https://virgool.ir/feed/@m_sadatجمله بی‌قراریت از طلب قرار توست***طالب بی‌قرار شو تا که قرار آیدتfa2026-11-11 11:56:17https://files.virgool.ir/upload/users/697527/avatar/WSdDl7.jpghttps://virgool.ir/@m_sadathttps://virgool.ir/SaintGeorge/شرمنده-امیدم-شدم-avyufevt6eebبد ترین کاری که میتونی با من بکنی اینکه خستگی یه چیزی رو به تنم بذاری.نمیگم آدم تلاشگری هستم یا زیاد اهمیت میدم.نه، اساسا و ذاتا چنین ویژگی هایی ندارم.اما برای چیز هایی که عمیقا از ته دلم دوست داشته باشم میتونم بگم از هیچ تلاشی دریغ نمیکنم و اصلا خساستی به خرج نمیدم، من نتیجه و احساسی که میگیرم برام اهمیتش از هزینه ای که باید برای اون نتیجه بکنم بیشتره.اما امان از روزی که تمام شوق و ذوق و امید و خستگیم رو سر چیزی بذارم و نتیجه چیزی که باید نشه.من توی اون لحظه بابت نتیجه ای که بهم نرسیده ناراحت نمیشم من از شرمندگی‌ای که در برابر اون امید و شوق دارم ناراحت میشم.من از خستگی ای که توی تنم موند دلم میکشنه.من از شرمندگی تلاش و امیدم گریه میکنم.و اینها دقیقا چیزی هستند که انگیزه من رو برای ادامه دادن می‌گیرند.اساسا آدم سیلی نخورده ای نیستم. سیلی هم بخورم پامیشم.در حقیقت تا زمانی که امیدی داشته باشم ادامه میدم.اما اگه شرمنده‌ی امیدم بشم، شرمنده! نمیتونم ادامه بدم. حتی اگه نتیجه همونی بشه که روزی میخواستم من دیگه نیستم و این خیلی غم انگیزه نه بخاطر اینکه نتیجه رو دوست ندارم بخاطر اینکه من اون آدمی که با این نتیجه خوشحال میشد نیستم. دیگه اون نتیجه نمیتونه منو خوشحال بکنه. عروسک ۴ سالگی توی ۲۴ سالگی خوشحالم نمیکنه.پس از اتفاقات و آدم هایی که اطراف من هستید خواهش میکنم سروقتش باشید و اتفاق بیافتید که ذوقتون رو دارم نه زمانی که خودتون صلاح میدونید چون زمان صلاح شما، زمان صلاح من نیست.دوستت دارم روی سنگ قبرم به دردم نمیخوره تا زنده ام و مشتاق شنیدنش بگو.مائده ساداتمائده ساداتThu, 22 Oct 2026 02:04:43 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/آینده-مال-شما-جوان-هاست-dstmdxkqkvyhمحمدحسین حسینی /ارشیا میرشمسی کاخکی/سارینا علم‌پور /هیربد فودازی /حسین معصومی/قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشَاءُ وَتَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشَاءُ وَتُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ ۖ بِيَدِكَ الْخَيْرُ ۖ إِنَّكَ عَلَىٰ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌبگو: «بارالها! مالک حکومتها تویی؛ به هر کس بخواهی، حکومت می‌بخشی؛ و از هر کس بخواهی، حکومت را می‌گیری؛ هر کس را بخواهی، عزت می‌دهی؛ و هر که را بخواهی خوار می‌کنی. تمام خوبیها به دست توست؛ تو بر هر چیزی قادری.افتخارات علمی ایران در سال 2026:🥇 قهرمانی جهان در المپیاد نجوم و اخترفیزیک🥇 کسب ۵ طلای کامل در المپیاد نجوم و اخترفیزیک🥇 قهرمانی تیمی در مسابقات بین‌المللی ریاضی شانگهای🥇 نفر اول جهان در المپیاد فیزیک🥇 ۳ طلا و ۲ نقره در المپیاد جهانی فیزیک🥇 ۳ طلا و ۱ نقره در المپیاد جهانی زیست‌شناسی🥈 ۳ نقره و 🥉 ۱ برنز در المپیاد جهانی شیمی🥇 ۱ طلا، 🥈 ۲ نقره و 🥉 ۱ برنز در المپیاد جهانی هوش مصنوعی🥈 ۲ نقره و 🥉 ۱ برنز در المپیاد جهانی کامپیوتر🥇 ۲ طلا، 🥈 ۱ نقره و 🥉 ۳ برنز در المپیاد جهانی ریاضی🥈 ۱ نقره و 🥉 ۳ برنز در المپیاد جهانی اقتصاد + جایزه بهترین بخش مالی🏆 قهرمانی جهان والیبال نشسته برای نهمین بار🏆 قهرمانی جهان والیبال پسران زیر ۱۷ سال🏆 قهرمانی تیمی کشتی آزاد آسیا🥇🥇 قهرمانی‌های متعدد در کشتی جوانان جهان🥇🥇🥈🥈🥉 در وزنه‌برداری جوانان جهان🥇🥇🥇🥇🥇🥈🥉 در تکواندو قهرمانی آسیا🏆 قهرمانی در مسابقات جهانی رباتیک RoboCup🏅 کسب ۸ مدال برتری در مسابقات جهانی مهارت‌های WorldSkills🥇 ۹ طلا و 🥈 ۱ نقره در بازی‌های ساحلی آسیا🥇 ۴ طلا، 🥈 ۳ نقره و 🥉 ۸ برنز در بازی‌های جهانی عشایر🥇 ۱۹ طلا، 🥈 ۱۸ نقره و 🥉 ۱۵ برنز در بازی‌های آسیایی🏆 قهرمانی تیمی کاراته/موفقیت‌های متعدد رزمی در بازی‌های آسیایی🥇 اولین طلای تاریخ ایران در کوراش بازی‌های آسیایی🥉 اولین مدال تاریخ ایران در پدل بازی‌های آسیایی🥇 قهرمانی آسیا در جوجیتسو🥈 نایب‌قهرمانی جهان در کاراکوچاک🥉 دو مدال برنز جهان در ساواته🥉 مدال برنز جهان در تیراندازی پارا🏆 جایزه بزرگ جشنواره فیلم فریبورگ🏆 جایزه بهترین فیلم کوتاه بین‌المللی در فریبورگافت🏆 جایزه بهترین فیلم جشنواره Interaction🏆 جایزه بهترین بازیگر بخش Orizzonti جشنواره ونیز.چرا هیچ‌کس از افتخارات بچه‌های علمی کشورمون چیزی نمی‌گه؟ چرا این افتخارها توی «بوق و کرنا» نرفتند؟نه، واقعاً چرا؟!وقتی کاملاً اتفاقی به خبر قهرمانی بچه‌های ایران در المپیاد نجوم و اخترفیزیک، آن هم برای سومین سال پیاپی، برخوردم، کلی سؤال توی ذهنم شکل گرفت.خبر، انقدر عادی و بی‌سروصدا، لابه‌لای اتفاقات روزمره به چشمم خورد که بار اول اصلاً متوجه نشدم چی خوندم. رد شدم، چند ثانیه بعد مکث کردم و با خودم گفتم:«صبر کن... من الان چی خوندم؟! قهرمانی المپیاد نجوم و اخترفیزیک؟ اون هم برای سومین سال پیاپی؟!»بعد که بیشتر پیگیر شدم، تازه فهمیدم، وااااو بچه‌های امسال چه کرده‌اند!بیایید برای چند دقیقه، فارغ از هر تفکر و گرایش سیاسی که داریم، فقط به این فکر کنیم که اگر یکی از همین بچه‌های افتخارآفرین بودیم، دلمون نمی‌خواست مردم کشورمون موفقیتمون را ببینند؟ دلمون نمی‌خواست کسی بدونه برای رسیدن به این جایگاه چقدر تلاش کردیم؟پس چرا وقتی چنین اتفاق بزرگی رقم می‌خوره، کمتر کسی از اون حرف می‌زنه؟چرا خیلی از مردم حتی اسم این بچه‌ها را هم نمی‌دونند؟چرا نباید برای چنین تلاش و موفقیتی خوشحال بشیم و به اون افتخار کنیم؟کمی انصاف داشته باشیم.می‌دونم مشکلات و سختی‌های زندگی‌مون کم نیست. گرانی هست، فشار هست، نگرانی هست، قیمت دلار و طلا بالا و پایین می‌شه و هزار تا دغدغه دیگه که هر روز با هاش دست و پنجه نرم میکنیم.اما اگه رنج و سختی هست، در کنارش هنوز خوشی‌ها و زیبایی‌های کوچک و بزرگ هم وجود دارند.بیاید اگه جایی اتفاق خوبی افتاد، درباره‌اش حرف بزنیم.اگه کسی تلاش کرد و موفق شد، موفقیتش رو ببینیم.اگه چندتا نوجوون و جوون این خاک در عرصه‌ای جهانی درخشیدند، اجازه بدیم خودمون هم از درخشششون خوشحال بشیم‌.برای سال‌هایی که درس خوندند، تلاش کردند، شکست خوردند، دوباره بلند شدند و در نهایت پرچم این سرزمین را جایی بالا بردند که شاید خیلی‌های ما حتی خبر نداشتیم چنین مسابقه‌ای در اون برگزار می‌شه.زمانی رو به یاد میارم؛ که یه بچه خواری شکر خورده بود که می‌خواهد ایران را به «عصر حجر» برگردونه.اون که تو خواب هم چنین چیزی رو نمیبینه ولی بچه های این خاک خودشون برگشتند به زمان افتخار، نصیرالدین طوسی، خیام، ابن سینا، زکری رازی و.... و هر کدوم شون شدند نماینده ژن عصر حجر ایران تا به دنیا نشون بدن یادگار عصر حجر ایران چه شکوهی میتونه بر پا کنه‌.