https://virgool.ir/feed/@madadian1384دانشجو هستم. علاقه مند به هنر، نقاشی، نوشتن، فکر کردن...fa2026-11-12 05:51:56https://files.virgool.ir/upload/users/3410174/avatar/cr0SA3.jpghttps://virgool.ir/@madadian1384https://virgool.ir/@madadian1384/من-از-تو-بهترم-مگه-نه-mdckg2fwztmuوسط یک مسابقه دو هستید؛ حدودا بیست متری به خط پایان مانده و شما هم فاصله‌ی زیادی با نفر اوّل ندارید؛ حتم دارید که اگر تا اینجا آمده‌اید، پس می‌توانید اوّل شوید؛ مطمئنید که می‌شود تمام توانتان را به ساق پاهایتان منتقل کرده و سر تا پا «پا» شوید! جایزه‌ای که بهانه‌ ورود شما به مسابقه بوده خیلی هنگفت است و در این لحظه چنان برایتان اهمیت دارد که هیچ چیز را جز آن تصوّر نخواهید کرد؛ مثل آرش کمان‌گیر می‌شوید و جانتان را در پاهایتان می‌گذارید... مرگ و زندگی را فراموش کرده و می‌دوید. ‌خط پایان! به اینجا که می‌رسید خوشی سراسر وجودتان را گرفته‌است؛ فقط لبخند زده و از اینکه کسی را شکست داده‌اید در پوست خود نمی‌گنجید؛ ربانِ قرمزِ پاره، و شادی حضار است که نوازشگر چشم و گوش‌تان شده؛ یقیناً مقام اوّل، برازنده کسی جز خودتان نبوده است. البته شاید کمی هم دلتان برای بنده‌خدایی که دوّم شد بسوزد امّا نهایتاً دوست نداشتید که او برنده شود؛ به‌هرحال شما مستحق این مقام هستید! همین فکرها در سرتان می‌چرخد که ناگهان صحنه عوض می‌شود!شادی می‌رود؛ تماشاچی‌ها لبخند نمی‌زنند و دوباره با هیجان و نگرانی تشویق را از سر گرفته‌اند؛ صدای پشت بلندگوی استادیوم می‌گوید:«شرکت‌کنندگان مجدد به صف شوید!». مدالتان را پس می‌گیرند و مجبورتان می‌کنند دوباره در نقطه آغاز قرار بگیرید؛ هاج‌ و واج هستید که توجّهتان به تابلوی ورزشگاه جلب می‌شود؛ اینبار مقدار جایزه مسابقه دوبرابر شده است. سوت آغاز به صدا در می‌آید و بیخیال همه این اتفاقات، شروع به دویدن می‌کنید؛ به‌هرحال جایزه این دور خیلی بیشتر است! حتما ارزشش را دارد که بقیه‌هم دارند می‌دوند.سکانس بعدی! دوّم شده‌اید! جایزه که نبرده‌اید هیچ، از نفر اوّل هم متنفّرید؛ خیال می‌کنید کسی که همه‌ بدبختی‌هایتان را به‌وجود آورده است، همین چند لحظه پیش از جلویتان رد شد و ربان را پاره کرد. دوباره سوت می‌زنند و پول می‌پاشند، نگاه‌ها متحیّر از این مسابقه شگرف؛ مهلت فکر کردن نیست، باید بدوید؛ جلو می‌زنید، عقب می‌افتید و سوت! سوت! دوباره سوت... ظاهراً این مسابقه پایانی ندارد.به زندگی‌ام که نگاهی می‌کنم بسیار مثال هایی اینچنین می‌بینم که مدام در تقلّا و دست انداختن به این مسیر و آن مسیر برای جلو زدن از بقیه بوده‌ام؛ نه فقط خودم، خیلی‌های دیگر هم به این شکل زندگی ‌می‌کنند. انگار که این رقابت‌ها به سوخت محّرک همه‌مان تبدیل شده‌اند.بچه‌تر که بودم می‌گفتند:« درس بخوان، باهوشی، استعداد داری! تیزهوشان قبول می‌شوی، خود را شکوفا می‌کنی!». رفتم تیزهوشان و دیدم صد‌ها نفر دیگر مثل من هستند؛ زدم بیرون! با معدل خوب هم زدم بیرون؛ بدم می‌آمد از اینکه شکل آدم‌آهنی هایی باشم که بهشان دستور می‌دهند، این کار را بکن تا سعادتمند شوی. دوباره برگشتم به مدرسه خودمان؛ شرارت‌های دبیرستانی و درس را باهم ادامه دادم و به عقیده خودم «تک بعدی» نشدم. امّا لاجرم در انتخاب دانشگاه هم به این افیون تن دادم و مثل «فلان» خواندم تا شریف قبول شدم! البته این دفعه انتخاب کردم و پشیمان هم نیستم ولی حسی دقیقا مشابه ورود به تیزهوشان در خودم حس کردم.