https://virgool.ir/feed/@m_ardsآرش هستم دامپزشکی که نجار شد و عاشق نویسندگیه وقتی وارد صفحه من می‌شید به دنیای خیال و رویا قدم برمیداریدfa2026-11-10 23:33:44https://files.virgool.ir/upload/users/4886840/avatar/CGs7kZ.jpghttps://virgool.ir/@m_ardshttps://virgool.ir/@m_ards/برودی-چاپ-اولین-کتابم-mpatyvnsbh0jمقدمه کتاب زیر خاک زیر پوست نوشته Ardsمرگ همیشه درباره‌ی مرده‌ها نیست.بیشتر وقت‌ها، درباره‌ی آن‌هایی‌ست که می‌مانند. آن‌هایی که باید صبح از خواب بیدار شوند، لباس بپوشند، سر کار بروند، و در چشم آینه نگاه کنند — در حالی که چیزی درونشان، همراهِ کسی که رفته، مرده است. مرگ، برای مرده پایان است؛ برای بازمانده‌ها، شروعی که هیچ‌وقت نخواسته‌اند.این کتاب درباره‌ی مردن نیست.درباره‌ی ماندن است. درباره‌ی سنگینیِ چیزی که رفته، و سبک شدنِ چیزی که مانده. درباره‌ی فاصله‌ی میان کسی که دیگر نیست، و کسی که هنوز هست — ولی نمی‌داند چطور باشد.آدم‌ها بعد از مرگ عزیزانشان، به شکل‌های مختلفی می‌مانند. بعضی‌ها ساکت می‌شوند. بعضی‌ها فریاد می‌زنند. بعضی‌ها به چیزهایی چنگ می‌زنند که نباید — به جسمی، به خاطره‌ای، به عادتی، به دروغی. بعضی‌ها خودشان را به مرده تبدیل می‌کنند، تا شاید نبودنش کمتر درد داشته باشد. و بعضی‌ها — فقط بعضی‌ها — بالاخره یاد می‌گیرند که رها کنند.این شش داستان، شش شکل متفاوت از همان یک چیزند: بازمانده‌ها.آدم‌هایی که در خانه‌ای خاموش می‌مانند، در شهری بی‌اعتنا، در اتاقی که بوی کسی را می‌دهد که دیگر نیست. آدم‌هایی که با سایه‌ها حرف می‌زنند، با صدای درونشان، با چیزی که فقط خودشان می‌بینند. آدم‌هایی که فکر می‌کنند می‌توانند چیزی را نگه دارند — ولی نمی‌دانند که نگه داشتن، گاهی خودش شکلی از مردن است.من این داستان‌ها را ننوشتم تا درباره‌ی مرگ حرف بزنم. نوشتم تا درباره‌ی چیزی حرف بزنم که بعد از مرگ شروع می‌شود — و هیچ‌وقت تمام نمی‌شود. درباره‌ی حفره‌ای که در آدم می‌ماند، و آدم‌ها آن را با هر چیزی — با عشق، با خشم، با سکوت، با فراموشی — پر می‌کنند. و باز هم خالی است.اسم این مجموعه — زیر خاک، زیر پوست — از دو چیز می‌آید. از دو لایه‌ای که مرگ در آن زندگی می‌کند:زیر خاک: جایی که جسم می‌رود. جایی که ما چیزها را دفن می‌کنیم — جنازه‌ها، خاطرات، گناه‌ها — به این امید که تمام شوند. ولی تمام نمی‌شوند. فقط منتظر می‌مانند.زیر پوست: جایی که مرگ، بعد از خاک، ادامه پیدا می‌کند. در رگ‌ها. در استخوان‌ها. در نفس‌هایی که هنوز می‌آیند و می‌روند. در صدایی که از درون می‌آید و نمی‌شود خفه‌اش کرد. در آینه‌ای که هر صبح، چیزی را نشان می‌دهد که شبیه خودمان نیست.مرگ، از بیرون می‌آید. ولی زندگی با آن، از درون است. و شاید سخت‌ترین کار دنیا، این باشد: زندگی کردن با چیزی که نمی‌شود دفنش کرد.این کتاب برای آن‌هایی‌ست که می‌مانند. برای آن‌هایی که شب‌ها بیدار می‌مانند، و به چیزی فکر می‌کنند که دیگر نیست — ولی هنوز، در جایی از وجودشان، نفس می‌کشد. برای آن‌هایی که می‌دانند رها کردن، سخت‌ترین شکل عشق است. و شاید — فقط شاید — هنوز یاد نگرفته‌اند.اگر این داستان‌ها، حتی یک لحظه، چیزی را در شما تکان بدهد — چیزی که سال‌ها در خودتان دفن کرده‌اید — پس نوشتنشان، با تمام تاریکی‌شان، ارزشش را داشته.ArdsArds2Ards2Sun, 01 Nov 2026 11:23:08 +0330https://virgool.ir/@m_ards/اتک-آن-عربی️-knzfdzfamg6yخواب های آشفته یه نویسنده روانپریش ساعت هفت و چهل‌وپنج دقیقه صبح بود و بشریت در آستانه انقراض قرار داشت.دیوار ماریا سقوط کرده بود، تایتان‌ها وارد شهر شده بودند و صدای زنگ خطر از برج‌های دیده‌بانی به گوش می‌رسید. مردم در خیابان‌ها می‌دویدند، سربازان سپاه شناسایی تجهیزاتشان را آماده می‌کردند و ارن یگر، با آن نگاه آتشین و اراده پولادینش، آماده بود بار دیگر به جنگ دشمنان بشریت برود.من هم آماده بودم.آماده بودم که سرم را روی نیمکت بگذارم و بخوابم.البته اگر امتحان عربی اجازه می‌داد.نمی‌دانستم چطور از زندگی عادی خودم سر از دنیای اتک آن تایتان درآورده بودم. نه کسی مرا احضار کرده بود، نه قدرتی به دست آورده بودم و نه حتی فرصت کرده بودم وصیت‌نامه‌ای بنویسم. تنها چیزی که با خودم به این جهان آورده بودم، یک خودکار آبی، یک کارت ورود به جلسه و اعتمادبه‌نفسی بود که به‌محض دیدن جلد کتاب عربی، جان سپرده بود.روی نیمکت چوبی کلاس نشسته بودم. روبه‌رویم ارن یگر، کنار دستش میکاسا آکرمن و پشت سرشان آرمین آرلرت نشسته بودند. همه یونیفرم نظامی پوشیده بودند. شنل‌های سبز سپاه شناسایی روی پشتی صندلی‌ها افتاده بود و تجهیزات مانور سه‌بعدی کنار دیوار چیده شده بود.من اما یک سؤال مهم داشتم.دستم را بالا بردم.معلم گفت: «بله؟»پرسیدم: «ببخشید آقا، اینجا مدرسه نظامیه یا دبیرستان؟»گفت: «هر دو.»«چطور ممکنه؟»«در این کشور، هر دانش‌آموزی باید هم برای دفاع از بشریت آماده باشه، هم برای امتحان نهایی.»کمی فکر کردم.«یعنی اگه تایتان‌ها بیان، امتحان لغو نمی‌شه؟»معلم با تعجب نگاهم کرد.«لغو؟ چرا باید لغو بشه؟ مگه تایتان‌ها از برنامه امتحانات خبر دارن؟»همان لحظه فهمیدم در این دنیا، مرگ به هر شکلی ممکن است اتفاق بیفتد؛ اما غیبت در امتحان، تحت هیچ شرایطی قابل قبول نیست.معلم شروع به پخش برگه‌ها کرد.ارن با جدیت برگه‌اش را گرفت. میکاسا مدادش را آماده کرد. آرمین چند بار نفس عمیق کشید و زیر لب مطالبی را مرور کرد.من برگه‌ام را برگرداندم.سؤال اول نوشته بود:«جمله زیر را ترجمه کنید.»زیر سؤال، جمله‌ای عربی قرار داشت که به نظرم حتی خود زبان عربی هم از دیدنش خجالت می‌کشید.به ارن نگاه کردم.گفتم: «تو بلدی؟»بدون اینکه سرش را برگرداند، گفت: «من برای آزادی می‌جنگم.»گفتم: «منم برای نمره ده می‌جنگم. ولی فعلاً هر دومون داریم شکست می‌خوریم.»ارن چیزی نگفت.سؤال دوم را خواندم. اعراب‌گذاری.سؤال سوم: صرف فعل.سؤال چهارم: تشخیص فاعل و مفعول.در سؤال پنجم، جمله‌ای وجود داشت که احتمال می‌دادم نویسنده‌اش از دشمنان بشریت بوده باشد.مداد را روی کاغذ گذاشتم و نوشتم: «به نام خدا.»بعد چند ثانیه فکر کردم و زیرش اضافه کردم: «خدایا، خودت شاهدی که من تمام تلاشم را کردم.»هنوز دعایم تمام نشده بود که زمین لرزید.صدایی مهیب از بیرون بلند شد. پنجره‌ها به لرزه درآمدند و گردوخاک از سقف کلاس فرو ریخت. دانش‌آموزان از جا پریدند.آرمین به پنجره خیره شد.«نه... امکان نداره!»ارن مشت‌هایش را گره کرد.«تایتان کلوسال!»من هم به پنجره نگاه کردم.صورت عظیم و بی‌پوست غول از پشت دیوار ظاهر شده بود. چشمانش به ساختمان خیره مانده بود و بخار از سر و صورتش بالا می‌رفت. سایه‌اش روی کلاس افتاد و نور خورشید را بلعید.میکاسا شمشیرهایش را بیرون کشید.ارن فریاد زد: «همه عقب بمونید! من جلوش رو می‌گیرم!»من دستم را بالا بردم.«ببخشید آقا.»معلم که داشت با خونسردی برگه‌های باقی‌مانده را مرتب می‌کرد، گفت: «بفرمایید.»«اگه الان حمله کنه، وقت امتحان اضافه می‌شه؟»معلم برای نخستین بار لبخند زد.«چه سؤال خوبی. خیر.»«چرا؟»«چون سؤال‌ها از قبل طراحی شده‌اند.»با خودم فکر کردم این مرد یا نابغه است یا باید فوراً تحت مراقبت‌های ویژه قرار بگیرد.ناگهان صدای شکستن شیشه بلند شد.غول انگشتش را از پنجره داخل آورد.چند نفر جیغ کشیدند. ارن به سمت در دوید. میکاسا پشت سرش حرکت کرد. آرمین داشت درباره مسیرهای فرار توضیح می‌داد.معلم فریاد زد: «هیچ‌کس حق نداره بدون اجازه از کلاس خارج بشه!»ارن برگشت.«مگه نمی‌بینید؟ غول وارد کلاس شده!»معلم عینکش را جابه‌جا کرد.«آقای یگر، شما مسئول نظم کلاس هستید یا من؟»ارن چند ثانیه به او خیره ماند.بعد آهسته به نیمکتش برگشت و نشست.من زیر لب گفتم: «این دیگه از قدرت تایتان هم ترسناک‌تره.»در همین لحظه، غول صورتش را از پنجره جلو آورد. بخار داغ به داخل کلاس هجوم آورد و کاغذها روی هوا پراکنده شدند.همه به زمین افتادند.من برگه امتحانم را محکم به سینه چسباندم.غول از پشت شیشه شکسته به من خیره شد.چشمانش کوچک‌تر از آن بودند که بشود از نگاهش چیزی فهمید، اما مطمئن بودم دارد به من می‌خندد.فریاد زدم: «چیه؟! تو هم اومدی امتحان بدی؟!»غول دهانش را باز کرد.