم و درنهایت برروی فرزندانشان است.این سریال درفصل نخست در16قسمت حدود 90دقیقه ای ارائه شده است. ازویژگی های ممتاز آن،شیوه ی روایتگری آن است. هرقسمت از سریال باعنوان یک داستان عمدتا آشنا نام گذاری شده که پیام آن قسمت حول همان داستان می گذرد.به شخصه نویسنده ی این سریال "جویانگ" را به شدت تحسین می کنم چراکه از ساده ترین مصداق ها کمک گرفته تا به شرح وتفهیم پیچیده ترین ومهم ترین مسائل بپردازد و البته طراحی لباس وصحنه ی فیلم هم کاملا در خدمت خصوصیات کاراکترها وداستان است وبه انتقال هرچه بیشتروبهتر مفاهیم وپیام ها کمک کرده است.Its.Okay.to.Not.Be.Okayتصور شخصی من تا پیش از تماشای این سریال این بود که احتمالاتمامی خروجی های سریالی وسینمایی کره ی جنوبی باید چیزی مشابه با سریال های پخش شده از تلویزیون ایران مثل دونگ یی،جومونگ و...باشد ولی باتماشای این سریال فهمیدم احتمالا پاسخ درست به این سوال این است که سلیقه ی اصحاب تلویزیون ایران پخش چنین سریال هایی از آنها،برای ماست! بگذریم.شایداصلی ترین چالش درتماشای این سریال این باشدکه باید آن را با زبان کره ای دید،البته که زیرنویسی فارسی خوب اینجور مواقع به دادمیرسدوتازه میشودکلی اصلاح کره ای هم یاد گرفت.تدوین خوب وجابه جایی های به موقع ازیک سکانس نما به نمای دیگر،استفاده از جلوه های گرافیکی در موردبخش های سرخوشانه واحساسی به تعامل هر چه بیشتر مخاطبین با روایت و باورپذیری آن بسیار کمک کرده است.باوجود جذابیت داستان وغافلگیری های به موقعی که در بسترروایت برای مابه همراه دارداما بازه ی یک ساعت ونیمی برای تماشای هرقسمت کمی طولانی ست.اما آنچه تماشای این سریال را حائز اهمیت می کند، موضوعیت وشیوه ی استادانه ی خلق کاراکترها دربستر این روایت است.این سریال با محوریت موضوعی والدین سمی به برررسی سایه ی سنگین رفتارهای چنین والدینی بر زندگی فرزندانشان، حتی در زندگی آینده ی آنان دریک بسترداستانگونه می پردازد. سایه ی سنگین والدین سمی، افرادی که همانقدرکه حمایت های بی مورد وبی رویه شان می تواند سبب آسیب شود ،ممانعت هایشان در حمایت های به موقع،نه صرفا مادی که روانی وعاطفی از فرزاندشان می تواند سبب آسیب هایی به نوعی دیگر شود. کتاب والدین سمی،نوشته ی سوزان فوروارداما شاید برای شما این سوال مطرح شود که والدین سمی چه کسانی هستندوازچه ویژگی هایی برخوردارند اگربخواهم خیلی کلی به تعریف والدین سمی بپردازم میتوانم به این موارد اشاره کنم؛ والدینی که تلاش میکنند از فرزندشان موجوداتی بسازند که مطابق میل ومطیع اوامرآنان باشند. والدینی که فرزندانشان رابه چشم موجواداتی جهت تحقق خواست ونیات وآرزوهای خودشان می بینند.والدینی که علنا استقلال فرزندان خودشان را انکار می کنند.به جای آنها فکر میکنند.به جای آنها تصمیم می گیرند،هرگونه نشانه ای از بروز استقلال در فرزندانشان را سرکوب می کنند واعتماد به نفس جوانه زده درآنان را درهمان ابتدای پدیدارشدن می خشکانند و تمایل دارند،آنها همچون سالهای آغازین زندگی شان تاانتها موجوداتی مطیع بمانند و مانندخواست وچهارچوب تعریف شده ی آنان عمل کنند.والدینی که دراعماق وجودی خودشان مسائل حل نشده ای دارند،با بیماری های روانی وذهنی دست وپنجه نرم کرده وحتی انکارشان میکنند،این انکار وعدم تمایل به درمان،آنان را به سم هایی کشنده در زندگی فرزندانشان تبدیل کرده است.حاصل همه ی این رفتار،فرزندانی خواهند بودکه بدون والدین احساس ترس وبلاتکلیفی میکنندوهمین مسائل است که ازاین والدین خدایانی دروغین نزد فرزندانشان میسازد. شایدتاکید براین نکته که اتفاقا در سریال هم به آن اشاره میشود،خالی از لطف نباشد که حتی والدین دارای موقعیت های اجتماعی عالی وتحصیلات عالی تر هم میتوانند والدین سمی باشند وچه بسا سم آنان بسیار کشنده ترهم است.پیام های مختلف در جریان روایت سریال بسیار تامل برانگیزاست که میشود رد آنها را در دیالوگهای بین کاراکترهاوبازی های خوب بازیگرانش گرفت .سریال با روایتی کارتونی ازدختربچه ای شروع میشودکه سایه ترس دنبالش می کند ونمی تواند دوستی پیداکند وبعداز نقل آن روایت وارد فضای اصلی داستان میشود وشروع به معرفی کاراکترها وبیان داستان هریک وتلاقی داستان آنها باهم مینماید.داستان دخترنویسنده ای که برای کودکان مینویسد وطرفداران بسیاری دارد،به بیمارستانی میرود که برای کودکان بستری وتحت درمان آنجا بخشی از کتاب تازه اش رابخواندوبامددکارمردجوانی برخورد میکند که در ادامه ی سریال،روایت پیرامون گذشته وحال وآینده ی آنها میگذرد.صحنه ای از برخورد مهمی که آغازگرروایت این سریال است.حضور ملموس ترس همیشه همراه درکاراکتر های سریال؛من را به یاد این بخشی از سخنرانی میترا شاهسوند در تداکس تهران میندازد:"وقتی با ترس هایت روبه رو میشوی،احتمالادوراه پیش رویت داری:یاباآنها بجنگی ،یاباآنها کناربیایی.اما راه سومی هم هست،اینکه باآنها رفاقت کنی،قدم بزنی،برقصی و..."دودلیل مهم که باعث شددرباره ی این سریال بنویسم،یکی موضوع مهم آن ودیگری نحوه ی روایی واپیزودبندی خاص آن است.داستان شاید در ابتدا اینچنین به نظر بیاید که یک ملودرام عاشقانه است، اما هرچه بیشتر پیش می رودمخاطب را واردفازهای تازه تری میکندکه بخش های ناپیدایی ازداستان رانشانش میدهدوازرازسر به مهری پرده برمیدارد.اگربه نویسندگی علاقه مندید،توصیه ی من این است که این سریال راحتماببینید.آغوش پروانه ای ،خودت رو درآغوش بگیرقسمت اول،پسری که خوراک کابوسها میشد:قصه ی پسری ست که شب ها نمی تواند بخوابد وکابوس میبیند .برای همین به جادوگرپناه می برد واز جادوگر میخواهد کابوس هایش راازاو بگیرد.جادوگر به پسر کمک می کند.کابوس هارفع میشوند وجادوگر درازای گرفتن کابوس هاروح پسر راازاومیگیرد.سالها می گذرد.اماپسرنه آرام است ونه شاد.دوباره پیش جادوگر میرودتا درمان حالش را پیداکند.جادوگر میگوید،که بایدخاطراتی که در گذشته خودت یاحتی دیگران درآنها آسیب دیده ای،را همیشه در ذهنت زنده نگهداری .چراکه فقط کسانیکه چنین خاطراتی در قلبشان دارند می توانند مشتاق تر باشند،ازنظر احساسی قوی تربمانندوشادی واقعی را احساس کنند.پس هیچکدوم از این هارافراموش نکن وهمه را به خاطر بیاور وسعی کن که شکستشان بدهی."اگه کسی رادرست همان موقع که به او احتیاج داری پیداکنی، بهش می گن سرنوشت." قسمت دوم،دختری باکفش های قرمز:داستان دختری با کفش های قرمز اثر هانس کیریستن آندرستن.داستان از این قرار است،دختری کفش های قرمزی داشت که هرجا میرفت آنها رامیپوشید،حتی کلیسا.وقتی آن کفش ها پای دختربودند،دختر میرقصید وشادبود.دختر حاضر نبود به هیچ قیمتی کفش ها رااز پایش دربیاورد.روزی جلادپاهای دخترراقطع کرد.اماپاها همچنان در کفش ها به رقصیدن ادامه دادند."من بالاخره کفش های قرمزمو پیدا کردم.بعضی چیزها هستندکه هر چقدر هم سعی کنی نمیتونی جلوشون رو بگیری، برای همینکه وابستگی زیبا وخاصه."دختری باکفشهای قرمزقسمت سوم،جادوی خفته:داستان آشنایی که جادوگرسرشناسی به جشن روز تولدشاهدخت دعوت نمیشودوخشم جادوگر باعث میشود، شاهزاده ی تازه متولدشده راطلسم کند که با سوزن خیاطی به خواب طولانی رود و تنها راه بیدارشدنش از آن خواب بوسه ی یک عشق حقیقی باشدواحتمالا مابقی قصه راخودتان میدانید!این قصه اشاره به قصه ی زیبای خفته دارد ومیخواد بگوید که هیچ وقت نمیشه از سرنوشت فرار کرد."یک داستان خیالی خشونت وبی رحمی این دنیا رابه شکل پارادوکسیکال به تصویر میکشد،یک داستان خیالی مثل مواد مخدر نیست که به ما امید وآرزو بدهدبلکه به ما کمک می کندتا با واقعیت روبه رو شویم وازلحظه ای که با واقعیت روبه رو شویم همه خوشحال خواهیم بود." قسمت چهارم، بچه زامبی:بچه زامبی، قصه ی مادری است که بچه اش را داخل زیر زمین خانه اش حبس میکند.چون بچه چشم های درشت وقیافه ی رنگ پریده ای دارد وعجیب ومتفاوت ازبقیه است.مادر کم کم میفهمد که بچه تنها کاری که میکند خوردن است وبرای همین مادراز همسایه ها دزدی میکندتا بچه راسیرکند.اماوقتیکه اهالی روستا آنجارابه خاطر بیماری که همه گیرشده ترک میکنند .خوردنهای موجود هرروز کم وکم تر میشود.درنهایت مادر شروع می کند اعضای بدن خودش رابه بچه خوراندن. اولین حرف بچه به مادر،درحالی که مادر در چند قدمی مرگ است،این است که، توخیلی گرمی مادر.پیام این قسمت این است که،آن بچه گرماوتوجه ومحبت مادرش را میخواسته وفقط نمی خواسته که سیرشود.قسمت پنجم،راپانزل وقلعه ی نفرین شده:داستان همان، قصه ی گیسو کمندیا راپانزل معروف است واشاره به والدینی داردکه بچه هایشان رادرقصر نفرین شده یشان حبس می کنند ومانع هر گونه ارتباط وانتخاب آزادانه ای در آنها میشوند."فقط کسی که درد راتجربه کرده،میتواندواقعا دردرادرک کند"قسمت ششم،راز مرد ریش آبی:مردی باریش آبی در یک قلعه ی مجلل زندگی میکرد،ولی مردم از او می ترسیدندوازاودوری می کردند.تاروزی که زنی به قلعه ی او رفت وبه او گفت که میخواهد همسراوباشد.مرد در همه ی گنجینه های طلا وجواهراتش را،به روی زن باز کرد.وفقط وفقط از اون خواست وتاکید کرد که نباید در اتاق زیرزمین را هیچوقت باز کند.امازن از سر کنجکاوی روی قولش نماند ودر اتاق را باز کرد وباچیزی که مواجه شد جسدهای زن های سابق ریش آبی بودندکه آنها هم به قولشان عمل نکرده بودند."نباید سعی کرد جلوی دیگران را درانجام کاری که دوست دارند یادوست داشتن کسی گرفت،چون این کار غیر ممکن است."قسمت هفتم،سگ خوشحال:داستان سگی که زیر سایه ی یک درخت بسته شده است وهر روز دنبال دم خودش می کند وبچه های روستا را حسابی سرگرم می کند.از نظر همه،آن سگ بسیار شادبود.در حالیکه شب ها درتنهایی خودش زوزه می کشیدو آرزو می کرد،کاش می توانست افسار خودش را پاره کند ودر دور ترس ها جست وخیز کند!یک شب صدای درونش به او میگویدچرا ریسمانت را پاره نمیکنی وخودت را آزاد نمی کنی؟سگ جواب میدهد...،چون من مدتهاست که به افسارم عادت کرده ام.پیام داستان این است که، از هر چیزی که مانع رسیدن به خواست قلبی ت میشودباید بگذری وخودت را از شرش خلاص کنی. قسمت هشتم،دیو ودلبر:همان داستان آشنای دیو ودلبر،که عشق واقعی ذات وحشی دیو را آرام کردو روح زخم خورده اش را درآغوش کشید،بزرگترین کاری که هر انسانی میتواند برای دیگری انجام دهد.قسمت نهم،گوش های خرِشاه:قصه ی پسری که رازپادشاه،یعنی شباهت گوش هایش به گوش های خر رامیداند وبالاخره روزی که از نگهداری این راز بزرگ بی طاقت میشود به جنگل خلوتی میرودورازش را داد میزند.پیام این داستان اینکه،آدم ها بایدچیزی که درونشون هست را بیرون بریزندتارنجورنشوندوبه عبارتی،نباید حرف نگفته ای را دردلت بماند که آزارت بدهد." تو چطوری می توانی خشم ت را کنترل کنی؟من فقط احساساتم رو قورت میدهم ،تا بدون فکر کردن به عواقبش کاری نکرده باشم."حتی صحنه های دعوا وجروبحث هاهم عالین!قسمت دهم،دختری که مثل گرگ گریه می کرد:همون قصه ی صددرصدشنیده شده ی چوپان دروغ گو است.پسرچوپان دروغ می گفت،چون واقعا تنها بود،اما وقتی سروکله ی گرگ پیداشد،هیچکس به کمکش نیامد.اگر فقط یک نفرراداشت که باورش کندوبه کمکش بیاید، او زنده میماند.من رابیشتر دوست داری یا دیگری را؟ هیچوقت نباید روی آدم ها عدد بذاری.میشه به روش های مختلفی آدما را دوست داشت وبهشون اهمیت داد.به طیف های مختلف رنگهافکرکن.مثلا به رنگ زرد.مثل لیمویی،خردلی، زردپررنگ. حتی یک رنگ هم می تواندبنابه خلوص ش اسم های متفاوتی داشته باشه.احساسات آدم ها هم همینطورند. قسمت یازدهم،جوجه اردک زشت:تفاوت داشتن بابقیه ترسناک نیست.جوجه اردکی که از نظربقیه متفاوت وزشت وغیرعادی بود، تبدیل به قوی زیبایی شدوشد نماد یک متفاوت زیبا.مانگ ته؛عروسکی که کابوس ها رومیبردتا راحت بخوابیم! قسمت دوازدهم،رومئو وژولیت:عاشق هایی که ازقضادشمن های خونی هم بودند!"نگذار گذشته تورا درخودش زندانی کند...اگر نه، کارت تمام است..." قسمت سیزدهم،پدرِدوخواهر:قصه ی دوخواهر که نامادریشان آنهاراتاسرحد مرگ آزار میدهد،وباوجوداینکه پدرشان میداندکمکی به آنها نمی کند وخودش رابه بی اطلاعی میزند ویا سعی در عادی سازی شرایط دارد یا اینکه طوری وانمود میکند که انگارآن دودختر بیشتر ازحدشرایط را حاد نشان میدهند.پیام داستان به ما میگه، کسی که اهمال کاری می کنه،شاهدرنج وازاردیگری ست،میبیند وسکوت میکند، مقصرتر از کسی ست که آزار میرساند. قسمت چهاردهم،دست ماهی پلید:«آدم های ضعیف مثل آهنرباهمدیگر را جذب میکنند،ولی اگه باهم باشند،آنقدر قوی میشوند که کسی دیگر نمی تواند شکستشان دهد.»مادری دختری رابه دنیا می آوردوبرای او همه کاری می کند،غذای بچه را دهانش میگذاردو حتی جای او راه میرود وهمه جوره از او مراقبت می کند.تایک روز که مادرخسته ومریض میشودواز دختر تقاضا می کند که کمی غذا دهانش بگذارد ولی دختر جواب میدهد،اما من که دستی ندارم. بعد مادر میخواهد اوراروی دوشش بگذاردوکمی راه ببردودختر جواب میدهد،اما من که پایی ندارم.مادرعصبانی میشود ومیگوید توآن دختر کاملی که من میخواستم نیستی وآن دختر را داخل دریا میندازد ،بعضی ها معتقدند هنوز هم وقتی دریا طوفانی میشود،میتوان صدای گریه ی آن دختر راشنید!پیام داستان،والدینی را برای ماترسیم کندکه سعی می کنند از بچه هایشان موجوداتی بدون نقض بسازنددرحالیکه خودشان میشوند بزرگترین نقطه ضعف بچه هایشان. قسمت پانزدهم،افسانه ی دوبرادر:دوتا برادر بودند که یکی بزرگتر بود ویکی کوچکتر.وهر دو روی مزرعه ی برنج کار میکردند.شبی بعداز درو هر کدام که به فکر دیگری بودندمیروند وکیسه ای برنج از برنج های محصول زمین خودشان را درانباردیگری میگذارندکه مبادا برادر دیگر دررنج وتنگ دستی بماند.واینکار چند شب ادامه پیدا می کند.پیام داستان به ما میگوید، اعضای یک خانواده که به هم اهمیت میدهند بهتراست باهم زندگی کنندکه اینطوری کارهای بیهوده نکنند!اما نه،این پیام اصلی این داستان نیست،داستان به مانشان میدهد اعضای همدل یک خانواده چگونه برای آسایش هم تلاش میکنند."