اینجا همه‌مان به دنبال این هستیم که اثبات کنیم «من نخبه ترم، تو کمی نخبه‌ای!». از رتبه کنکور بگیر تا معدل فلان ترم و بهمان درس را به رخ هم ‌می‌کشیم؛ یکی می‌گوید که هم کار می‌کند و هم درس می‌خواند، در عین حال در هردو از همه جلوتر است؛ آن یکی معتقد است که اگر نیم‌ساعت قبل از امتحان درس بخواند از یک هفته مطالعه و جهد و کوشش من هم بهتر می‌تواند جواب بدهد؛ و دیگری انگار می‌داند که زورش به درس ها نمی‌رسد، ولی حاضر نیست کم بیاورد و بسیار بهانه تراشی ها می‌کند؛ همه می‌خواهیم بگوییم :«من از تو بهترم، مگه نه؟» و تایید چنین جمله رقّت‌انگیزی را هم از یکدیگر می‌گیریم :«آره دیگه خب به هر حال تو چهارسال المپیاد خوندی، آدم باهوشی هستی، فلانی، بهمانی...»و امّا به چه قیمت؟ تا کجا حاضریم تن به ذلیل کردن دیگران و عزیز جلوه‌دادن خودمان بدهیم؟ این هزارتوی غرور و منم‌منم ها ره به ناکجا می‌برد؛ دل‌ها را می‌آزارد و از توان‌ها می‌کاهد؛ و من مدّت‌هاست که دیگر برایم مهم نیست که چطور نمره‌ام را بالا بکشم که به فلانی بگویم من هم باهوشم. من به دلیل دیگری اینجا آمده‌ام، از این کاغذ و دفتر و قلم های لعنتی چیز دیگری می‌خواهم و برایم مهم نیست که تو از من بهتری یا نه!الف فجرالف فجرFri, 09 May 2025 12:01:19 +0330https://virgool.ir/@madadian1384/زود-بود-خیلی-زود-ak8jew4nhcbxبعد از ظهر یک روز زیبای زمستانی، مثل همیشه از مدرسه برگشته بودم و داخل گوشی می چرخیدم . شاید فکر کنید «یک روز زیبای زمستانی» عامیانه ترین چیزی است که می توان برای وصف آن لحظه به کار برد امّا این روز واقعا زیبا بود؛ مدرسه تصمیم گرفته بود که بعد از امتحانات دی یک حال اساسی به دانش آموز ها بدهد و یک روز کامل همه جور سرگرمی فراهم کرده بود تا اصطلاحا «اردوی درون-مدرسه ای» داشته باشیم؛ فکرش را بکن! یک روز کامل می رفتی مدرسه، همان معلم ها، همان کلاس ها بودند ولی فقط و فقط بازی می کردی و بر می گشتی به خانه! برای همین این بعد از ظهر برایم زیبا بود چون خاطره خوبی از آن روز داشتم...چند روزی می شد که با اکیپی از بچه ها می خواستیم یک بعد از ظهر را میهمان خانه یکی شویم و آنجا هم حسابی خوش بگذرانیم، اما به هر بهانه ای جور نمی شد.داخل گوشی بودم در همین فکر که پدرم از سر کار به خانه آمد و یک دیالوگ عجیب دو سه جمله ای با هم داشتیم: - هی! پسری به اسم فلان تو مدرسه تون هست؟ میشناسیش؟+ آره! اتفاقا از دوستای خوبمه!-شنیدم مریض شده بردنش بیمارستان یه احوالی ازش بپرس!+ عه چه عجیب، باشه!تا همینجا مکالمه عجیبی به نظر می رسید ولی اینکه پدرم رئیس انجمن اولیا مربیان مدرسه بود کمی از عجیب و غریب بودن این مکالمه می کاست؛ خلاصه نمی دانم چه شد که به خودِ دوستم زنگ نزدم؛ یا شماره اش مشغول بود یا اینکه جواب نمی داد. مجبور شدم به نیما(صاحب خانه همان میهمانی که قرار بود برویم) زنگ بزنم و احوال دوستمان را جویا بشوم.(مجدد داخل پرانتز بگم که نیما دوست صمیمی و هم سرویسی من بود):- سلام! از فلانی خبر داری؟ شنیدم اتفاقی براش افتاده؟+ سلام نه! بذار زنگ بزنم از بقیه بپرسم! بعید میدونم اتفاقی افتاده باشهو نتیجه تماس ها این شد که اتفاق خاصی نیافتاده و بخیر گذشته...فردا صبح، مثل همیشه کنار تابلوی هشتمین کوچه بلوار نشسته بودم و منتظر نیما و راننده سرویس که دنبالمان بیاید. مدرسه مان از خانه بسیار دور بود برای همین یک ون کرم-نارنجی هر روز صبح مثل اتوبوس در ایستگاه های خاصی می ایستاد و مارا به مدرسه می برد.بر سر عادت های نوجوانی باز هم سرم داخل گوشی بود و تلق و تولوق شیشه های پنجره ماشین را هم نمی شنیدم؛ دقیق به یاد ندارم ولی احتمالا در آن سن دنبال این بودم که کدام رپر چه حرف جدید یا آهنگ جدیدی پخش کرده است! در همین حالت بودم که میان صحبت های پر همهمه سر صبح یکهو نیما اسم مرا داد زد و بعد گفت: این چی میگه؟!!!! «با انگشت به یکی از دانش آموزان سال پایینی مان اشاره کرد»؛ اسمش حمید بود. با تحیر داشت می گفت:«مگه شما خبر ندارین که فلانی مرده! دوستتون مرده! تو کانال مدرسه زدن!»