صدایی مهیب از گلویش بیرون آمد.برای لحظه‌ای فکر کردم می‌خواهد مرا ببلعد.اما چیزی که گفت، زندگی‌ام را تغییر داد.«ببخشید... سؤال ششم رو بلدی؟»همه ساکت شدند.ارن با دهان باز به او نگاه کرد.میکاسا شمشیرش را پایین آورد.آرمین عینکش را مرتب کرد، با اینکه اصلاً عینک نداشت.من آهسته پرسیدم: «چی گفتی؟»غول سرش را کمی کج کرد.«سؤال ششم. فعل مضارع. بلد نیستم.»چند ثانیه سکوت برقرار شد.بعد با تمام توانم فریاد زدم: «پس چرا اومدی اینجا؟!»غول با ناراحتی گفت: «منم دانش‌آموزم.»ارن از جایش بلند شد.«تو دیوار ماریا رو خراب کردی! هزاران نفر رو به خاک و خون کشیدی!»غول با بی‌حوصلگی گفت: «اون مال پارساله. الان اومدم امتحان بدم.»آرمین آرام پرسید: «چند سالته؟»«بیست‌وهفت.»«و هنوز عربی پاس نکردی؟»غول آهی کشید. بخار از بینی‌اش بیرون زد و یکی از نیمکت‌ها آتش گرفت.«سه بار افتادم.»من برگه‌ام را بالا گرفتم.«برادر من، من خودم دارم می‌افتم. بیا کنار هم بشینیم، شاید نمره‌هامون رو با هم جمع کنن.»معلم از پشت میز فریاد زد: «صحبت ممنوع!»غول سرش را عقب برد.«ببخشید آقا.»معلم گفت: «شما کارت ورود به جلسه دارید؟»غول برای لحظه‌ای مکث کرد.بعد دست عظیمش را از پنجره بیرون برد.همه با وحشت منتظر ماندند.چند ثانیه بعد، کارت ورود به جلسه‌ای به اندازه یک فرش وارد کلاس شد.معلم آن را گرفت و بررسی کرد.«اسم؟»«برتاولت هوور.»«رشته؟»«علوم انسانی.»«وضعیت تحصیلی؟»«مشروط.»معلم آهی کشید.«باز شما؟»غول سرش را پایین انداخت.«آقا، این آخرین فرصتمه.»من دیگر نمی‌توانستم جلوی خودم را بگیرم. از شدت خنده شکمم درد گرفته بود.ارن با ناباوری گفت: «تمام این مدت فکر می‌کردم تو برای نابودی بشریت اومدی!»برتاولت با ناراحتی جواب داد: «بشریت رو بعد از امتحان نابود می‌کنم. الان تمرکزم به هم می‌ریزه.»لیوای آکرمن درست در همین لحظه وارد کلاس شد.با دیدن غول، دستش را به سمت شمشیر برد. اما وقتی کارت ورود به جلسه را دید، ایستاد.«باز هم تو؟»برتاولت گفت: «کاپیتان، من فقط برای امتحان اومدم.»لیوای به معلم نگاه کرد.«چرا این موجود هنوز اخراج نشده؟»معلم گفت: «اخراجش کنیم، می‌ره بیرون و دیوار رو خراب می‌کنه. اینجا حداقل تحت کنترله.»لیوای چند ثانیه فکر کرد.بعد رو به برتاولت گفت: «بشین.»غول با خوشحالی به سمت یک نیمکت رفت.نیمکت زیر وزن انگشتش خرد شد.لیوای چشم‌هایش را بست.«نه، روی زمین بشین. و اگر خاک بلند کنی، خودت کلاس رو تمیز می‌کنی.»برتاولت گوشه‌ای از کلاس نشست و شروع کرد به نوشتن.من دوباره به برگه‌ام نگاه کردم.سؤال ششم هنوز سفید بود.آهسته به سمت غول خم شدم.«برتاولت؟»«جانم؟»«تو که سه بار افتادی، سؤال ششم رو بلدی؟»غول با افتخار گفت: «آره. این یکی رو بالاخره یاد گرفتم.»«چی می‌شه؟»«نمی‌گم.»«چرا؟»«رقیبیم.»چنان ناامیدی‌ای در وجودم شکل گرفت که حتی تایتان‌ها هم نمی‌توانستند به آن دست پیدا کنند.چند دقیقه گذشت.صدای انفجار از بیرون می‌آمد. سپاه شناسایی با تایتان‌ها درگیر بود. دیوارهای شهر یکی پس از دیگری فرو می‌ریختند و معلم هر چند دقیقه یک بار اعلام می‌کرد که فقط زمان امتحان باقی مانده است.بالاخره به سؤال آخر رسیدم.«متن زیر را ترجمه کنید.»متن، هشت خط عربی بود.هشت خط.در آن لحظه، هشت خط عربی از تمام تاریخ جنگ‌های بشریت مهم‌تر به نظر می‌رسید.برگه را بلند کردم و به معلم نشان دادم.«آقا، من اینو بلد نیستم.»«پس هرچی بلدی بنویس.»«من حتی نمی‌دونم از کجا شروع می‌شه.»«از سمت راست.»کلاس برای چند لحظه ساکت شد.بعد آرمین سرش را روی میز گذاشت.ارن با صدای خفه‌ای گفت: «من دیگه نمی‌خوام برای آزادی بجنگم.»میکاسا به او نگاه کرد.«ارن؟»«می‌خوام برم رشته هنر.»لیوای از ته کلاس فریاد زد: «همه ساکت!»و من، در میان آن آخرالزمان باشکوه، با نهایت تمرکز نوشتم:«این متن درباره موضوعی است که نویسنده آن را می‌داند، اما من نمی‌دانم.»زیرش هم نوشتم: «با احترام، دانش‌آموز شما.»بالاخره زنگ پایان امتحان به صدا درآمد.معلم برگه‌ها را جمع کرد.ارن با چهره‌ای شکست‌خورده به برگه‌اش نگاه می‌کرد. میکاسا سعی می‌کرد او را آرام کند. آرمین از پنجره به شهری نگاه می‌کرد که حالا دیگر تقریباً وجود نداشت.برتاولت خوشحال بود.به من گفت: «فکر کنم این بار قبول بشم.»پرسیدم: «چطور؟»گفت: «سؤال ششم رو درست جواب دادم.»«بقیه چی؟»«بقیه رو سفید گذاشتم.»«پس چرا خوشحالی؟»غول لبخند زد.«چون پارسال سؤال ششم رو هم بلد نبودم.»در همان لحظه، معلم برگه مرا برداشت و نگاهی به آن انداخت.چهره‌اش تغییر کرد.عینکش را برداشت.دوباره به برگه نگاه کرد.بعد به من خیره شد.«شما...»قلبم فرو ریخت.«بله آقا؟»برگه را بالا گرفت.«شما اسم خودتون رو هم اشتباه نوشتید.»خواستم توضیح بدهم که ناگهان تمام کلاس لرزید.سقف شکافت.صدای غرش مهیبی از بالا شنیده شد.برتاولت فریاد زد: «نه! این یکی دیگه کیه؟!»همه سرشان را بالا گرفتند.سایه‌ای عظیم روی کلاس افتاد.معلم، با برگه امتحان من در دست، آهسته گفت:«تایتان مؤنث...»ارن شمشیرهایش را بیرون کشید.لیوای آماده حمله شد.آرمین فریاد زد: «باید فرار کنیم!»و من برای نخستین بار در آن روز، با تمام وجودم تصمیم گرفتم که دیگر به هیچ مدرسه‌ای نروم.تایتان مؤنث سقف را کنار زد.صورتش را پایین آورد.به من نگاه کرد.بعد برگه امتحانم را از دست معلم گرفت، آن را خواند و با صدایی آرام گفت:«دو از بیست.»دنیا متوقف شد.حتی غول‌ها هم دیگر حرکت نمی‌کردند.ارن به زانو افتاد.میکاسا دستش را روی دهانش گذاشت.آرمین شروع به گریه کرد.لیوای زیر لب گفت: «این دیگه غیرقابل بخششه.»من به آسمان نگاه کردم و فریاد زدم:«خدایا! من چرا اصلاً به دنیا اومدم؟!»و درست در همان لحظه...از خواب پریدم.با وحشت روی تخت نشسته بودم. قلبم تند می‌زد. چند ثانیه طول کشید تا بفهمم نه دیواری خراب شده، نه غولی پشت پنجره است و نه معلم عربی‌ای در کار است.همه‌چیز تمام شده بود.با آسودگی نفس کشیدم، دستم را روی سینه‌ام گذاشتم و گفتم:«خدا رو شکر... خواب بود.»بعد به ساعت نگاه کردم.هنوز صبح زود بود.گوشی‌ام را برداشتم و برای چند دقیقه در اینترنت چرخیدم. عکس ارن را دیدم. بعد عکس برتاولت را.ناگهان یادم افتاد که در خواب، برتاولت سؤال ششم را بلد بود.با خودم گفتم: «عجب خواب مسخره‌ای!»از تخت بلند شدم و به سمت آشپزخانه رفتم تا یک لیوان آب بخورم.همان موقع، صدای مادرم از اتاق کناری آمد:«پاشو! مگه امروز امتحان عربی نداری؟»لیوان از دستم افتاد.به آرامی برگشتم.«چی گفتی؟»مادرم دوباره گفت: «امتحان عربی! دیشب خودت گفتی!»به دیوار تکیه دادم.نه.نه، امکان نداشت.من سال‌ها بود مدرسه نمی‌رفتم.با صدایی لرزان گفتم: «مامان... من چند سالمه؟»مادرم از اتاق بیرون آمد و با نگرانی نگاهم کرد.«باز چی شده؟»خواستم جواب بدهم که ناگهان صدای مهیبی از پشت پنجره بلند شد.شیشه‌ها لرزیدند.سایه‌ای عظیم روی دیوار افتاد.آهسته سرم را چرخاندم.یک صورت عظیم و بی‌پوست پشت پنجره بود.غول کلوسال.چشمانش به من خیره شده بود.دهانش را باز کرد.و با صدایی که تمام ساختمان را لرزاند، گفت:«داداش... جزوه عربی رو آوردی؟»جیغ کشیدم و دوباره از خواب پریدم.این بار واقعاً در اتاق خودم بودم.ساعت را نگاه کردم.شش صبح.نفس راحتی کشیدم. صورتم را با دست پوشاندم و چند لحظه به سقف خیره ماندم.بعد با خودم گفتم:«عجب مغزی دارم من! آدم تو خواب هم دست از سر خودش برنمی‌داره.»گوشی‌ام را برداشتم تا ساعت را تنظیم کنم.یک اعلان روی صفحه ظاهر شد.تقویم: امتحان عربی — امروز، ساعت ۸ صبح.چند ثانیه به صفحه خیره ماندم.بعد گوشی را خاموش کردم.پتو را روی سرم کشیدم و تصمیم گرفتم تا آخر عمر از هیچ تقویمی استفاده نکنم.چون بالاخره یک چیزی را در زندگی فهمیده بودم:تایتان‌ها شاید بتوانند دیوارها را خراب کنند.اما هیچ قدرتی در جهان نمی‌تواند آدم را به‌اندازه امتحان عربی از پا دربیاورد.Ards2Ards2Sun, 25 Oct 2026 14:13:43 +0330https://virgool.ir/@m_ards/میراث-شوم-فرزند-چهارم-قسمت-اول-tefnlttrav8rتهران، پاییز ۱۴۰۵باران از ساعت چهار صبح می‌بارید و هیچ نشانه‌ای از بند آمدنش نبود.