برای هر کدام از ما تعداد مشخصی شادی وغم تعیین شده، اگر تا الان غم بوده، یعنی ازاین به بعد لحظات شادی در انتظارمونه."عکس خانوادگی! قسمت شانزدهم،پیداکردن چهره ی واقعیقصه ی پسری که ماسک لبخند می پوشید،دختری که صدایش بلند بوداما از درون خالی بود.پسری که دریک جعبه گیر کرده بود وهر سه توسط جادوگر چهره ی واقعی یشان دزدیده شده بود.آنهاراهی برای درک احساسات هم نداشتند،برای همین پا به راه طولانی می گذارند،تاآنچه از آنها ربوده شده بودرابازپس بگیرند.آنها سرانجام میفهمند،چیزی که جادوگر درحقیقت از آنهادزدیده بود،صورتهایشان نبود،بلکه شجاعتشان بود برای پیدا کردن خوشحالی حقیقی.کاشکی که،پایان همه ی قصه ها شادباشه.نتیجه گیری:درطول زندگی ،دنیاپیش روی همه ی مادیوار های کوتاه وبلندی قرارمیدهد،دست اندازهاوفراز ونشیتهای بسیاری را پشت سر میگذاریم، درهایی به رویمان بسته میشود،ودراین بین همه وهمه دراین دنیا،سفرمستقل خودمان را زندگی و تجربه می کنیم.ولی چیزی که بایدبه خاطر داشته باشیم،توجه به حضور مداوم موانع پیش رویمان نیست که رفتار و واکنشی ست که بعدازمواجه باموانع بروز میدهیم.واما والدین محافظ ها وعزیزان همیشه همراه بایداجازه دهند، فرزندانشان سفرهای زندگی یشان را مستقل وآزادانه وشجاعانه تجربه کنند.دراین سریال به لطف اعجازقلم نویسنده،پیام های کلیشه ای،از داستانهای آشنایی که اززمان کودکی در ذهن مانقش بسته خرد می شود ونشانمان میدهد که بسته به نوع روایت ،هر داستان می تواند جنبه وپیام های دیگری رانیز در بربگیرد.وقت هایی هست که زندگی به طور غیرقابل تحملی سخت میشود ودر اینجور مواقع راحت ترین راه قطعافرار کردن است .ولی باید یاد بگیریم،فرار نکنیم.بمانیم وباترس هایمان رفاقت کنیم وفراموش نکنیم اگرمیخواهیم برای آدم های اطرافمان خوشحالی بیاوریم درقدم اول باید خوشحالی خودمان را پیدا کنیم.پس برای این سفر پرماجرای اکتشاف باید خودمان را آماده کنیم.ودرآخر ،باید بگویم هیچکس کامل نیست وما در کامل نبودن های خومان هم منحصربه فردیم واین انحصارچیزی بسیار ارزشمنداست،واین یعنی مشکلی نیست که خوب نباشی.مائده سمیعیمائده سمیعیThu, 03 Dec 2020 15:03:44 +0330https://virgool.ir/@maedeh.samiee/اگه-عاشقت-نبودم-z9grjk7jlleq اگه عاشقت نبودم،پا نمیداد این نوشته .مثلا! مطب روانشناس،دم غروب،توجایمراجع: دختر جوانی ست با شلوار جین آبی تنگ،ژاکت گشاد و بلند کرم رنگ و روسری مشکی { داخل.کناپه ای طوسی رنگ مقابل یک میز اداری.نور کم}مراجع انگارکه درحال ادای عادتی ست،در بدو ورود روی کاناپه ولو میشود، چشم هایش را میبندد وشروع می کند به حرف زدن...(مونولوگی نسبتاکوتاه شکل میگیرد)عاشق بودم خوب .یعنی شدم. پس وپیشی داشت. بالا وپایین داشت... پیش خودمون بمونه فراغت هم کم نداشت...اما عاشق بودم خوب.گوش ت بامنه، داستان.نه.من داستان نمیگم.من حالم خوبه ...،فقط نمی تونم گریه کنم! نه که همش در حال خندیدن باشم .نه ...ولی دکتر جون، لااقلکم تو قبول کن گریه لازمه. میگن سبک میکنه. ولی انگاری ما همون سبک نشیم سنگین تریم.نه؟!بذار کار سخت رو همین اول بکنم...من مردم.نه من هنوز زنده ام.... حقیقت اینه که تموم شده م ... اینها باهم فرق می کنن.الان یک سال از تموم شدنم می گذره.اما نه سالگردی برای تموم شدنم گرفتن و نه یادش بخیر بادی گفتن .ای ،که چقدر بی وفاست این آدمی! نه که حرف من باشه ها.قدیمی ما میگن!اصلا مزاری ندارم... اگر کسی،گیریم خودم،این منی که دیگه من سابق نیست ،بخواد برای خودش فاتحه ای بخونه واشکی بریزه و از گِله گذاری های مرسوم روزگار بگه ،چه باید بکنه...؟؟ میگن فاتحه رو از هر جا بخونی میرسه! راست میگن؟لابد راست میگن؟ قدیمی ها هرچه گفتن راست گفتن.چرا من گوری ندارم؟حتی اینقدر معرفت خرج م نکرد که که خاک م کنه! اون روز که تموم شدم برف میومد. گمونم24 آبان سال نمیدونم هزار وسیصدو چندبود....برف میومد! چه برفی.اون روز رو یادمه،همش فکری ش بودم. نکنه لباسش کم باشه... نکنه تو راه بندون گیربیوفته! زمین سُره..نکنه لیزبخوره! می پرسی اما اون چی؟ فکری م بود؟ نبود.مگر گاهی که سرش خلوت بود.نه که سرش شلوغ باشه ها،به فکر من که میرسید اینطور ادعا می کرد.راستش همه اینا ازوقتی شروع شد که اون اعتراف زورکی کوفتی رو ازم گرفت وگفتم که خاطرش رو میخوام. که اگه نگفته بودم... که اگه عاشقش نبودم...دختر جوان چشم باز می کند، چهار زانو روی کاناپه می نشیندکاناپه ی مفروض، مثلا.دکتر جون، بیا و جون هر کی دوست داری بس کن این بحث دکتر نیستی رو...شما واس ما دکتری،تمام!اینکه میگن تاریخ مرگ فلان کس،نامعلومه یعنی چی ؟ یعنی تواینکه کی مرده شک دارن .نه؟ آخه منم چند وقته شکی شدم در مورد تاریخ تموم شدم!نمیدونم 18 شهریور بودیا24 آبان،زخم کدوم کاری تر بود که تمومم کرد؟24 آبان.آره.شهریور همون سالی که گذشت تا مرز تموم شدن رفتم.خسته بودم.خیلی خسته بودم. داشتم تموم میشدم که یادم اومد، آدمیزاد دقیقا وقتی داره تمومه میشه ست که باید ادامه بده و مرز خستگی روردکنه،ادامه دادم،نمیدونم اون مرز رو رد کردم یانه ! اما دیگه احساس خستگی نمیکردم.میگی خودم رو انکار میکنم!نه.این من نیست. نیست که نیست. این دواسمی بودنم دردسری شده برام. چرا پدرومادرم روم دو تا اسم گذاشتند رونمیدونم ولی این روش نوین اسم گذاری شون شد،شروع تردیدها وگیرکردن های من ،بین دوراهی هاوبعضا چندراهی های زندگی! چرا اسم دوتا بچه ی قبلیشون با سین شروع میشه،و اسم من با میم؟لابد برای جبران این سهل انگاری وادامه یافتن نظم ادواری در نامگذاری بچه هاشون ... نام دومی روم گذاشتند و ساره صدایم کردند.راستش اینا رو که گفتم حدس های خودم بود.هیچوقت ازشون نپرسیدم چرا؟؟ بگذریم.این من که من نیست،دیگه ارزش بحث کردن هم نداره.امروز چندمه دکتر؟ شدیکسال وچندروز وچندساعت ودقیقه وکوفت ثانیه که این درد بی رمق م کرده. میگن مردن درد نداره، آنی ه وخلاص.اما،تموم شدن خیلی درد داره.اینو قدیما نگفتن خودم میگم.تومیدونی شتر ها چطور میمیرن؟ منم نمیدونستم.دیشب شبی بود،مثل هرشب و از فرط ملال روزی که گذشته بود و فراراز کلافگی شب های پاییزی که عجیب کش میان ،قبل از خواب، فیلم وطنی پلی کردم و نشستم به تماشا،که چی ؟؟ هیچی .کلا در وصف فیلم همون هیچی کفایت میکنه ،اماهیچی هم بازیه چیزی هست! یعنی... !باشه دکتر جون، برزخ نشو.کم طاقتی ا.میرم سر اصل حرفم.نمونه ای چند،از شتر های فوق الذکر،مثلا!یه جایی از همین محصول وطنی یکی از بازیگرهای زنش به بازیگر مرد مقابلش،نه ببخشید در اون لحظه شونه به شونه ی هم بودند پس باید بگم به، بازیگر نقش مجاورش ، که از قضا سر مزار یه دوست هستند میگه: «میدونی شترها چطور میمیرند؟مرد هاج وواج بود.یادم نمیاد چی جواب داد!من از اون گیج و ویج تر.اما زنه گفت،شتر میتونه چندین و چندروز توی بیابون بره وبره...ومسافرهاش روببره حتی بدون اینکه آب یاغذایی بخوره اما یهو خسته میشه،کم میاره ،وایمیسته،میشینه ودیگه بلند نمیشه.»تموم میشدن هم همین شکلیه! و من پارسال تموم شدم.گذاشتم و گذشتم.اما این درد نگذاشت ونگذشت.احتمالا تو کتاب هایی که تاحالا خوندی ننوشتند دکتر جون،ولی بعضی دردها ریشه میدند،قد میکشند،شاخ وبرگ میدند وثمرشون رنج ه . رنج ،ازدردی که میکشیم. من نمردم دکتر جون، تموم شدم.اینا باهم فرق دارن.اینو گفته بودم؟شاید!آقربونت،اینارو که میگم بنویس،که بعدا به کارت میاد.چی شد که تموم شدم ؟حکایت ش قصه ی هزار ویک شبه؟ یکسال این من بودم که بی من سر کرد.دارم گریه می کنم...آقای دکتر دستت شفاست،نفس مسیحاست...میدونی تو این یه سال چقدرخواستم و خودمو کشتم اما دریغ از یه قطره اشک.تف به این روزگار لاکردار.آقای دکتر شما وکیل خوب سراغ نداری؟؟نه. یعنی بله.واسه خودم میخوام.نه خودم زورم نمیرسه.نشد که بشه.شما میدونی قربانی ها چه حسی نسبت به قربانی کنندگانشون دارند؟نه بابا نترس.مااگه زورمون به زور این دنیا میرسید.الان غلاف کرده و بی زور رو این کاناپه ولو خدمت شما نبودیم. نه دکتر جون.دکتر جون،عروس تعریفی شدی ااا.ببخشید دوماد!حالا هر چی! ای مار بگزه زبونمو .خودم تعریفت رو کردم.دیدی چیکار کردی؟گریه ام بند اومد.اَکِهی...یه سال تموم هی برو ،هی بیا! آخرش فقط چهارتا قطره...دربرابر این حجم تلنبارشده تو گلوم مثل قطره ست مقابل دریا.چی شد دکتر جون، رنگت عوض شد؟ دریا دوست داری؟یادریا رو دوست داری؟ از حالت حالات پیداست که داشتی! که گفتی اسمش دریاست.چشم هاش هم،همرنگ دریاست.یعنی گفتی بود!خوب حرف میزنی دکتر.واسش حرف بزن...که گفتی وکیل خوب سراغ داری،اگه بگم واسه چه کاری؟میخوام طلاق بگیرم.میخندی دکتر! نه اونقدرها هم حالم بدنیست. نترس! دکتر تو چرا اینقدر میترسی؟؟؟ سه تا نفس عمیقی بکش...آره دم،بازدم...دم... عمیقی تر.خوبه.حالا با دقت بشنو چی میگم...میخوام طلاق بگیرم،اما نه شوهر نداشتم.از خودم.این من م دیگه واسه من ،من نمیشه. یه شِکواییه هم میخوام تنظیم کنم علیه اون یارو! همون دیگه! میخوام اعاده ی حیثت کنم از طرف دلم.دلی که شکست و بی جون رهاش کرد. دلم، شخص حقیقی حساب میشه یاحقوقی؟میگی پزشک قانونی هم میفرستنم؟؟؟ یعنی قلبمو؟ جراحت ش بعد یه سال بدتر شده که بهتر نشده! اما دکترش باید اهل دل باشه که بتونه سطح جراحت رو تشخیص بده.اما اگه شانس ماست یه بی دل ش میخوره به تورمون.دکتر گریه میکنی؟! ماجرا شما هم غلط نکنم عشقی ه؟ که گفتی اسمش دریاست ؟قشنگ بوده لابد.دریا که خیلی قشنگه!نمی دونم چرا حواسم پرت آهنگ دریا اولین عشق مرا بردی شد؟؟؟ واین کله ی کوفتی پر شد از شعر وملودی و دیگه صدات رو نشنیدم...اما دیدم که گره ی اون کراوات آبی روشنت رو شل کردی و یه دستمال برداشتی... دکتر جون، تو دکتری ولی ته تهش آدمی جونم! راحت باش.میخوای بیای روی این کاناپه یکم ولو شی؟ والا به خدا.بی تعارف.لامصب بدجور دواست ا.چی دکتر جون؟؟ اگه یه وقت همچین وکیلی سراغ داشتم بگم پرونده ی قلب تو رو هم قبول کنه؟؟ پس سراغ نداری.گفتم که دکتر، نترس. نترس وگریه کن تا اشک های نریخته وتلنبارنشده ی توت سنگ نشدن ،گریه کن.دکتر باورکن.دکترهاهم گاهی دکتر لازم میشن.گریه لازم میشن.سخت نگیر وگریه کن.دکتر، راستی،واسه این منی که من نیست چی تجویز میکنی؟بازم هیچی ...؟!!پس ویزیت امروز رو هم، باز مهمون شمامم.داره بارون میاد،واقعا!دخترجوان از روی کاناپه بلند میشود،لباسش را مرتب می کند به سمت در می رود.می ایستد به سمت دکتر روبرمیگرداند.در حالیکه لبخند میزند ... می گوید:میگم فیلم شدیم ماهم دکترجون،یکی بود که اسمش محمد صالح علاء بودگمونم.منظورم اینکه،اینیکه میخوام الان بهت بگم حرف من نیست.اون می گفت:من برای عاشق خسته.عاشق بی کسی،عاشق بی چیز،راه رفتن، گریه کردن،زیر باران،می کنم تجویز.دختر در حالیکه به پنجره ی پشت سردکتر اشاره میکند،میگوید: بزن بیرون دکترجون... داره بارون میاد.مائده سمیعیمائده سمیعیSat, 21 Nov 2020 18:45:19 +0330https://virgool.ir/@maedeh.samiee/از-عرش-تا-فرش-در-سیلیکون-ولی-tkdju6fpyveaنمیدانم اسم کتابی با عنوانBad Blood به گوشتان خورده یانه. این کتاب در ایران و توسط ناشرین مختلف به زبان فارسی تجربه شده و دقیقا به همین خاطر است که در ترجمه ی عنوان اصلی کتاب،تفاوت هایی با هم دارند. بعضی مترجمین آنرا، خون بد، بعضی خون کثیف و بعضی دیگر هم به خون نحس ترجمه کرده اند.این کتاب از سری کتاب هایی ست که خواندش توسط بیل گیتس در_گیتس نوتس_توصیه شده.آقای گیتس همچنین تاکید کرده اند که قدرت روایی و تکیه زدن بر روایتِ داستانی حقیقی و صدالبته معاصر در این کتاب باعث میشود تا نرسیدن به انتهای آن وپی نبردن به پایان تراژیک ش، نتوانید زمین بگذاریدش.الیزابت هولمز موسس شرکت ترانوسزنی که پلک نمیزد:این یک روایت واقعی،از یک داستان واقعی ،با شخصیت های حقیقی ست که بازیگر نقش اول آن یک کارآفرین،به نام الیزابت هولمز است.او را در زمان فعالیتش با افرادی چون استیو جابز ،توماس ادیسون،ارشمیدس و... هم تراز می دانستند.شایدبد نباشد اگر روایت این قصه را همانطور که بازیگر نقش اولش الیزابت هولمز تمایل داشت شروع کنم، دختر کوچکی به نام الیزابت که در کودکی عموش را به خاطرعدم تشخصیص به موقع ابتلایش به سرطان در فاصله زمانی کوتاهی از زمان تشخیص تا شروع درمانش از دست میدهدو این غم بزرگ چراغی را در ذهن الیزابت کوچک روشن می کند که بتواند آن را به یک کار بزرگ تبدیل کند.دراین باره پیشنهاد می کنم ،اسمش را نَبر شِکن هایتان را روشن کنید? و سخنرانی خود الیزابت هولمز در TEDرا ببینید: https://youtu.be/sBN7esso4wY شاید بشود به اطمینان گفت همه ی کارهای بزرگ وجریان سازی های گسترده ی انجام شده در طول تاریخ نشات گرفته، ازهمین یک جمله ی توران میرهادی باشد: "غم بزرگ را به کار بزرگ تبدیل کردن."تصویر هولمز در کنار کارآفرینان برجسته ای چون ایلان ماسک، زاکر برگ و...بله ،دقیقاهمانطور که احتمالا حدس میزنیدالیزابت قصه ی ماهم درسن 19 سالگی،غم بزرگش را به کاربزرگ تبدیل می کند و با تاسیس ترانوس (Theranos)،باهدف گسترش تست های تشخیصی پیشگیرانه از بیماری ها،سعی می کند فرصتی برابر برای زندگی با سلامتی را برای همگان فراهم کند. الیزابت الگوی خودش را استیوجابز معرفی میکند و ازآنجا که چه درفضای بیزینسی ونوآوری، چه تاثیرگذاری ونیز پوشش متداولش از خیلی جهات به جابز شباهت های بسیار داشت،طولی نمی کشد که او را به عنوان جابز حوزه ی درمان وپزشکی می شناسند. چشمان آبی رنگ و نگاه نافذ و لبریز از یقین هولمز متبادرکننده ی شخصیتی همیشه بیدار از اوست، کسی که می تواندهر تردیدی را به فرصت تبدیل می کند.من تصور می کنم،احتمالا خانم هولمز هیچوقت پلک نمیزند یا همیشه با چشم های باز می خوابد !!!!!شما هم اگر چند ثانیه به چشمان خانم هولمز نگاه کنید تصور من را متصور خواهید شد.الیزابت درباره ی تشخیص به موقع بیماری ها میگوید:من آرزو دارم دنیایی داشته باشیم که" هیچکس در آن نگوید کاش به موقع فهمیده بودم،دنیایی که درآن هیچکس زود از دنیا نمیرود."