شاید این بچه‌ها برگشته‌اند تا به دنیا یادآوری کنند:ایران فقط اون چیزی نیست که هر روز توی خبرها می‌بینیم.ایران، همین بچه‌هایی هم هست که بی‌سروصدا درس می‌خونند، تلاش می‌کنند و یک روز، در گوشه‌ای از جهان، سرود کشورشون را به خاطر موفقیتشون به گوش همه دنیا میرسونند.بیایید حداقل خودمون این افتخارها را ببینیم.ازشون حرف بزنیم.بهشون افتخار کنیم.چون این‌ها هم بخشی از ایران‌اند.و چه خوبه اگه گاهی، به جای اینکه فقط از اونچه از دست دادیم حرف بزنیم، از چیزهایی که هنوز داریم هم یاد کنیم.آینده مال شما جوانان است.https://www.aparat.com/v/w3900awمائده ساداتمائده ساداتTue, 06 Oct 2026 18:15:41 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/حوالی-گندم-زار-cydjksnhbpfhنسیم خنکی که از روی گندم های نرم و طلایی به صورتش میخورد او را مست خود کرده بود، چشمانش را بست، آرام به دل گندم زار پا گذاشت، آهسته آهسته روی زمین هموار دشت پا برهنه قدم می گذاشت. دانه های تازه کف دستانش را نوازش می کردند گویی او را به ضیافتی دلنشین دعوت می‌کردند نسیم شدتش بیشتر شد و حالا درست در میان گندم زار آوای نا موزون گندم ها را می‌شنید احساس می‌کرد دانه های طلایی با او سخن می‌گویند، میشنید اما متوجه نمیشد لحظه ای نم خنکی را روی صورتش احساس کرد درست روی گونه اش نشسته بود با انگشت قطره کوچک را لمس کرد میان انگشتانش قلطی داد قطره دیگری مهمان پیشانی اش شد چشمانش را باز کرد دقیقا در قلب گندم زار ایستاده بود دور تا دورش پر بود از شاخه های بلند و کشیده زرد رنگ، آسمان بالای سرش تیره می‌زد، ابر های بزرگ سراسر آسمان گندم زار را پوشانده بود و دانه های ریز و درشت باران روی دشت یک دست سرازیر میشدند.هرازگاهی باد خنکی می‌وزید و شاخه های بلند همراه باد زمین طلایی را به حرکت در می آوردند اینجا تنها او بود که ثابت بود زمین، آسمان، هوا همگی در تلاطم بودند همه چیز دُورِ دستِ کسی میگشت، گویی همه چیز در آنجا فارغ از هر هراس و خیالی میگشت و میگشت. بسیار میچرخیدند و بسیار این سو و آن سو می‌شدند اما آرام بودند، همه چیز در آن هیاهو و خنکی آرام می‌بود، همه چیز حس اعتماد را القا می‌کرد ولی ...او تنها میان موج شاخه های گندم راست قامت ایستاده بود.دانه های طلایی میان صدای باد همان نوای آشنا را می نواختند، حالا او دیگر هم صدای دانه ها را میشنید، هم متوجه میشد چه می‌گویند.https://m.soundcloud.com/user-252886046/ihb2tpljzi4lمائده ساداتمائده ساداتMon, 14 Sep 2026 02:06:10 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/چشمان-او-inwx5vkxblk7سرش را بالا گرفت تا نفسی تازه کند، گرچه سر بالایی سخت و نفس گیری بود، اما همیشه آن جادهٔ سنگ فرشِ قدیمی را دوست داشت، خاطرات زیادی را برایش رقم زده بود. دیگر، وجب به وجبش را می شناخت از سنگ های ریز و درشت طوسی رنگ گرفته تا بوته های رُز یاقوتی رنگی که جسته گریخته کنار جاده سبز شده بود.لحظه ای ایستاد، خیره به منظره روبه‌رو چشم دوخت، تصاویر برایش تداعی کنندهٔ حس غریبی بود، همان حسی که برایش آن همه راه را پیموده بود، همان‌جا را انتخاب کرد، به آرامی دستش را به پرچین های چوبی خانه ای گرفت و گوشه ای روی چمن‌های کم پشتِ کنار جاده نشست.وسایلش را از کیسه سنگینی که تمام مدت وبالش شده بود در‌آورد: بوم پارچه‌ای و کوچکش، قلمو های رنگ گرفته‌ای که نشان از پرکاری آنها میداد، قوطی‌های حلبی کوچکِ رنگ و چند کُهنهٔ دربه داغان.خوب تماشا کرد، و سپس دست به قلم برد؛ آسمان نیلی پوشی را با ابر هایی سفید پیکر بر بوم آمیخت، خانه‌هایی کهنه سال، با سقف‌های شیروانی آبی رنگی را قلم زد که در پس آنها شاخه های درختان بزرگ قامتِ چنار در خیال باد این سو و آن سو میشدند، در نزدیکی هر خانه مراتع سبز و با طراوتی را به نقش کشید که صاحبانشان درحال برداشت محصولات صیفی تازه بودند....لحظه ای نسیم خنکی وزید و موهای لخت او را که غرق قاب نقاشی‌اش شده بود آشفته کرد. سرش را تکانی داد، تازه متوجه حضور زن در کنارش شد؛ زن که با چشمانی نمناک به چهره مرد خیره شده بود تلخندی زد و به آرامی موهای خرمایی رنگ مرد را از روی چشمانش کنار زد، دلش برای آن تیله های نافذ قهوه‌ای که حالا رنگ بی‌روحی را به خود گرفته بود، سخت تنگ شده بود.بوم نیمه کاره را از دستان مرد بیرون کشید و خیره به آن گفت: وقتی دلتنگی زیباتر میکشی، اما دلتنگ چه چیز این روستا شده ای؟ نکند دلت برای چشمانی که اینجا جا گذاشته ای تنگ است؟!مرد خنده ای کرد، خواست چیزی بگوید که نسیم، قطرهٔ سرگردانی را که همراه خود رهسپار کرده بود درست برگونه‌ی مرد نشاند، مرد آهسته قطره را از گونه اش برداشت و خوب آن را لمس کرد خنک بود و با طراوت.قطرات بعدی با شدت بیشتری باریدن گرفتند و زن سراسیمه قاب و وسایل مرد را جمع کرد و از جادهٔ سنگ فرش، راه کلبهٔ قدیمی پر خاطره اش را پی‌گرفت و چند قدمی جلوتر به انتظار مرد ایستاد.مرد دستی به پرچین ها گرفت و بلند شد. همانطور که به سوی زن می‌رفت آهسته گفت: آری دلتنگ بودم، دلتنگ چشمان تو.مائده ساداتمائده ساداتFri, 04 Sep 2026 01:32:21 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/علی-می-رفت-کنار-خدا-ظاهر-میشد-kz5hhaqktvirhttps://www.aparat.com/v/k32ww3vبه نام اولطفا وقت بگذارید و فیلم رو ببینید...اول از همه یک شرح کوتاه و مختصر از این چند دقیقه بگم.فیلم وزنه های بی وزن. توی این چند دقیقه با طرح پرسشی در جمعی از ایرانیان مقیم کانادا توی باشگاه شروع میشه.چرا ما ایرانی ها وقتی میخوایم یه وزنه سنگین رو بلند بکنیم یه یا علی میگیم؟چهره های درهم و گرفته افراد نشان از نا همگونی این پرسش با محیط و مکانی که در آن قرار گرفته اند میده اما نقش اول سوال رو با یک مثال اصلاحی دیگه که برای افراد ملموس تر باشه نرم می‌کنه.بیاید شرایطی رو تصور کنید که شما خسته و کوفته از یه مسابقه خیلی مهم برگشتید و افتادید روی تخت تون؛ اصلا نای تکون خوردن ندارید بدنتون شده عین یک وزنه دویست کیلویی که ناگهان ناک ناک در می‌زنند! یه کسی که دیوانه وار دوستش دارید پشت دره و شما مثل جت از جا کنده میشید و به سمت در میدوید. پس اون کوه دویست کیلویی چی شد؟ چطور این اتفاق افتاد؟! کی این کارو کرد؟و اما اصل ماجرا:"عشق"این کارِ عشقه. عشق قدرته و عاشق قدرتمند، و حالا می‌تونیم، جواب این سوال رو بدیم، که چرا ما ایرانی ها وقتی میخوایم یه وزنه سنگین رو بلند کنیم یا یه کار مهمی رو انجام بدیم قبلش یه یاعلی میگیم.برای اینکه علی هم عاشق بود. عاشق خدا.برای خدا چی میتونه سنگین باشه؟!علی مستقیم نگاه می‌کرد در چشمان حق. جذب میشد، شیفته میشد، شیدا میشد، محو میشد، خودش رو می‌باخت، علی می‌رفت کنار خدا ظاهر میشد. و در این هنگام همه چیز مقهور علی است. زمین، آسمان و فرشتگان....