در گورستان اختصاصی خاندان مهرآیین، جایی در انتهای باغی چندین هکتاری در شمال تهران، خاک زیر پای مهمانان به گل سیاهی تبدیل شده بود که کفش‌های گران‌قیمتشان را می‌بلعید. درختان سرو، بلند و پیر، در دو سوی مسیر سنگ‌فرش‌شده ایستاده بودند و شاخه‌های خیسشان را چنان به یکدیگر نزدیک کرده بودند که آسمان از میان آن‌ها به نوار باریکی از خاکستری تیره تبدیل شده بود.هفت خودروی مشکی در ابتدای مسیر پارک شده بودند. چند مأمور امنیتی با بی‌سیم‌هایشان زیر باران رفت‌وآمد می‌کردند و خدمتکاران عمارت، با چترهای بزرگ و یک‌شکل، مهمانان را تا محل دفن همراهی می‌کردند. مردانی با کت‌های گران‌قیمت و زنانی با لباس‌های تیره، زیر لب تسلیت می‌گفتند و نام زنی را تکرار می‌کردند که تا همین چند روز پیش، یکی از قدرتمندترین زنان اقتصاد ایران بود.مه‌لقا مهرآیین، هشتادودوساله، مالک بخش بزرگی از سهام چندین شرکت ساختمانی، هتل‌های زنجیره‌ای، زمین‌های تجاری و املاکی بود که ارزششان از دارایی بسیاری از خاندان‌های قدیمی بیشتر می‌شد. مرگ او، علاوه بر پایان زندگی زنی بانفوذ، آغاز رقابتی بزرگ بر سر ثروتی بود که سال‌ها هیچ‌کس جرئت نکرده بود دربارهٔ تقسیمش حرف بزند.اما در آن صبح بارانی، هیچ‌کس دربارهٔ پول حرف نمی‌زد.همه به صدایی گوش می‌دادند که معلوم نبود از کجا می‌آید.شیونی کوتاه از پشت درختان بلند شد.صدای زنی بود؛ صدایی کش‌دار و فرسوده که میان ناله و فریاد گیر کرده باشد. آن‌قدر واقعی بود که چند نفر بی‌اختیار به طرف درختان برگشتند. یکی از مأموران امنیتی دستش را روی بی‌سیم گذاشت و به همکارش اشاره کرد مسیر را بررسی کند.چند ثانیه بعد، صدا قطع شد.مهمانان دوباره سرهایشان را پایین انداختند. هیچ ملایی در کار نبود و مراسم مطابق رسم خانواده برگزار می‌شد؛ با قرائت آیاتی از قرآن، دعا و سخنرانی کوتاهی که یکی از مدیران قدیمی شرکت‌های خاندان دربارهٔ شخصیت مرحومه آماده کرده بود. مردی که پشت جایگاه ایستاده بود، از نیکوکاری، دوراندیشی و قدرت ارادهٔ مه‌لقا سخن می‌گفت. هر جمله‌اش با صدای برخورد قطره‌های باران به چترها همراه می‌شد.بعد، درست زمانی که تابوت را به لبهٔ قبر رساندند، شیون دوباره بلند شد.این بار صدا از پشت جمعیت نمی‌آمد.از زیر زمین می‌آمد.زن سالخورده‌ای که کنار یکی از درختان ایستاده بود، دستش را روی دهانش گذاشت. جوانی که نزدیک او بود، پرسید چه شده است، اما زن پاسخی نداد. تنها به قبر نگاه می‌کرد؛ به حفره‌ای مستطیل‌شکل که کارگران از صبح زود آماده کرده بودند و حالا آب باران در کف آن جمع می‌شد.مردی که کنار تابوت ایستاده بود، سرش را بلند کرد.آرشام مهرآیین، فرزند ارشد مه‌لقا، چهل‌وهشت سال داشت و از آن دسته مردانی بود که حتی در مراسم خاک‌سپاری مادرشان نیز نمی‌توانستند از ظاهر شدن در برابر دیگران دست بکشند. صورت اصلاح‌شده، کت زغالی خوش‌دوخت و موهایی که با دقت مرتب شده بودند، از او مردی می‌ساخت که بیشتر به مدیر یک شرکت بزرگ شباهت داشت تا پسری که مادرش را از دست داده است.بااین‌حال، رنگ صورتش پریده بود.چند قدم آن‌طرف‌تر، خواهرش، ناهید، با چشمانی خشک و لب‌هایی به‌هم‌فشرده ایستاده بود. چهل‌وچهارساله بود و سال‌ها مدیریت بخشی از بنیاد خیریهٔ مادرشان را بر عهده داشت. برخلاف آرشام، هیچ تلاشی برای پنهان کردن خستگی‌اش نمی‌کرد. انگشتانش را دور دستهٔ چتر محکم کرده بود و هر چند لحظه یک‌بار به پشت سرش نگاه می‌کرد.فرزند سوم، سهراب، از همه جوان‌تر بود؛ سی‌وهشت سال داشت، اما در آن صبح چنان به نظر می‌رسید که چند شب متوالی نخوابیده باشد. از زمان رسیدن به گورستان تقریباً حرفی نزده بود. حالا نیز سرش پایین بود و به کفش‌های گلی خود نگاه می‌کرد.آرشام به طرف خواهرش خم شد.«تو هم شنیدی؟»ناهید نگاهش نکرد.«چی رو؟»«صدا رو.»«صدای بارونه.»«بارون صدای شیون نمی‌ده.»ناهید سرانجام به او نگاه کرد. در چهره‌اش چیزی بود که آرشام را واداشت ادامه ندهد؛ نه ترس محض، بلکه نوعی تشخیص ناخواسته. گویی برادرش پرسشی را مطرح کرده بود که او سال‌ها برای فراموش کردنش زحمت کشیده بود.سهراب ناگهان گفت: «این صدا قبلاً هم بود.»ناهید چنان سریع برگشت که چترش به شانهٔ برادرش خورد.«چی گفتی؟»سهراب لب‌هایش را به هم فشرد.«هیچی.»«گفتی قبلاً هم بود؟»«من چیزی نگفتم.»آرشام دستش را روی بازوی او گذاشت.«سهراب، امروز وقت این مسخره‌بازی‌ها نیست.»سهراب دست برادرش را کنار زد. برای نخستین بار در آن روز مستقیم به چشم‌های او نگاه کرد.«تو هم شنیدی، آرشام. من دیدم برگشتی. ناهید هم شنید. همه شنیدن.»آرشام خواست چیزی بگوید، اما صدای کشیده شدن طناب‌ها روی لبهٔ سنگی قبر حرفش را برید.تابوت پایین رفت.در همان لحظه، زن سالخورده‌ای که کنار سرو ایستاده بود، شروع به گریستن کرد.هیچ‌کس پیش از آن متوجه حضورش نشده بود. لباس بلند مشکی به تن داشت و روسری‌اش چنان خیس شده بود که به صورتش چسبیده بود. صورتش زیر سایهٔ درخت دیده نمی‌شد. دست‌هایش را روی سینه گذاشته بود و بی‌آنکه نزدیک‌تر بیاید، به قبر خیره مانده بود.یکی از خدمتکاران عمارت، مردی شصت‌وچندساله به نام رحیم، با دیدن او رنگ باخت.سطل خاکی که در دست داشت از انگشتانش افتاد.زن صدای بلندی از گلویش بیرون داد؛ صدایی که این بار به هیچ انسانی شباهت نداشت. نه کلمه‌ای در آن بود، نه نامی، نه حتی اندوهی که بتوان معنایش را فهمید. چیزی بود میان زاری و اعتراض، مانند صدای کسی که سال‌ها در جایی بسته مانده و اکنون فهمیده است در باز شده.چند نفر به طرف زن رفتند.رحیم ناگهان فریاد زد: «نرید طرفش!»صدایش آن‌قدر بلند بود که همه برگشتند.مأمور امنیتی به سوی او رفت.«آقا رحیم، چی شده؟»رحیم به زن اشاره کرد، اما وقتی دیگران به آن سمت نگاه کردند، کسی آنجا نبود.فقط درختان خیس بودند و شاخه‌هایی که زیر وزن باران خم شده بودند.آرشام با خشم گفت: «این چه وضعیه؟ چرا هر کسی رو راه می‌دین داخل؟»مأمور امنیتی پاسخ داد: «قربان، کسی وارد نشده. تمام ورودی‌ها کنترل شده.»«پس اون زن کی بود؟»مرد چیزی نگفت.آرشام به رحیم نزدیک شد. خدمتکار هنوز به نقطه‌ای خیره مانده بود که زن در آن ایستاده بود. لب‌هایش حرکت می‌کردند، اما صدایی از آن‌ها بیرون نمی‌آمد.«رحیم.»مرد پلک زد.«بله، آقازاده؟»«اون زن رو می‌شناختی؟»رحیم به صورت آرشام نگاه کرد. در چشمان پیرش چیزی بود که پسر مه‌لقا را به یاد روزهای کودکی انداخت؛ روزهایی که گاهی در نیمه‌شب، وقتی از اتاقش بیرون می‌آمد، رحیم را در راهرو می‌دید که به در بستهٔ انتهای عمارت نگاه می‌کرد.همان نگاه.همان وحشت.رحیم آهسته گفت: «بعضی صداها رو نباید دنبال کرد، آقازاده.»آرشام اخم کرد.«من ازت سؤال کردم.»«جوابش رو نمی‌دونم.»«دروغ نگو.»رحیم سرش را پایین انداخت.«خدا بیامرزه خانم رو.»این بار آرشام چیزی نگفت. به قبر برگشت. کارگران آخرین مشت‌های خاک را روی تابوت ریختند و یکی از خویشاوندان دور خانواده دعا خواند. مراسم به پایان رسید، مهمانان تسلیت گفتند و به سوی خودروهایشان رفتند.اما سهراب همچنان کنار قبر ایستاده بود.وقتی همه دور شدند، خم شد و از میان گل‌ها چیزی برداشت: یک مهرهٔ کوچک چوبی، سیاه و صیقلی، با سوراخی در میان آن. آن را در مشت گرفت و چند لحظه به آن خیره ماند.بعد به‌آرامی گفت: «پس هنوز اینجایی.»عمارت مهرآیین در فاصله‌ای نه‌چندان دور از گورستان قرار داشت؛ ساختمانی بزرگ با نمای سنگی روشن، پنجره‌های بلند و دو بال شرقی و غربی که در طول چند نسل به آن افزوده شده بودند. درختان کهنسال باغ، مسیر ورودی را پوشانده بودند و فوارهٔ وسط حیاط زیر باران خاموش مانده بود.خانواده در این خانه زندگی نمی‌کردند؛ دست‌کم نه به معنای معمول کلمه. آرشام بیشتر اوقات در آپارتمان شخصی‌اش در تهران بود، ناهید در خانه‌ای دیگر زندگی می‌کرد و سهراب سال‌ها پیش به ویلایی در اطراف شهر نقل مکان کرده بود. بااین‌حال، عمارت همچنان قلب امپراتوری مهرآیین به شمار می‌رفت. اسناد اصلی، بخشی از مجموعهٔ هنری خاندان و دفاتر قدیمی شرکت‌ها در آن نگهداری می‌شدند.و حالا، با مرگ مه‌لقا، قرار بود دربارهٔ آیندهٔ همهٔ آن‌ها تصمیم گرفته شود.در تالار اصلی، خدمتکاران برای مهمانان چای و قهوه آماده می‌کردند. صدای آرام گفت‌وگوها میان دیوارهای بلند می‌پیچید. بر دیوار روبه‌روی پلکان، پرترهٔ بزرگی از پدر خانواده، جلال مهرآیین، آویخته شده بود؛ مردی با صورتی کشیده، چشمانی نافذ و لبخندی که بیشتر به اخطار شباهت داشت تا خوش‌آمدگویی.