<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های RAHA SARFARAZAN</title><link>https://virgool.ir/feed/@madridistaaa.2004</link><description>مینویسم برای رویا هایی که روزی هزار بار فکرم را به بازی میگیرند</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 10:00:22</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/67290/avatar/avatar.png</url><title>RAHA SARFARAZAN</title><link>https://virgool.ir/@madridistaaa.2004</link></image><item><title>زندگی فهم نفهمیدن هاست.</title><link>https://virgool.ir/@madridistaaa.2004/زندگی-فهم-نفهمیدن-هاست-cim64pi7fhol</link><description>امروز بالاخره بعد از یک هفته کلنجار رفتن باخودم اقرار کردم که جایی که توی ان به دنیا امده ام را دوس دارم یا حداقل مشکلی با آن ندارم .وبلا فاصله بعد از آن به یکباره دلم خواست تمام چیزی که این هفته رشته های خیالم را درگیر خودش کرد را باز کنم و توی دفترم بنویسم.نمی دانم این روز ها عجیب دختری شده ام بدون اینکه اتفاق خاصی بیفتد دلم میخواهد در تنهایی ام بدون هیچ جسم اضافه ای ساعت ها بنویسم وبنویسم وبنویسم....در سکوت دوست داشتنی خانه ی مان که این روز ها برایم حکم کیمیا را پیدا کرده همرا ه یک فنجان قهوه کتاب عقاید یک دلقک را تمامش کنم ساعت ها با آخرین ولوم صدا قطعات بتهوون را گوش کنم   ویا تماشای  گیم او ترونز را از جایی که سه ماه پیش ولش کردم از سر بگیرم و.....داشتم میگفتم اینجا به دنیا آمدنم را دوست دارم یعنی نه اینکه از سطح بسیار بالای فرهنگی جامعه لذت ببرم   نه فقط فکر میکنم اینجا را دوست دارم چون تمام آرزو هایم را بیشتر از تمام دنیا دوست دارم.در واقع فکر میکنم آرزو های ما با داشتن ها ونداشتن هایمان شکل میگیرد .حالا نداشتن های من هرچه که هست از نبودشان خوشحالم چون باعث شده داشتن چیز هایی را توی سرم آرزو کنم که حتی فکر کردن به انها میتواند کلی حال خوب را به من هدیه کند .</description><category>RAHA SARFARAZAN</category><author>RAHA SARFARAZAN</author><pubDate>Tue, 10 Sep 2019 00:22:18 +0430</pubDate></item><item><title>فریاد سکوت برانگیز افکارم</title><link>https://virgool.ir/@madridistaaa.2004/فریاد-سکوت-برانگیز-افکارم-nuebtntx8uni</link><description>بغض میکنم  ناراحتم   اشک هایم قطره قطره بدون وجود کوچک ترین دلیل خاصی روی گونه هایم پایین    می آیند ومن... گاهی اوقات فکر میکنم انگار یک عالمه اشک پشت پلک هایم ایستاده اند و منتظر یک اتفاق به کوچکی نوک سوزن هستند تا جاری شوند .دقیقا بدون وجود داشتن کوچک ترین دلیل خاصی.گاهی اوقات فقط نفس میکشم و زندگی کردن رابا تمام آرزو های قشنگ و بزرگم با تمام وجود از یاد            می برم.فکر میکنم اگر نفس کشیدن از نشانه های زنده بودن به حساب نمی آمد نیمی از ما دوسوم عمرمان را مرده به حساب می آمدیم.از زمین وزمان  بیزار میشوم احساس میکنم تمام آدم هایی که  توی دنیا دیده ام یک جوری به من بدهکارند.دلم میخواهد سر مامان وبابا فریاد بزنم که مگر نمی بینند حالم خوب نیست  که ان قدر به من گیر میدهند و مزاحمم میشوند .دوست دارم خواهر کوچک ترم را له و لورده کنم  بروم توی حیاط و بلند بلند گریه کنم.در بین همه ی  اینها شاید تنها فکر کردن به اینکه میتوانم تا یکشنبه منتظرتماشای  بازی رئال بمانم بتواند تا حدودی مرا از این حال نه چندان خوب این روز هایم خلاص کند و افکارم را متحول بکند. مثلا به جای فکر کردن به بیاد آوردن دیالوگ های کتاب ورونیکا تصمیم میگیرد بمیرد یا مقایسه ی وضعیت اقتصادی خودمان و عمویم برای بار هزار و چندم یا دختران خیابان انقلاب و.....میتوانم خودم را درگیر چیدمان ترکیب (3 3 4) کهکشانی های رئال برای روز یکشنبه بکنم و....