الیزابت هولمز، جابز حوزه ی درمان و پزشکیتوماس ادیسون:«بزرگترین نقطه ی ضعف ما انسان ها این است که دست از مطمئن ترین راه برای رسیدن به موفقیت می کشیم و یکبار دیگه امتحان نمی کنیم.»و اما ترانوس:در دامنه ی شمالی سیلیکون ولی، زمینی به مساحت 600 هکتار وجود دارد به نام پارک تحقیقاتی استنفورد. درپاییز 2014 شرکت زیست فناوری جدیدی به نام ترانوس به این پارک تحقیقاتی می آید. اینجا همان جایی ست که می شود پژواک رویای بلند پروازانه ی هولمز را شنید.من بهترین تشبیهی که درمورد رویای هولمز به نظرم میرسید این است که آن را به ایده ی ناب یک خطی از یک سناریو برای ساخت فیلم تشبیه کنم.ایده ای که در عمل و از نظر نمایشی چنگی به دل نمی زند وایده مرکزی اش راهم حیف می کندو صرفا اگرصاحب اثر خوش شانس باشد، بابت پرداخت به موضوعی ویژه، درجشنواره ای یا صرفا از نگاه مخاطبین مورد تقدیر قرار می گیرد.با ادامه ی فعالیت گسترده ی ترانوس،الیزابت 800 نفر را استخدام کرد.شرکتی که درآن روزها ارزشش نزدیک به 10 میلیارد دلار بود.و طی چهار سال بعد به کمتر از صفر میرسد!!!اماچرا؟؟ پاسخ ش ساده ودرعین حال پیچیده است که شرح پیچیدگی اش نقل این مقاله است."ترانوس ترکیب دو واژه ی پیشگیری ودرمان است"الیزابت وتیمش نام محصولشان را ادیسون گذاشتند؛ الیزابت درباره ی این نامگذاری می گوید:ما نام محصولمان را ادیسون گذاشتیم چون فکر می کردیم قرار است بیش از 10000بار شکست بخوریم تا بتوانیم بار10001 ام به موفقیت برسیم...این جمله اشاره به جمله ای از ادیسون دارد که میگوید:"من هیچوقت شکست نخوردم،فقط ده هزار راه پیدا کردم که فایده ای ندارد وبه موفقیت ختم نمی شدند."ترانوس راه طولانی وسختی را درپیش داشت. ترانوس آمده بود تا طریقه ی نمونه گیری خون که از سال 1950تغییری نکرده بود را متحول کند.و ایده ی گرفتن یک قطره خون ازسر انگشت به جای گرفتن چندین چند لوله ی آزمایشگاهی خون را جایگزین این روش متداول کند.همچنین ازطریق دستگاهی به نام ادیسون که به خواست شخص هولمز طراحی ش بسیار شبیه به محصولات شرکت اپل بود،هم زمان 200 آزمایش بر روی نمونه خون دریافت شده انجام دهد.ادیسون قرار بود بسیار ارزان تر و در دسترس تر از سایر روش های آزمایشگاهی عمل کند و بتواند با دیتاهای به دست آورده از آزمایش ها وهوش مصنوعی سلامت فرد را رصد وسبب تشخیص های به موقع وپیشگیرانه ی بیماری ها گردد.1)نمونه گیری های انگشتی به وسیله ی این کیت ها انجام میشدند.2) سپس میکرو لوله های نمونه گیری شده ازکیت جدا می شدند.3) و در نهایت کاتریژهای حاوی میکرو لوله ها ی نمونه گیری شده برای آزمایش داخل ادیسون قرار می گرفتند.ترانوس برای همه: درآن روزها به نظر میرسید،ایده ی نوآورانه و انسان دوستانه ی هولمز در سکوت رسانه ای در حال گسترش است. درعین حال هولمز باتکیه بر هدف دردسترس کردن خدمات پزشکی پیشگیرانه ی سلامت برای همه ی افراد تاییدیه ی مجلس وقت رابرای انجام آزمایش برای مراجعین بدون نسخه ی پزشک را دریافت کرد که این امر تا حد قابل توجهی هزینه ی پیگیری سلامت را برای افراد کاهش میداد.دن اریلی( اقتصاددان رفتاری)، معتقد است:« این داستان،داستانی ست از انسان هایی که در طول زمان ارزش های انسانی را معامله کردند.» تبدیل شدن هولمز کارآفرین به یک سلبریتیاستیو جابزشدن،از ادا تا ادعا:شاید راجر پارلوف از موسسه ی فورچین _fortune Roger parloff_ را بشود تاثیرگذارترین فرد در فرایند به شهرت رسیدن هولمز در فضای سلبریتی ها دانست.کسی که بعدها و پس از افشای دروغ بزرگ ترانوس در مقاله ای الیزابت را متهم کرد که نه تنها او که همه ی مردم را فریب داده است. چاپ شدن تصویرهولمز روی جلد مجله ی فورچین همانا و حضورش در همایش قدرتمندترین زنان ومصاحبه ها و سخنرانی های بعدی ش همانا. به این ترتیب دروغ بزرگ روز به روز بیشتر دهان به دهان و از کشوری به کشور دیگر و از قاره ای به قاره ی دیگر میرسید و تصور زنی که در 19 سالگی شرکت ترانوس را تاسیس کرده بود و قدمی مهم وتاثیر گذار در آینده ی صنعت پزشکی وسلامت برداشته بود در دنیا پخش می شد.در آن روزها همه براین باور بودند که ترانوس انقلابی در عرصه ی پزشکی پیشگیرانه ایجاد کرده است. دروغی که حتی خودسازندگانش باورش کرده بودند. "دیتاها_اطلاعات_ به اندازه ی قصه ها در ذهن ما نمی مانند، داستان ها احساس دارند که اطلاعات ندارند ."شاید این جمله دقیقا توصیفی از اتفاقی باشد که در ترانوس در جریان بود یا شاید بهتر باشد بگویم نبود! اگر نظر من را خواسته باشید باید بگویم، من به دایره ی تشبیهاتی که الیزابت را به جابز وادیسون و ارشمیدوس تشبیه کرده اند ...شهرزاد قصه گو را هم اضافه می کنم .«شایدالیزابت قصه گوی رویای انسان دوستانه اش برای نجات حیات مردم جهان بود.»الیزابت در پاسخ به این سوال که ادیسون چطور کار می کند؟؟ سوالی که به کرات و توسط سرمایه گذاران و دانشمندان و خبرنگاران و افراد مختلف دیگر از او پرسیده می شد ، به طور معمول یک جواب ساده و پرابهام ولی قانع کننده میداد .قانع کننده از این حیث که احتمالا درگیری احساسات وفریبنده بودن قصه ی الیزابت به قدری تاثیر گذار بود که باعث میشد همه را تحت تاثیر قراربدهد وجزییات و ابهاماتی که برایشان باقی مانده بود را پای تلاش الیزایت در مخفی نگه داشتن اصرار کاری ش بگذارند.ادیسون آمده بود تا نیاز به آزمایشگاه و لابراتورهای معمول را ازبین ببرد .دستگاهی که ادعا میشد در هرداروخانه ای میتواند مورد استفاده قراربگیرد و 200 آزمایش را به طور همزمان وتنها با یک قطره خون انجام دهد.مدت ها از فعالیت ترانوسی ها می گذرد و نه هنوز از محصولی که وعده اش راداده بودند به طور رسمی رونمایی کرده بودند و نه خبری از عرضه ی آن به بازار بود وتنها چیزی که تا آن لحظه همه دیده بودند شو های تبلیغاتی و نمایشی و سخنرانی های هولمز و سانی شریک تجاری اش از محصولی به نام ادیسون بود. تاسرانجام ترانوس که بقای خودش رو در جذب سرمایه گذارهای تازه می بیند.با شرکت والگرینز قراردادی می بندد و ادیسون رسما وارد بازار میشود.مارتین لوترکینگ: «اولین گام ایمان روبردار .لازم نیست تمام پله ها روببینی. فقط قدم اول رو بردار.»سر انجام ادیسون به بازار عرضه میشودوقتی دیگر اوضاع بروفق مراد پیش نمیرود:الیزابت و سانی شریک تجاری ش و چنانچه مستندات نشان می دهد، شریک عاطفی اش درگیر اختلافاتی میشوند. که پیچیده شدن شرایط ترانوس به آن دامن میزد.دایان گینز دانشمند تراز اول ترانوس که برخلاف موسسین، پروژه را درحال شکست می بیند وهر روز توسط موسسین منزوی تر میشود،تحت تاثیر فشارهای روانی و اینکه خودش را خطر اخراج متصور میشود،خودکشی می کند.اختلاف سانی والیزابت سرانجام باعث میشود الیزایت ،او را اخراج کند. و همه این ها در حالی ست که مشکلات ترانوس هرروز پیچیده تر می شود. الیزابت هولمز وشریک تجاری سالی بالوانیشعاری که شایدسیلیکون ولی به طور غیرمستقیم به کارآفرینان القاء میکند؛« سریع حرکت کن و هرآنچه سد راهت است را بشکن و گذر کن.»ترانوس روزهای سختی را سپری می کند که قرار است خیلی سخت تر هم شود.سرانجام برای نخستین بار ادیسون در شرایط خارج از آزمایشگاه و به واسطه ی عقد قرداد بین دو شرکت ترانوس و والگرینز در آریزونا برای عموم مردم مورد استفاده قرارمی گیرد.اما، نه تحت شرایطی چنانچه خالقان ادیسون برای مردم متصور شده بودند!برای مثال به جای ارائه ی آنی جواب آزمایش توسط ادیسون نتایج حاصل از داده کاوی دستگاه به آزمایشگاهی تازه تاسیس ارسال و سپس توسط متخصصین تکمیل میشدحتی یه تدریج مشخص شد که به جای استفاده از تست انگشتی از همان روش های متداول آزمایشگاهی که از 1950 مورد استفاده قرار می گیرد،یعنی سرنگ ولوله ی آزمایشگاهی استفاده میشود و در جواب اعتراض افراد به نحوه ی آزمایش گیری،آنها را با شیوه ی معمول ارائه ی جواب های نامفهوم وگنگ مثل اینکه پزشک شما درخواست نوعی از آزمایش را داده که باید حتما باسرنگ انجام شود،سعی در توجیه آنچه انجام میدادند می کردند. اما این فاجعه فقط شامل این موارد نمی شود.خیلی ها معتقدند فقط نگاه نافذ و شیوه ی روایی و نفوذ کلام هولمز و اصرارش به درستی مسیری که برای تحقق ایده اش پیش گرفته بود و عدم تخصص هیات مدیره وسرمایه گذاران اش نبوده است که او توانسته تا این حد پا فراتر از مرزهای معمول بگذارد ونقشی را به عاریت بگیرد که نقش او نیست ولی از حق نگذریم او بازیگر قابلی هم هست.بلکه آنچه سبب این پیشروی شده تکیه ی موسسان توانوس برقدرت و روابط شان با دولت است چرا که همه اعضای هیات مدیره ی ترانوس را وزرای سابق کابینه ی دولت، سناتورها، فرماندگان ارتش و.. تشکیل داده بودند.«یا انجامش بده یا نده چیزی به اسم سعی وتلاش وجود نداره »یودا/جنگ ستارگان درست زمانیکه ترانوس روزهای پرریسک و رو به زوالی را پشت سر میگذارد.پاتریک اونیل که ارشد تیم خلاقیت ترانوس بود و تمرکزکاری ش روی تولید یک برند برترمصرفی ،پر قدرتتراز قبل وارد میدان میشود و برای توصیف برند ترانوس، واژه هایی؛ساده و انسانی وخوش بین را درنظر میگیرد. همچنین با پیشنهادش برای استخدام ارول موریس که سابقه ی همکاری با اپل را نیز در کارنامه ی خودش دارد، به غریق نجاتی تبدیل میشود که ترانوس در حال غرق شدن را نجات میدهد.به کمک این تیم و عضو جدیدش ترانوسی ها شروع به ساخت ویدیوهای تبلیغاتی می کنندومی توانند باردیگر بااستفاده از قدرت قصه گویی و تبلیغات خیل اعتراضات که از جانب مردم ومراجعین وهم پرستاران ومسئولین درمان در حال شکل گیری بود را کنترل کنند وحالا این مدیا وتاثیرات تبلیغات بودکه مستقیما افکار عمومی واداره ی امور را برعهده گرفته بود و همچنان ترانوس پیروز میدان بود. توصیه می کنم اگر به دنیای تبلیغات ونحوه ی اثرگذاری آن ها علاقه دارید حتما در یوتویوب تبلیغات ترانوس را سرچ کنید وببنید که چطور به نوشدارو قبل از مرگ سهراب تبدیل شد. وقتی پرده ها می افتد!جان کی رو،روزنامه نگار وال استریت ونویسنده ی کتاب خون نحس،در میان همه ی این فراز و نشیب هایی که ترانوسی ها سخت درگیر گذراندنشان هستند توسط یکی از رابطین مورد اعتمادش اخباری در مورد دروغ بزرگ ترانوس دریافت می کند،خبری که نشان میدادسوپرقهرمان دنیای ترانوسی ها،ادیسون چیزی که تا کنون نشان میداد نبود! اخبارفاجعه برانگیزی که به طرز وحشتناکی نشان میداد درصد بالایی از نتایج آزمایش های ادیسون با نتایج حاصل از لابراتورهای دیگر در تناقضی بزرگ هستند.ترانوسی ها حتی نتوانسته بودند به اندازه ی لابراتورهای کنونی دقیق عمل کنند، این ها همه به سبب استعفای متخصصین آزمایشگاهی بود که بعد از پی بردن به دروغ بزرگ ترانوس آن را ترک میکردندو بلافاصله باافراد تازه کار جایگزین می شدند، دلیل دیگرش حجم بالای نمونه ها وزمان محدودی بود که در اختیارداشتند، بیماران یکسان ونتایجی متفاوت وهمچنین این خبرکه کمتر از 10 درصد آزمایش ها باادیسون انجام میشوند،منجربه نوشته شدن مقاله ای شدکه آغازگر حرکت رو به زوال ترانوس بود.کی رو بعد از تحقیقات مختلف وبرقراری ارتباط ازطریق لینکدین با دوتن از اعضای سابق ترانوس که به خاطر پی بردن به همین تناقضات ضدبشری آنجا را ترک کرده بودندوگذر چالش های عدم همکاری آنان به علت تهدیدهایی که از جانب وکیل ترانوس دریافت می کردند.بالاخره توانست،باموافقت سردبیر وال استریت،مقاله ای با این عنوان منتشر می کند:"ترانوس باآزمایش های خون دست به گریبان است." تیتری که در عین سادگی به یک بمب خبری تبدیل شد که درمورد یک اقدام ضدبشری افشاگری میکرد.ازسمت چپ،جان کی رو ودوتن از کارمندان سابق ترانوس که به افشای راز بزرگ کمک کردند.بعداز این مقاله و افزایش بیش از پیش حساسیت ها نسبت به ترانوس،واقعیت های دیگری در مورد فعالیت ها و نحوه ی عملکرد ترانوس و موسسین آن برملا شد،ازجمله اینکه،چطور با وجود نقایص عملکردی ادیسون توانسته بودند،سرمایه گذارانی آنچنان قدرتمند واهل سیاست که بنا به تصور عموم محال ممکن بود کلاه سرشان برود را جذب و به عبارتی دقیق تر فریب دهند؟ ازفهمیدن جواب این سوال متحیر خواهید شد! سالی والیزابت همیشه وهمیشه برای کلیه ی ارائه های ادیسون درحضور سرمایه گذاران و دیگرافراد از یک اقدام ساده استفاده می کردند،به این شکل که اعضای حاضرصرفاشاهد مراحل ابتدایی نمونه گیری بودندواز جاییکه ادیسون می بایست عمل پردازش اطلاعات را انجام میداد،حضار رابا این توجیه که عمل پردازش اطلاعات دستگاه نیازمند زمانی نسبتا طولانی ست،آنها را برای صرف قهوه یا غذا به سالن دیگری دعوت می کردند و در این حین اپراتور دستگاه نمونه ها را از ادیسون خارج وبه آزمایشگاه میبرده ودقیقا به همان شیوه ی باب و راجع سایرآزمایشگاه مورد ارزیابی قرار میداده است و خوب مابقی داستان که کاملا روشن است!شاید بد نباشد در یک معرفی هر چند کوتاه در مورد دن اریلی به این موضوع اشاره کنم که شروع پژوهش هایش در مورد نابه خردی های انسان بعد ازحضور سه ساله اش در بیمارستان براثر مجروحیت ش به خاطر انفجار یک بمب منیزمی آغاز می شود.دن آیرلی، پژوهشگر و اقتصاددان رفتاریدن اریلی جهت توضیح هرچه بیشتر اتفاقی که در ترانوس افتاد، اینچنین توضیح میدهد: باید درک کنیم که همه ی مامیخواهیم دنیا به شکل خاصی باشد و همه ی ما به طریقی سعی میکنیم کارهای خودمان را طبیعی جلوه بدهیم و به حقیقت برسونیمشان. برای همین چیزمشخصی را میخواهیم، بعدسعی می کنیم به طریقی واقعیت را خم کنیم یا که همه چیز رامنطقی جلوه بدهیم تا به ما اجازه داده شود،شکل خاص خودمان از دنیا را ترسیم کنیم. این دقیقا همان اتفاقی ست که در ترانوس افتاد. اما،مشکل و ابهام بزرگ این است که چطور این کارکرد می تواند حقیقت و منطقی دروغین را برای خود فردودیگر افراد ترسیم کند؟ اصلا چرا دروغ می گوییم؟او در مورد آزمایشی که پیرامون همین موضوع انجام داده و نتایج حاصل ازآن به ما می گوید.