جلال دوازده سال پیش مرده بود.در تمام این دوازده سال، مه‌لقا هیچ‌گاه پرترهٔ او را از دیوار پایین نیاورده بود.آرشام کت خیسش را به خدمتکار داد و پرسید: «وکیل رسیده؟»رحیم که در انتهای تالار ایستاده بود، گفت: «بله، آقازاده. در اتاق مطالعه منتظر شماست.»«تنهاست؟»«بله.»آرشام نگاهی به ساعتش انداخت. «ناهید و سهراب رو خبر کن. ده دقیقهٔ دیگه می‌ریم بالا.»رحیم سر خم کرد، اما پیش از رفتن مکث کرد.«آقازاده...»آرشام با بی‌حوصلگی گفت: «چیه؟»«خانم وصیت کرده بودن بعد از مراسم، درِ اتاق شرقی بسته بمونه.»آرشام لحظه‌ای به او خیره شد.«اتاق شرقی؟»«بله.»«اون اتاق که سال‌هاست قفله. اصلاً کسی بهش کاری نداره.»رحیم نگاهش را پایین انداخت.«بله، آقازاده.»«پس چرا الان اینو می‌گی؟»پیرمرد جوابی نداد.آرشام خواست سؤال دیگری بپرسد، اما در همان لحظه تلفن همراهش زنگ خورد. یکی از مدیران ارشد شرکت بود که دربارهٔ وضعیت بازار و خبر درگذشت مادر سؤال می‌کرد. آرشام تماس را پاسخ داد و به طرف پنجره رفت.وقتی برگشت، رحیم رفته بود.ناهید و سهراب چند دقیقه بعد وارد تالار شدند. ناهید لباسش را عوض کرده بود و موهایش را پشت سر جمع کرده بود. سهراب هنوز همان کت تیرهٔ مراسم را به تن داشت و مهرهٔ چوبی را در جیبش گذاشته بود.ناهید گفت: «وکیل چی می‌خواد؟»آرشام پاسخ داد: «وصیت‌نامه رو بخونه. بعدش هم باید تکلیف شرکت‌ها مشخص بشه.»سهراب به پرترهٔ پدرشان نگاه کرد.«بابا هم وصیت‌نامه داشت؟»آرشام گفت: «معلومه که داشت.»«پس چرا هیچ‌وقت نخوندیمش؟»ناهید با تندی گفت: «چون همه‌چیزش از قبل مشخص شده بود. این سؤال‌ها چه ربطی به امروز داره؟»سهراب شانه بالا انداخت.«هیچی. فقط یادم افتاد.»آرشام به او خیره شد. از زمان کودکی، سهراب عادت داشت چیزهایی را به یاد بیاورد که بقیه ترجیح می‌دادند فراموش کنند. گاهی دربارهٔ اتاق‌هایی حرف می‌زد که در خانه وجود نداشتند؛ گاهی از مهمانی‌هایی می‌گفت که هیچ‌کس دیگر به خاطر نمی‌آورد. پدرشان این حرف‌ها را جدی نمی‌گرفت و مادرشان هر بار موضوع را عوض می‌کرد.اما امروز، در گورستان، سهراب گفته بود صدای شیون را قبلاً هم شنیده است.آرشام تصمیم گرفت بعداً درباره‌اش با او حرف بزند.سه خواهر و برادر از پلکان بالا رفتند و به اتاق مطالعه رسیدند.وکیل خانواده، دکتر فرهاد رستگار، مردی شصت‌وچندساله با موهای سفید و عینک باریک، پشت میز بزرگ چوب گردو نشسته بود. پرونده‌ای چرمی مقابلش قرار داشت و کنار آن، یک پاکت کرم‌رنگ با مهر مومی سیاه دیده می‌شد.او از جا برخاست.«تسلیت می‌گم. مادرتون برای من فقط یک موکل نبود. بیش از سی سال با ایشون کار کردم.»آرشام دست داد.«ممنون، دکتر. بهتره شروع کنیم. امروز همه خسته‌ایم.»رستگار به صندلی‌ها اشاره کرد. سه فرزند نشستند. وکیل پرونده را باز کرد، چند صفحه را مرتب کرد و عینکش را بالا برد.«خانم مهرآیین وصیت‌نامهٔ نهایی‌شون رو حدود شش ماه پیش تنظیم کردن. اسناد قانونی و گواهی‌های لازم هم تکمیل شده. پیش از ورود به جزئیات دارایی‌ها، باید عرض کنم که ایشون دربارهٔ نحوهٔ تقسیم اموال تأکیدهای مشخصی داشتن.»آرشام گفت: «ما سه نفر دربارهٔ سهم‌ها توافق می‌کنیم. اگر لازم باشه، شرکت‌ها رو هم طبق نظر هیئت‌مدیره تقسیم می‌کنیم.»رستگار سرش را تکان داد.«متأسفانه موضوع به این سادگی نیست.»ناهید به جلو خم شد.«منظورتون چیه؟»وکیل صفحه‌ای را بیرون آورد و شروع به خواندن کرد. ابتدا از املاک، سهام و دارایی‌های مالی گفت. سهم‌هایی مشخص برای بنیاد خیریه، چند مؤسسهٔ درمانی و مجموعه‌ای از کارکنان قدیمی خاندان در نظر گرفته شده بود. سپس به بخش مربوط به سه فرزند رسید.همه‌چیز عادی به نظر می‌رسید.تا اینکه رستگار صفحهٔ بعد را ورق زد.مکث کرد.دوباره به متن نگاه کرد، گویی امیدوار بود چیزی که می‌دید با خواندن دوباره تغییر کند.آرشام گفت: «مشکلی هست؟»وکیل پاسخ نداد. دستش را داخل پوشه برد و سند دیگری بیرون آورد.«یک بند دیگه هم وجود داره.»سهراب از روی صندلی بلند شد.«چه بندی؟»رستگار نفس عمیقی کشید.«خانم مهرآیین برای فرزند چهارم خودشون هم سهمی از دارایی‌ها در نظر گرفتن.»چند ثانیه سکوت برقرار شد.بعد ناهید خندید؛ خنده‌ای کوتاه و عصبی.«ببخشید؟»وکیل سرش را پایین انداخت.«فرزند چهارم.»آرشام با صدایی آهسته گفت: «مادر ما سه تا بچه داشت.»«طبق اسناد موجود، ایشون چهار فرزند داشتن.»«من خودم شناسنامهٔ مادرم رو دیدم. تمام اسناد خانوادگی دست منه. این اشتباهه.»رستگار پاکت کرم‌رنگ را به سمت او سراند.«من هم در ابتدا همین تصور رو داشتم. برای همین، پیش از جلسه، اسناد رو دوباره بررسی کردم. این پاکت رو هم خانم مهرآیین شخصاً به من سپردن. دستورشون این بود که فقط پس از خاک‌سپاری، در حضور هر سه فرزندشون باز بشه.»ناهید به پاکت نگاه کرد. مهر مومی سیاه آن هیچ نشانی نداشت؛ نه نامی، نه نشانی خانوادگی، نه حتی امضایی.«بازش کنید.»وکیل مهر را شکست و نامه را بیرون آورد. کاغذ زردرنگ بود و خطی لرزان، اما خوانا داشت. رستگار چند سطر را بی‌صدا خواند. رنگ صورتش تغییر کرد.آرشام با عصبانیت گفت: «دکتر، لطفاً.»وکیل سرش را بلند کرد.«متن نامه خطاب به شما سه نفره.»بعد شروع به خواندن کرد:«برای آرشام، ناهید و سهراب.اگر این نامه به دست شما رسیده، یعنی من دیگر زنده نیستم و چیزی که بیش از شصت سال برای پنهان کردنش تلاش کردم، دیگر در اختیار من نیست.پیش از آنکه دربارهٔ فرزند چهارمم قضاوت کنید، یک چیز را بدانید: او پس از مرگ من به این خانواده وارد نمی‌شود. او پیش از تولد شما در این خانه بوده است.شما سه نفر تنها فرزندانی نیستید که من به دنیا آورده‌ام.اما تنها شما هستید که اجازه داشتید فراموش کنید.»رستگار مکث کرد. صدای باران به پنجره می‌خورد و از پشت دیوارها صدای دور موتور یکی از خودروها می‌آمد.ناهید به‌آرامی گفت: «ادامه بدید.»وکیل نگاهش را به سطر بعدی دوخت.«من از شما نمی‌خواهم او را دوست داشته باشید. نمی‌خواهم او را ببخشید یا حتی باورش کنید. فقط از شما می‌خواهم پیش از آنکه تصمیم بگیرید با او چه کنید، از پدرتان بپرسید چرا در تمام این سال‌ها اجازه دادید تصور کنید سه فرزند بیشتر ندارد.و اگر هنوز فکر می‌کنید جلال مهرآیین مردی بود که از هیچ حقیقتی نمی‌ترسید، از رحیم بخواهید درِ اتاق شرقی را باز کند.اما هرگز، به هیچ قیمتی، از کسی که پشت آن در است نپرسید چند سال دارد.»نامه در دست وکیل لرزید.هیچ‌کس حرفی نمی‌زد.در همان لحظه، از انتهای راهرو صدای سه ضربه به در چوبی شنیده شد.تق.تق.تق.هر سه نفر برگشتند.در اتاق مطالعه بسته بود.رستگار آهسته نامه را روی میز گذاشت.ناهید از جا بلند شد، اما آرشام دستش را گرفت.«صبر کن.»ضربه‌ها تکرار نشدند.چند ثانیه گذشت.بعد صدای مردی از پشت در آمد؛ آرام، مؤدب و به‌طرز عجیبی نزدیک.«مادر گفته بود بعد از رفتنش، بالاخره اجازه می‌دید بیام داخل.»آرشام دست خواهرش را رها کرد.در باز شد.راهرو خالی بود.اما روی فرش، درست مقابل آستانهٔ اتاق مطالعه، چهار ردپای خیس دیده می‌شد که از انتهای تاریک راهرو آمده بودند و مقابل در پایان می‌یافتند.سه خواهر و برادر به ردپاها خیره ماندند.از پایین عمارت، از جایی در نزدیکی اتاق شرقی، صدای زنی بلند شد که با تمام وجود شیون می‌کرد.و این بار، هیچ‌کس نتوانست وانمود کند که آن را نشنیده است.Ards2Ards2Sat, 24 Oct 2026 18:33:31 +0330https://virgool.ir/@m_ards/بهشت-ساعت4-صبح18-ysdct1liiyga| بخارست، رومانیساعت یک و چهل دقیقهٔ بامداد بود و آدریان مارین برای سومین بار عاشق شده بود.دختر موطلایی، برخلاف دو دختر قبلی، اسمش را به او گفته بود. آدریان حتی اسم را به خاطر داشت: الکساندرا. یا آندریا. چیزی شبیه این دو. مسئله این نبود که اسمش را فراموش کرده بود؛ مسئله این بود که در آن لحظه، اسم اهمیت چندانی نداشت. دختر دستش را دور گردن او انداخته بود، لب‌هایش نزدیک گوشش حرکت می‌کردند و آدریان از میان موسیقی سنگین، فقط خنده‌اش را می‌شنید.دختر گفت: «تو همیشه این‌قدر خوشحالی؟»آدریان لبخند زد.گفت: «نه. امشب استثنائاً دارم نقش خودمو خوب بازی می‌کنم.»دختر خندید و او را محکم‌تر به خودش نزدیک کرد.