https://virgool.ir/feed/@maahhi.kfa2026-11-11 06:39:03https://files.virgool.ir/upload/users/242450/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@maahhi.khttps://virgool.ir/@maahhi.k/زامبی-های-من-bsjyqqjyxdoaمن بزرگ شدم ولی شوق من همراه با من بزرگ نشده. 25 ساله. مهاجرت کرده. پر از حسادتم. هر کاری با یک چرا ی کوچکی و عمیق متوقف میشه. هر میل من مثل انسانی بزرگ، با مویرگ های زیاد و یک شخصیت تکمیل شده است که به کمک یک تیر کوچک، حتی نه... کوچکتر، یک سوزن زهر آلود از پا در میاید و به زمین میوفتد و توسط باکتری های داخل شکم خودش تجزیه می شود. این چنین تمام خواسته ها و سائق های من از پا میوفتند. و البته بعضی از این خواسته پس از مرگ مثل زامبی بلند می شوند و حیات نکبتباری را ادامه میدهند. مانند خوردن، خوابیدن، همبستر شدن، مست کردن و ... بعضی ها زامبی ها دیگر شبیه به زندگی پیش از مرگ خود نیستند. مثل زامبیِ معاشرت کردن که یک گوشی هوشمند به دست گرفته و هر روز صبح من را از آغوش زامبیِ خوابیدن جدا می کند چشمانم را با زور باز نگه میدارد و آن گوشی را در چشمم فرو می کند. در این بین فیلم های آزار دهنده، موسیقی های تکرار شوند در مغز با رقص های بی مزه، آشپزی هزاران غذا که حتی میلی به خوردنشان هم ندارم، نقاشی های رنگ روغن، اینفلوئنسری که در حال میکاپ کردن موعظه می کند، همه ی این ها داخل چشمم و بعد وارد سرم می شوند. زامبی در اثر مرگ میل به معاشرت یا شاید عشق و توجه گرفتن به این دنیا آمده. گوشی را از چشمم وارد سر می کند و بعد با اسکرول کردن جریانی از آب مغزم داخل رگ های زامبی می شود. بالاخره به آن چیزی که میخواست میرسد. کمی نعشه می شود از خوردن مغز این جوان و کم کم دستانش شل می شود. میتوانم خودم را از دستش رها کنم. از لا به لای جنازه ها میگذرم. اطراف چند دست و پای نصفه و بی بدن می بینم. به گمانم این ها نیاز هایی هستند که حتی به صورت یک انسان کامل هم شکل نگرفته اند. نیازی بودند که قبل از ایده شدن، قبل از دیده شدن، خودشان دست از بزرگ شدن برداشتند. مثل همین مطلب که می نویسم و نمیدانم ایا تمامش می کنم یا نه. یا مثلا آیا دوباره در اکانت ویرگول لاگین می کنم؟ نمیدانم، این دست هنوز قلب در نیاورده، به آن خوش بین هم نیستم. در شهر قلب من حتی اگر یک خواسته بتواند مثل یک انسان معمولی زندگی کند، متاسفانه نمیتواند راحت بمیرد. مثلا به دنبال خانه گشتن! وقتی وارد شهر جدید شدم باید جایی برای شب خوابیدن خودم و زامبی ها پیدا می کردم. یک هفته ای دنبال خانه گشتم. نیازم به سختی تلاش کرد. خانه پیدا کردم. نیازم میوه داد. اسباب کشی کردم. نیازم نفس های اخرش را کشید و منتظر یک پایان خوش بود. در خانه مستقر شدم. نیازم را به خاک سپردم. یک ماه بعد، دیدم که هنوز در اینترنت دنبال خانه می گردم با حرص این که جای بهتر و اجاره ی کمتر پیدا کنم. سعی کنید همیشه قبل از به خاک سپردن از مرگ مطمئن شوید. سنگ قبر تهیه کنید و دور قبل ادرار کنید تا زامبی ها از مقبره دور بمانند.از مردن شوق ها خسته ام. از نبودن هیچ موجود زنده ای در شهر من.mahi kmahi kFri, 17 Dec 2021 10:36:20 +0330