شرح آزمایش: به افراد یک تاس شش وجهی می دهیم و میگوییم که چرا باید تاس بیندازند. به ازای هر بارتاس ریختن و عددی که خواهد آمد به همان اندازه پول دریافت خواهند کرد،اگر 6 آمده بود 6 دلار میگیرید واگر یک آمده بود 1دلار و ... .اما، درادامه تاکید می کنیم فقط می توانند براساس عدد رو یا زیر تاس ها پول بگیریند.در این مورد خودشان بایدتصمیم بگیریند.همچنین قبل از شروع فرایند تاس ریختن ازآنها میخواهیم که به مانگویند انتخاب شان وجه رویی تاس بوده یا زیری آن.تاس ها به افراد داده میشود ومیخواهیم که تاس بریزند و حالا میپرسیم عدد رو یا زیر را انتخاب کرده بودند؟بیاییدتصور کنیم،تاس عدد زیرش پنج باشد و عدد روی آن دو.حالا مثلا از فردمیپرسیم،تو کدوم وجه را انتخاب کرده بودی؟اگر انتخابش وجه زیری باشدمیگویدو پنج دلاررا میگیرد ولی اگر وجه رویی را انتخاب کرده باشدچه جوابی خواهد داد؟ ;) آیا نظرش راعوض می کند تا پنج دلار را بگیرد یا حقیقت را میگوید!؟در این آزمایش افراد 20 بار این کاررا انجام میدهند،20 بار این فرایند تاس ریختن وانتخاب وجه زیر یا روی آن ، به حافظه سپردن وجه انتخابی یشان، وپرسش و دریافت پول انجام میشود. دن آیرلی:وقتی 20 باراینکاررا انجام میدهید باید بیش از اندازه خوش شانس باشید که به طور معمول وجه برتر انتخابتان باشد وخوب شانس ویژگی خوبی دارد و روی آمدن 6و1 تمرکز می کند.چراکه احتمال آمدن 6 و 1بیشتراز سه وچهاراست. و این اساس این آزمایش است.درمرحله ی بعدی عینا همین آزمایش را انجام میدهیم ولی اینبار به افراد دروغ سنج وصل می کنیم وصبر می کنیم تا ببینیم دروغ سنج میتواند تشخیص بدهدکه افراد کی به خلاف وجه انتخابی شان اقرار میکند یانه؟جواب مثبت است . بله میتواند، اما نه همیشه!درنسخه ی دیگر آزمایش دقیقا فرایند های قبلی انجام می شودبه انضمام استفاده از دروغ سنج. اما در این مرحله از آزمایش از افراد یک خیریه دعوت می کنیم تا در فرایند آزمایش شرکت کنند؛ وبه آنها می گوییم همه ی پولی که امروز بدست می آورید به خیریه خواهدرسید.اینبار با وجود یک هدف خوب فکر میکنید چه اتفاقی می افتد؟افراد بیشتر تقلب می کنندیاکمتر؟جواب این است که افراد بیشتر دروغ خواهد گفت ودیگردروغ سنج کار نمی کند.اما چرا؟ چون دروغ سنج هافقط تنش ها را میسنجند.درنتیجه؛این آزمایش نشانمان میدهد، اگر دلیل خوبی برای دروغ گفتن داشته باشیم احتمالا دروغ به حساب نمیاد، یا دست کم توسط دروغ سنج ها،دروغ شناخته نمی شوند.ودقیقا همه چیزاینگونه شروع میشودوتبدیل به سراشیبی تندی میشود که انتظارش را نخواهیم داشت. درست مثل اتفاقی که در ترانوس افتاد، دروغ بزرگ برای یک هدف بزرگ والبته خوب.سر انجام تراژیک ترانوس:سرانجام در سال2018 ترانوس برای همیشه منحل شد .درحالیکه هم سالی وهم الیزابت مصرانه ازبی گناهی خود دفاع میکردند.دادگاه آنان را به پرداخت جرایم نقدی سنگین و20سال حبس محکوم کرد.همچنین الیزایت هولمز را به مدت 10 سال ازقرارگرفتن درسمت مدیراجرایی شرکت های عمومی منع کرد.الیزابت هولمز دربازه های زمانی و مکانی مختلفی جملات متعددی را که برگرفته از سخنان توماس ادیسون هستند بیان کرده است.مثل همین جمله:«هیچ میانبری برای انجام کارسخت وجود ندارد و ماخیلی بیشتر از شکست هایمان یاد میگیریم تا موفقیت هایمان.»از کسی که این جمله را به شکل باوری برای خودش در کار و زندگی بیان می کند،هیچ بعید نیست روزی دوباره با درس بزرگی که از شکست بزرگش گرفته برگردد و برای از نو شروع کردن اقدام می کند.درباب درس هایی که می توان از ترانوس گرفت؛ مثنوی ها می توان نوشت اما من ترجیح میدهم به جای لیست کردن طوماری از بایدها و نبایدهای کسب وکاری، تیم سازی وبازاریابی واهمیت شفافیت و صداقت باکاربران ... به این موضوع اشاره کنم که الیزابت هولمز باردیگر ثبات کرد بهترین قصه گو برنده است.تقاضانامه:اگر این مقاله برایتان مفید وجالب بود، خواندش را به بقیه هم توصیه کنید.«مستند مخترع به دنبال خون در سیلیکون ولی _The inventor out for blood in silicon valley _مستندی ست که براساس آنچه در ترانوس اتفاق افتاده ساخته شده که تماشایش پر از لطف است.»مائده سمیعیمائده سمیعیFri, 13 Nov 2020 04:34:30 +0330https://virgool.ir/@maedeh.samiee/نقد-سریال-خلافت-kalifat-nlj8qoju7cnxمعرفی کوتاه سریال:سریالی محصول کشور سوئد که تاکنون در یک فصل هشت قسمتی که هر قسمتش حدود 46 دقیقه است و به طور مشترک در دوکشور سوئد و اُردن فیلم برداری و از شبکه ی نتفلیکس پخش شده است.محور کلی روایت آن مسئله ی داعش است و در جریان روایت به نحوه ی برنامه ریزی آنان برای اجرایی کردن چندین وچند عملیات تروریستی درنقاط دیگر جهان و عضو گیری داعش می پردازد و نشان می دهد این اعضا چگونه شناسایی و جذب می شوند.گیزم ارداگن ، بازیگر نقش پروین در سریال خلافتپیش درآمدی درباب کم وکیف سریال:سریال خلافت با وجود همه ی ضعف هایش وایراداتی که به آن وارد است سریالی ست که قطعا ازش تماشا دارد ...داستان در بستر روایی سالم، بدون سنگ اندازی و ایجاد دست انداز های بی مورد و پیچیده کردن های بیهوده به سیر خود ادامه میدهد و سعی میشود... اتفاق ها و معماهای مطرح شده برای مخاطب یک به یک مطرح و شفاف شوند ... هر چند گره هایی نگشوده از ابهامات ایجاد شده برای مخاطبین خود باقی می گذارد که احتمالا درفصل های آتی به آن خواهد پرداخت.در فضای سریال خلافت ... شاهد آن هستیم که چندباربه این موضوع اشاره می شود که چهره و رسالت حقیقی اسلام،داعش و امثال آنها نیستند و حتی داعش نماینده ای از اسلامیون افراطی هم نیست ... اما حداقل در فصل نخست صرفا شاهد آن هستیم که تمرکز سازندگان به نمایش چهره ی خبیث و دروغین داعش است و بسیاری از منتقدین و مخاطبان این سریال امیدوارند که در فصل های آتی ، سازندگانش برای نمایش چهره ی حقیقی اسلام هم تلاش کنند و نشان دهند که مسلمانان حقیقی چه کسانی هستند و از چه ویژگی هایی برخوردارند. مسلمانی که شرط نخست آن انسانیت و رواداری در برابر دیگری ست. دیگری که ممکن است اعتقادات و باورهایش حتی تا حدی مخالف تو باشد اما شرط مسلمانی پذیرش و احترام روادانه است. همچنین اعتقاد به اینکه همه ی حقیقت نزد یک کس نیست .حتی اگر معتقد وپیرو کامل ترین دین خدا و آخرین پیامبر آفریدگار باشد.من یک مسلمانم.شاید این جمله،در ذهن شما هم که در حال خواندن این مقاله هستید، تداعی کننده ی عنوان فیلمی باهمین نام باشد.فیلمی که به طور کلی به چالش های زندگی مسلمانان در جوامع دیگر و به خصوص از ،بعد واقعه ی یازده سپتامبر می پردازد. این فیلم ژانری درام وعاشقانه دارد و درسال 2010 به نمایش عمومی گذاشته شد.دیالوگی از فیلم my name is khan : "اسم من خان است... من تروریست نیستم." توضیح:وجود کلمه ی خان در اسامی نشان دهنده ی مسلمان بودن افراد است.پوستری از فیلم my name is khanمن هم مسلمانم.اما قطعا در جایگاه یک مرجع معتبر اطلاعات کافی برای شرع وبست مسائل وحقایق پیرامون اسلام ومسلمانی را ندارم.داعش را می شناسم چنانچه اخبار جنایت آمیزشان به گوش همه یمان رسیده است. ولی این را میدانم دین و رسولی که من به آن مسلمانم راه و رسم و تاکیدش احترام و همزیستی مسالمت آمیز است و نه صرفا با هم دینان وهم کیشان وآدم کشی مشق اسلام ومسلمانی نبوده ونیست ونخواهد بود.روایتی آشنا از پیامبر اسلام هست که نقل می کند چطور فردی یهودی، که شناخت درستی از اسلام نداشته و هرروز که پیامبر از مسیری مشخص برای رفتن به مسجد عبور میکردند از پشت بام خانه اش خاکستر و زباله سر پیامبر می ریخته ...واین رفتار پرخاشگرایانه و ناروادانه ادامه پیدا میکند و پیامبر هربار کریمانه وصبورانه از آن گذر می کند تا روزی که پیامبر وقتی در حال عبور از آن مسیر بودند خبری ازآن فرد نمیشود ...پیامبر نگران او می شود وپیگیر احوالش می شود ومیفهمد که بیمار شده و به ملاقات او می رود...گفته میشود این ملاقات سبب آشنایی این فرد با حقیقت اسلام میشود. آنچه حائز اهمیت است، این رفتار روادارانه از پیامبر اسلام و رفتارهای مشابه دیگر او و صدالبته از دیگر فرستادگان پروردگار عالم نشان دهنده و مهر تاییدی ست از تاکیدشان بر رواداری با دیگری و پذیرش دیگری ودیگران.لا اکراه فی الدین:سریال تلنگرهای مهمی هم به مخاطبانش میزند،به طور مثال درمورد تفسیر های به رای از قرآن در جهت تامین منافع شخص وگروهی خاص میگوید یا براین موضوع اشاره می کند که آموزه های قرآن باید باتوجه به زندگی معاصر بشر تفسیر گردد ویا در جایی دیگر بر این موضوع تاکید میکند که افراد به عنوان انسان هایی که اشرف مخلوقات هستند در مورد همه ی جنبه های زندگی شان از جمله، دین وآیین شان ... آزادند به انتخاب و حتی نزدیک ترین افراد از پدر و مادر گرفته ... تاجامعه و قوانین حاکم بر آن اجازه ندارند فرد را به اجبار به پیروی از آیینی که انتخاب او نباشد یا به انکار باور هایش وا دارند. همچنین تاکید می کند هرکس در پوشش اسلام وتحت لوای اسلام به حرکت ناروادانه و استفاده ابرازی از قرآن و آموزه های الهی بپردازد، مسلمان نیست.در بستر روایت این سریال، نقش خانواده و به خصوص والدین بسیار پر رنگ است و همانطور که شاهد هستیم عضوگیری های داعش در فیلم که توسط فردی به نام ایبراهیم حداد که مسافر خطابش می کنند، از فرزندان خانواده هایی انجام می شود که روابط خانوادگیشان متشنج وپرتشویش وبعضا مختل شده است.خطر اِسپویل شدن سریال در کمین شماست!روایت سریال از فوریه ی2015 دررقه ی سوریه آغاز می شود.در پلان های نخست مادری را می بینیم ،همچنان که برای نوزادش آواز میخواد او را درون پتویی قنداق میکند درادامه روایت وارد فضای شهر میشود دوزن راازنمای پشت میبینیم که به سمت شمال خیابانی درحال حرکت هستند و مکالمه ی میان آن دو را باهم میشنویم که یکی از آنها پروین است و نوزادش را هم در آغوش دارد.فضا مه آلود است وخیابان از بارانی که دیگر بندآمده خیس است...ناگهان مردم حاضر در خیابان چه مرد وچه زن به تشویق صدایی به سمتی میدوند و روبه دیواری می ایستند... چراکه گفته می شود کسی که خیانتی مرتکب شده باید اعدام شود . می شود گفت کارگردان در همین چند پلان نخست ازسریال در بازنمایی خفقان و وحشت ایجاد شده توسط داعش موفق عمل کرده است.بررسی کاراکترهای اصلی که داستان حول آن ها روایت می شود ؛گیزم ارداگن ، بازیگر نقش پروین در نمایی از سریال خلافتپروین : دختری مسلمان واهل سوئد که در ابتدا زندگی طبیعی و به دور از افراط وتفریط را سپری می کرده با مردی به نام حوسام که کارمند یک آژانس هواپیمایی ست آشنا می شود و هر دو در نهایت جذب داعش می شوند و به سوریه مهاجرت می کنند. پروین شخصیت کلیدی داستان است ... چرا که مابقی قصه ها پیرامون قصه ی او ودر ارتباط بااو شکل می گیرند . زنی که سعی میکند با پلیس سوئد مخفیانه و با وجود همه ی ترس هایش بابت نقض قانون وضع شده توسط داعشیان در عدم ارتباط با خارج از حکومتشان ارتباط برقرار کند و تقاضای کمک برای بازگشت به سوئد را کند ...پروین در حال حاضر مادری ست که آینده ی نه تنها خودش که فرزندش را در خطرجدی میبیند.فاطیما : پلیس امنیتی سوئد است که خودش وخانوده اش از مهاجرین بوده اند و پس از آنکه با پروین ارتباط میگیرد تلاش می کند تمهیدات بازگشت پروین وفرزندش به سوئد را در ازای گرفتن اطلاعاتی در مورد عملیات تروریستی آینده داعش در سوئد فراهم نماید ... فاطیما شخصیتی جنگنده وحقیقت جو دارد که از هیچ تلاشی برای اثبات حقانیت وکشف حقیقت کوتاهی نمیکند.زولیخا( سله) : دخترنوجوانی که مطالبه گر حقوق انسانی اش است.زولیخا پرسش گر است و سوالهای زیادی دارد ... در مورد قوانین حاکم برکشورش ،منع های مذهبی موجود و حقوق های شهروندی ضایع شده از خود وامثال خودش ... و همچنان که در جریان فیلم می بینیم، او در میان همسن وسالان خود و مدرسه اش نیز همراه و دغدغه مندی ازجنسی که خود ش به آن مبتلاست را نمی یابد و علاوه برآن هم در خانه محکوم است به عدم بروزدغدغه مندی هایش .مغلوب حضور فردی که مسافر خطاب میشود ، میگرددکه برای زولیخای مستاصل مانده نماد یک گوش شنوا و تاییدکننده ی وجود دغدغه ها وایرادات جامعه ی حاضر است ... وهمین باعث می شود کم کم روی زولیخا نفوذ پیدا کند و به پرسش های او جواب هایی را بدهد که ریشه و منشا آن تفکرات داعش است.ایبراهیم حداد،معاون آموزشی مدرسه که نماینده ای از داعش است برای عضو گیری وانجام عملیات تروریستیکریما: باپدری الکلی زندگی میکند که از نظر روانی در شرایط نابه سامانی ست و از سمت پدر و در خانه ای که باید پناهگاه امن او باشد دائما مورد آزار وتحقیر قرارمیگیرد .امنیت جانی و هم روانی او به عنوان یک نوجوان در معرض آسیب ،در خانه اش هم درخطرجدی ست .مادرش فوت کرده، درهمین اوخر رابطه ی عاطفی شکسته خورده ای داشته است وازنظر روانی وهم عاطفی خلاء عظیمی را تجربه می کنند.توجه ،محبت، تامین عاطفی و روانی که عوامل تامین کننده ای برای هر انسان و نه تنها یک نوجوان محسوب میشوند و او همه ی اینها را توسط مسافر دریافت میکندواینچنین ناآگاهانه و صرفابه سبب رفع کاذب خلاء هاش و امیدهای واهی ودورغین پا به دنیای داعشیان می گذارد.ایلیشا خواهرکوچک زولیخا : او نه مانند خواهر بزرگترش پرسشگر است ونه درگیر کش وواکش های اعتقادیست او نماد یک انسان لجباز است که بیشتر از هر کس دیگری آماده ی دنباله روی از دیگری ست... برای آنکه خودی نشان دهد و هویت مستقل از خانه وخانواده ش کسب کند. هویتی که از مهم ترین نیاز های نوجوانان در این سنین است.سه بازیگر نوجوان سریال خلافت( کریما-سله-ایلیشا)مسافر : فردی احتمالا دارای تحصیلات است وهمانطور که از نشانه های که جریان روایت نشانمان داده میشود میتوان دریافت از فرماندگان داعش است که برای فرماندهی یک عملیات تروریستی زنجیره ای به سوئد آمده است .مردی کاریزماتیک که با نفوذ کلامش وسرمایه گذاری بر روی حفره های زندگی شخصی افراد از آنها در جهت رسیدن به مقاصد خود بهره برداری مینماید.