آدریان از این پاسخ راضی بود. در بیست‌وسه‌سالگی، تازه کشف کرده بود که آدم می‌تواند با گفتن حقیقتی کوچک، دروغی بزرگ را باورپذیر کند.باشگاه زیرزمینی «بهشت» در طبقهٔ منفی دو ساختمانی قدیمی در مرکز بخارست قرار داشت. نامش را صاحب باشگاه انتخاب کرده بود؛ مردی چاق با دندان‌های سفید و کت‌های گران‌قیمت که احتمالاً بهشت را فقط از روی صورت‌حساب‌هایش می‌شناخت. ورودی باشگاه شبیه دهان یک حیوان فلزی بود. آدم‌ها از پله‌های باریک پایین می‌رفتند و در انتهای مسیر، خودشان را به دست نور و موسیقی می‌سپردند.آن شب، همه‌چیز به طرز حیرت‌آوری زیبا بود.نورهای صورتی روی صورت‌ها می‌لغزیدند. دود مصنوعی از میان پاهای رقصندگان عبور می‌کرد. دی‌جی پشت دستگاهش ایستاده بود و با تمرکز جراحی، ضربان قلب جمعیت را بالا و پایین می‌برد. روی نمایشگر عظیمی بالای سرش، تصاویری از اقیانوس، کهکشان‌ها، صورت زنان و گل‌هایی نمایش داده می‌شد که پیش از شکفتن منفجر می‌شدند.آدریان احساس می‌کرد درون یک رؤیای گران‌قیمت قرار گرفته است؛ رؤیایی که هزینهٔ ورودش را پرداخته بود و حالا می‌توانست هرقدر دلش خواست در آن بماند.در اطرافش، آدم‌ها یکدیگر را می‌بوسیدند، فریاد می‌زدند، می‌خندیدند و با حرکاتی اغراق‌آمیز دست‌هایشان را بالا می‌بردند. مردی با کت سفید روی مبل ایستاده بود و برای جمعیتی که نمی‌شناخت، سخنرانی می‌کرد. دو دختر با چشمان بسته کنار هم می‌رقصیدند. پسری لاغر با پیراهنی نیمه‌باز، هر بار که نور به صورتش می‌خورد، لبخند تازه‌ای پیدا می‌کرد.همه زیبا بودند.حتی کسانی که زیبا نبودند، آن شب به زیبایی نزدیک شده بودند.آدریان به این فکر کرد که شاید زندگی واقعی همین باشد؛ نه آن آپارتمان کوچک، نه دانشگاهی که دیگر به آن نمی‌رفت، نه پیام‌های مادرش که هر هفته می‌پرسید چه زمانی برای شام به خانه می‌آید. شاید زندگی همین چند ساعت بود که در آن هیچ‌کس از آدم نمی‌پرسید چه کرده، چه خواهد کرد یا چرا هنوز چیزی نشده است.در اینجا، کافی بود حضور داشته باشی.کافی بود بخندی.کافی بود وقتی موسیقی اوج می‌گرفت، دست‌هایت را بالا ببری و وانمود کنی که این شادی از جایی درون خودت می‌آید.آدریان نخستین بار سه ماه پیش به باشگاه آمده بود.آن روزها هنوز دانشجوی معماری بود و با هم‌خانه‌اش در آپارتمانی نزدیک دانشگاه زندگی می‌کرد. از صبح تا عصر در کلاس‌ها می‌نشست، عصرها برای پرداخت اجاره کارهای گرافیکی انجام می‌داد و شب‌ها به صفحهٔ لپ‌تاپ خیره می‌شد. زندگی‌اش قابل‌قبول بود؛ آن‌قدر قابل‌قبول که نمی‌توانست دلیل ناراحتی‌اش را برای کسی توضیح بدهد.پدرش رانندهٔ کامیون بود و بیشتر سال را در جاده می‌گذراند. وقتی آدریان کودک بود، پدرش را مردی می‌دانست که می‌تواند فاصله‌های ناممکن را طی کند. هر بار که از سفر برمی‌گشت، برایش شکلات می‌آورد و از شهرهایی حرف می‌زد که آدریان فقط نامشان را در کتاب‌های جغرافیا دیده بود.اما با بزرگ‌شدن آدریان، سفرهای پدرش معنای دیگری پیدا کرده بودند. پدر همیشه در حال رفتن بود؛ حتی وقتی در خانه حضور داشت، ذهنش در جاده‌ای دیگر حرکت می‌کرد.مادرش یک بار به آدریان گفته بود:«پدرت بلد نیست خوشحال باشه، ولی آدم بدی هم نیست.»آدریان پرسیده بود:«پس فرقشون چیه؟»مادر جوابی نداده بود.آدریان بعدها بارها به آن گفت‌وگو فکر کرده بود. به این احتمال که آدم بتواند تمام عمرش را بدون آنکه بد باشد، بدون آنکه فاجعه‌ای به بار بیاورد، بدون آنکه حتی متوجه شود، از زندگی خودش غایب بماند.شاید همین ترس بود که او را به باشگاه کشاند؛ ترس از اینکه یک روز، در چهل‌سالگی، پشت میزی بنشیند و بفهمد تمام کارهایی که انجام داده فقط برای این بوده‌اند که روز بعد دوباره از خواب بیدار شود.اولین شب، الکل نوشیده بود و تا نزدیک صبح رقصیده بود. روز بعد سردرد داشت و از صدای تلفن بیزار بود، اما وقتی عکس‌های آن شب را دید، احساس کرد چیزی را تجربه کرده که دیگران از آن محروم‌اند.بعد، شب دوم رسید.و بعد شب سوم.در شب چهارم، کسی به او ماده‌ای تعارف کرد که نامش را از قبل شنیده بود. آدریان از آن دسته آدم‌هایی نبود که خودش را بی‌احتیاط بداند. فکر می‌کرد دربارهٔ همه‌چیز به اندازهٔ کافی می‌داند؛ دربارهٔ خطر، دربارهٔ بدنش، دربارهٔ آدم‌هایی که به او نزدیک می‌شدند. تصور می‌کرد تفاوت میان او و کسانی که کنترل زندگی‌شان را از دست می‌دهند، در همین شناخت است.او نمی‌خواست فرار کند. دست‌کم این‌طور به خودش می‌گفت.می‌خواست تجربه کند.می‌خواست یک شب، برای چند ساعت، از محدودیت‌های همیشگی‌اش بیرون بیاید.و در آغاز، چنین به نظر می‌رسید که موفق شده است.موسیقی روشن‌تر شد. چهره‌ها صمیمی‌تر شدند. فاصله‌ها از میان رفتند. آدم‌هایی که چند دقیقه پیش غریبه بودند، طوری حرف می‌زدند که انگار سال‌ها یکدیگر را می‌شناختند. آدریان احساس می‌کرد شوخی‌هایش بهتر شده‌اند، بدنش آزادتر حرکت می‌کند و دیگر آن صدای همیشگی درون سرش وجود ندارد که مدام از او می‌پرسد آیا به‌اندازهٔ کافی خوب است.این مهم‌ترین بخش ماجرا بود.او دیگر از خودش خجالت نمی‌کشید.یا دست‌کم برای مدتی، نمی‌توانست خجالتش را احساس کند.«به چی فکر می‌کنی؟»الکساندرا بود؛ همان دختری که شاید آندریا نام داشت.آدریان سرش را تکان داد.«به هیچی.»دختر لبخند زد.«دروغ می‌گی.»«همه دروغ می‌گن.»«نه. بعضی‌ها فقط جواب نمی‌دن.»آدریان به صورت او نگاه کرد. دختر زیبا بود، اما زیبایی‌اش در آن نور متغیر، شکل ثابتی نداشت. گاهی جوان‌تر به نظر می‌رسید و گاهی خسته‌تر از آنچه سنش اجازه می‌داد. چشم‌هایش برق می‌زدند و لب‌هایش از خنده سرخ شده بودند.آدریان پرسید:«تو چرا اینجایی؟»دختر گفت:«برای اینکه تو اینجایی.»«من که تو رو نمی‌شناسم.»«چه بهتر.»بعد دست او را گرفت و از میان جمعیت عبور داد.آن‌ها به بخش خلوت‌تری از باشگاه رفتند؛ جایی که نورها کم‌جان‌تر بودند و صدای موسیقی به جای آنکه مستقیماً به گوش برسد، از دیوارها عبور می‌کرد. چند نفر روی مبل‌های چرمی نشسته بودند. مردی با پیراهن ابریشمی سرش را روی شانهٔ زنی گذاشته بود و زن بی‌حوصله به سقف نگاه می‌کرد. کنار آن‌ها، پسری با لبخندی ثابت به تلفنش خیره شده بود.دختر آدریان را به سمت خودش کشید و بوسید.بوسه طولانی شد. آدریان دستش را روی کمر او گذاشت و احساس کرد تمام صداهای اطرافشان عقب می‌روند. گرمای بدن دختر، عطرش و تماس انگشتانش با موهای او، همه‌چیز را به تجربه‌ای شدید و نزدیک تبدیل کرده بود.برای لحظه‌ای، هیچ فاصله‌ای میان آنچه می‌خواست و آنچه احساس می‌کرد وجود نداشت.دختر پیشانی‌اش را به پیشانی او تکیه داد.«تو خیلی تنهایی.»آدریان خندید.«این رو به همهٔ پسرهایی که می‌بوسی می‌گی؟»«فقط به اون‌هایی که موقع بوسیدن، چشم‌هاشون باز می‌مونه.»آدریان از او فاصله گرفت.«من چشم‌هام بسته بود.»«نه، عزیزم. داشتی به خودت نگاه می‌کردی.»جمله در ذهنش ماند؛ نه به این دلیل که معنایش را فهمیده بود، بلکه چون نمی‌دانست چرا از شنیدنش ناراحت شده است.دختر انگشتش را روی گونهٔ او کشید و گفت:«بیا برقصیم.»و دوباره به میان جمعیت رفتند.آدریان می‌رقصید. دختر می‌خندید. نورها از روی بدن‌هایشان می‌گذشتند و موسیقی، بی‌آنکه به کسی اجازهٔ فکرکردن بدهد، همه را به حرکت وامی‌داشت.بااین‌حال، از آن لحظه به بعد، آدریان متوجه چیزی شده بود که پیش‌تر نمی‌دید.آدم‌ها مرتب یکدیگر را لمس می‌کردند، اما به‌ندرت به هم نگاه می‌کردند.مردی زنی را در آغوش گرفته بود و هم‌زمان به دختری در آن سوی سالن چشم دوخته بود. دو دوست که لحظه‌ای پیش همدیگر را محکم بغل کرده بودند، حالا از هم فاصله گرفته و مشغول فیلم‌گرفتن از خودشان بودند. زنی با لباس نقره‌ای، درحالی‌که لبخند می‌زد، بارها صفحهٔ تلفنش را روشن می‌کرد تا ببیند کسی عکسش را پسندیده است یا نه.آدریان ناگهان احساس کرد همه در حال اجرای نقشی هستند.اما این فکر دوام نیاورد.موسیقی تغییر کرد و جمعیت فریاد کشید.او هم فریاد زد.ساعت سه و بیست دقیقه، آدریان دیگر نمی‌توانست تشخیص دهد چند بار نوشیده است.لیوان‌ها یکی پس از دیگری عوض شده بودند و هر بار که کسی از او می‌پرسید چه می‌خواهد، جوابش را پیش از فکرکردن می‌داد. الکل به او احساس سبکی می‌داد، اما آن سبکی با چیزی شبیه تهوع درهم آمیخته بود. بدنش گرم بود و دهانش خشک. قلبش تند می‌زد و نورهای باشگاه گاهی بیش از اندازه درخشان می‌شدند.