سرد شد... همه چیز یخ زد! حتی پلک هایم تکان نمی خوردند و فقط قلبم بود که تند تند میزد.خشکمان زده بود و هیچ حرف هایشان باورمان نمی شد. اولین قطره اشکم وقتی جاری شد که پیام تسلیت رسمی مدرسه را در کانال روابط عمومی دیدیم؛ تا رسیدن به مدرسه آنقدر با خودم حمد خواندم که یادم نیست(با اینکه باور نمی کردم دوستم مرده باشد ولی شنیده بودم اگر بر سر مرده با ایمان چهل حمد بخوانی زنده می شود...)سید محمد یکی از خوش خنده ترین دوستانم است؛ به ندرت می شد او را با قیافه غمگین دید و من جایی خبر فوت دوستم را پذیرفتم که محمد را در ورودی ساختمان مدرسه در حالی که گریه می کرد و روی زمین افتاده بود دیدم...نمی خواهم از غم و تراژیک بودن صحنه هایی که دیدم بیشتر برایتان بگویم. خیلی روز های عجیبی بود، از بچه ها هم کار های عجیبی سر می زد! بیشتر میخواستم شرایط را وصف کنم تا به بعضی نتیجه ها برسمدوستم حساسیت ریوی و بیماری آسم داشت؛ علی الظاهر در منزل یکی از رفقا بوده و با اینکه منع از خوردن آجیل بوده این کار را می کند؛ در راه برگشت نفسش تنگ می شود، به قدری که اسپری آسم هم جوابگو نیست و ... تمام...همه اینها را گفتم که به اینجا برسم. آنجا و آن روز بود که من مرگ را لمس کردم.مرگ برای یک نوجوان چهارده-پانزده ساله خیلی دور از ذهن است و احتمالا به آن فکر هم نمی کند.شاید فوت چند تن از عزیزان فامیل در همان دوران مزید بر علت شده بود ولی مرگ این دوستم به من لگد زد! انگار که به خود بیایم و ببینم که مرگ همینجا بغل گوشم نشسته است! فجر! حواست باشد ها! به کوچک ترین بهانه ای تو هم خواهی مرد، عزیزانت به راحتی از پیشت خواهند رفت، بهترین روز زندگی ات در کسری از ساعات به غمناک ترین خاطره ات تبدیل می شود! آهای ! حواست هست که با دوستانت چطور برخورد می کنی؟ حواست هست که چقدر می رنجانی و چقدر کم محبت می کنی؟ چه حرف هایی که بهش نزدی!؟ چه لطف هایی که ازش دریغ کردی!آهای!!!!خیلی ممنونم که تا اینجا متن رو خوندید. اول از همه بگم اینها هیچکدوم صرف انشاء و تخیل نیست و صد در صد در زندگی خودم اتفاق افتاده و در کل برای احساس ترحم یا خالی کردن خشم ها این هارو نمی نویسم بلکه دوست دارم از نتایجی که گرفتم استفاده کنید. درواقع شرح ها و توصیف ها و آرایه ها صرفا قصد دارن که متن رو گیرا تر کنن تا پیام بهتر به جان شما بنشینهدوم متشکرم از جامعه گرم و صمیمی تون که در عرض دو هفته به پست اولم انقدر واکنش نشون دادیدو در نهایت دوست دارم انتقاداتتون رو بشونم . درمورد لحن گفتاری یا نوشتاری، قالب نوشته، بازه هایی که مینویسم و هر چیزی که به ذهنتون میرسهامیدوارم تونسته باشم کمی به فکر فرو ببرمتونارادتمند شما، فجر...الف فجرالف فجرSun, 11 Aug 2024 23:55:53 +0330https://virgool.ir/@madadian1384/تجربیات-خواندنی-zmunv1qk7vqfطبق کلیشه های فضای مجازی این اولین پست ویرگول من هست! آشنایی خیلی کمی با این محیط دارم اما برای دوری از فضای مسموم بقیه شبکه ها تصمیم گرفتم به جایی کوچ کنم که توجه مردم به نوشته ها باشه نه نویسنده ها! (سلام البته!)دوست دارم یک سری از اتفاقات مهمی که تو زندگیم افتاد رو در قالب انشا-دل نوشته هایی کوتاه باهاتون به اشتراک بذارم و درسی که ازش گرفتم رو به عنوان پایان بندی متن استفاده کنم . شاید بی مقدمه شروع کنم شاید هم مفصل توضیح بدم اما مهم ترین بخش همون پایان بندی خواهد بود.همچنین دوست دارم که داستان های بقیه رو بخونم و خودم هم درس بگیرم.اگه علاقه مند هستید بیاین و بهم بگین تا با هم مسیر خوبی رو آغاز کنیم.ارادتمند شما، فجر...الف فجرالف فجرSun, 28 Jul 2024 19:00:03 +0330