حوسام : شوهر پروین،مردی کودک معاب که بیشتر از هرچیزی به توجه وآغوش مادرانه نیازمند است ... در جریان فیلم و از جانب اشخاص مختلف،به وضوح شاهد آن هستیم که او کورکورانه وکودک معابانه تحت تاثیرو اطاعت از افکار واعمالی ست که دیگری ودیگران به او دیکته می کنند.در کاراکترحوسام شاهد کلنجار شرافت یک انسان میان انسانیتش و پایندیش به بایدها ونبایدهایی مخالف انسانیتش هستیم ومصداقش پریشانی خواب های حسام است به سبب تیراندازی ناخواسته به یک کودک وکشتن او.هم پروین و هم حوسام نماد دو انسان سرخورده اند که از یک استیصال به استیصالی دیگر پناهنده شده اند ... و از آن جا که درمانی برای رفع این درد نیافته اند هر دو بریده و میخواهند به استیصال گذشته یشان رجعت کنند ...تا شاید راه دیگری را برای رفع این استیصال بیابند.یعقوب وبرادرش : یعقوب یک خلافکار است که در مدت حبسش در زندان جذب و به داعش پیوسته ...احتمالا همان ها هم اسباب آزادیش را مهیا کرده اند .برادر یعقوب ثبات روانی ندارد و به وضوح درگیر یک بیمار روانی درمان نشده ودر حال پیشرفت است.هردو برادر، جدا از مادرشان زندگی میکنند...وچنانچه می بینم چیزی به نام تشکُل خانوادگی در زندگی شان وجود ندارد. یعقوب بزهکار و یک جامعه ستیز است که لبریز از خشونت و تنفر است. همه ی این شخصیت ها ...پاسخ این سوال مهم را به مخاطب میدهند که داعش چگونه بیشترین عضوگیری خود را از اروپا داشته است.پدرو مادر بودن، مسئولیتی فراتر از یک نقش:مهم ترین تلنگری که این سریال برای من به همراه داشت ،یادآوری درجه اهمیت غیرقابل انکار مسئولیت والدین در زندگی فرزندانشان است .حضوری پررنگ وپراهمیت که عبورفرزندانشان را از چالش های خطیر در زندگی را ممکن می سازد وعلاوه بر آن،اهمیت کادرآموزشی مدارس و خوراک ذهنی که بچه هادر سنین پایین با آن تغذیه می شوند . ماهیت وحقیقت این خوراک چیست ؟ چه کسی برآنها نظارت دارد ؟ چه افکار و اصولی تاییدکننده ونفی کننده ی میزان درستی وغلطی این خوراک است ؟این خوراک توسط چه کسانی وبه چه طریقی آماده می شوند؟ این افراد تا چه اندازه دارای شایستگی هستند؟ و هزاران سوال حیاتی دیگر،که پاسخ های درست و روادانه به آنهاست که رشد فرزندان را در بستری امن وانسانی تضمین می نماید.سه بازیگر اصلی زن سریال خلافتچندی پیش ، با یکی از دوستانم که بعد از شکست عاطفی اش جذب کارهای داوطلبانه در یک خیریه شده بودصحبت می کردیم ، در روند صحبت های دوستانه یمان به این نتیجه رسیدیم که چند تن دیگر از دوستان مشترکمان هم دقیقا بعد از سر گذراندن تجربه های مشابه جذب کارهای داوطلبانه و عام المنفعه شده اند. این قسمت خوب ماجراست ، که تسکین غم خودت را در مرهم غم دیگری بودن بیابی. قسمت بدش رفتن به سمت اعتیاد و... است اما قسمت خیلی بدتری هم هست، شما تصور کنید از یک آدم مستاصل مانده که از خلاء عاطفی و...هم رنج میبرد چه سو استفاده هایی که نمی شود کرد ،چطور کس یا کسانی می توانند این حال در حال نابودی را به ویرانه ای ابدی بدل کنند و این خلاء را با هر چه میخواهند پر کنند و از او و اوهایی چون او نماینده ای بسازند برای بقای افکار خودشان. امان از استیصال ... وچقدر مابه عنوان یک انسان باید حواس جمع باشیم که افسار خودآگاهی وخویشتن داری مان را حتی در مستاصل ترین حالت از زندگی از کف ندهیم که به کام نابودی نرویم ... و چقدر این هوشیاری مداوم در بطن زندگی سخت است. هوشیاری که کمک می کند،مرهمی که برای درمان یک زخم انتخاب می کنیم... مرهمی سمی و زهر آلود نباشد.اگر به موضوعاتی از این دست که پیرامون سایه ی سنگین عقاید افراطی و بعضاخرافی در پوشش مذهب و تاثیرات سو ازآن برایتان جالب وحائز اهمیت است توصیه می کنم مینی سریال غیرمومن را هم ببینید .مائده سمیعیمائده سمیعیMon, 26 Oct 2020 22:33:25 +0330https://virgool.ir/@maedeh.samiee/کتاب-سه-رنگ-غذانوشت-های-سفر-به-ایتالیا-jpjjulupgnquاندکی درباره ی ناخدا ضابطیان : کلاکت و منصورخان ضابطیانمنصور ضابطیان مرد متولد پاییز وفارغ التحصیل رشته های علوم آزمایشگاهی از دانشگاه علوم پزشکی گیلان و سینما از دانشکده ی سینما-تئاتر تهران است . من به شخصه شاکر و ممنون اسباب و علل این تغییر مسیر در تحصیل منصور خان ضابطیان هستم ... چرا که هیچ بعید نیست اگر اتفاق نمی افتاد؛ برنامه ی نقره ، رادیو هفت ، صدبرگ ، به وقت خواب و غیره ای هم ساخته نمی شدند که اگرساخته نمی شدند..در این کسادی بازار سیمای بی سیما و صدای در گلو خفته ی تلویزیون ، چه می دیدیم و می شنیدیم که تسلای جان بی جان شده یمان گردد. https://www.dalfak.com/w/whw47/%D8%AF%D9%84%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA-%D9%85%D9%86%D8%B5%D9%88%D8%B1-%D8%B6%D8%A7%D8%A8%D8%B7%DB%8C%D8%A7%D9%86 مردی که به جد سوای همه ی تغییر های مثبتی که در من سبب شده، من را به انجام کار تیمی ترغیب کرد، آن قدر که آرزو دارم روزی گروهی به انسجام و همدلی او بسازم که خوراک همدلانه به خلق عرضه کندو آن ها را برای تاثیرگذاری های ژرف تری برروی مردم تربیت کنم یا دست کم عضوی ازچنین گروهی باشیم . همچون او که ناخدایی اندیشمند و فرزانه است.نام منصور ضابطیان که می آید .... برای خیلی ها چون من ، یاد رادیو هفت و خاطره هایش را هم زنده می شود. اما من ،منصور ضابطیان را خیلی پیش از آن به یاد می آورم ... بخوام دقیق تر بگویم اولین تصویر واضحی که از او به خاطر دارم مربوط به می شود به ...سال نمیدانم یک هزار وسیصد وچند بود که به رسم روز های نخست اول هر سال در خانه مادربزرگم،مادرِمادرم جمع شده بودیم .تلویزیون در آن همه، همهمه روشن بود و داشت مصاحبه خانم سوسانو ( هان های جین ) قهرمان زن سریال باب دندان آن روزها جومونگ که هر جمعه همگان را پای تلویزیون میخکوب میکرد که سرنوشت این بانوی مظلومه و عاشق پیشه و شهر آشوب و عاقبت جفا وخطاکاران دنبال کنند،پخش میشد.اما آنچه، در آن لحظه بی اهمیت بود ...آن خانم محترمه بود .و آنچه اهمیت داشت مصاحبه گر ایشان بود . آقایی که شاید بینی بزرگش قبل از هر چیز به چشم می آمد و در عین حال کمالات و نزاکت ازشان تراوش میکرد ... تصویری که از آقای مصاحبه گر در تلویزیون دیدم برای من که آن روز ها کودکی بیش نمودم با مدیوم های آشنا وتصویرهای معمول تلویزیون و اهالی آن در تناقض بود .آن سالها که خیلی هم دور نیست .اینترنت وگوگل کردن مثل این روزها اینقدر باب و در دسترس نبود و لااقل برای من درآن سن وسال نبود. و این شد که اسم و رسم آن آقا برایم ناشناخته ماند تا سالها بعد ......فردی که کنارهمه ی درس هایی که از او گرفتم ، مهم ترین درس زندگی ام را مدیونش هستم که اگر بخواهم ساده وبی تکلف بیانش کنم میشود دوست داشتن خودم...به همین شکل که هستم ... و همین مهم باعث شد ارادت قلبی ام روز به روز نسبت به حضرتشان بیشتر و بیشتر شود و مثل خیل همسن وسالانم سمت جراحی های مختلف زیبایی نروم.درنهایت ناخدا ضابطیان، با وجود همه ی آن محاسنی که ازشان نامبردم و خیلی دیگر که قلم گرفتم... سبب شد .... از انسان وانسانیت چیزهایی فراتر از ظاهر برایم ارجح باشد... و به درک کامل تری از زیبایی برسم. شاید پیش خودتان بگویید که شما وخیلی های دیگر این درس را از فلانی و فلان کس گرفته اید و من یحتمل در هپروت سیر می کردم.مهم نیست که از کی و کِی آموخته اید که چه درمورد خودتان و چه درمورد دیگری، سیرت زیبا ارجح بر صورت زیباست .مهم این است که این باور برراه رسم زندگی تان اثرگذاشته باشد که برای من گذاشته است و اسبابش ناخدا ضابطیان خودمان بوده است ولاغیر...رایو هفت یا رادیو آرامش مسئله این است !؟رادیو هفت دوست داشتنی رادیو هفت بود و شش روز هفته ،قراری برقرار در راس ساعت یازده هر شب . دلخوشانه ای که بعد از تلاطم روزی که گذشته بود به این جان بی تاب شده آرامشی ناب هدیه می داد .رادیو هفتی ها ...اماپنجشنبه ها حال وهوای دیگری داشت ... وجور دیگری می چسبید. عنوان های هر برنامه اش خاص بود و با اجرای خاصِ آقای خاص،خاص تر هم میشد. ازپرتقال و سوسک و عشق و قهوه وغیره تا موضوعات عجیب و بکر دیگه و دیگه . . .پنجشنبه هایی که به ازای بی تابی گذشته به جان مان در یک هفت روز جایزه ای ویژه پیشکش می کرد و 2 ساعت میهمان آرامشان می کرد.پنجشنبه هایی که منصور خان ضابطیان ناخدای تام وتمام بود .بگذریم که این دلخوشی هم به لطف زیرپا گرفتن ها وکج سلیقگی مسئولینِ یک شبه به صندلی نو و ترفیع رسیده از همه یمان دریغ شد.اما ... آقای ضابطیان جان ما ماند و خواهد ماند. کسی که از لحظه ی تحویل سال تا روز های پر از غم رفتن معشوق یا روز های بداقبالی و شکست ....تا پاییز و یلدا و زمستان بی برف و پربرف ... یادش همواره همراه مان هست ...وخواهد ماند.قطعا میدانید که اگر هم نمیدانستید الان متوجه میشوید که ... ایشان دستی هم برآتش نویسندگی هم دارند.لابد اگر شما هم تجربه ی خواندن سفرنامه هایشان را داشته باشید... احساس کرده اید که موقع خواندن کتاب صدای خودشان را در ذهنتان می شنوید ، انگار که داریم کتاب را با خوانش خودشان میشنویم... این هم یکی از هزار و چند نشانه ی تمامیت حضورشان است.و اما ... سه ر نگ ،بخش خوش مزه ی ماجرا؛سه رنگ (غذا نوشت های سفر به ایتالیا) به قلم منصور ضابطیان این مطلب که به سبب خواندن تازه و خوش مزه ترین کتاب منصورخان ضابطیان ...به نام سه رنگ که _غذانوشت های سفر به ایتالیا _ مرکزخوش مزه ترین غذاهای جهان است نوشته شده است.حالم با کتاب هایشان بدجور خوش است و هربار با خواندن سفرنامه هایشان پا به پایشان به گوشه کنار این دنیا سفرکرده ام وهزینه ای هم نپرداختم.نمیدانم این را مدیون زرنگی خودم هستم یا سخاوت آقای ضابطیان در به اشتراک گذاشتن تجربیاتشان از سفر به گوشه کنار این کره ی خاکی .اما سه رنگ ،نه یک کتاب آشپزی ست و نه به تمامیت به بررسی آداب غذاخوردن و عادات غذایی ایتالیایی ها و نه حتی اشتراکات فرهنگی در طبخ و خوردن غذا میان ما ایرانیان و ایتالیایی ها پرداخته است.چنانچه خود آقای نویسنده هم در پیش غذا،ببخشید پیش گفتار به آن اشاره کرده است،آنچه در"سه رنگ" میخوانیم روایت های یک مسافر است که اینبار سعی کرده هر آنچه دوست دارد بگوید را در پیوندبا خوراکی ها و غذاهای جایی که به آن سفر کرده روایت کند.برشی خوش مزه از سه رنگ خوش رنگ و لعاب:برناردشاو می گوید هیچ عشقی خالصانه تر از عشق به غذا وجود ندارد. نمیدانم این جمله را باید به حساب شوخ طبعی برناردشاو گذاشت و نمی دانم برنارد شاو هیچ گاه در زندگی اش به ایتالیا سفر کرد یانه .اما اگر سفر کرده ،حتما این جمله را جدی گفته است .توصیه می کنم این کتاب را نخوانید!!!!!!!اگر مثل من شکمو هستید و در آشپزی هم از کمترین مهارت برخوردارید. چرا که جناب راوی در جریان روایت هایشان بارها کار را به جاهای باریک می رساند و خواندن این توصیفات بدجور دل آب کنک می شود ودهن خوانندگان را آب می اندازد ... شما تصور کنید دریک روز پاییزی ... در گنج اتاقی چمباتمه زده باشید و غذای درست و درمانی هم نخورده باشید و آن وقت نویسنده برایتان با آب وتاب از مهارتش در تهیه ی کشک بادمجان بگوید یا تفاوت جلاتو ایتالیایی و بستنی آمریکایی را کالبد شکافی کند ...جلاتو یا بستنی مسئله این است !!! یا از ترکیب رنگ و بافت موجز یک بشقاب پاستای ایتالیایی بگوید،اسپاگتی به نام کربونارایا از ویار شازده خانمی بگوید که لشکر آشپز ها قطار میشوند ودست به آتش ودیگ ودیگچه که چه؟؟؟غذایی بپزند که شازده خانوم را به اشتها آورد .... وحاصلش می شود پیتزا مارگاریتا ی معروف.بفرماییدپیتزای مارگاریتا !در جایی دیگر با آب وتاب از تاریخچه ی پیدایش خوراکِ در حال حاضر عزیزدُردانه های خانه نوتلا بگوید و اینکه درهر2/5 ثانیه یک شیشه نوتلا درجهان به فروش میرسد .نوتلا:قوت غالب سوگلی های خانه یا معجونی روحش بخش برای همه !!! اما وقتی به یخچال خانه سربزنی ببینی جیره ی این معجون روح بخشت هم تمام شده است . . . عف کنید و عذر تقصیر مرا بپذیرید . دیگر گفتن از خوراکی ها را ادامه نمی دهم که خواندش به قلم نویسنده اش مُطلا ست.نویسنده ی اندیشمند تلنگری هم در باب شهروند غذایی به خوانندگانش میزند و سعی می کنند به آن ها یادآور شود که باید نسبت به انتخاب های غذاییشان چه در مورد نحوه تهیه ،تولید ، توزیع ،مسائل زیست محیطی و ... مسئول باشند. چراکه این زمین امانت آیندگان در نزد آنان است.همسفری با مسافری که تنهاسفر کردن را پیش گرفته وحسرت چشیدن خوش سفری اش را به دل کسان می گذارند داغ دلی است . اما قلم وشیوه ی روایت های این سفر به قدری جذاب است که بعید می دانم اگر بخواندیش ... خودتان را سوم شخص غایت از نظری مجسم نکنید که گوشه ای از تمام لحظه ها حضورداشته اید وحس اینکه این تجربه ها تماما تجربه های زیسته ی خودتان بوده است را نکنید وبعدتر به لیست آرزو هایتان که زیر بار حرکت صعودی قیمت ارز کمر خم کرده، سفر به ایتالیا راهم اضافه ننمایید.اگر دوست دارید درمورد تازه ترین اثر منصور ضابطیان بیشتر بدونید، توصیه می کنم مصاحبه ی آقای ضابطیان در مرود تاز ه ترین اثرشون "سه رنگ" رو بخونید. مائده سمیعیمائده سمیعیFri, 16 Oct 2020 19:38:49 +0330https://virgool.ir/@maedeh.samiee/اسباب-و-اسرار-خلاقیت-چیست-tqs9pszocwbbهمه اسباب خلاق بودن را دارند، ولی ازاسرار آن نمی دانند.مطمئن باشید که اگر پیش از مرگ تان ،که الهی عمرتان دراز و سلامتی تان برقرار باد،10 کارباشد که می بایست انجام دهید ، خواندن این مقاله از من یکی از آنها خواهد بود.اینکه در رتبه بندی، ازجایگاه یک تا ده کدام را به خودش اختصاص می دهد دیگر چیزی ست که شما باید بعد خواندن این مطلب مشخص کنید....(:مسئله مشخص است...باید بنویسم....اما از چی بنویسم...چطور بنویسم....اصلا ،از چی و چطور بنویسم ؟بیراه هم نگفتید،البته که این مسئله ی من است نه شما...لابد می پرسید...اصلا چرا من باید بنویسم؟نوشتن سبب می شود فکرهایم فراموشم نشود…حالا لابد با خودتان فکر میکنید که مگر فکر های من چه هستند که فراموش شدن یا نشدنشان، برای شما و جهان هستی کوچکترین اهمیتی را داشته باشد.