او این نشانه‌ها را نادیده گرفت.در ذهنش، هنوز همان پسر موفقی بود که می‌توانست هر زمان اراده کند، به خانه برگردد.الکساندرا را دیگر نمی‌دید.به جایش با دختری مو قرمز صحبت می‌کرد که اسمش را نگفت. دختر از کارش حرف زد، از شهری که در آن بزرگ شده بود و از مردی که چند هفته پیش ترکش کرده بود. آدریان به حرف‌هایش گوش می‌داد، سر تکان می‌داد و گاهی چیزی می‌گفت که باعث خندهٔ دختر می‌شد.برای مدتی، خودش را مردی مهربان و فهمیده تصور کرد.بعد دختر گفت:«تو واقعاً به حرف‌هام گوش می‌دی؟»آدریان گفت:«معلومه.»دختر پرسید:«پس اسم من چیه؟»او مکث کرد.دختر خندید، اما خنده‌اش این بار اندکی تلخ بود.«اشکالی نداره. منم اسم تو رو نمی‌دونم.»آدریان خواست پاسخ بدهد، اما دختر به جمعیت برگشت و در میان آدم‌ها ناپدید شد.او همان‌جا ایستاد.موسیقی بلندتر شد.در نمایشگر بالای سرش، اقیانوسی آبی پدیدار شد که موج‌هایش از وسط سالن عبور می‌کردند. آدریان احساس کرد کف زمین زیر پایش حرکت می‌کند. آدم‌ها شبیه ماهی‌هایی شده بودند که در آبی مصنوعی شنا می‌کردند؛ دهان‌های باز، چشم‌های درخشان و بدن‌هایی که با ضربان موسیقی جلو می‌رفتند.برای لحظه‌ای، از این تصویر لذت برد.بعد ناگهان فهمید که نمی‌تواند صورت رادو را در ذهنش به یاد بیاورد.رادو دوست قدیمی‌اش بود؛ همان کسی که آن شب او را به باشگاه آورده بود. آدریان می‌دانست دوستش کجاست. چند دقیقه پیش او را دیده بود که با دو نفر صحبت می‌کرد. می‌دانست موهای روشن دارد، خنده‌اش بلند است و همیشه هنگام حرف‌زدن دست‌هایش را حرکت می‌دهد.اما صورتش، وقتی می‌خواست آن را در ذهن تصور کند، محو می‌شد.آدریان چشم‌هایش را بست و دوباره تلاش کرد.هیچ‌چیز.با خودش گفت خسته شده است.به طرف بار رفت، اما پیش از رسیدن، صدای مردی را شنید که نامش را صدا می‌زد.برگشت.پدرش آنجا ایستاده بود.نه در لباس کار، نه با دست‌های خاک‌آلود و نه با آن چهرهٔ خسته‌ای که از کودکی می‌شناخت. کت خاکستری پوشیده بود و مثل مردی که برای مراسمی رسمی آماده شده باشد، صاف و بی‌حرکت ایستاده بود.آدریان پلک زد.پدرش هنوز آنجا بود.«بابا؟»مرد چیزی نگفت.موسیقی ادامه داشت. آدم‌ها می‌رقصیدند. کسی از کنار پدرش گذشت و بدون برخورد با او ناپدید شد.آدریان به سمتش رفت.«تو اینجا چی کار می‌کنی؟»پدرش نگاهش کرد.«تو اینجا چی کار می‌کنی؟»صدایش دقیقاً همان صدا بود؛ آرام، خسته و بدون کوچک‌ترین نشانه‌ای از تعجب.آدریان گفت:«دارم خوش می‌گذرونم.»پدرش به اطراف نگاه کرد.«واقعاً؟»آدریان خواست بخندد، اما نتوانست.«آره.»پدرش گفت:«پس چرا این‌قدر می‌خوای یکی ببینه که خوش می‌گذرونی؟»آدریان عقب رفت.مرد ادامه داد:«تو حتی وقتی بچه بودی، اگه زمین می‌خوردی، اول به من نگاه می‌کردی ببینی دیدم یا نه. اگه دیده بودم، گریه می‌کردی. اگه ندیده بودم، بلند می‌شدی و می‌گفتی چیزی نشده.»«خفه شو.»«هنوزم همونی.»«خفه شو!»چند نفر به سمت او برگشتند.پدرش دیگر آنجا نبود.جایش مردی جوان ایستاده بود که پیراهنی براق پوشیده بود و با تعجب به آدریان نگاه می‌کرد.«حالت خوبه؟»آدریان به او خیره شد.«پدرم رو ندیدی؟»مرد نگاهی به اطراف انداخت.«کدوم پدر؟»آدریان چیزی نگفت.مرد دستش را روی بازوی او گذاشت.«بشین یه کم. رنگت پریده.»آدریان دستش را پس کشید و از میان جمعیت به طرف سرویس بهداشتی رفت.در راه، موسیقی همچنان او را دنبال می‌کرد. ضرب‌ها در سینه‌اش می‌کوبیدند و چهره‌ها با سرعتی نامعقول تغییر می‌کردند. هرکس به او نگاه می‌کرد، انگار برای لحظه‌ای کسی دیگر می‌شد؛ مادرش، استاد دانشگاه، دوست دوران مدرسه یا خودش در سن دوازده‌سالگی.در آینهٔ سرویس بهداشتی، صورتش عادی بود.این بار هیچ چهرهٔ غریبه‌ای وجود نداشت.فقط پسری بیست‌وسه‌ساله بود که به لبهٔ روشویی چنگ زده بود و تلاش می‌کرد نفسش را منظم کند.آب سرد به صورتش زد.چند دقیقه گذشت.وقتی سرش را بالا آورد، مردی کنار در ایستاده بود.رادو بود.«آدریان، لعنتی، کجا بودی؟»آدریان به او نگاه کرد و این بار صورتش را شناخت.همین شناخت ساده، چنان آسودگی عجیبی به او داد که نزدیک بود گریه کند.رادو گفت:«باید بریم.»«چرا؟»«چون حالت خوب نیست.»آدریان خواست اعتراض کند، اما ناگهان معده‌اش منقبض شد. دستش را جلوی دهانش گرفت و خم شد.رادو او را نگه داشت.«آروم. به من نگاه کن.»آدریان نگاهش کرد.«من خوبم.»رادو چیزی نگفت.و همین سکوت، بیشتر از هر جمله‌ای او را ترساند.بیرون باشگاه، هوا هنوز تاریک بود.خیابان تقریباً خالی بود و چراغ‌های زرد روی آسفالت کشیده شده بودند. آدریان روی جدول نشسته بود و سرش را میان دست‌هایش گرفته بود. رادو کنار او ایستاده بود و با تلفنش صحبت می‌کرد.آدریان به پنجره‌های ساختمان‌های اطراف نگاه کرد.در یکی از آن‌ها، زنی پرده را کنار زد و به خیابان خیره شد. در پنجره‌ای دیگر، مردی با لباس خانه مشغول سیگارکشیدن بود. زندگی در پشت شیشه‌ها جریان داشت؛ آدم‌هایی که احتمالاً خوابشان می‌آمد، کسانی که برای صبحانه برنامه می‌ریختند و خانواده‌هایی که در چند ساعت دیگر بیدار می‌شدند و روز معمولی دیگری را آغاز می‌کردند.آدریان حس کرد آن‌ها از دنیای دیگری هستند.دنیایی که در آن، آدم‌ها برای اینکه صبح بتوانند از تخت بیرون بیایند، مجبور نبودند شب قبل چیزی را از خودشان بدزدند.رادو تماسش را تمام کرد و کنارش نشست.«ماشین میاد دنبالمون. می‌ریم بیمارستان.»آدریان سرش را بالا آورد.«لازم نیست.»«بحث نکن.»«فقط خسته‌ام.»رادو به او نگاه کرد.«تو از اول شب داشتی می‌گفتی حالت خوبه.»آدریان لبخند کمرنگی زد.«خب، شاید می‌خواستم باور کنم.»رادو چیزی نگفت.آدریان ادامه داد:«می‌دونی بدترین قسمت ماجرا چیه؟»«چی؟»«اینکه چند ساعت پیش واقعاً خوشحال بودم.»رادو نگاهش کرد.آدریان به نورهای باشگاه خیره شد که از پشت شیشه‌های کوچک زیرزمین دیده می‌شدند.«نه اینکه وانمود کنم. واقعاً حس می‌کردم همه‌چیز خوبه. انگار بالاخره یه چیزی درست شده بود. انگار منم می‌تونستم یکی از اون آدم‌هایی باشم که وقتی می‌خندن، لازم نیست به خودشون ثابت کنن دلیل دارن.»مکث کرد.«بعد یه‌دفعه همه‌چیز برگشت. حتی بدتر از قبل.»رادو دست‌هایش را به هم مالید.«فکر کنم باید یه مدت نیای اینجا.»آدریان خندید؛ خنده‌ای کوتاه و بی‌جان.«تو فکر می‌کنی مشکل اینجاست؟»رادو جواب نداد.آدریان به او نگاه کرد.«اگه فردا برگردم خونه، اگه دیگه هیچ‌وقت پامو اینجا نذارم، فکر می‌کنی اون چیزی که توی سرمه، خودش می‌ره؟»رادو گفت:«نمی‌دونم.»آدریان سرش را پایین انداخت.«منم نمی‌دونم.»برای مدتی، هیچ‌کدام حرف نزدند.از داخل باشگاه، موسیقی تازه‌ای شروع شد. صدای جمعیت بالا رفت و کسی فریاد زد. انگار چند متر آن‌طرف‌تر، هیچ اتفاقی نیفتاده بود.رادو گفت:«می‌دونی، منم بعضی شب‌ها نمی‌خوام برگردم خونه.»آدریان نگاهش کرد.«چرا؟»رادو شانه بالا انداخت.«چون اونجا کسی نیست که منتظرم باشه.»بعد، انگار از گفتن این جمله پشیمان شده باشد، بلند شد و به خیابان نگاه کرد.آدریان چیزی نگفت.برای اولین بار در آن شب، احساس کرد لازم نیست برای درک‌شدن، چیزی مصرف کند یا صدایش را بالاتر ببرد. کافی بود کنار کسی بنشیند که او هم، به شیوهٔ خودش، از بازگشت به خانه می‌ترسید.ماشین رسید.آن‌ها سوار شدند و بخارست آرام‌آرام از پشت شیشه عقب رفت.چند هفته بعد، آدریان به باشگاه برنگشت.این به معنای آن نبود که همه‌چیز ناگهان درست شده بود. بعضی شب‌ها هنوز همان کشش را احساس می‌کرد؛ میل به شنیدن موسیقی، به فراموش‌کردن ساعت، به قرارگرفتن میان آدم‌هایی که هیچ‌کدام از گذشته‌اش خبر نداشتند. گاهی حتی در خیابان، با شنیدن صدای موسیقی از پنجرهٔ یک ماشین، بدنش پیش از ذهنش واکنش نشان می‌داد.او از این واکنش‌ها شرم داشت.ابتدا سعی کرد به‌تنهایی از پسشان بربیاید. به خودش قول داد که دیگر هرگز آن شب را تکرار نکند. بعد فهمید قول‌دادن به خودش، وقتی تنهاست، آسان‌تر از عمل‌کردن به آن است.سرانجام با مشاور مرکز دانشگاه تماس گرفت. در نخستین جلسه، بیشتر وقت را صرف توضیح‌دادن این موضوع کرد که آدم ضعیفی نیست و زندگی‌اش هم آن‌قدرها خراب نشده است.مشاور به حرف‌هایش گوش داد و پرسید:«اگر قرار نباشه ثابت کنی قوی هستی، دوست داری دربارهٔ چی حرف بزنی؟»