</description><category>RAHA SARFARAZAN</category><author>RAHA SARFARAZAN</author><pubDate>Fri, 30 Aug 2019 18:20:36 +0430</pubDate></item><item><title>قانون آرزو ها</title><link>https://virgool.ir/@madridistaaa.2004/قانون-آرزو-ها-gu1ddopmiuuq</link><description>(آرزو هامو به خاطر شرایطی که واسه نرسیدن به هدف بهم اخطار میدن عوض نمیکنم بلکه شرایطو برای رسیدن به آرزو هام تغییر میدم.)دو سه روز پیش کلمات مثل یه پازل تو ذهنم کنار هم  نقش بستن واین جمله رو درست موقعی که توی ابد و یک روز سردر گمی گیر کرده بودم بهم یاد آوری کردن.نمیدونم...شاید به نظر بقیه من زیادی خوش بین باشم وبا  آرزو های بزرگ ورویا های بچگانم دارم حوصله ی همه رو سر میبرم و آینده ی خودمو با یه تصمیم کوچیک اما مهم نابود میکنم اما یه نیرو یه حس شایدم بشه گفت یه ایمان قوی به چیزی که هنوز درست نمی شناسمش تو وجودم وجود داره که به طرزعجیبی وادارم میکنه حرف پر رنگترین آدمای دور و برمو کنار بزارمو به جاش کاری رو انجام بدم که حس میکنم درسته.مامان اون روز ازم پرسید:قرار ه با این تصمیمت روی کیو کم کنی ؟...آره خوب شایدم واسه لج کردن با آدم های دوروبرم میخوام سخت تریت راهو انتخاب کنم و اون جوری که قول دادم بهتر از هر کسی به پایان برسونمش .برای پایان دادن به همه ی تو نمیتونی ها ونمیشه ها.خوب اینکه حتی نزدیک ترین آدمای زندگیتم نتونن بفهمنت شاید آزارت بده ولی نباید متوقفت کنه.شایدم حق با اونا باشه  شاید سه یا چهار سال دیگه وقتی دارم این جمله هارو تو دفترم میخونم به جای مادرید همین جا باشم وبابا وقتی میخواد به صفا واسه انتخاب رشته راهنمایی میکنه بهش پیشنهاد کنه از بلند پروازی های احمقانه ی خواهرش درس بگیره و راهی رو واسه رفتن انتخاب کنه که میدونه میتونه به پایانش برسونه وبراش تضمین داره.به نظرم آرزو  رویا یا هرچیزی که بشه اسمشو گذاشت بی خودی تو ذهن آدما شکل نمیگیره .در واقع هر چیزی که توانایی مشغول کردن فکر وخیال هر آدمی رو داشته باشه به این معنیه که اون آدم قدرت و ظرفیت رسیدن به اون آرزو رو هم حتما داره و من اسم این موضوعو گذاشتم: (قانون ارزوها).به امید زیر پا نزاشتن قانون آرزوها.</description><category>RAHA SARFARAZAN</category><author>RAHA SARFARAZAN</author><pubDate>Tue, 27 Aug 2019 16:43:41 +0430</pubDate></item><item><title>مینویسم برای رویا هایی که روزی هزار بار فکرم را به بازی میگیرند</title><link>https://virgool.ir/@madridistaaa.2004/مینویسم-برای-رویا-هایی-که-روزی-هزار-بار-فکرم-را-به-بازی-میگیرند-sllxa7hr4y0x</link><description>کاش میشد گاهی اوقات جلوی افکارت رابا تمام قدرتی که برایت مانده بگیری تا به هر کجا که دلشان خواست سرک نکشند وبیشتر از این دچار تردیدت نکنند.احساس میکنم انها وقت وبی وقت بدون اینکه بخواهم همه ی چیزی که توی سرم هست را جمع میکنند و بی رحمانه هر کدام را به گوشه ای پرت میکنند.اینکه فکر های تو تورا به چالش بکشند از هر چیزی سخت تر است چون حداقلش این است که انها را نمیتوانی مثل همه ی آدم های تکراری و رنگارنگ دور وبرت با همان کلماتی که گاهی اوقات برای خودت هم بی اندازه مسخره میشود توجیه بکنی.در حقیقت اینکه از یک جا به بعد تصمیم بگیری خودت خودت را برای فکر نکردن به چیز هایی که باید بیشتر از هر چیزی به انها فکر کنی بپیچانی یا دور بزنی یک جور حماقت است که به تدریج طوری دیوانه ات می کند که شاید بعد از ان دیگر نتوانی برای چند لحظه هم که شده خود واقعی ات را به خودت بشناسانی یا حتی نتوانی به یاد بیاوری که کجا بود که خودت را در هزار توی خیالت چه اسان گم کردی...</description><category>RAHA SARFARAZAN</category><author>RAHA SARFARAZAN</author><pubDate>Sun, 25 Aug 2019 17:54:14 +0430</pubDate></item></channel></rss>