چندی پیش به هدف از خلقت و بندگی فکر میکردم اینکه انسان باید در هر اموری از کوچک و بزرگ بنده ی خدا باشه و تسلیم امر او؛ حتی در سخت ترین و بیزار ترین مسائل زندگی.چرا؟!به واقع چرا ما باید تسلیم خدا باشیم‌.در جایی از قرآن می‌خونیم که:«... اِنِّی جاعِلٌ‌ فِی‌ الْاَرْضِ‌ خَلیفَةً ...بقره۳۰ » یعنی من در کره زمین خلیفه و جانشین منصوب می‌نمایم.(و اگر ادامه آیه رو بدونید ماجرا جالب تر هم میشه! بگذریم...)پس ما قرار بوده جانشین خدا روی زمین باشیم. جانشین کسی بودن یعنی بیشترین شباهت را به کسی داشتند و ما تا زمانی که بنده‌ی خدای نباشیم، تسلیم او نباشیم و هرچه او گفته نشنویم، نپذیریم، انجام ندیم و تقلید نکنیم نمی‌تونیم جانشین او باشیم. در حقیقت، ماجرای بندگی و تسلیم بودن خدا بخاطر شبیه شدن هرچه بیشتر به خداست و تنها راه جانشینی و شبیه خدا شدن تسلیم بودنه.و صد البته که خدا برای ما الگو فرستاد تا بگه میشه بنده‌ی خدا و جانشین او در زمین بود و شاید در صدر و مشخص‌ترین این الگو ها ما امیرالمونین علی علیه سلام را داریم.کسی که به ما به درستی نتیجه بنده بودن را نشون میده. زمانی که انقدر شبیه خدا بشی که گویی خدا از جانب تو جلوه‌ی قدرت و عظمت و شکوه و لطافت و... اش را نشون بده.علی می‌رفت کنار خدا ظاهر میشد...پ.ن: دوستان اهل دعا توی ایام جنگ این روز ها برای رزمندگان اللخصوص برای رزمندها و مردم جنوب عزیزمون حسابی دعا کنید به همون کیفیت قبل که مطمئنم این روزها خیلی بیشتر به دعا و مدد الهی نیاز داریم...مائده ساداتمائده ساداتThu, 16 Jul 2026 07:02:11 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/مسئله-مسئلۀ-گرفتن-آتش-در-دست-است-bouln33kqzv8توی ایام جن*گ توفیقی که پیدا کردم؛ آشنایی با آیت الله حائری شیرازی و سخنان ایشون بود انقدر صحبت ها و لحن و کلام شون به جانم نشست که با خودم گفتم اینجا گذاشتن بخش هایی از صحبت هاشون خالی از لطف نیست و شاید شما هم به دلتون بشینه.بسم اللهآیت الله حائری شیرازی:🔥 کسانی به امام سجاد (ع) اصرار می‌کردند که بیایید مثل پدرتان، قیام کنید. ظاهراً تنور آتشی در منزل امام بوده است. امام باقر (ع) نقل می‌کنند که: پدرم به اینهایی که اصرار می‌کردند، فرمود: «منْ فِيكُمْ تَطِيبُ نَفْسُهُ أَنْ يَأْخُذَ جَمْرَةً فِي كَفِّهِ فَيُمْسِكَهَا حَتَّى تَطْفَأَ؟»: كدامتان حاضر است یک تكه از این آتش‌ها را در دست بگيرد و آن قدر نگه دارد تا خاموش شود؟! دیدم اصلاً هیچکس نمی‌آید؛ من گفتم: «پدر، من حاضرم». پدرم گفت: «منظورم شما نیستی». دوباره فرمود: «منْ فِيكُمْ تَطِيبُ نَفْسُهُ أَنْ يَأْخُذَ جَمْرَةً فِي كَفِّهِ فَيُمْسِكَهَا حَتَّى تَطْفَأَ؟». دوباره دیدم هیچکس نمی‌آید و من گفتم. باز پدرم گفت منظورم شما نیست. بار سوم هم به همین ترتیب. من دیدم این اصحاب آنقدر خجالت‌زده و شرمنده شدند که دوست دارند زمین بشکافد و بروند داخلش. پدرم هم دلش به حال آن‌ها سوخت و رهایشان کرد.🔥 ببینید! این صحبت امام سجاد (ع)، حرف خداوند خطاب به همۀ ماست. این سؤال امام سجاد (ع)، در واقع نسل‌به‌نسل تکرار می‌شده؛ اما هیچ نسلی حاضر نشد این «جَمَره» (حبۀ آتش) را بردارد. امام راحل نگاهی به مردم کرد و در مردم وفا احساس کرد؛ چون مردم‌شناس بود؛ لذا در پاسخ به ندای «منْ فِيكُمْ تَطِيبُ نَفْسُهُ أَنْ يَأْخُذَ جَمْرَةً فِي كَفِّهِ فَيُمْسِكَهَا حَتَّى تَطْفَأَ؟» گفت: «ما بر می‌داریم!». بنابراین به او مأموریت دادند که آتش را بگیرد.🔥 اولین آتشی که امام (ره) گرفت، آتش شا*ه و سا*واک بود. به امام(ره) گفتند اینها را اینقدر بگیر تا سرد بشود. مردم هم گفتند: هرچه امام در دست گرفت، ما در دست می‌گیریم. شاه و ساواک، آتشِ سرخ بودند. گرفتن آتش یعنی بدنت بسوزد، تاول بزند، تکه‌تکه گوشتت بریزد؛ اما آتش را زمین نگذاری تا سرد و زغال بشود. این شهیدها، جانبازها، شلاق‌هایی که در زندان می‌خوردند، تعقیب‌ها، هجوم به خانه‌ها و ...، همۀ اینها تکه‌تکه‌های گوشت بود که می‌ریخت، همه اینها به خاطر گرفتنِ آتش در دست بود. ولی امام تا آخر کوتاه نیامد. به مدت 15 سال از نیمۀ خرداد 42 تا 22 بهمن 57، «امام» و «امت» این آتش را گرفتند تا سرد شد. بعد هم آتش صد*ام و حكومت بعثی را گرفتند تا سرد شد.🔥 سپس به امام گفتند آتش بعدی را بگیر؛ امام گفت: بعد از ش*اه، نوبت آمری*کاست. هرچه که با ش*اه پیش آمد، باید با آمری*کا هم پیش بیاید. آمری*کا و اسرائ*یل، عین آتش هستند؛ باید در دست گرفته بشوند تا سرد بشوند.مقاومت به معنای گرفتن این آتش است. این آتش دارد سرد می‌شود. آمری*کای سال 58 کجا، آمریکای اکنون کجا! این راهپیمایی‌هایی که در عالَم واقع میشود، جرأت‌هایی که مردم دنیا پیدا کرده‌اند و پرچم آمری*کا را مرتباً آتش میزنند، علامتِ سرد شدنِ آتش است. وقتی در کل جهان، همان حالتی ایجاد شود که در کشور ما پیدا شد، آن آقا می‌آید. ما باید دعا کنیم که امت‌ها، در این راهی که آمده‌اند تا آخر بروند.در فلس*طین، این آتش را بدست گرفته‌اند. هرکس بگوید: «فلس*طین به ما چه ربطی دارد، آنها خودشان یک ملت هستند و ما هم برای خودمان ملت دیگری هستیم»، این آتش را زمین گذاشته است. اگر کسی در این زمان، این آتش 40 ساله را زمین بگذارد، گناه چهل نسل قبلی را باید جواب بدهد. چرا؟! چون امام زمان (ع) می‌گوید: چهل نسل که این آتش را بر نداشتند، حالا شما هم که برداشته‌اید، بعد از چند سال می‌خواهید آن را زمین بگذارید؟!🔥 اين همه شهید، سوختگی‌های دست امت است كه آتش است*كبار را نگه داشته و تاكنون از نگه داشتن آن خم به ابرو نياورده است. اين آتش بالاخره سرد خواهد شد، همان طور كه ش*اه و صد*ام سرد شدند. امام با سرد شدن آتشِ ش*اه، به ميان ما برگشت و آن امام منتظر نیز با سرد شدن آتشِ استكبار است كه زيارتش خواهیم کرد. مسئله، مسئلۀ گرفتن آتش در دست است. این رسالت امروز ما است.مائده ساداتمائده ساداتFri, 19 Jun 2026 00:12:41 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/بگو-نجف-چه-خبر-wg7nbqahksmcدلم گرفته از این روزگار زجرآورجهان که لطف ندارد بگو نجف چه خبرتمام کون و مکان را اگر نگاه کنی جز او کسی به نظرها نمی‌رسد به نظرهمه‌ اجاره‌نشین شهنشه نجفیمزمین عمارت شخصی اوست سرتاسرمسیح می‌شوم و مرده زنده خواهم کردبه دست من برسد خاک پایی از قنبر هوار میثم تمّار روی دار این بود ضرر نکرده کسی که در عشق کرده ضررهراس مرگ بدل شد به اشتیاق وصال"فَمَن یَمُت یَرنی" تا شنیدم از مادر به خاک تیره نخواهد نشست میّت ما درون قبر بریزند تربت حیدرچه عافیت چه بلا راضی‌ام به تقدیرم به دستِ دستِ خدا هست تا قضا و قدرممنون میشم اگه لطف بفرمایید و برای شادی روح مادربزرگ بنده یه فاتحه بفرستید.🖤 مائده ساداتمائده ساداتSat, 30 May 2026 00:40:09 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/نامه-ای-به-یار-آینده۴-ihz3cmrbpqdw-ihz3cmrbpqdw-ihz3cmrbpqdwسلام خدمت دلبرمیگفت خدا ما رو ازمایش میکنه و ما نمیدونیم این ازمایش دقیقا برای چیه؟