فکرهای من برای من و فکر های شما برای شما مهم است ، ولی شاید خودتان ندانید. من در این مقاله سعی دارم به شیوه ای به زعم خودم مثلا خلاقانه ثابت کنم که فکر ها حتی دم دستی و آشفته ترینشانشان مهم اند،اگر به فراموشی سپرده نشوند .حتی محتمل است فکر های شما در تلاقی فکر های من سبب گره گشایی از مسئله ای شود وخلاقیتی پدیدار شود.دادم بیدادی ست از فکرهایی که ساده تلقی شده و رها می شوند.نوشتن یا ننوشتن مسئله این است:نوشتن به روشن شدن افکارمان کمک می کند.اگر بخواهم ملموس تر بگویم،می توانم اینطور توصیف ش کنم. نوشتن افکار، (ذهن نگاری) چراغی ست که در تاریک خانه ی مغز مان روشن می کنم و....مابقی داستان که مشخص است...روشنی خودش اسباب هدایت بوده و هست.نمی دانم تا کنون موضوع برایتان شفاف شده یا نه...من دارم سعی می کنم خلاقیت به خرج می دهم که شما را به پرورش خلاقیتتان ترغیب کنم....(:اگر می خواهید خلاقیت یک جوان آتیه دار بی آتیه نشود...درخوانش این مقاله وتوصیه ش به دیگران کوتاهی نکنید.من طراحی صنعتی خونده ام...یاد گرفتم که یک درد از نوع مسئله فقط یک درمان ندارد...یادگرفتم برای یک مشکل یک راه حل وجود ندارد...یادگرفتم راه های تازه تری رو برای رسیدن به جواب پیدا و امتحان کنم....یاد گرفتم خلاق باشم .هرچند،گاهی خلاق ماندن چیزی شبیه به یک نبرد دائمی ست. اما نه...این تشبیه را دوست ندارم....باید خلاقیت به خرج دهم و خلاقیت را به چیز بهتر و دوست داشتنی تری تشبیه کنم.خلاقیت گیاه نورسته ای ست که، نیاز به توجه ومراقبت دارد.خلاقیت مثل یک گیاه است،طناز ودرعین حال بسیار حساس است...اگر سرکوب شود وبی توجهی ببیند قهر می کند. اما اگر توجه ببیند وتشویق شود ،می بینی که چقدر سریع پرورش یافته ورشد می کند.شما را نمی دانم ولی این تشبیه دوم خلاقیت به گیاه خیلی به دلم نشست.گاهی سخته ،برای همه سخته که قبول کنند اولین جواب بهترین جواب نیست.اینکه راه حل های دیگه ای هم هست و باید امتحانشون کرد.استاد خلاقیت ودرسی باهمین عنوان:(همونطور که گفتم ،من طراحی صنعتی خواندم. به زبان بیگانه می شود industrail design اینکه این رشته اساسا چیست ومن در حال حاضر چه هستم و چه می توانم باشم،رشته ای ست که سر دراز دارد.اصلا وقتی رفیقی همچون گوگل بزرگوار هست که جواب هر سوالی را بهتر از هر کسی می تواند بدهد .چرا من جواب چنین سوالاتی را بدهم!؟! )ما درمقطع کارشناسی درسی داریم که به نام پروژه ی 4 داخل پرانتز (خلاقیت) ارائه می شود....نه..نه تعجب نکنید.دقیقا در چارت آموزشی به همین شکل واحد مربوطه را ارائه و واحد گیران که دانشجویان محترم باشند واحد را اخذ می نمایند.اگر یکباری بوده باشد که اقبال به بنده هم رخی نشان داده باشد...آن یکبار فرصت حضور در این کلاس بوده است.اسم استادمون محدضیایی بود و کلاسش چون کارگاه محسوب می شد و عملی، بیش از12 نفر نمی توانست ظرفیت داشته باشه اما ازآن جا که آوازه ی ضیایی نامی در دانشگاه های هنر تهران و اگر بی انصافی نکرده باشم حداقل حومه پیچیده بود...طی هربار ارائه ی این درس ظرفیت کلاس را افزایش می دادند و البته که این همه ی ماجرانبود...وکلاس باحداکثرگنجایش وحضور مهمان هایی که جز لیست کلاس نبودن برگزار می شد.خوب به خاطر دارم که جلساتی بود که دانشجو ها برلبه ی جلوآمده ی پنجره و روی زمین هم بساط می کردند تا از کلاس جا نمانند و...این همه عاشق داری چطور حسودی نکنم:اما این استاد ضیایی مگر که بود و چه شکلی بود که این همه خاطر خواه داشت؟یک دیوانه ی تمام عیار. شما مرد چهارشونه ی قد بلندی را تصور کنید که سرش مثل کف دست بی مو بود...و دماغ بزرگ استخوانی داشت....معمولا یا جین زانو انداخته ای به پا داشت و یا شلوار شش جیبی و پیراهن گله گشادی که انگارهمین حالا از دهن بلا نسبت گاوی بیرون کشیده بودند...و کیفی که کج می انداخت روی شانه اش وداخلش پر بود از طرح ها و تمرین های هیروگلیف وکتاب ودفتر... .قطعا به خاطر ظاهرش نبود که این همه طرفدار داشت. هرچند که، بین خودمان بماند برای من ظاهرش هم جذاب بوده و هست...همین شوریده حالی اش .همین،کم اهمیت بودن مسائلی که از نظر خیل اساتید مهم تلقی می شد،درقید وبند نمره دادن نبودنش،اطلاعاتش که با اطلاعات روز به روز بود....باعث شده بود همه برایش بخوانیم این همه عاشق داری چطور حسودی نکنیم.(:اما کلاس خلاقیت...،دیوارهای کلاس و راهرو هرجلسه با شیت های پنچاه درهفتاد دانشجویان کاغذ دیواری می شد...به یقین می توانم بگویم تنها کلاسی بود که درسال های تحصیل به اصطلاح آکادمیکم می دیدم، که دانشجویان برایش مایه می گذارند...که از تعاریف استاد وکلاس مشخص است که این توجه کاملا دوطرفه میان استاد و دانشجویان بوده است.حالا شما بگویید،می شود دراین کلاس باشی وچنین استادی داشته باشی وخلاق نشوی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟نگران نشوید من به نمایندگی از همه ی شماهایی که این مقاله را می خوانیدسرکلاس حاضرشده ام...چرا فکرها اهمیت دارند؟ادوارد دوبونو را شاید بتوان موثق ترین آدم در عرصه ی آموزش ذهن نگاری و خلاقیت دانست که تئوری هایش در زمینه های مختلف از دیزاین ومدیریت و روان شناسی و....کاربرد داشته و دارد.او در کتابی با عنوان درس های درست اندشیدن بیان می کند که قالب های ذهنی تمایل دارند سخت شوند و تغییر نکنند.پس اولین قدم وموثرترین قدم برای رسیدن به سامان فکری و البته خلاقیت این است که پتک به دست بگیری و بیوفتی به جان این قالب ها که لحظه به لحظه سخت تر می شوند و فکرت را کور وکور تر می کنند.باید فکرت را آزاد بگذاری...باید یادبگیری دائم کاسه ی ذهنت را خالی کنی و آن را بی پرده بیان کنیم.چراکه هر چه بیشتر کاسه ی ذهنت را خالی کنی چیز بهتری نصیبت خواهدشد...برای همین است که فکرها اهمیت دارند و سامان دادن فکرها از همه پراهمیت تر است.یک تمرین نه چندان ساده ولی موثر:برای رهایی ازقالب ها، مسیرجدیدی را امتحان کن. مثلا،رفتن به دانشگاه ؛محل کار و برگشت به خانه ازراه تازه تری تجربه کن.یا اگر همیشه خوش گذرانی و استراحت هایت به وقت های دیگر و آخر هفته موکول می کردی همین امروز خودت را به خوش گذرانی کوچک دعوت کن...مثلا به سینما برو ، پاساژ گردی کن...هدفون در گوشت بگذار و درمسیری که قبلا نرفتی قدم بزن،برقص....یا هرچه دل تنگ می خواهد. فقط خلاف یک عادت شکل گرفته عمل کن و سعی کن...در روزهای آتی برخلاف چندین و چند عادت شخصی دیگر هم عمل کنی...انسان ها خلاق به دنیا نمی آیند!درصد کمی از خلاقیت می تواند تحت تاثیر ژنتیک و وراثت ومحیط شکل بگیرد...اما بخش عمده ی خلاقیت پرورش یافتنی و اکتسابی است...مثلا، همه ی ما عضله داریم ولی تنها تعدادی از ما بنا به انجام تمرینات مشخص و مداومت در انجام آنها،عضلات پرورش یافته ای خواهند داشت...خوب ،خلاقیت هم دقیقا همین طوراست.تغییر زاویه دید نسبت به مسائل،سبب بروز خلاقیت خواهد شد.با چشم هایی که قرض می گیری، دوباره بهش نگاه کن:برگردیم به پروژه ی چهارم،طی این واحد درسی که عنوانش خلاقیت بود؛در واقع ما مسیرطراحی را از خودمان شروع میکردیم و به این نتیجه می رسیدیم که می توانیم تغییر کنیم و صد البته تغییر ایجاد کنیم. این شروع یک تجربه ی هیجان انگیز برای ورود به مسیر پر پیچ و خم خلاقیت بود.اساسی ترین تفاوت میان انسان ها ،منهای دست آوردهای زندگی شخصی شان فقط وفقط وابسته به نگرش آنهاست.قدم بعدی برای ورود به مسیر خلاقیت، با نگاه کردن دوباره،به کمک چشم های تازه به مسائل،راه رفتن با کفش های تازه، پوشیدن لباس دیگر محقق می شود،با تجربه های نزیسته که اینچنین زیستنی می داریمشان...کمک می کنیم فکرمان وزن بگیرد و این وزن چرخ فکرمان را به کارمی اندازد.اگر بخواهم کمی جزئی تر به این موضوع بپردازم باید بگویم که،ما باید تلاش کنیم یاد بگیریم که چطور خودمان را جای دیگری و دیگران بگذریم و با چشم های آنان به مسائل نگاه کنیم.فرض کنید، شما قراراست محصول جدیدی را روانه ی بازارکنید،وگروه مخاطبانتان کودکان هستند تا زمانیکه این همدلی و همزادپندازی میان شما وکودکان شکل نگیرد،محصول شما برای گروه مخاطبانتان مطلوبیتی نخواهد داشت،در نتیجه خلاقیتی اثربخش نداشته اید.دیزاین یا طراحی مسئله این است:به جریان کلی مقاله بی ربط به نظر میرسد ولی لازم است ،درمورد این دو کلمه به قدر بظاعت شفاف سازی کنم.ما دود چراغ دیزاین خورده ها معتقدیم که دیزاین ،دیزاین است و معادل فارسی ندارد.لابد الان با خودتان می گویید دخترک به سرش زده معادل دیزاین طراحی است دیگر.که البته نیست. اما چرانیست؟شرح ش مثنوی هفتاد من است و در این مجال نگجد ولی عهد میبندم وقت دیگری به آن بپردازم....اما در این حد بگویم که دیزاین از آنجا که ریشه در تفکر طراحی دارد وماهیت آن تلاشی هدفمند برای حل مساله با ارائه ی راه کارهای متعدد ومتنوع است با طراحی معادل سازی شده که صرفا کشیدن خطوط وگاها نقاشی صرف تلقی می شود ،متفاوت است.یافتم...یافتم ........ ذهن ما ازدوبخش تشکیل شده است:ذهن خودآگاه و ذهن ناخودآگاه.ذهن خودآگاه فقط 10 درصد مغز ما و 90 درصددیگر آن را ذهن ناخوآگاه به خودش اختصاص داده است.ذهن خودآگاه،بخشی از ذهن ماست که در انجام امور مختلف روزانه ما را همراهی می کند.اماذهن ناخودآگاه ما چیست؟حتما چنین تجر به ای داشته اید؛ زمانیکه به صورت اتوماتیک مشغول انجام کاری بودید ولی ذهنتون آن جا نبوده... در واقع در آنی به خودتون آمدید وفهمیدیدکه فکرتون به شکل غیرقابل کنترل و خارج از اراده ی شما جای دیگری رفته . حالا ذهن ما اینجور وقت ها کجا می رود ؟؟خوب معلومه ،درگیر ناخودآگاه ما بوده. ذهن نا خوادآگاه ما پونصدهزار برابر بیشتراز ذهن خودآگاه ما، قدرت پردازش اطلاعات رو داره واین حیرت انگیزه.وخوب متاسفانه یا خوش بختانه این بخش از ذهن ما دستور نمی گیره...البته به طور مستقیم.اما میشه برای استفاده از این ظرفیت ذهنی شگفت انگیز...گولش زد.مغز خوادگاه ما خیلی سطحی ،منطقی و دو دو تا چهارتایی کار می کنه ،ولی خیلی از مشکلات ما با ایده پردازی و بهره گیری از خلاقیت حل میشه و صدالبته به کمک ذهن ناخودآگاه.حالا چطوری باید این بخش از ذهن فرمان ناپذیر و چموش رو فرمان پذیرکرد و به بکرترین راه حل ها و ایده های خلاقانه رسید؟پیش از هر چیزی باید کاسه ی ذهنتون رو آنقدر خالی و آماده کرده باشید که ،بشه توش چیز تازه و بکرتری گذاشت و بعد فقط کافیه بدونید موضوعی که براتون دغدغه ست دقیقا چیه!مثلا ،دغدغه ای از جنس یه گره تو کسب و کارتون یا نداشتن ایده ی جدید برای نوشتن یه مقاله یا....حالا ؛فقط و فقط بایدعمل کنید ...می دونم شفا ف نیست...الان شفاف ترش می کنم.شروع کنید به مطالعه در مورد موضوع دغدغه تون، فیلم ببینید...سرچ کنید وکلاس برید یا...این طوری شما دارید با هر چه بیشتر و بیشتر فعال کردن ذهن خودآگاه ، ذهن ناخودآگاه رو در تله می اندازید.وقتی شما شروع می کنید برای یک مدت متمرکز و دغدغه مند درباره ی مطلبی فکر کردن و بعد از یه مدت رهاش می کنید،منظورم از رها کردن بیخیال شدن نیستا..منظورم اینکه از شدت تمرکز وتوجه تون برروی اون موضوع کم می کنید و حالا از این نقطه فعالیت ذهن ناخوادگاه شروع می شه و با همه ی قوا روی موضوع متمرکز میشه و در لحظه ای که انتظارش رو ندارید بهتون راه حل مناسب رو ارائه می ده. واین شما خواهید بود که فریاد میزنید،یافتم یافتم....فکر گرافی!اسکچ بزن.فکر هاتو تصویری ونوشتاری بیار روی کاغذ.اسکچ ابزار عمیقی ست ،برای اینکه نشان دهیم ماکی هستیم وهمین طور ابزاردقیقی برای ثبت افکارامون به حساب میاد.برای اسکچ زدن حتما لازم نیست از تناسبات طلایی و پرسپکتیو چیزی بدونید.فقط کافیه با ساده ترین خطوط ترسیمی سریع انجام بدید.یه مثال آشنا،حتما شده وقتی دارید تلفن حرف میزنید یا در موقعیت مشابه دیگری،خودکاری که دم دستتون بوده را برداشته باشید وشروع به کشیدن ونوشتن چیزی کرده باشید.در فرایند اسکچ هم دقیقا قراره بدون حدودکردن خودتون همچین کاری انجام بدهید.یه نمونه اسکچ/برای هر چه دل ت می خواد می تونی اسکچ بزنی.اسکچ ترکیب عبارات وکلمات وترسیماتی با ساده ترین شکل ترسمی ست و عمدتا نشانه یا فرم محور است که به ما کمک می کند به سریع ترین و بی پرده ترین شکل ممکن ذهن خودمان را روی کاغذ پیاده کنیم. درزمان اسکچ زدن که بخشی از فرایند ایده یابی است...همه چیز حتی فکر های پرت و پلا و بی ربط،حتی صدای بال زدن پرنده که شنیده می شود در صفحه ثبت می شود تا این فرایند برون ریزی به خلوص و اصالت تمام وکمال برسد.شما هم می تونید اگر جایی کلمات و عبارات برای ثبت افکارهایتان پاسخ گو نبودند ازاین روش استفاده کنید.برای خلاقیت روشهای مختلفی وجود دارد که با اولین سرچ ها به منابع قابل قبولی خواهید رسید....اما چیزی که در مسیرخلاقیت حائز اهمیت است ،تغییرسبک زندگی و رهایی از چهارچوب هاست...که در غیر این صورت فرمول ها و روش های موجود هم به کار نمی آیند."دراین مقاله من قصد نداشتم به شما تکنیک های خلاقیت را آموزش بدهم..بلکه سعی داشتم که ابزار هایی رو بهتون معرفی کنم که به کمک آن ها اساسی ترین و مهم ترین قدم ها را برای ورود به مسیر خلاقیت بردارید ."امیدوارم در مسیر خلاقانه زندگی تون ثابت قدم باشید.(:مائده سمیعیمائده سمیعیThu, 16 Jul 2020 01:31:19 +0430https://virgool.ir/@maedeh.samiee/شمارش-معکوس-تاکنکور-wahytfs4rzadآغاز شمارش معکوس دروغین تا ماراتُنی قلابی، به نام کنکوراین روزها که اوضاع هیچ جوره خوب نیست و هر چقدر هم که بخواهی انصاف بگذاری نخواهی توانست به برآوردی مثبت از این روزها برسی. همچنان،تب وتاب کنکور داغ است...و می توانم مطمئن بگویم که آنان که متنظراین ماراتُن نفس گیر هستند چقدرحال وحتی آینده ی پیش رو برایشان مجهول تر از ماست.قطعا اگرتجربه ی کنکور دادن را داشته باشید، آنچه را که می گویم باپوست وگوشت واستخوان درک خواهید کرد.