آدریان مدت زیادی ساکت ماند.بعد گفت:«نمی‌دونم چرا وقتی حالم خوبه، می‌ترسم که تموم بشه.»آن روز، برای نخستین بار، دربارهٔ پدرش حرف زد. دربارهٔ دانشگاه، دربارهٔ احساس بی‌استعدادی‌اش و دربارهٔ اینکه چطور هر بار وارد جمعی می‌شود، پیش از آنکه کسی او را قضاوت کند، خودش شروع به قضاوت‌کردن خودش می‌کند.هیچ‌چیز با یک جلسه حل نشد.اما دست‌کم مسئله دیگر یک اتاق تاریک نبود که مجبور باشد به‌تنهایی در آن قدم بزند.یک عصر، مادرش تماس گرفت و پرسید آیا برای شام به خانه می‌آید.آدریان گفت:«آره، میام.»وقتی به خانه رسید، پدرش پشت میز نشسته بود و روزنامه می‌خواند. موهایش سفیدتر شده بودند و عینکش را پایین‌تر از حد معمول روی بینی گذاشته بود.مادر از آشپزخانه گفت:«دستاتو بشور، غذا حاضره.»آدریان به پدرش نگاه کرد.مرد روزنامه را پایین آورد.«دانشگاه چه خبر؟»آدریان می‌توانست مثل همیشه بگوید همه‌چیز خوب است. می‌توانست دربارهٔ پروژه‌ها حرف بزند و موضوع را عوض کند.اما گفت:«یه مدته حالم خوب نیست.»پدرش روزنامه را تا کرد.«چرا؟»آدریان به دست‌های خودش نگاه کرد.«نمی‌دونم. فکر می‌کنم خیلی وقته دارم سعی می‌کنم وانمود کنم همه‌چیز تحت کنترلمه.»پدرش ساکت ماند.آدریان انتظار داشت نصیحتی بشنود، جمله‌ای دربارهٔ مسئولیت یا سخت‌کوشی. اما پدر فقط پرسید:«می‌خوای درباره‌ش حرف بزنی؟»آدریان سرش را بالا آورد.این ساده‌ترین پرسشی بود که پدرش می‌توانست بپرسد.و بااین‌حال، سال‌ها طول کشیده بود تا آن را بشنود.«آره.»پدر روزنامه را کنار گذاشت.«باشه. بگو.»آدریان شروع کرد به حرف‌زدن.بیرون، شهر به حرکت همیشگی‌اش ادامه می‌داد. اتوبوس‌ها از ایستگاه می‌گذشتند، پنجره‌ها روشن می‌شدند و آدم‌ها به خانه‌هایشان برمی‌گشتند. در جایی از بخارست، زیرزمینی با نام بهشت هنوز پر از نور و موسیقی بود و جمعیتی در آن می‌رقصیدند که شاید هرکدام برای چند ساعت، چیزی شبیه رهایی را تجربه می‌کردند.آدریان نمی‌دانست چند نفر از آن‌ها فردا صبح از خودشان خواهند پرسید چرا با وجود آن همه خنده، احساس پوچی می‌کنند.نمی‌دانست چند نفر دوباره برمی‌گردند.فقط می‌دانست شادی آن شب دروغ نبود؛ دست‌کم نه به‌طور کامل.خنده‌ها واقعی بودند. بوسه‌ها واقعی بودند. موسیقی واقعاً بدن‌ها را به حرکت درمی‌آورد و برای چند ساعت، آدم‌ها می‌توانستند دردهایشان را دورتر احساس کنند.دروغ از جایی شروع می‌شد که آدم تصور می‌کرد برای تکرار آن چند ساعت، باید هر بار بخش بیشتری از خودش را جا بگذارد.و شاید غم‌انگیزترین چیز دربارهٔ بهشت پلاستیکی همین بود:هیچ‌کس مجبور نبود در آن خوشحال باشد.فقط کافی بود تا وقتی موسیقی قطع نشده، وانمود کند هنوز می‌تواند خوشحال بماند.آدریان سرش را پایین انداخت و به حرف‌زدن ادامه داد.برای نخستین بار در مدت‌ها، لازم نبود لبخند بزند تا کسی باور کند حالش خوب است.و برای نخستین بار، سکوت میان دو نفر به معنای تنهایی نبود.Ards2Ards2Wed, 21 Oct 2026 22:38:16 +0330https://virgool.ir/@m_ards/دلتنگی-های-ards-csg1lcijhvuiآوش جانم...گاهی آدم دلش برای کسی تنگ می‌شود که می‌داند کجاست، می‌داند حالش چطور است، می‌داند چه می‌کند و حتی شاید از شادی‌ها و غصه‌های روزمره‌اش هم باخبر باشد؛ اما با تمام این دانستن‌ها، باز هم چیزی در دلش آرام نمی‌گیرد. چون دانستن، جای دیدن را نمی‌گیرد؛ شنیدن خبرهای خوب، جای شنیدن صدای خنده را پر نمی‌کند و هیچ تصویری، هرقدر هم زیبا، نمی‌تواند جای حضور کسی را بگیرد که دوستش داری.من از حال تو بی‌خبر نیستم، پسرم. می‌دانم که زندگی‌ات جریان دارد، می‌دانم روزهایت یکی پس از دیگری می‌گذرند و تو در میان اتفاقات، انتخاب‌ها، خوشحالی‌ها و دشواری‌های خودت راهت را پیدا می‌کنی. اما میان من و تو فاصله‌ای هست که با دانستن از بین نمی‌رود؛ فاصله‌ای که نه با تماس تلفنی کوتاه‌تر می‌شود، نه با دیدن عکسی از لبخندت و نه حتی با شنیدن صدایت.این فاصله را باید با حضور پُر کرد؛ با نشستن روبه‌روی هم، با نگاه‌کردن به چشم‌های یکدیگر، با حرف‌زدن درباره چیزهایی که شاید هیچ اهمیت خاصی نداشته باشند، اما وقتی میان دو آدم عزیز ردوبدل می‌شوند، به بخشی از زندگی تبدیل می‌شوند.دلتنگی من برای تو، آوش، از جنس بی‌خبری نیست؛ از جنس نداشتن است. نداشتن لحظه‌هایی که می‌توانستیم کنار هم باشیم و نیستیم. از جنس روزهایی است که می‌گذرند و من می‌دانم تو هم در همین دنیا، در همین زمان، مشغول زندگی‌کردنی؛ اما نمی‌توانم هر وقت دلم خواست کنارت بنشینم، دستم را روی شانه‌ات بگذارم و از تو بپرسم: «پسرم، امروزت چطور گذشت؟»شاید همین سادگی، دردناک‌ترین قسمت ماجرا باشد. اینکه برای انجام کارهایی که باید طبیعی‌ترین بخش رابطه یک پدر و پسر باشند، فاصله‌ای میان ما ایستاده است.آدم تا وقتی چیزی را در اختیار دارد، کمتر به ارزش لحظه‌های ساده‌اش فکر می‌کند. تصور می‌کند همیشه فرصت هست؛ همیشه می‌شود کنار هم نشست، حرف زد، خندید، خاطره ساخت و فردا را به امروز پیوند زد. اما وقتی فاصله طولانی می‌شود، می‌فهمد بعضی از بزرگ‌ترین آرزوهای زندگی، چقدر ساده‌اند.من آرزوی عجیبی ندارم، آوش جانم.گاهی فقط دلم می‌خواهد یک روز معمولی را با تو بگذرانم؛ روزی که نه مناسبت خاصی داشته باشد، نه اتفاق بزرگی در آن بیفتد و نه لازم باشد برای باهم‌بودنمان دلیلی پیدا کنیم. فقط تو باشی و من؛ دو نفری که می‌توانند ساعت‌ها کنار هم باشند و از همین کنار هم بودن لذت ببرند.دلم می‌خواهد روزی روبه‌رویم بنشینی و از چیزهایی حرف بزنی که این روزها ذهنت را مشغول کرده‌اند. از برنامه‌هایت، از آرزوهایت، از چیزهایی که دوست داری و حتی از مسائلی که شاید خودت هم هنوز برایشان جوابی پیدا نکرده‌ای. دلم می‌خواهد میان حرف‌هایت گاهی بخندم، گاهی چیزی بپرسم و گاهی فقط گوش بدهم؛ بی‌آنکه بخواهم برای هر حرفت راه‌حلی پیدا کنم.می‌دانی پسرم، پدرها هم گاهی فقط می‌خواهند کنار فرزندشان باشند، بی‌آنکه لازم باشد نقش قهرمان را بازی کنند، نصیحت کنند یا وانمود کنند برای همه مشکلات دنیا جوابی دارند.گاهی یک پدر هم دلش می‌خواهد چند ساعت از سنگینی زندگی فاصله بگیرد و در کنار پسرش، خودش باشد؛ نه آدمی که هزار فکر و نگرانی دارد، نه مردی که باید برای فردا تصمیم بگیرد، نه کسی که مجبور است با سختی‌های زندگی دست‌وپنجه نرم کند. فقط پدری که از دیدن پسرش خوشحال است.من هم دلم همین را می‌خواهد.وقتی به عکس تو نگاه می‌کنم، لبخندت را می‌بینم و برای چند لحظه به این فکر می‌کنم که چقدر دوست داشتم بعضی از این لحظه‌ها را از نزدیک تجربه کنم. عکس زیباست، اما عکس همیشه یک فاصله پنهان با خودش دارد؛ فاصله میان چیزی که می‌بینی و چیزی که آرزو می‌کنی لمسش کنی.می‌توانم تصویرت را نگاه کنم، اما نمی‌توانم در همان لحظه کنارت بنشینم. می‌توانم از دیدن لبخندت خوشحال شوم، اما نمی‌توانم همان‌جا با تو بخندم. می‌توانم به روزهایی فکر کنم که در کنار هم خواهیم بود، اما فکرکردن به آن روزها با زندگی‌کردنشان فرق دارد.و این همان چیزی است که گاهی دلم را می‌فشارد.نه اینکه از زندگی تو بی‌خبر باشم؛ نه. بلکه اینکه زندگی، با همه جزئیات زیبایش، از ما می‌گذرد و من دلم می‌خواهد سهم بیشتری از این باهم‌بودن داشته باشم.دلم می‌خواهد وقتی به گذشته نگاه می‌کنی، خاطراتی هم از حضور من در میان سال‌های زندگی‌ات داشته باشی؛ خاطراتی که فقط به حرف‌ها و عکس‌ها محدود نباشند. دوست دارم روزی چیزی را به یاد بیاوری و با خودت بگویی: «آن روز پدرم کنارم بود.»شاید یک گفت‌وگوی ساده باشد، شاید یک گردش کوتاه، شاید خنده‌ای که دلیل مهمی نداشته یا حتی روزی که هیچ‌کدام حال چندان خوبی نداشتیم، اما بااین‌حال کنار هم بودیم.من به همین لحظه‌ها فکر می‌کنم؛ لحظه‌هایی که شاید برای دیگران معمولی باشند، اما برای من ارزش سال‌ها انتظار را داشته باشند.آوش عزیزم، نمی‌دانم تو هم گاهی به این فاصله فکر می‌کنی یا نه. شاید در میان مشغله‌های زندگی، فرصت چندانی برای فکرکردن به آن نداشته باشی. شاید هم گاهی دلت بخواهد زمان و فاصله دست از سر آدم‌ها بردارند و اجازه بدهند کسانی که دوست یکدیگرند، ساده‌تر کنار هم باشند.