من این روز ها نمیدانم دارم امتحان می‌شوم برای تسلیم بودن یا استقامت و مقاومت کردن. قبلا می‌گفتم در چنین موقعیت هایی که نمیدانی باید تسلیم باشی یا تلاش کنی ان کاری که سخت تر هست را انجام بده، اما الان حتی نمیدانم کدام سخت تر است تسلیم شدن یا مقاومت کردن؟تعداد نامه هایی که برایت نوشته ام زیاد شده و محتوای ان از دستم در رفته پس احتمال اینکه محتوای یکسان را هر بار به شیوه های متفاوت یا زاویه دید های متفاوت برایت بنویسم به جان بخر دلبرجان.واقعیتش این است که نمیدانم آیا این شیوه ای که پیش گرفته ام و شده مبنای تصمیم گیری هایم درست هست یا نه هوی و هوس و لذت است یا منطق؟بگذار ماجرا را از دریچه خاطره ای برایت تعریف کنم.به یاد دارم زمانی که مادرم کتی را برای من پسند کرده بود و اصرار داشت آن را بخریم به اصرار مادر رفتیم و آن کت را دیدیم رنگش بد نبود اما مسئله این بود که از آن جنس و پارچه و رنگ دو طرح از آن کت بود من یکی و مادر دیگری را پسندید. من دلم با ان کتی بود که کمی بیشتر به نظر به اندامم میخود و مادرم کتی را که کمی سایز و مدلش بزرگ تر بود، استدلالش هم این بود که این سنگین تر است و بعدا که چاق بشوم بهتر است.برای من ان تصمیم گیری در ان لحظه سخت بود دلم عمیقا و واضحا ان کت تنگ ترِ یقه انگلیسی را پسندیده بود و مادر با همراه کردن نظر فروشنده با نظر خودش به خرید ان کت دیگر اصرار میکرد. من نیز بعد از کلی دو دلی و چند باره عوض کردن کت سعی کردم تا دم پرداخت هزینه روی نظر خودم بیاستم اما دقیقا در اخرین لحظه تردید ها ترس های عجیب و غریب و اصرار های فروشنده و مادر به اشتباه بودن نظر من و زیبا تر بودن نظر مادر در نهایت کتی را که مادر انتخاب کرده بود خریدیم یک خرید مصلحتی. از لحظه ای که پایم را از مغازه بیرون گذاشتم پشیمان بودم پشیمان از کتی که انتخابش نکردم و پیشیمان تر بابت تصمیمی که از پس ترس ها و تهدیدها انجام شد و نتوانستم پای انچه عمیقا میخواستم بمانم. البته من سعی کردم هنگام خرید با دلایلی خودم را به ان خرید قانع کنم اما باز هم خوب میدانستم که ان دلایل تنها توجیهی برای سرپوش گذاشتن بر ترس ها و تردید هایم بود.خرید کت همانا و نارضایتی من همانا و دعوا و مرافه و اشک بعد از ان خرید همان. به یاد دارم شاید ان اولین نشانه های برخواستن من بود زمانی که به ان خرید تن داده بودم اما هر چه حساب میکردم نمیتوانستم به رویکرد مادر تن بدهم اخرش هم عنان از کف بریده و صدای توی گلو و چشم اشکالود اعتراضم از ان رفتار را به پدر و مادر گوش زد کردم کتی که نه انتخاب اولیه اش با نظر من بود و نه انتخاب نهایی اش.حالا مقصود من از این حرف ها چیست؟ان کت و لباس ها و تصمیم های خورد وکلان دیگر زندگی چه درست چه نادرست من را به این موضوع هدایت کرد که من از جهان بیرون حمایتی برای تصمیم هایم نخواهم شد اما در نهایت کسی که باید ان کت ولباس را بپوشد و راضی باشد یا ناراضی من خواهم بود پس بگذار به جای مصلحت اندیشی های کاذب و تن دادن به نظر دیگران از روی ترس و تهدید با خودم صادق باشم و انچه دلم میگوید انجام بدهم. من برای تصمیم های زیادی از زندگی ام تسلیم شده ام و با نارضایتی بعد از ان نیز روبه رو شدم. میخواهم بگویم مگر نباید ادمی جور انتخابی را بکشد؟! بگذار این جور کشیدن، جور تصمیمی باشد که خودم گرفته ام. اشتباهش، رنجش، طرد شدن و...اش را دلم میخواهد به تن دادن به تصمیمی که به نظر درست است و نارضایتی بعدش به جان بخرم.این روز ها که این شیوه تفکر شده باب تصمیم گیری هایم و به واقع نمیدانم چقدر موفق بوده ام یا نه اما چیزی که بیش از پیش میشنوم این است که مادر یا گاهی از دوستان میگویند قد شده ام رفتار هایم را به خودخواهی تعبیر میکنند یا صفاتی از این دست را به من میدهند، خود فکر میکنم این رفتار هاغیر منعطف شدن را نشان میدهد نمیدانم اما هرچه هست این روز ها کمی اعتمادم به خودم بیشتر شده بیشتر نگاهم روی خودم و دلم و صداقت داشتن با خودم هست من از نارضایتی پشت چیزی که دلم میخواد و انجامش نمیدهم بدم می اید خیانت به خودم هست خیانت به اراده و ازادی و ارزشم هست اگر دیگران در زمین من بازی نمیکنند بگذار حداقل خودم در زمین خودم بمانم اگر کسی ان بیرون همراه و تشویق کننده و حامی من نیست بگذار خودم حداقل همراه خودم بمانم نه اینکه از ترس این ماجرا خودم هم به خودم خیانت کرده و پشت کرده به خود بروم در زمین دیگران و پشت دست دیگری بازی کنم من فرزند سوم و اخر هستم نمیدانم چیزی از این موضوع درک میکنی یا نه اما فرزند اخر بودن یعنی یک عمر پشت دست دیگری بازی کردن من دیگر نمیخواهم ادامه بدهم دلم میخواهد کمی با خودم باشم حتی اگر بهایش از دست دادن دیگران باشد بگذار این دیگران باشند که از دست میدهم نه خودم.نمیدانم خواندن این نامه برایت خوشحال کننده خواهد بود یا نه اما واقعا دلم میخواهد به رضایت خودم بیشتر اهمیت بدهم به تصمیم خودم به انتخاب ها و الویت های خودم من خسته ام از از روی ترس تصمیم گرفتن بگذار روزی هم از روی اعتماد به خودم تصمیم بگیرم.فقط امیدوارم دنیا و خدا هم از این تصمیم من حمایت کنند چون زورم اگر به اطرافیانم برسد به خدا و دنیا نمیرسد و باید تن بدهم. ان تصمیم ها را نمیدانم ولی خدا کند که خدا کمکم کند.این نامه بیشتر محتوایش به درد خودم میخورد چیزی خیلی برای تو ندارد امیدوارم من برا ببخشی اما گاهی احساس میکنم من تا زمانی که من نشوم نمیتوانم ما بشوم تا زمانی که ماندن در زمین خودم را یاد نگیرم نمیتوانم با رضایت و بدون ترس در زمین دیگری بازی کنم بگذار اگر قرار است از خود گذشتگی و کوتاه امدنی در زندگیمان باشد از روی علاقه و رضایت باشد نه از روی ترس و تهدید و نگرانی. امید دارم متوجه این حرف هایم بشوی و خیلی انگ خود خواهی به من نزنی اگر هم میزنی اشکالی ندارد به جان میخرم تا مبادا روزی تو را مقصر تصمیم های خودم بدانم. مال خود را سفت میگیرم که مبادا تو را دزد خطاب کنم.مراقب خودت و ارزو هایت باش و بیا یاد بگیریم که چگونه میتوان با رضایت زندگی کرد و دست دیگری را گرفت و کمکش کرد که رشد کند نه اینکه از روی اجبار و ترس همراه بشود.20/2/1405مائده ساداتمائده ساداتSun, 10 May 2026 11:40:28 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/هر-کسی-هست-طرفدار-کسی-oizgnksljphzپدرم خادم دربار حسینمادرم هست عزادار حسینهر کسی هست طرفدار کسیپسرم هست هوادار حسینمن از آن روز که در بند توأم آزادمچه کنم حرف دگر یاد نداد استادمماه تویی راه تویی ابی عبداللهعشق دلخواه تویی ابی عبداللهحضرت شاه تویی ابی عبداللهیا حسین یا حسین ابی عبدالله...مائده ساداتمائده ساداتSat, 28 Feb 2026 04:09:34 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/شما-را-چه-شده-yewrlhzsyygfلَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِي سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ.۷۲(حجر)به جان تو ای محمد که قوم نامبرده در مستی خود آن چنان بودند که نمی فهمیدند چه می کنند .وَما لَكُم... ۷۵(نساء)شما را چه شده؟!ولی عجیب این روز ها این دو تا آیه همش توی ذهنم میاد.مائده ساداتمائده ساداتMon, 23 Feb 2026 15:02:15 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/این-دیگه-ته-نامردیه-d8azevtd57ypمیدونی آخه از چی دردم میگیره.ای کاش حداقل همه چیز اون قدر خوب بود که موقع تموم شدنش بگم برای تموم شدن یه چیز خوب اینطوری غمگینم.چطور میتونه بودنش حالت رو خوب نکنه اما رفتنش هم نابودت کنه؟میگفت:"با غم از دست دادنش چطور کنار بیام؟! جواب داد اول مطمئن شو به دستش آورده بودی؛ بعد غمگین شو..."مائده ساداتمائده ساداتWed, 11 Feb 2026 08:37:42 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/اگر-بغلش-کرده-بودم-چه-میشد-twlatwrjxenqنمیدونم چرا ذهنم یه هویی پرکشید سمت اون روز.رابطه ی ما خیلی عجیب و غریب شکل گرفت جوری که اصلا یادم نمیاد چطوری باهم صمیمی شدیم و چی شد که همه چی بهم ریخت.ولی گاهی وقت ها یاد اون روز می افتم وقتی توی راهروی دانشکده اون یه چیزی گفت و من به هم ریختم و با یه حالت تمسخر جلوی کلی از بچه ها براش دست زدم و با صدای بلند گفتم: "واااو؛ آفرین به تو."میدونم رفتار اشتباهی بود؛ بعدش جفت مون بدون کلمه ای حرف رفتیم سر کلاس، کنار هم نشسته بودیم. استاد که داشت وارد کلاس میشد، آروم بهش گفتم: "بعد از کلاس بیا تا حرف بزنیم."کل تایم کلاس اعصابم خورد بود. هیچی از کلاس و درس متوجه نشدم، اما اون داشت تند و تند جزوه می‌نوشت ،اون موقع این رفتارش خیلی عاصیم کرده بود. چطوری بعد از اون ماجرا انقدر بی تفاوت و ریلکس رفتار میکرد و انگار فقط من بودم که ذهنم درگیر بود.( اما حالا میگم شاید اون هم سعی میکرد خودش رو سرگرم جزوه و متوجه استاد نشون بده!)این فکر و رفتار بیشتر از قبل اعصابم رو خورد کرده بود کل تایم یا الکی گوشه برگه جزوه رو گل و بوته می‌کشیدم یا سرم رو توی گوشی کرده بودم و سودوکو حل میکردم.کلاس ساعت ۱۱ و نیم تموم شد و اون آخرین کلاس روز های دوشنبه بود. رفتیم سمت سرویس بهداشتی ته راهرو که معمولا خلوت ترین سرویس بهداشتی دانشکده بود.شروع کردم از گفتن اینکه اون حرف چرا منو بهم ریخت و اون هم طبق معمول شروع کرد از دفاع کردن از خودش. یه مکالمه‌ی رایج و بی نتیجه.جفت مون رسیده بودیم به اینکه حرف هامون باید عمیق تر میشد. مسئله فقط یک بار و دو بار سو تفاهم نبود. تعداد این چنین اتفاقات و جو بین مون مدام داشت زیاد میشد، جوری که باید جدی تر درمورد خود رابطه با هم حرف میزدیم."من اصلا کجام؟ تو منو چطوری میبینی؟""من خیلی برات اهمیت قائل بودم. اون شبی که اون پیام ها رو دادی تا صبح خوابم نبرد و داشتم گریه میکردم. اخرش مامانم اومد پیشم تا صبح آرومم میکرد. من هیچ وقت نذاشتم مامان و بابام حال بد من رو ببینند اما اون شب خانواده ام دیدند که من نابود شده بودم. تو بدون اینکه جرمم رو بگی محکومم کردی، بدون اینکه من اصلا بفهمم چی کار کردم منو مجازات کردی و بعد با یه بیخیالش ازش گذشتی و تمام اون پیام ها رو پاک کردی."تمام این حرف ها رو با حالتی که اشک تو چشماش جمع شده بود و تمام بدنش به وضوح از شدت اضطراب میلرزید میگفت‌.توی اون لحظه وقتی حالش رو دیدم فقط یه چیز توی ذهنم میچرخید:" مائده برو بغلش کن."این حجم از اضطرار و حال دگرگونش رو توقع نداشتم، اصلا نمیخواستم و تصور نمیکردم که اوضاع بخواد به اینجا بکشه. اون حالش بد بود و از حال بدی های گذشته اش حرف میزد و من فقط خودم رو مقصر میدیدم. اصلا دلم چنین وضعیتی رو نمیخواست، اصلا دلم نمیخواست اینطوری ببینمش.وقتی اسم مامان و خانواده رو گفت انگار یه سطل آب یخ ریختند روی سرم! من نه تنها پیش اون بلکه پیش خانواده اش هم اعتبارم رو از دست داده بودم و اونها هم حتما من رو مقصر این وضعیت فرزندشون می دونستند و همین فکر کافی بود که منطقم بر احساسم غلبه کنه :"مائده بذار بحث درست پیش بره با بغل کردنش فقط مشکلاتتون رو سرکوب میکنی."یه چیزی توی دلم میگفت حالش بده مهم نیست بحث سر چیه برو در آغوشش بکش و کمکش کن. یه صدای دیگه توی مغزم میگفت نه بذار برای همیشه این دندون لق رو بکشیم و تکلیف رو روشن کنیم.آخرش صدای توی مغزم پیروز شد، اما مسئله فقط بغل نکردنش نبود من کلا لال شده بودم. هیچی برای گفتن نداشتم، هیچ واکنشی نداشتم و اون که انگار روز ها منتظر این روز بود می تازوند."من دیگه میخوام قید این رابطه و دوستی رو بزنم، این رابطه همش برای من آسیب داشته؛ دیگه نمیخوام خودم رو اذیت کنم، دیگه میخوام به خودم و درسم و خانواده ام اهمیت بدم، الویت من دیگه این چیزاست نه رابطه و دوستی با تو."این حرف تیر آخر بود. فقط یه جمله تونستم بگم با صدای آروم و از ته چاه در اومده گفتم: خیلی خودخواهی.اون که پر از هیجان و آشوب بود با صدای نسبتا بلند ادامه داد: آره من خود خواهم، اگه این اسمش خودخواهیه، من میخوام خود خواه باشم. برامم مهم نیست که تو یا بقیه چی درموردم فکر می‌کنید.یه نگاه به ساعتش انداخت. سرویس های شهرستانی که دم در دانشگاه منتظر بودند، چند دقیقه دیگه حرکت می‌کردند و اگه نمی‌رسید به اونها ساعت بعدی سرویس ۴ بعد از ظهر بود از اتفاق اون روز من هم نوبت مشاوره داشتم و باید زودتر خودم رو می‌رسوندم.هر دو عجله داشتیم و باید میرفتیم، در عین حال هر دو مون هم داغون بودیم. صدایی که پیروز شده بود دوباره توی سرم داد میزد که:" این وضعیت اصلا مناسب نیست." باید تکلیف روشن میشد اما این وضعیت هیچ نتیجه ای نداشت. فکر میکردم مشکل مون جوش زیر پوستی ای باشه که مدت زیادی درد میکرد و با یه فشار کوچیک، یکم عفونت از زیرش میزنه بیرون و بعد از یکی دو روز همه چیز خوب میشه. اما زیر اون جوش، سیلی از عفونت خوابیده بود که ور رفتن بهش باعث فوران سیل عظیمی از عفونت های خوابیده شده بود و می جوشید بیرون. اما در نهایت زمان و موقعیت برا مون شده بود یه چسب زخم روی اون جوش و سیل عفونت.موقعیت ایجاب میکرد بحث رو تموم کنیم، اما توی این وضعیت با این بریز و بپاشی که اتفاق افتاده بود ترک کردن و رفتن بد ترین انتخاب بود. از اونجایی که اون روز، روز بدترین انتخاب ها بود و من کنترل و درک موقعیت از دستم در رفته بود و نمیدونستم باید چی بگم یا چی کار کنم میون تعلل و بی واکنشیم زمان داشت تلف میشد. وقتی سکون من رو دید روسریش رو درست کرد و شال و کلاه کرده داشت از سرویس بهداشتی میزد بیرون که بهش گفتم:" ولی من نمیخوام دوستی و رابطه مون از بین بره."یه نگاه کرد و بی تفاوت گفت:" خوب قرار نیست از بین بره. اما دیگه هم قرار نیست مثل گذشته صمیمی باشه. یه رابطه عادی و همکلاسی طور مثل بقیه.""ولی من اینو نمیخوام، نمی‌خوام مثل بقیه باشیم، من صمیمیت رو میخوام."گفت: "نه با این همه آسیب " و در باز کرد و رفت. من مونده بودم و مکانی که توش بودم که تازه متوجه شدم یکی دوتا از بچه ها نگاه های متعجب شون از توی آینه روشویی روی من خیره شده.