کلی خاطرم را درجست وجوی خاطره ی قابل عرضی که مضمون خوشایندی داشته باشد جوریدم که قوت قلبی دهم به همه ی کنکوری ها به عنوان کسی که حداقل دو بار،یک بار درمقطع کارشناسی و یکبار درمقطع ارشد با این غول بد بدن مواجه شده و بگی نگی بر زمینش کوفته ...اما...باعث افسوس است که چیز دندان گیری،گیرم نیامد که اصلا اگر دندان گیربود و خاطره ای قابل ،که درخاطرم بود وفراموش نمی شد،که بخواهم از صندوق حافظه بیرون آورمش و گَردَش بگیرم .کنکور: غول چغر و بد بدن دلالان مثلا، سرنوشت مااما خاطره ی تلخی هست که فراموشم نمی شود...تصویرش هنوز پیش چشمانم زنده است ؛صحنه به صحنه ... وای،وای ...کلام به کلام... واو به واو !!! از آزاردهندگی ش چیزی کم نشده...سالها گذشته...حدودا هفت سال....خاطره ام بر می گردد به سال آخر دبیرستان...، سال پیش دانشگاهی؛سالی که گفته می شد سال سرنوشت است و این جمله شده بود نوشخوار مداوم مغز مان و پذیرفته بودیمش ،که برای آنکه رشته ی سرنوشت از کف ندهیم این تنها و آخرین فرصت است...حق داشتیم...نه من،که همه ی هم کلاسی هایم ...وهمه وهمه ی کسانی که بعدازمن وحتی قبل از من آن روز ها وموقعیت را تجربه کرده بودند.اینکه می گویند زمان بهترین تسکین دهنده هم هست، دروغ است...هنوز هم رنج می کشم از یادآوری ش...چیست این دشنه تشنه به خون ،که کُند است و مداوم زخم ت میزد ولی جانت را نمی گیرد...من به شما می گویم ،حرف بی حساب است...حرف نسنجیده است. حرف بی حسابی که می تواند از دهان هر کسی خارج شود ولی یقین بدارید که ارتباطی میان این لَق لَقه ی مُعَلَق در دهانش و عقل ش نیست.دانستن این حقیقت دردناک رنجی که از حرف بی حساب ش خواهید برد را کم نمی کند ولی دست کم قوت هضم بی حسابی ش را به شما میدهد... .دخترک هجده ساله ای بودم....هنوز چندماهی مانده بود تا هجده ساله شوم...چهارسال به اشتباه وصلاحی که صلاح من نبود تجربی خوانده بودم...دانش آموز بدی هم نبودم.چقدر بابت درس پس دادن پای این تخته ها استرس کشیدید؟آن روز،.معلم فیزیک که شرم دارم ؛نام معلم را برایش به کار برم،صدایم کرد پایه ی تخته... ماجرا مُچ گیری بود و هم من می دانستم و هم او...صورت مسئله خواند وگفت؛داده بنویس وپای تخته حلش کن....نیشخند می زد و مطمئن بود از پسش برنمی آیم.گچ زرد رنگی برداشتم و شروع کردم به حل معادلات و حساب وکتاب...حلش کردم،درست حلش کرده بودم...اما معلم خشمگین شد...چرا که نتوانسته بود مُچ م رابگیرد... عصبی رو کرد به بقیه ی دانش آموزان و با انگشت نشانم داد وگفت مثل این نباشید...خوب براندازش کنید که چنین است که هوای آرتیست شدن دارد.خیال می کند، برایش فرش قرمز پهن کرده اند، می خواهد کنکور هنر بدهد...و ادامه داد،بسیار کسان بودند که چنین سودایی داشتند و دست آخر،سر از جوی آب و ناکجا درآورده اند...ماتم برده بود...همه ماتمان برده بود...معلم فیزیک را چه چیزرنجانده بود که این چنین عقده کشایی می کرد...؟.لال شده بودم...وا رفتم...روی سکو پای تخته پاهایم رفتند و من را جاگذاشتند ،روی زمین ولو شدم... من فقط هجده سالم بود...چندماهی مانده بود که هجده ساله شوم.بچه ها دویدند وزیربغلم را گرفتند....دیگر چیزی نمی شنیدم...اشک بود وتاری نگاه وصداهایی که می شنیدم و نمی شنیدم....معلم نمی خندید ولی ازخودش راضی بود.اما من هنر خواندم.کنکور هنر دادم و دریکی از بهترین دانشگاههای هنر تهران،طراحی صنعتی خواندم وعاشق شدم.عاشق رشته ای که یادگیری و تجربه کردن درش تمامی ندارد...رشته ای که هرروز دری تازه به رویم می گشاید...رشته ای که از من منی دوست داشتنی نزد خودم ساخت...منی که برای اهل فامیل شد مصادق کسی که دنبال علاقه اش رفت وکسی شد.شاید معلم فیزیک روزگاری علاقه ای داشته وپی اش را نگرفته بود و بابت شهامتی که به خرج نداده بود ،از من ناراحت بود.شاید اگر معلم فیزیک معلم،هنربود معلم بهتری بود.واما...فارغ شدن ازتحصیل ودچارشدن به اموری فراغت ناپذیر!از حال معلم فیزیک خبری ندارم ،قبل از اینکه این مطلب را تمام کنم نام ش را گوگل کردم...درعکس هایش می خندید اما ،باید عناصربصری و زیبایی شناسی بدانی که به یقین بگویی خنده اش قلابی بود. تردید کردم وآخر هم نامش را نیاوردم که لازم هم نبود.کاسبی معلم فیزیک وامثال او ،به لطف آنان که سرنوشت مارا به کنکور گره می زنند بازاری همچنان داغ دارد ،حتی در این روزها و همچنان دست وپا میزنند که حرف آخر را به ما بزنند.اما تو حرف آخر راخودت به خودت بزن... رشته ی سرنوشتت در دست خودت است ، رشته را بردار وبه هرکجاکه خواهی و میلت است ببر و گره اش بزن،اما مسئولانه.تجربه کن...شکست بخور ودوباره بلندشو...وبدان همیشه درطول زندگی ت ،فقط وفقط برنده نخواهی بود.اما حرف آخر من ؛باهمه ی شما کنکور داده ها یانداده ها،آینده برای همه یمان مجهول است وهیچ کس از آن خبرندارد...وآنچه حقیقی و روشن است، وجود ماست درهمین لحظه ی اکنون...پس به بهترین شکلی که می توانی زندگی کن.من هم مثل خیلی ازشما وشاید همه یتان، از کنکور می ترسیدم،شاید ازنتیجه ش بیشتر و از قضاوت های بعد وبعدترش بیشتر...اما درست به خاطر می آورم که روز کنکورکارشناسی آرام ونترس بودم ...کنکورترس نداشت....چون سرنوشت من نبود قرارهم نبود باشد.باور کن که برای تو هم نیست و نخواهد بود.اگرخاطره ای از سرزنش هایی که شدید و دلیلش چیزی جز انتخاب ها ،تصمیم های شخصی تون نبودند،دارید.فارغ ازآن که انتخاب ها وتصمیم هایتان چه نتیجه ای داشتند وزمان چه چیزی رابه شما ثابت نموده است.خوشحال می شوم که با من به اشتراک بگذاریدیش و ممنون می شیم اگر ،این مطلب را به دست کس یا کسان درآستانه ی کنکوری که می شناسید برسانید. شاید که قوت قلب وتسلای خاطری برایشان باشد دراین روزهایی که از در و دیوار برسرمان نکبت می بارد.مائده سمیعیمائده سمیعیMon, 06 Jul 2020 02:57:33 +0430https://virgool.ir/@maedeh.samiee/هویت-های-مرگبار-qxuoiphaph5tتو واقعا کی هستی؟؟؟؟؟ وقتی از هویت ، هویت خواهی و یا بحران هویت حرف می زنیم دقیقا ازچه چیزی حرف می زنیم؟؟؟؟؟آیا تاکنون فکر کرده اید که چه چیزهایی هویت شمارا می سازند؟؟؟؟آیا تاکنون برای حفظ واثبات هویت خود باچالشی روبه رو بوده اید؟؟؟آیا تجربه ی این راداشته اید که برای اثبات هویت خود، هویت دیگری را نفی کرده باشید؟اصلا ،مابه عنوان یک انسان چه میزان درشکل گیری ومعرفی هویت خود دخیل هستیم؟؟آیا تبعیض ها،جنگ افروزی ها،دشمنی هایی که درجهان شاهد آنیم می توانند ریشه ی هویتی داشته باشند؟آنچه درادامه ی این مطلب می خوانید،پیرامون تعریف هویت،چیستی آن،بحران ها ومسائل پیرامون است، که من براساس برداشتم ازکتاب هویت های مرگبار؛نوشته ی امین معلوف که عبدالحسین نیک گهر آن را ترجمه ونشرنی منتشرنموده است ،نوشته ام.(امین معلوف،نویسنده ی کتاب هویت های مرگبار)امین معلوف نویسنده ی "کتاب هویت های مرگبار "درلبنان به دنیا آمده و تا بیست وهفت سالگی درآن جا زیسته است وپس ازآن سال های سال مقیم کشور فرانسه بوده است، او در پاسخ به این سوال که (تو واقعا کجایی هستی؟)و یا این سوال که (تو خودت را بیشتر لبنانی می دانی یا فرانسوی؟) همواره پاسخ داده است که هردو!اما نکته ی جالب توجه این است، این پاسخ او به سوالاتی از این دست هیچگاه پذیرفتی و مورد قبول پرسشگران نبوده است و هریک به طریقی سعی کرده اند که اصل وحقیقتی که گمان می کردندمعلوف درپاسخ به این سوالات مخفی می کند را کشف کنند؟ اماچرا؟؟؟ بله ...درست حدس زدید.این تلاش مکاشفه انگیز آنان نیز ریشه دربحران هویت دارد.شایدهمین وضعیت دوگانه،امین معلوف را به کاوش های بیشمار درتجربیات شخصی،تاریخ،مطبوعات وفلسفه کشانده است تاپاسخی برای مفهوم حیاتی(هویت)بیابد.چالش بحران هویتی که درصورت عدم توجه به بحران فرهنگی وحتی جهانی بدل می شود،این است که چرا افراد ،نه همه ی وجوه هویتی خود را می پذیرند ونه حتی تمامی تعلقات هویتی دیگری را به رسمیت میشناسند.نویسنده سعی دارد مفهوم جاافتاده ازهویت(به ویژه هویت جمعی) رابه گونه ای دیگر تعریف کند. اومی کوشدتصویرایلیاتی ازهویت راتغییردهد ودام های موجود درآن را برشمارد و ذهن خوانندگان خود رابه درک نوع دیگری از هویت جمعی که درآن،ارزش ها قومی درکنارپذیرش و درک ارزش دیگران معنا میابدمعطوف کند.دغدغه مندی نویسنده بررسی تاثیر روند جهانی شدن بررفتارهای هویتی ست که طی آن شاهد خواهیم بود چگونه جهانی شدن چنین رفتارهای خشونت آمیزی راتشدید می کند و چگونه روزی میتوان از مرگباری آن کاست.معلوف همچنین معتقد است،درمحیط تنگ نظرانه ی انحصارهویت،سلاخان وقتل عام کنندگان هستندکه تربیت می شوند،محیطی که در آن دفاع غیرمنطقی از هویت من و نفی و دشمنی باهرآنچه غیر من است وجوددارد.تشبیه هویت به پلنگی که باید رام شود ..."امین معلوف هویت رابه پلنگی تشبیه می کند، که نبایدآزارش داد و درعین حال نباید آزادش گذاشت تا خودپسندی اش را ارضاء کند...هویت پلنگی ست که باید رام و مهارشود."همچنین بیان می کند که،مفهوم هویت دوستی اساسا دروغی بیش نیست،چراکه مانمی دانیم این حدود ازکجا شروع وکجاپایان میابد و تجاورز به حقوق دیگران آغاز می گردد.هویت و هویت خواهی همواره به صورت یک آرزوی مشروع و با وجدانی آسوده ؛ برای دفاع ازخود و همراهان آغاز می شود اماناگهان به ابزاری برای جنگ تبدیل می شود و عوامل همیشگی این بازی،همواره به صورت قربانیانی بی گناه وگناهکارانی همیشگی نمودمیابند وچرخه ی خشونت پایدارمی ماند.چنانچه ازآغاز تاریخ بشر شاهد اینچنین جنگ ها،تبعیض ها ودشمنی هایی بوده ایم. نویسنده طی این کتاب ازخوانندگانش می خواهد؛که همت کنند و به همراهی هم مفهوم انسان دوستی را بازآفرینند ؛چراکه درطی این آفرینش مجدداست که فرصت زیستن درجهانی راخواهیم داشت که درآن هیچ تلاشی برای یکسان سازی انسان ها نمی شود و نه حتی شاهدبهانه جویی هایی هستیم که ریشه یشان در تفاوت رنگ پوست ، زبان ، نژاد و غیره است. با پذیرش این موضوع است که می شود آسوده و فارغ ازتفاوت ها درکنارهم زیست.اگرهم عصرهای مانمی توانند هویت چندگانه ی خودرا بپذیرند،درمقابل نخواهندتوانست خودبرای روبه روشدن بافرهنگ های متفاوت دیگرآماده کنند و بدون شک اگر احساس کنند که مجبورند بین نفی خود و دیگری گزینش کنند؛شاهدلشگری ازدیوانگان خون ریزخواهیم بود.چنانچه تاکنون درسراسردنیا شاهد آن بوده ایم.همچنین نگاه معلوف پیرامون ،نیازمتعالی به داشتن معنویت این است که نباید باتعلق به گروهی ازمومنان اشتباه گرفته شود،چراکه این اشتباه سبب می شود که معنویت که هدفش ایجادعشق و وحدت ونزدیکی جوامع بوده است، مجددبه صورت تفکرایلیاتی نمود یابد و موجب دشمنی گردد.اوهمچنین درکتاب خود به روشنی،بیان می کند،که در آرزوی جهانی نیست که دین درآن جایگاهی نداشته باشد،بلکه برعکس ،آرزوی جهانی را دارد که درآن دین دیگر به عنوان عامل پدیده آورنده ی اقوام درحال جنگ به کارگرفته نشود.چندجمله ای درباره ی اندیشه ی مرکزی کتاب:درجهان امروزبایدبه گونه ای عمل کرد که هیچ کس ازتمدن مشترکی که درحال زاییده شدن است،احساس طردشدگی نکند. هرکس بایدبتواند زبان مادری وبرخی نماهای فرهنگی خودرا باز یابدو با آنچه دراطرافش زاییده می شود همزاد پنداری کند نه آنکه به گذشته ای آرمانی پناه برد.به موازات آن هرکس باید بتواند،عنصرنوینی راکه درقرن وهزاره ی جدید اهمیت می یابدرا در بقیه ی عناصراصلی هویت خودبگنجاند و آن احساس تعلق به آینده ی بشراست.کوفی عنان،دبیرکل سازمان ملل متحد:ما می توانیم به آن چه که هستیم وفادارانه عشق بورزیم، بی آنکه ازآنچه نیستیم متنفرباشیم.آرزوی پایانی معلوف این است که درجهان آینده وبرای نسل های بعدی این عوامل به بدیهیاتی تبدیل شود که دیگرنیازی به مطرح کردن وخوانده شدن نداشته باشد.درپایان؛تقاضا دارم اگراین مطلب برایتان مفیدبوده است وگمان می کنید کس یا کسان دیگری لازم است آن را بخوانند،به اشتراک بگذاریدش .مائده سمیعیمائده سمیعیTue, 16 Jun 2020 15:58:10 +0430https://virgool.ir/@maedeh.samiee/تا-دیروز-حرف-از-حقوق-ما-بودو-امروز-بر-سر-موجودیت-ماست-eowd1tamxfvnزن = زندگیاگرقراراست ازحقوق زنان بگوییم،لطفاتحت تاثیر جو حاکم ،بایدها ونبایدهایی که همه از آنان پیروی می کنند، یقه جر ندهیم...که قبل ازآن به خودمان رجوع کنیم....ومثلا چندسوال ساده ازخودمان بپرسیم؟آیا واقعا یک مدافع هستیم؟آیاواقعا به باوری که مدعی آنیم باورداریم؟آیا برای زنان جامعه ی پیرامون خودمان به عنوان یک انسان حق انتخاب قائلیم؟آیا تاکنون ازلفظ های جنسیت زده وطعنه آمیزبرای زنان ودختران استفاده نکرده ایم ونمی کنیم؟آیا پشت تلفن ویا در جمعی درمورد دخترمثلا همسایه حرف نامربوط نزده ایم؟آیا زن مثلاهمسایه را بابت ساعات رفت وآمدش رصد نکرده ایم وبه بچ و واپچ های اهل محله دامن نزده ایم؟آیا.....آیا .........آیا.................حیاتی ترین اقدام درباره ی این مهم همین است که صادقانه باخود حقیقی یمان روبه رو شویم وتصمیم مهمی بگیریم.که اگرچنین بوده ایم،چنین کرده ایم...؛از این پس هم می خواهیم این چنین بمانیم وچنین کنیم یا نه؟و چه بسیار این مواجه با خود ستودنی ست.امکان و میل بشر به ایجاد تغییر در سبک زندگی ،رفتار و منش خود و جامعه امری منکرنشدنی ست ، ولی با همه ی این تفاسیر باورپذیرنیست ونخواهدبود که تحولی به این سرعت در کس یا کسانی اتفاق بیوفتد و اگر هم بیوفتد،تردید نکنید که ثبات چندانی نخواهد داشت.اشتباه نکنید ،اصلا صحبت بر سر منفعل بودن افراد جامعه نیست....که اتفاقا حرف برسرفعالیت هایی ست که فقط شکل فعلیت دارند و خالی ازهدف و باورند و به یقین، ثمری درخور و مثبت نخواهند داشت.برای اینکه مدعی حق ضایع شده ازقربانی باشیم...حتما نباید طعم تلخ قربانی شدن درچشیده باشیم و بار زخم عمیقی که به جانش وارد شده را به دوش کشیده باشیم.کافی ست با این زخم همزادپنداری داشته باشیم و یا دست کم ازطیف قربانی کنندگان نباشیم.این یادداشت شاید یک خواهش است...