https://virgool.ir/feed/@m_mhmdifa2026-11-11 15:53:29https://files.virgool.ir/upload/users/488931/avatar/Xzansh.jpeghttps://virgool.ir/@m_mhmdihttps://virgool.ir/@m_mhmdi/لمس-عشق-از-دور-دست-fywoyqf48njcچیزی به مراسم ازدواجم نمانده بود با این وجود لیستِ خرید ها هنوز خط نخورده بود. آنها را به روزهای آتی موکول میکردم و ترجیح میدادم زمانم را به دوتایی قدم زدن گوشه‌ی جدول‌های خیابان و ساحل سپری کنم.شاید از نظر مادرم که هر بار در تماسش از خرید های جدیدم میپرسید، دیوانگی میکردم و باید سریِ بعد به طورِ حتم طلا میخریدم... اما این خاطرات بود که با به یاد آوردنش، احساسِ زنده‌بودن داشتم و "دوست‌داشتن" برایم معنا میگرفت، نه آن جواهراتی که قرار بود در گوشه‌ و کناره‌‌ی کمد خاک بخورد.دیدن آن آبیِ محشر، غرّشِ امواج و برخوردشان به صخره ها، مرغانِ دریایی که بالای سرمان به پرواز در می‌آمدند، آن نسیم خنکی که میخورد به صورتمان، رفت و آمد انسانها، و گاهاً رد شدنِ آن دختر گلفروش با دوچرخه‌ی پر از گُلش و وجود کسی که همه‌ی اینها را برایم لذّت‌بخش کرده بود.فرصتِ دیدار کم پیش‌می‌آمد؛ من اینترن بخش داخلی بیمارستان بودم، زمان های کمی را برای استراحت و فراغت داشتم. گاهی با حضور غافلگیرانه‌اش جلوی بیمارستان، خستگیِ کشیک را از تَنم دور میکرد. این دیدار های کوچک هم برایم شیرین بود و اینگونه لحظه های سختِ زندگیمان را با دیدارهای کوتاه، لذت‌بخش میکردیم.شیوع ویروس کویید ۱۹ ترس به دل و جانم انداخت؛ نامزدم به تنگی نفس دچار بود‌‌. او هم نگران من بود که در بیمارستانی که مرکز کروناست بیمار شوم. شرایطِ وخیم بیمار های کرونایی را میدیدم و هیچکاری از دستم بر نمی‌آمد. عاجز مانده بودم و احتمال ناقل بودنِ خود را هم میدادم، اصرار داشتم در این مدت نامزدم برای دیدار با من نیاید‌. دیدار ها کمتر شد و بیش از پیش با هم تماس میگرفتیم. اکثر اوقات با نرم افزار دوو(due) تماس تصویری با او و خانواده ام میگرفتم. وضوح بالایی داشت که از دلتنگی ها و نگرانی هایمان کم میکرد.کشیک هایم تمام شد اما روز های خاکستری هنوز هم پابرجا بود.باقیِ تحصیل مجازی شد، مورنینگ ها و کلاس های آنلاین در adobe connect برگزار میشد. یک محیط ساده و مناسب برای این وبینار ها.گاهی هم در اینستاگرام لایو آموزشی بود. در واقع همه اینها منجر به استفاده‌ی چند برابریِ من از تلفن همراه برای تامینِ نیاز هایم شد‌. کاش زودتر شرایط عادی میشد، دیگر کسی جان نمیداد از این بیماری، و باز همه میتوانستیم جمع شویم دورِ هم... و بتوانیم شاهد خوشبختیِ زوج‌هایی که یک سال‌ است مراسم‌هایشان به تعویق افتاده، باشیم.#روایتگرباش فرصتی شد تا شرایط سخت کرونایی را کمی بازگو کنم‌.‌ ناگفته نماند که به الطاف تلفن همراه و ارتباط داشتن، هرچند از راهِ دور، دلهایمان را بهم متصل کرده.‌.‌. اگر چه فاصله ها باقیست!M_mdiM_mdiFri, 01 Jan 2021 00:54:50 +0330