بیخیال اومدم بیرون و هرچه سریع تر خودم رو به مرکز مشاوره رسوندم. تمام مدت هیچ احساسی نداشتم با اینکه مغزم داشت از واکاوی اتفاقات چند دقیقه پیش منفجر میشد؛ وقتی از مترو اومدم بیرون باید یه مسافت یک ربعه رو توی سرما طی میکردم انگار سوز سرما اون لایه یخ دور احساساتم رو پس زده بود و من گرمم شده بود. تند تند راه میرفتم، هفت هشت دقیقه ای رسیدم به مرکز. مرکز گرم بود تا رفتم داخل به منشی سلام کردم و روی صندلی لابی نشستم. گرما داشت چشمام رو می‌سوزوند جوری که دیگه نمیتونستم کنترلش کنم، بغض گلوم رو داشت خفه میکرد. با آخرین انرژی ای که برام مونده بود و تا جایی که میتونستم از برقراری ارتباط چشمی از منشی کاستم و بدون اینکه دقیق نگاهش کنم آروم پرسیدم:" ببخشید سرویس بهداشتی کجاست؟" با دست بهم نشون داد، اولین در سمت چپ راه رو. سریع رفتم داخل، شیر آب یخ رو باز کردم و پاشیدم توی صورتم. اشک های گرم و آب یخ صورتم رو اذیت میکرد دلم نمیخواست هوای اون دستشویی کوچیک رو توی ریه ام کنم اما بغض بدجوری راه نفسم رو تنگ کرده بود. چند بار نفس عمیق کشیدم و با صدا دادمش بیرون. یکم که کنترلم رو دست گرفتم از سرویس اومدم بیرون که دیدم مشاورم تازه رسید، بعد از سلام و گرفتن پرنده از منشی رفت سمت اتاق یه برقی توی چشمام زد و از اینکه قرار نبود دوباره پیش منشی برگردم و منتظر بمونم خدارو شکر کردم. سریع پشت پای مشاور، با سری که پایین بود وارد اتاق شدم و دم در بهش سلام کردم. همیشه عادت داشتم قبل از ورود یه لیوان آب از آب‌سردکن همراه خودم ببرم، آروم و با طمانینه جلسات رو شروع میکردم؛ اما این بار به طور ناشیانه ای معلوم بود حالم بده تا نشستیم مشاور فهمید چشمام قرمزه بعد از سلام کردن پرسید:" حالت خوبه؟"حالم خوب نبود به وضوح مشخص بود حالم خوب نیست با این حال باز هم اثرات همان چند نفس عمیق در وجودم باقی مانده بود و تصنعی لبخندی زدم و گفتم:" نه خیلی‌.""چی شده؟"داستان را برایش را گفتم، جسته گریخته و ناجور، طوری که وقایع به بی ربط ترین حالت ممکن داشتند پشت سر هم تعریف میشدند. اما چهل تیکه توضیح دادن همانا و اشک هایی که یکی پس از دیگری از چشمان من سرازیر میشد همان. توضیح دست و پا شکسته ماجرا که تمام شد مشاور رفت و خودش یک لیوان آب آورد و دستمالِ روی میز را به سمتم نزدیک کرد. آب را خوردم و با دستمال به جان بینی و اشک های روی صورتم افتادم که فکر کنم جای رد قرمزش ماند.از میان تمام حرف هایی که در آن اتاق رد و بدل شد هنوز که هنوز است یک سوال و یک پاسخ در ذهنم حک شده."چه چیزی ناراحتت کرده؟ الان بخاطر رابطه‌ دوستی ای که از بین رفته ناراحتی؟""نه. من فقط بخاطر این ناراحتم که انگار من مقصرم،اون جوری رفتار میکنه انگار من مقصر همه این چیز ها هستم.""اگه مقصر باشی چی میشه؟"_ _ _ سکوت.جوابی برای این سوال نداشتم نه آن زمان و نه هیچ وقت دیگر جواب درست و درمانی برای این سوال پیدا نکردم. اما یک چیز را خوب فهمیدم؛ از آن به بعد هر وقت که میبینم در تلاطم و دست و پازدن و دعوا و حال بد درحال غرق شدن هستم همان لحظه این سوال در ذهنم می‌چرخد:" می‌ترسی که تو مقصر باشی؟" "اگه مقصر باشی چی میشه؟"بعد از آن جلسه دستم به مادرم و بیمارستان و سنگ کلیه و روزمرگی های دیگر بند شد. یکی دو روز وقفه تایم مناسبی بود برای رها شدن از آن ماجرا.وقتی مغزم بیشتر قوه منطق از خود نشان داد؛ فکر هایم را حسابی سر و سامان دادم. کاغذی برداشتم و حالات مختلف را بررسی کردم: او برای من چه جایگاهی داشت؟ چقدر برایم عزیز بود؟ اصلا عزیز بود؟ چه چیزِ او عزیز و متفاوت بود اصلا او عزیز و متفاوت بود یا من دنبال رابطه صمیمانه بودم و می‌خواستم او را متفاوت ببینم؟جواب همه ی این سوال ها را در ذهنم دادم.آن مکالمه حک شده را بارها و بارها مرور کردم؛ آن سوال و آن پاسخ بدون درنگ یک چیز را مشخص میکرد. "خودخواهی من و خاص نبودن او."من بخاطر هزاران ترس و ماجرا دنبال رفاقتی صمیمی بودم که هر کسی را میشد جایگزین او کرد. رفتار های آزار دهنده اش، حسودی هایی که در من بر می انگیخت و دلایل دیگر، من را به این نتیجه نهایی سوق داد که برای آخرین بار فرصت بدهم و اگر نتیجه نداشت این ماجرا برای همیشه تمام است. (آخر هم همین شد.)برای آخرین بار متنی بلند بالا برایش نوشتم. از ترس هایم، از احساساتی که داشتم و از اتفاقات و دلایل پشت آنها، همه چیز را شفاف و پوست کنده با او در میان گذاشتم تمام آنچه که نباید، تمام آنچه که برای خودم هم حتی بازشان نمیکردم؛ میخواستم تکلیف را تمام و کمال روشن کنم. صحبت کردیم و باز هم کار مان به دعوا کشید. ما همدیگر را نمیفهمیدیم، ما آنقدر چشم مان به خودمان دوخته شده بود و آنقدر درگیر خودمان بودیم که نمی‌توانستیم دیگری را ببینیم و درک کنیم.جفت مان شدیم چاقو در قلب هم.بار های زیادی بعد از آن ماجرا و آن پیام ها که آخرینش توافق بر سر "دوستی همکلاسی طور" بود دلم می‌خواست برگردم و با او مثل گذشته چت کنم، تا صبح حرف بزنیم، چرت و پرت بگوییم، بخندیم و ساعت بگذرانیم. اما دست نگه می‌داشتم، بار ها پیام نوشتم و نفرستادم، بار ها پیام دادم و قبل از آنلاین شدنش پاک کردم. اما الان اوضاع فرق کرده. دوستان جدید، روابط جدید، آدم ها و شرایط و موقعیت های جدید به قدری توی زندگی ام جا باز کرده اند که دیگر دلم برای آن رفاقت و دوستی عجیب جایی ندارد.آن رابطه به جد جز عجیب ترین روابط من بود و بزرگ ترین قسمت غریب بودن آن آشنایی من با خودم بود. چقدر از تایم های استراحت بین دو کلاس که بدون اینکه کسی را داشته باشم، مجبورم بودم تنها میان درخت ها و چمن های دانشگاه برای خودم ول بچرخم و این حسِ کسی را نداشتن روحم را چنگ میزد. چقدر انگار همه دوستی داشتند و در کنار یک نفر و متصل با او به سمت مقصدی مشترک می‌رفتند و من هیچ سنخیت و تعلقی به آنچه آنها تجربه میکردند نداشتم .چقدر تایم هایی که خبر های ناگوار به من رسید و تنها نفس به تنگ آمده از دانشگاه فرار کنان و گریه کنان در خیابان های اطراف میپلکیدم و بعد باید مثل بچه آدمیزاد، شتر دیدی ندیدی به دانشگاه برمیگشتم برای حضور در کلاس ساعت ۲ و چقدر، چقدر های دیگر...تمام آن تنهایی های بعد از آن رفاقت با وجود تلخی ها و تیز و آزرده بودنشان غنیمتی شد برای ماندن باخودم، برای شناخت خودم، برای اینکه بفهمم خودمم و خودم. چه مقصر باشم، چه نباشم، چه این مقصر بودن را دوست داشته باشم، چه دوست نداشته باشم، تنها منم و من.در آن رفاقت عجیب و غریبی که هیچ چیزش منطقی نمیزد، کم اشتباه نکردم، کم اشتباه نکرد، کم آسیب نزدم و کم آسیب نزد. عجیب بود! به معنای واقعی کلمه عجیب بود. یک هو آمد، یک هو اوج گرفت، یک هو غیب شد و یک هو کلی درد و آگاهی با خود به جا گذاشت و رفت.بعد از تمام آن ماجرا ها اکنون یک چیز در سرم پیچ و تاب می‌خورد: اگر آن روز بغلش کرده بودم آیا نتیجه فرق میکرد؟ آیا آن بغل عاقبت آن رفاقت را تغییر میداد؟ اگر تغییر میکرد چه گونه بود؛ درست شده بود؟ یا با درد ها و زخم های بیشتری تمام شده بود؟ اگر ادامه داشت هیچ وقت این غنیمت های دردناک را به دست می‌آوردم؟ اگر بغلش کرده بودم چه میشد؟مائده ساداتمائده ساداتSun, 01 Feb 2026 18:45:34 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/یادت-مرا-نه-فراموش-carw78mp07e6با عرض سلام و وقت بخیر.اینکه دیگران تو رو با چی به یاد میارن و اینکه تو دوست داری با چی به یاد بیای خیلی فرقشه.اینکه واقعا چطوری توی خاطره ها موندگار شدم و دیگران چه تصوری از من دارند برای خودمم جالب و هیجان انگیزه که دوست دارم بدونم؛ اما اگه قرار بود بگم با چی منو به یاد بیارید...هرجا حرف از شجاعت بود، یاد من باش نه اینکه شجاع بودم نه؛ ولی مَنش شجاعت رو خیلی دوست داشتم.هرجا کسی رو دیدی که داره از دو طرف فحش و سنگ میخوره یاد من بیفت، چون آدمی نبودم که طرف کسی رو بگیرم که همه طرفش هستند. همیشه طرف کسی رو میگرفتم که حقش پایمال و گُم میشد یا نبود که از خودش دفاع کنه.(کلا دلم می‌خواست اونجایی وایسم که کسی دلش نمیخواد وایسه.)اگه دیدی همه جا به طرز وسواس گونه ای منظمه یاد من بیفت.هر وقت توی ماشین نشستی و خنک های شب شهریور از پنجره صورتت رو‌ نوازش کرد یاد من بیفت.اگه جایی گل لاله و مریم دیدی یاد من بیفت.هروقت خدایی نکرده احساس کردی به جایی یا کسی تعلق نداری یاد من بیفت.(من این حس رو خیلی خوب میشناسم.)هروقت بوی شربت آبلیمو تازه به مشامت خورد یاد من بیفت.اگه شبی بود که خوابت نمی‌برد یاد من بیفت، منم شب های زیادی رو به یاد خیلی ها بیدار بودم.اگه دلت برام تنگ شد یه سر به کتاب چهل نامه کوتاه به همسرم نادر ابراهیمی توی قفسه کتاب هام بزن صفحه اول و فهرستش رو بخون یادگاری های من لابه لای نامه های اون کتاب نشسته.اگه ارباب حلقه ها،شرلوک، هری پاتر، عزیزترینم ، پاندای کنگ فوکار، بی دوندون، دلیر و کلی فیلم و سریال دیگه دیدی یاد من بیفت.هر وقت ته دلت یه غمی نشسته بود که نمیدونستی این غم از کجا سر و کله اش پیدا شده یاد من بیفت.هر وقت داشتی از خنده نفس کم می‌آوردی، یاد من بیفت.هروقت گذرت به آهنگ درویش خورد، یاد من بیفت.هر وقت کسی بغلت کرد، یاد من بیفت و مطمئن باش که بیشتر از هر چیزی دوست داشتم جای اون یه نفر باشم.اگه دلت واسه نصیحت های مادربزرگی تنگ شد، یه سر به پست های ویرگولم بزن شاید لا به لاش چیزی پیدا کردی که به دلت نشست.هر وقت جایی شعر:"جمله بی قراریت از طلب قرار توست/ طالب بی‌قرار شو تا که قرار آیدت" رو خوندی یاد من بیفت.اگه دیدی جایی صدای نوای سماواتی میاد و داره دعای کمیل یا مجیر میخونه یاد من بیفت.اگه رفتی گلستان شهدا، برو سمت شهدای مفقود الاثر، حاج مرتضی ما رو که پیدا کردی یاد من بیفت و به نیابتم یه فاتحه بخون و چند دقیقه ای روی سکوی کنار قبور بنشین و درد و دل کن.هر وقت بازی تیم ملی بود و کلی سرش استرس داشتی و جیغ جیغ میکردی یاد من بیفت.اگه کسی رو بهتر از خودت دیدی و احساس کردی دیگه به اندازه کافی خوب نیستی و میخوای توی زمین آب بشی و قید همه چیز رو بزنی یاد من بیفت.هر وقت دیدی جایی کیک شکلاتی می‌پزند یاد من بیفت.هر وقت مرغ سوخاری و سس چیلی و تند خوردی یاد من بیفت.هر وقت یه چیز معمولی دیدی یاد من بیفت.اگه سیستمت یا گوشیت مشکلی پیدا کرد یا نیاز به مرتب کردن و پاک کردن حافظه داشت یاد من بیفت.اگه یه دختر ظریف و ریز نقشِ عینکی دیدی، یاد من بیفت.و به رسم ادب اگه کسی رو دیدی که چشماش می‌خندید لطفا منو یاد کن.مربوطه متن نیست کلا گل دوست دارم:)اگه هم منو به یاد نیاوردی سرت سلامت. امیدوارم چرخ زندگیت بر وفق مراد بچرخه :)مائده ساداتمائده ساداتMon, 19 Jan 2026 11:57:58 +0330https://virgool.ir/Letter/برای-آقای-جلالی🖤-s80s0c6n8ue3امیدوارم هیچ وقت نه کسی این خبر رو بشنوه نه کسی چنین خبری بده.برای آقای جلالی.جناب جلالی با اینکه ما هیچ شناختی از هم نداشتیم. اما خبر از دنیا رفتنتان آب سردی بود که بر تمام وجودم ریخته شد. پدر دوستِ دوست داشتنی ام باور این خبر اگر به اندازه زهرا برایم شوکه کننده نباشد کمتر نبوده.وقتی جویای خبر غیبت چند روزه ی زهرا بودم و او ناگهان گفت:( بابام از دنیا رفته.) قلبم لحظه ای ایستاد. مگر گفتن چنین جمله ای به این آسانی است؟!صد البته که می‌دانم به هیچ وجه برای زهرای عزیزم آسان نبوده.جناب جلالی رفتنتان و تنها گذاشتن زهرا در این درد و فراغ آن هم در این سن به هیچ وجه انصاف نبوده، نمی‌دانم زهرا الان دقیقا چه حالی دارد؟ چه در ذهنش می‌گذرد یا اینکه در آینده بدون پشتوانه پدر چگونه قرار است با مشکلات روبه رو شود اما از شما درخواستی دارم، خواهشمندم حواستان به زهرا باشد، مراقبش باشید و از او مواظبت کنید.جناب جلالی.با اینکه شناختی از شما ندارم اما با دیدن زهرا می‌توانم حدس بزنم که پدرش مرد بزرگوار و نجیبی بوده. از شما بابت اینکه زهرا را به این خوبی بزرگ کردید سپاس گزارم، از اینکه زهرا را به دنیا و من هدیه دادید ممنونم. من تمام تلاشم را میکنم تا حد توان از یادگار شما مراقبت کنم.در نهایت رحمت واسعه از خداوند برای شما و صبر جمیل برای خانواده عزیزتان آرزو دارم.خدانگهدار.پ.ن:شادی روحشون فاتحه و صلواتی بفرستید. ممنون🖤مائده ساداتمائده ساداتSun, 30 Nov 2025 03:18:22 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/اشتباه-اشتباهه-اما-ds8frtl3clztرفتار اشتباه آدمی، اشتباهه و هیچ توجیهی هم نمیتونه رفتار اشتباه رو از اشتباه بودن دربیاره. اما بعد از تعیین اینکه این رفتار اشتباه بود و چه پیامد و مجازاتی میتونه داشته باشه.باید بریم سراغ اینکه چرا این آدم، این رفتار اشتباه رو انجام داد. دونستن این قضیه قضاوت ما توی درست یا نادرست بودن اون رفتار یا حتی مجازاتش رو قرار نیست تغییر بده، اما قضاوت ما از اون آدم رو قطعا قراره تغییر بده. خیلی مهمه که کسی که بالای داره رو با نفرت زیر پاش رو خالی کنن یا دلسوزی.این حق ما آدم هاست که اگر قراره مورد قضاوت دیگران قرار بگیریم علاوه بر آگاهی از رفتار ها مون باید درکنارش آنچه که عمیقا تجربه کردیم رو هم متوجه بشند..مائده ساداتمائده ساداتFri, 10 Oct 2025 08:21:27 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/زندگی-کردن-nvpfufw7obhfمیدونی من یه چیزی رو فهمیدم اون هم اینکه وقتی چیزی هست آدم ها دیگه به دنبال اثباتش نمیرن.کسی رو ندیدم که بیاد و چگونه راه رفتن و شیوه صحیح راه رفتن رو آموزش بده. و مسئله اینکه اصلا مگه راه رفتنم صحیح و غیر صحیح داره؟! و جواب اینکه بله! حتی برای راه رفتن هم میتونیم صحیح و غلط تعیین کنیم، پس چرا کسی به این موضوع اهمیت نمیده؟! چون حتی با وجود نقص توی راه رفتن باز هم میتونیم راه بریم شاید همه مون درست راه نمیریم اما باز هم مسیر مون رو طی میکنیم.