ازمردمانی که دوستشان دارم،برای برداشتن قدم مهمی درراستای شناخت خودشان؛توسعه ی ویژگی های فردی که به عنوان یک عضو از جامعه برای تحقق اهداف والای جمعی همه به آن نیازمندیم.این قدم،همان قدم ستودنی ست که حال ها را بهتر می کند...ودنیا را هم به جای بهتری برای زیستن تبدیل و به رسم امانت داری به نسل آینده می سپارد.ارادتمند همه ی مردان و زنانی که برای بهترشدن حال جهان به قدربظاعت می کوشند.مائده سمیعیمائده سمیعیFri, 05 Jun 2020 16:59:15 +0430https://virgool.ir/@maedeh.samiee/جوجوخرگوشهفیلمی-درباره-ی-کودکان-وشاید-نه-برای-آنان-است-mft57dstl9svنگاهی اجمالی به فیلمJOJO RABBIT (جوجو خرگوشه)نگهبان دنیای کودکان باشیم نه متجاوزآن.جوجوخرگوشه؛فیلمی درباره ی کودکان وشاید نه برای آنان است.قدرت طلبی هیتلروکابینه ش سبب شد،جنگ جهانی دوم به خون بارترین شکل خودبرگزارشود.از مهم ترین اقدامات هیتلروکابینه اش می توان به کاشتن بذرنفرت نسبت به سایرملت ها ونژادها در دل مردم آلمان که درراستای ایدئولوژی های نژادپرستانه یشان بوده است اشاره کرد.دورانی که شاهد نفرت پراکنی های گسترده درآن هستیم، تاجایی که پای آن به دنیای کودکان هم بازمی شود.درجریان این فیلم؛ علاوه بر بار کمدی آن ،شاهد روایتی دراماتیک از تقابل درکی انسان دوستانه هستیم ودرجای جای آن شاهد خواهیم بود که ایدئولوژی ها ی هیتلر به شکل های مختلف مورد تمسخر قرار می گیرد.خیلی از ما هم ممکن است درایام کودکی ،دنیای کودکانه یمان تحت تاثیر آموزه های جانب دارانه و بی اساس دنیای بزرگسالان قرار گرفته باشد و حین بزرگسالی به درک این ویرانی عظیم رسیده باشیم و خوب این خودش بخش خوش بینانه ماجراست چرا که گاهی حتی دربزرگسالی هم تلاشی برای رهایی از زیر این حجم از ویرانی نکرده ،زیراکه به آن خو گرفته ایم.تاحالا فکرکرده اید که چقدررفتار،گفتاروکردار ما درشکل گیری دنیای کودکان و درکشان نسبت به جهانی که درآن زیست می کنند تاثیرگذار است؟؟چقدرخود ما در کودکی تحت تاثیر ناخواسته ی این آموزه ها کودکی نکرده ایم و بزرگسالی مان را آن طور که شایسته یمان بوده سپری نکرده ایم؟؟؟؟داشتن دوست خیالی دردوران کودکی اتفاق جدیدی نیست.امااینکه این دوست آدولف هیتلر باشد،اما نه دقیقا با آن خصیصه هایی که ازاو می شناسیم جالب توجه است.این تضاد،مغایربر نفرت موجود ازشخصیت یک نازی ماروبه همراهی این روایت جذاب ازدنیای کودکان فرامی خواند.جوجوتلاش می کند درسازمان جوانان هیتلری عضو شود تا یک نازی و وطن پرست تمام عیار باشد. شایدنقطه عطف شناخت ما ازشخصیت جو جو درفیلم جایی باشدکه او از کشتن خرگوش درکمپ جوانان امتناع می کند و سعی می کندآن را فراری دهد...واین اقدام سبب می شود روی او نام جوجو خرگوشه رابگذارند.فرایند آشنا و مخرب نام گذاری رو ی بچه ها.نوع برخورد جوجو با این نام گذاری تحت تاثیررهنمود های دوست خیالی اش هیتلر سبب می شود،جوجو حتی از این نامگذاری استقبال کند و زشتی آن را به زیبایی تعبیر کند.جوجو پسری که درجهان هیتلری رشد کرده،یاد گرفته شادبودن وتلاش برای شادکردن دیگران وشکرگزارنعمت زندگی بودن کاری عبث ومختص انسان های نادان است.تفکرات پروپاگاندایی آنچنان این پسربچه راتحت تاثیرقرارداده که حتی ازمادرش که یک روشن فکر آزادی خواه وصلح طلب است ،کم ترین تأثیررا نمیگیردوتلاش می کندهمچنان یک نازی متعصب والبته،کوچک باقی بماند.اما دقیقا با وجودهمه ی این انکارها و تاثیرات تعالیم، جوجو هم همچون سایر انسان ها نمی تواند مانع شکل گیری تجربه ی عاشقانه و تعلق به دیگری درخودش شود و زمانیکه متوجه آن می شود،باوجودهمه ی تفاوتها وترس هایش ومنع هایی که جهان هیتلری به او گوش زد کرده است، میفهمد که گریزی ازآن نیست و تن به این تجربه ی عاشقانه می دهد و تمام تلاش خودش را به کار می گیرد که آن را حفظ کند،حتی با پرداخت این بهاء نسبتا گزاف که قوانین وایدئولوژی هایش رازیرپا بگذارد.دراین یادداشت سعی کردم بدون بیان وپرداختن به جزییات فیلم،نگاهی اجمالی به آنچه در روایت فیلم به آن پرداخته وسعی گردیده ارج نهاده شود داشته باشم.مائده سمیعیمائده سمیعیTue, 05 May 2020 16:24:24 +0430https://virgool.ir/@maedeh.samiee/نگاهی-نقادانه-به-مینی-سریالunorthodox-szwj4evfugocالان که دارم این مطلب رومی نویسم...تحت تاثیری عمیق، ازیک درک انسانی قرارگرفته ام.مایلم این مطلب رو با بخشی از این شعرشروع کنم؛جوانه می‌زنمبه روی زخم برتنم فقط به حکم بودنمکه من زنم، زنم، زنم . . .سریال UNORTHODOX(غیرمؤمن)مینی سریال جدیدنتفلیکس به نام UNORTHODOX(غیرمؤمن)عجیب برایم تاثیرگذاربود.تااین لحظه فصل اول آن که شامل 4قسمت ،حدود 50دقیقه ایست منتشرشده است.یک آغازدرخشان ازاین سریال راشاهدهستیم.روایت واقعی و غیرخیالی (داستان سریال ندیمه) که ازنگاه ابزاری به زنان درچارچوب تعصبات ایدئولوژیک خرده می گیرد.داستان درباره دختر نوزده ساله ی یهودی است که تصمیم می گیرد،ازجامعه ی بسته وپرتنش یهودیان بروکلین وازدواج برنامه ریزی شده ای که به آن تن داده بگریزدو به جایی دورترپناه ببرد.جایی که به استناد یک دیالوگ درخشان ازخودسریال،" خدا توقعات زیادی ازاو نداشته باشد ودائم مجبوربه اطلاعات وپیروی ازبایدهاونبایدها وقوانین نباشد."نظرمن این است که این روایت فقط وفقط درباره ی حقوق پایمال شده زنان نیست ؛بلکه فارغ ازجنسیت درباره ی حقوق پایمال شده ی بشریت است.جامعه ای که مارا درچارچوب تعصبات بی جا ،نفرت ها وجنگ افروزی ها ...پرورانده هیچگاه فرصتی برای درک وتجربه ی دوست داشتن ودوست داشته شدن به ما ارزانی نداشته است و همه ی درک ما اززیبایی جهانی که به آن آمدیم تازندگی کنیم وآزادانه تجریه کنیم وعشق بورزیم...خلاصه شده است درهمین چارچوبی که روح وجسم وفکرمان رامسخ کرده است.وهرگز ندانسته ایم فلسفه ی زندگی ایجادنفرت ونابودی نیست .مادرجهانی پرازبایدونبایدرشدکرده ایم وبه ما باورانده اند ،هرآنچه خارج ازاین جهان است باعث نابودی ما خواهدشد وبایدازآن دوری کنیم...جهانی که به قوانین ش هیچ چرایی واردنیست؟قدکشیده ایم وخودمان هم به گونه ای تبدیل شده ایم به بخشی ازاین چرخه ی معیوب که نه نام حیات داردونه حتی نشانی ازآن وقطعا بخشی ازتوقعات همین جامعه است که مولدآن نیزهم باشیم که بقایش تضمین شود.جامعه ای که به ماگفته باعینکی که من تومی دهم دنیا راببین وآدم هاراقضاوت کن...وهرآنچه وهرآن کس راکه مطابق دیدگاهی که به تو داده ام نبود و رفتار نکرد را مُرتدبدان ویقین بدارکه فردی مشکل داراست ونه حتی متفاوت ،و بایدبه زور و اجبار و یا...به این چرخه ی معیوب زیست برگردد یا حذف شود.سریال UNORTHODOX(غیرمؤمن)جهانی که تامی توانسته ومی تواند آزادی را ازماسلب کرده ومی کند...جهانی که آنقدرمارا از خودمان دورکرده که اصلا به شناخت درست وکاملی ازخودمان نرسیده ایم.اما...همیشه کسانی هستند که باوجود همه ی تلخی ها وسختی ها...تلاش کنندکه ذهن وروح وجسم شان راازاین مسخ شدگی برهانند.که بسیار ستودنی ست.دراین نوشته سعی کردم تاجایی که ممکن بود،به طور واضح به روایت داستان نپردازم وفقط حس ودیدگاه کلی خودم نسبت به آن رابیان کنم واجازه بدهم که لذت تماشاوهمراهی بااین سریال همچنان برایتان تازه باقی بماند.ودرآخر؛خوشحال می شم اگرشماهم سریال رو دیدید و یا اگربعد ازخواندن این مطلب تصمیم به تماشای آن گرفتید؛دیدگاه حاصل ازتماشاتون روبامن هم به اشتراک بگذارید وهمچنین ؛اگراین مطلب رودوست داشتید خواندنش را به دیگران هم توصیه ش کنید.مائده سمیعیمائده سمیعیMon, 20 Apr 2020 18:22:50 +0430https://virgool.ir/@maedeh.samiee/تجربه-ی-حاصل-ازتماشای-یک-زندگی-nm6pjwqqgfbdفیلم پلتفرم- شکاف طبقاتیاین طبیعی است که برای زندگی کردن تلاش کنیم اما تلاش برای زنده ماندن به قیمت زندگی نکردن هرگز....پلتفرم فیلمی ست که ،خوب ازآب درآمده است.باوجوداینکه درسراسرآن شاهد نمایش نمادهای مختلف وهمراه با معانی مختلف هستیم،اما نکته ی حائزاهمیت دراین نمادگرایی استفاده ی به جا ودرخدمت روایت وشخصیت های داستان است که باعث شده این تعدد نمادگرایی برای مخاطب آزاردهنده نباشد.آیاپلتفرم یک تلنگراست ازچیستی ماووضعیتی که درگیرش هستیم یاوضعیتی که اگرغفلت کنیم گربیان گیرمان راخواهدشد؟!!این یادداشت نقدی برفیلم یاحتی روایتی کوتاه ازفیلم نیست...دراین یادداشت سعی کردم خیلی کوتاه تجربه حاصل ازتماشای یک زندگی را باشما به اشتراک بگذارم وپیشنهادکنم این فیلم درلیست تماشای خودقراردهید.همه ی ما گیرافتادیم...کجا؟؟این دقیقا سوالی ست که خودما باید به آن پاسخ بدهیم.فیلم دریک زندان طبقاتی می گذرد،که درهرطبقه که یک سلول اززندان است 2نفرساکن هستندووسط طبقات حفره ای وجودداردکه هم،تنها محل ارتباط زندانی های طبقات مجاور بایکدیگروهم محل عبورسکوی غذایی است که هرروز ازطبقه ی 0 به سمت پایین حرکت می کند. این سکو برای رساندن غذابه هرطبقه فقط مدت مشخصی درهرآن می ماند وافرادفقط درمدت حضورسکو درطبقه ی خوداجازه دارندازغذابخورنداگرکسی ازغذا برداردبااین قصد که بعداازآن بخورند؛ سلول یاشروع به داغ شدن یاسردشدن خواهد کردواین فرایندتازمانی که غذارابیرون نیندازدو روی سکو برنگرداند ادامه میابد.شخصیت اصلی: گورنگ نام داردفردی اهل تفکروکتاب باهدف ترک کردن سیگاروخواندن کتاب دون کیشوت به صورت داوطلبانه آن جا آمده است.اما بین زندانیان افرادی هم که مرتکب جرم شده اند وجوددارند.این فیلم باوجود قدرت روایتگری عزیمی که داردوخلق درامی بسیارتاثیرگذار اما به دلیل داشتن صحنه های دلخراش وهولناک دعوا وقتل درژانرفیلم های ترسناک هم قرارمی گیرد.آنگونه که درجریان فیلم شاهد آن هستیم،تعدادطبقات نهایی این زندان مخوف برای کسی مشخص نیست وهرزندانی گمانی ازشماره ی آخرین طبقه ی زندان دارد؛ ساکنان هرطبقه فقط برای یک ماه درآن طبقه ساکن خواهندبود وپس ازآن باانتشارگازی درسلول ها به خواب رفته وبعددرشماره ی جدیدی ازطبقات بیدارمی شوند.ساکنان طبقات بالاترامکان بهرمندی بیشتری ازغذا دارند وبدیهی است که چه چیز وچه مقدار نصیب افرادطبقات پایین ترخواهدشد.چیزی که مشهوداست این است که زندانیان وضعیت پایداری ندارند؛وساکنان طبقات بالا به اندازه ی سهم خود ازغذاها نمی خورند ووحشیانه به غذاها حمله می کنند وبخش قابل توجهی ازغذاهاراهم حیف می کنند.درجریان فیلم می بینیم که چطورباوسواس ودقت غذاهای روزانه برای زندانیان آماده وهنرمندانه تزیین وچیده می شودواین خودبه طورآشکارنشان دهنده ی یک تناقض بزرگ است که دربسترفیلم به آن پی می بریم.نکته ی دیگر این است که برخلاف تصور زندانیان غذاحتی به انداره برای کلیه ی طبقات آماده نشده است.وقتی درطبقه ی پایین هستی وغذایی برای خوردن نداری یاباید هم سلولیت رابخوری تازنده بمانی یامنتظرباشی کسی ازطبقات بالاخودش را به پایین پرت کند وخودت راسیرکنی...-اشاره به دیالوگی ازفیلم ،بخورتاخورده نشی_درفیلم شاهدحضورشخصیت های مختلفی هستیم که هرکدام به گونه ای می توانند نماینده ی گروهی ازمردمان امروزماباشند،شخصیت اصلی داستان،نمادافرادی ازماست که دربرابرپذیرش شرایط همه جانبه مقاومت می کنندوتلاش می کنند راهی های مختلف رهایی ومتحدکردن دیگران ودگرخواهی راامتحان کنند.زنی ازکارمندان خودزندان که اوهم به طورداوطلبانه به زندان آمده...می تواندنمادکسانی باشد که به سیستم فعلی اعتمادواعتقاددارندوزمانیکه به عمق فساد ودروغ آن پی می برندتاب تحمل نداشته وخودکشی می کنند.پیرمردهم سلولی نماینده ی افرادی ست،که تن به شرایط می دهند ودرتلاش هستندکه فقط وفقط خودشان رازنده نگه دارند،تازمانیکه آزادی مجهول شان حاصل شودوتلاشی برای بهبودشرایط یاحتی اعتراض نمی کنند.زنی که به دنبال گمشده ای می گیرد، هم می تواندنمادکسانی ازماباشند که درجست وجوی هدف گمشده وانگیزه ای می گردیم تا به خودمان وبقیه ثابت کنیم که آن هدف نهایی رابالاخره یافته ایم...مردسیاه پوستی که ازجانب پروردگارش وعده ی بهشت وزندگی جاودان می دهد،تقاضای کمک می کند وبه ریسمان رهایی انفرادی ش چنگ میزد میتواند نماینده ی کسانی ازمردمان امروز باشد که برای رهایی انفرادی خودفقط دعا وتلاش می کنند.باوجودهمه ی این تفاوت ها،سکوی غذا برای زمان کوتاهی شکاف طبقاتی موجودمیان طبقات را پرمی کندو...افرادی که گشنه مانده اند و محتاج غذافقط برای سیرکردن جان خود می کوشدوازدیگرانی که در طبقات زیرین آن ها هستند غافل می شوند...درطول فیلم مابه گونه ای شاهدشیوه های مختلف حکمرانی وکنترل آدم ها هستیم، چه آنجا که شاهدتلاش برای حرف زدن باساکنین طبقه ی بالا هستیم که برای برقراری عدالت پیش قدم شوند وخوب توجهی نمی کنندوچه آن موقع که با زور پایین دستی ها رامجبورکردندغذا را به اندازه وحتی کم بردارند.چه درآخرکه سعی کردندخودشان مسئولیت توزیع رابرعهده بگیرند ودرنقش منجی ظاهرشوند که شکست خوردند.درمسیرانجام این مسئولیت پیرمرداستاد _یکی دیگرزندانیان سیاه پوست_به این موضوع اشاره می کندکه بایدبرای مدیروساکنان طبقه ی صفرپیامی بفرستید که بفهمنددراینجاعدالت برقرار شده است....درقدم اول موفقیتی نسبی حاصل می شوداما...این پیام درطول مسیرشان تغییرماهیتی عظیمی می دهد.ودرنهایت ساکن طبقه ی 333که یک دختربچه است پیام آنها می شودبرای آزادی.البته می شود دو برداشت متفاوت ازاین پیام داشت ؛دربرداشت نخست می شود، آن دختربچه را نماینده ی نسلی دانست که باید دل درگروتحولی که آنان به عنوان زمام داران آینده ایجادخواهندکرد سپرد.ودربرداشت دیگرمی توان دختربچه پیامی دانست برای ساکنان طبقه ی صفر که نشان بارز فساد مدیریتی مجموعه ویکی ازهزاران دورغ بزرگی ست که گفته اند._اشاره به دیالوگ زنی که ازکارمندان اسبق این سیستم بوده وداوطلب به آنجا آمده وتاکیدکرد هیچ بچه ای طبق قوانین اجازه ی ورود به این جا راندارد._درآخربایدبگم؛این فیلم جزییات بسیارتامیل برانگیزوتاثیرگذاری داردکه تماشای اون روبهتون توصیه می کنم.خوشحال می شم که شماهم دیدگاه هاونظراتتون رودرمورداین فیلم بامن به اشتراک بذارید.مائده سمیعیمائده سمیعیThu, 02 Apr 2020 16:08:11 +0430