زندگی هم دقیقا همینه چه من و چه خیلی های دیگه ای که دنبال این هستیم که چطور درست زندگی کنیم درحقیقت اصلا زندگی نمیکنیم. چون زندگی واقعی مثل راه رفتن های واقعی پر از خطا و اشتباه میتونه باشه؛ اما چیزی که اهمیت داره اینکه ما باز هم میتونیم زندگی کنیم فارغ از قاعده و قانون خاص واسه بهتر زندگی کردن.وقتی پولدار باشیم پول خورده از دست دادن برامون اهمیتی نداره.وقتی واقعا عاشق باشیم و عشقی که هست رو زندگی بکنیم دنبال از دست دادنش نیستیم. مدام توی جزئیات دنبال تایید یا تهدید عشقمون نمیگردیم.به نظرم کسایی که واقعا زندگی می‌کنند ممکنه اصلا نفهمند که چطوری دارند زندگی میکنند و کسایی که توی زندگی دنبال صغری و کبری چیدن برای بهتر زیستن هستند درحقیقت اصلا زندگی نمی‌کنند.مائده ساداتمائده ساداتSat, 04 Oct 2025 01:25:17 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/نامه-ای-به-یار-آینده-۳-acfmphphwlzcعزیزمن.میخواهم از درخواستی سخن بگویم.عزیزکم بزرگترین خواسته ام از تو این است که مرا از عشق ناامید نکنی. من عمیقا پذیرفته ام که دنیا رنج است و درد اما تو نگذار زور درد ورنج های دنیا به عشق برسد و آن را شکست دهد‌. عمیقا باور دارم که باید خودم را برای هر احتمالی در این دنیا آماده کنم اما این تن باور کن پس از لمس عشق طاقت زمین خوردن ندارد. بگذار عشق آخرین مرحله ای باشد که دنیا دستش به آن نمی‌رسد، بگذار در میان تمام رویاهایی که رنگ واقعیت به خود ندیدند، عشق تنها رویایی باشد که می‌تواند پا به دنیای واقعی ما انسان ها بگذارد.میدانم درخواستی است سخت! اما خواهش میکنم مرا از عشق ناامید نکن...مائده ساداتمائده ساداتSat, 13 Sep 2025 00:40:13 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/موج-سوار-dnix7lxpknhaولی من فکر میکنم تنها راه آدم ها اینکه ادامه بدن.رسالت آدم ها این نیست که بخوان قضاوت کنند یا دنبال خوب و بد چیزی باشن.آدم ها فقط باید ادامه بدن.راستش رو بگم ما وقت اینو نداریم که بشینیم برای اتفاقات بی رحمانه ای که برامون رقم میخوره افسرده بشیم.ما فقط باید پیش بریم حتی شده با درد با زخم اما تازمانی که میشه ادامه داد باید ادامه بدیم، تا زمانی که زنده ایم باید زندگی کنیم.هر چقدر هم که دردناک و غیر قابل تحمل ولی باز هم باید زندگی کنیم.این حرف به معنی نادیده گرفتن احساسات نیست، اتفاقا ما عمیق ترین درد ها رو داریم تجربه میکنیم این حرف به معنی نموندن توی رنج و عذاب نکشیدن از رنجه.باید بدونیم و بفهمیم که دنیا کارش اینکه زخم بزنه و ما هیچ حقی در برابر اعتراض به دنیا نداریم حقیقتا ما هیچ حقی برای پرسیدن چرا من؟! نداریم.ما فقط و فقط باید داستان هایی که بهمون سپرده شده رو به سرانجام برسونیم.همین.ما نه حق پرسیدن اینو داریم که چرا این رنج رو داریم تحمل میکنیم و نه حق پرسیدن اینکه چرا داریم این خوشی رو تجربه میکنم؟ ما فقط باید هر آنچه که سر راه زندگیمون اومده رو از سر بگذرونیم.ما موج سواریم. موج سوار، هیچ وقت نمیپرسه چرا این موج با این ارتفاع سراغش اومد اون فقط از روی موج عبور میکنه.به نظرم ما انسان ها هم رسالتمون اینکه به داستان های زندگیمون، به خوشی ها و نا خوشی ها اعتماد کنیم و عبور کردن از اونها رو یاد بگیریم. ما حق تعیین خوب و بدی واسه زندگیمون نداریم ما حتی نمیتونیم یقه کسی روبخاطر چیز هایی که تجربه کردیم بگیریم. ما فقط باید عبور کردن از اونها رو بلد باشیم. اعتماد کردن و عبور کردن تنها رسالت ما انسان هاست.مائده ساداتمائده ساداتFri, 06 Jun 2025 21:50:48 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/این-هم-روش-pyhoky9oqxgsدیدم نمیشه ننوشت.والا ما که هرچی خواستیم نشد این هم روش.می‌خواستیم آدمی باشیم که آرامش دهنده است، سکون دهندست، آدمی که صلح ایجاد میکنه، مهربونه، همه می‌خواند‌ِش، همه قبولش دارند.تهش چی شد؟شدیم آدمی که فقط بلده گند بزنه و دعوا راه بندازه، هیچ چیزی رو حل نکنه و فقط بد ترش کنه.دلمون میخواست خودمون و وجودمون و دستمون برکت داشته باشه، دلمون میخواست وجودمون حلال و مشکل گشا باشه، دوست داشتیم از اعتبارمون مشکلات حل بشن، آدما با هم خوب بشن. می‌خواستیم بخاطر مهارتمون حال بقیه رو خوب کنیم.تهش فقط کسی شدیم که بحث میکنه، حرف الکی و بی سر و ته میزنه و همه جا دعوا و بحث راه میندازه و همه ازش دوری می‌کنند، آدمی شدیم که واکنش نشون میده.این مسئله هم مثل هزار چیز دیگه ای که میخواستیم و نشد آزارم میداد اما خوب این هم مثل بقیه به درک، اصلا نخواستیم.نخواستیم که آدم خوبی باشیم.نخواستیم به کسی کمک کنیم نخواستیم که به عنوان های خوب و آرامش دهنده و کمک کننده شناخته بشیم.اوکی باشه ما آدم بده ی داستان ما کسی که همه چیز رو بهم میریزه ما اونی که شَّره اوکی بقیه آدمی باشند که دست و حرفشون برکته اعتبار داره و همه می‌خواندِشون.این هم پیش بقیه چیز های زندگی.زندگی واقعی خییییییلییییی از چیزی که ما توی نوجوانیمون درموردش پیش بینی میکردیم متفاوت تره.نه که بخوام سر کسی منت بذارما نه فقط این متن رو یه خستگی از تلاش واسه خوب بودن و نا امید شدن در نظرش بگیرید. فکر کن تلاش کنی آدم خوبی باشی بعد هیچ کس اون بیرون نخواد تو رو به عنوان یه آدم خوب باور کنه، حقیقتا خستگیش به تن آدم میمونه.مائده ساداتمائده ساداتSat, 10 May 2025 23:32:00 +0330https://virgool.ir/@m_sadat/گردن-خودته-woyvlqiiuf9sمیدونی من یه چیزی رو خوب فهمیدم و اون هم اینکه آدمیزاد باید خودش دنبال حال خوبش باشه. آدم باید مسئولیت حال خوبش رو خودش بپذیره. من نمیتونم مسئولیت حال خوبم رو به سرنوشت و خدا و دنیا و والدین و پارتنر و دوست این جور چیز ها بسپارم.از اتفاق دنیا و رسمش کارش اینکه تا میتونه ضد حال بزنه، ناامید بکنه، رنج بده و حالت رو بد کنه.به نظرم آدم ها واقعا لازمه که برن دنبال چاله های روانیشون، بشناسنشون و یاد بگیرن که خودشون مسئول چگونه فکر کردنشون هستند.یک بار با یه دوستی مِن باب امیدواری صحبت میکردیم.چیزی که اون موقع من بهش باور داشتم این بود که امیدوار بودن انتخاب خود ماست نه بسته به شرایط. شرایط معمولا بر وفق امیدوار بودن نیست. چه بسا رنج هایی که در طی یک عمر باید تجربه کنیم. مسئله اینکه اصلا مهم نیست که ما رنجی رو تحمل بکنیم یا نکنیم که امیدوار باشیم یا نه، بلکه آدمی باید یک زمانی به خودش بیاد و بفهمه که تنها کسی که میتونه براش دلسوزی بکنه خودشه.آدما مسئولیت زندگیشون گردن خودشونه.یاد بگیریم حال خودمون رو وابسته چیزی غیر از درون خودمون نکنیم، به قدری بزرگ بشیم که رنج ترین رنج ها هم نتونه ما رو به سمت نابودی و نا امیدی بکشونه.مسئولیت زندگیمون، حالمون، گردن خودمونه اگه دلمون واسه خودمون میسوزه باید بفهمیم که چطوری میتونیم اندیشه کنیم که همچنان امیدوار و تاب آورده باشیم.اینطوری شاید دست از قربانی بودن برداریم.مائده ساداتمائده ساداتSun, 30 Mar 2025 01:35:05 +0330