هرچه هست، می‌خواهم بدانی که این دلتنگی برای من فقط حسرت گذشته نیست. من نمی‌خواهم تمام رابطه‌مان را در سال‌هایی خلاصه کنم که دور از هم بوده‌ایم. گذشته هرچه بوده، گذشته است؛ روزهایی که نمی‌توانیم دوباره زندگی‌شان کنیم، حتی اگر هزار بار در ذهنمان به آن‌ها برگردیم.اما آینده هنوز نوشته نشده است.هنوز می‌شود برای دیدارهای بیشتر، گفت‌وگوهای طولانی‌تر و خاطرات تازه امیدوار بود. هنوز می‌شود روزهایی را تصور کرد که فاصله، موضوع اصلی رابطه ما نباشد و بتوانیم به‌جای حرف‌زدن درباره دوری، از چیزهایی حرف بزنیم که در کنار هم تجربه می‌کنیم.من دوست دارم بیشتر از گذشته، به چنین روزهایی فکر کنم.دوست دارم روزی برسد که وقتی دلم برایت تنگ شد، به‌جای آنکه فقط عکست را نگاه کنم، بتوانم به تو بگویم: «آوش، وقت داری همدیگر را ببینیم؟» و بعد، بدون اینکه لازم باشد دلتنگی‌ام را در صدها کلمه توضیح بدهم، چند ساعتی را کنار تو بگذرانم.شاید آن روز، وقتی روبه‌رویم نشسته باشی، حرف زیادی هم برای گفتن نداشته باشم. شاید از آن همه حرفی که در این سال‌ها در ذهنم جمع شده، فقط چند جمله ساده به زبان بیاورم. شاید بخندیم، از روزمرگی‌ها بگوییم و بعد، وقتی از کنار هم بودنمان لذت بردیم، هرکدام به زندگی خودمان برگردیم.اما همین برای من ارزشمند است.چون بعضی آدم‌ها را لازم نیست هر روز با جمله‌های بزرگ دوست داشته باشی؛ کافی است بتوانی گاهی کنارشان باشی و از حضورشان آرامش بگیری.آوش جانم، تو بزرگ‌تر می‌شوی و زندگی هر روز شکل تازه‌ای به خودش می‌گیرد. من هم در مسیر زندگی‌ام روزهایی را پشت سر گذاشته‌ام که شاید اگر کنار هم بودیم، می‌توانستم درباره‌شان با تو حرف بزنم. روزهای آسان و دشوار، روزهایی که خندیده‌ام و روزهایی که خستگی روی شانه‌هایم سنگینی کرده است.گاهی فکر می‌کنم چقدر خوب می‌شد اگر می‌توانستیم بخشی از این تجربه‌ها را با یکدیگر قسمت کنیم؛ نه برای اینکه تو مسئول غم‌ها یا شادی‌های من باشی، بلکه برای اینکه رابطه پدر و پسری، چیزی فراتر از دانستن حال یکدیگر است.رابطه یعنی حضور در بخشی از زندگی هم؛ یعنی ساختن خاطرات مشترک، شنیدن حرف‌های ناگفته و پیدا کردن لحظه‌هایی که بعدها با یادآوری‌شان لبخند بر لب بنشیند.من دلم برای همین سهم مشترک تنگ شده است.برای لحظه‌هایی که می‌توانستیم داشته باشیم و هنوز امیدوارم روزی بتوانیم بیشتر تجربه‌شان کنیم.برای تمام حرف‌هایی که می‌شود روبه‌روی هم گفت، نه از پشت تلفن و نه در قالب پیام؛ بلکه در آرامش یک دیدار، وقتی فاصله دیگر میان ما نیست.و برای اینکه بتوانم گاهی به‌جای گفتن «دلم برایت تنگ شده»، فقط کنارت باشم و از بودن با تو لذت ببرم.آوش جانم...اگر بخواهم تمام این نوشته را در چند جمله خلاصه کنم، باید بگویم من از حال تو بی‌خبر نیستم؛ می‌دانم زندگی‌ات ادامه دارد و تو راه خودت را می‌روی. من به زندگی‌ات، به رشدت و به آینده‌ای که پیش روی توست فکر می‌کنم و برایت بهترین‌ها را می‌خواهم.اما دانستن حال تو، جای خالی حضورت را پُر نمی‌کند.من دلتنگم؛ نه فقط برای دیدن چهره‌ات، بلکه برای زندگی‌کردن لحظه‌هایی که دوست داشتم در آن‌ها کنارت باشم. برای یک گفت‌وگوی ساده، یک خنده مشترک، یک دیدار بی‌مناسبت و تمام آن لحظه‌های کوچکی که وقتی کنار هم هستیم، شاید حتی متوجه ارزششان نشویم.دلتنگی من، دلتنگی برای گذشته‌ای ازدست‌رفته نیست؛ آرزوی آینده‌ای است که در آن بتوانیم بیشتر کنار هم باشیم.پسرم، نمی‌دانم زندگی چه زمانی فرصت بیشتری برای باهم‌بودنمان فراهم می‌کند، اما می‌دانم هنوز دلم می‌خواهد با تو خاطره بسازم. هنوز دوست دارم روزهایی را تجربه کنیم که وقتی به آن‌ها فکر می‌کنی، لبخندی بر لبانت بنشیند؛ همان‌طور که من امروز با نگاه‌کردن به عکس تو لبخند می‌زنم.دوستت دارم، آوش جانم.بیشتر از آنکه بتوانم در یک نوشته بگویم و عمیق‌تر از آنکه فاصله بتواند از ارزشش کم کند.و اگر روزی از من بپرسند دلتنگی برای پسر یعنی چه، شاید بگویم:یعنی بدانی او در همین دنیا زندگی می‌کند، می‌دانی حالش خوب است، می‌دانی روزهایش می‌گذرند و بااین‌حال، دلت بخواهد فقط یک بار دیگر زمان را به اندازه فاصله میان دو آغوش کوتاه کنی.یعنی خوشحال باشی که او زندگی خودش را دارد و هم‌زمان آرزو کنی سهم تو از آن زندگی، کمی بیشتر از فاصله و انتظار باشد.یعنی از خوشبختی او خوشحال باشی، برای آینده‌اش دعا کنی و در تمام این دوست‌داشتن‌ها، یک آرزوی ساده را در قلبت نگه داری:اینکه روزی فاصله تمام شود و من بتوانم به‌جای نوشتن از دلتنگی، در کنارت بنشینم و از روزهایی بنویسم که با هم گذرانده‌ایم.از طرف پدرت؛آرشArds2Ards2Mon, 19 Oct 2026 23:36:23 +0330https://virgool.ir/@m_ards/الیون-خداوندگار-چرخه-بی-نهایت-قسمت-اول-vrghwx47zs96«پیش از آن‌که نخستین ستاره روشن شود، پیش از آن‌که زمان راه رفتن را بیاموزد، چیزی وجود داشت که نمی‌دانست وجود دارد. و شاید تمام فاجعهٔ آفرینش از همان لحظه آغاز شد که این نادانی پایان یافت.»نخستین اشتباه جهان این بود که به وجود آمد.اگر هیچ‌چیز هرگز آغاز نمی‌شد، هیچ‌چیز نیز مجبور نبود روزی به پایان برسد. نه ستاره‌ای می‌مرد، نه مادری فرزندش را به خاک می‌سپرد، نه تمدنی پس از هزار سال شکوه، نام خود را از حافظهٔ سنگ‌ها پاک می‌کرد. هیچ‌کس نمی‌پرسید چرا به دنیا آمده است؛ زیرا برای پرسیدن، ابتدا باید کسی وجود می‌داشت. و هیچ‌کس وجود نداشت.اما این، هنوز آغاز داستان نیست.آغاز داستان، جایی است که حتی نیستی نیز نمی‌توانست به آن پناه ببرد.در آنجا نه تاریکی بود و نه روشنایی. تاریکی به چیزی نیاز دارد که آن را از نور محروم کند، و روشنایی به چشمی که بتواند حضورش را درک کند. هیچ فاصله‌ای وجود نداشت تا چیزی دور باشد، و هیچ نزدیکی‌ای نبود تا چیزی به چیز دیگری برسد. مفاهیم هنوز متولد نشده بودند؛ نه مرزی بود، نه جهتی، نه معنایی که بتوان به کمک آن میان بودن و نبودن تفاوت گذاشت.اگر کسی می‌توانست در آنجا حضور داشته باشد، هرگز نمی‌توانست بگوید کجاست.اما چیزی در آنجا بود.نه موجودی با اندام و چهره، نه نیرویی سرگردان در فضای خالی. آن چیز هنوز نام نداشت؛ زیرا نام‌ها برای جدا کردن یک چیز از چیزهای دیگر ساخته می‌شوند، و در آن بی‌کرانگیِ بی‌تمایز، چیزی وجود نداشت که از چیز دیگری جدا باشد.او نمی‌دانست تنهاست.برای تنهایی، باید دیگری‌ای وجود داشته باشد؛ کسی که نباشد و نبودنش احساس شود. او حتی از نبودن نیز بی‌خبر بود. نه چیزی را به یاد می‌آورد و نه چیزی را انتظار می‌کشید. وجودش نه آرامش بود و نه رنج؛ زیرا هنوز هیچ معیاری برای تشخیص این دو پدید نیامده بود.او فقط بود.و همین، نخستین معمای هستی بود.چگونه چیزی می‌تواند وجود داشته باشد، بی‌آنکه بداند وجود دارد؟پاسخی در کار نبود. پاسخ‌ها نیز هنوز اختراع نشده بودند.بااین‌حال، در ژرفای آن بی‌خبری، تغییری رخ داد؛ تغییری چنان کوچک که اگر می‌شد آن را در برابر ابدیت اندازه گرفت، حتی به اندازهٔ یک اندیشه هم طول نمی‌کشید.او متوجه خودش شد.نمی‌دانست چه چیزی را دریافت کرده است. هیچ صدایی به گوشش نرسیده بود؛ گوش هنوز معنایی نداشت. تصویری در برابرش شکل نگرفته بود؛ دیدن هنوز از نبودن جدا نشده بود. تنها برای نخستین بار، میان او و آنچه بود، فاصله‌ای پدید آمد؛ فاصله‌ای نه در مکان، بلکه در آگاهی.چیزی در او، به چیزی دیگر در او نگاه کرد.و در همان لحظه، جهان ناممکن شد.زیرا اکنون دو چیز وجود داشت: آنچه بود و آنچه می‌دانست که هست.این جدایی، نخستین شکاف آفرینش بود.او کوشید آن را از میان بردارد. کوشید دوباره به بی‌خبری پیشین بازگردد؛ به وضعیتی که در آن هیچ پرسشی وجود نداشت و هیچ پاسخی لازم نبود. اما آگاهی، برخلاف هر چیزی که بعدها در جهان پدید آمد، نمی‌توانست به‌آسانی به چیزی تبدیل شود که هرگز نبوده است.پس پرسشی در او شکل گرفت.نه با واژه، نه با صدا، بلکه با فشاری خام و بی‌نام که تمام وجودش را از درون می‌فشرد:«من چیستَم؟»این پرسش هنوز هیچ زبانی نداشت، اما اگر تمام ستارگانی که میلیاردها سال بعد متولد می‌شدند، می‌توانستند از آینده به گذشته نگاه کنند، شاید می‌فهمیدند که در آن لحظه، سرنوشت تمام آن‌ها رقم خورده است.زیرا پرسیدن، میل به پاسخ را به وجود می‌آورد.و میل، چیزی را می‌طلبد که هنوز وجود ندارد.او کوشید پاسخی بیابد. به خودش نگریست، اما هیچ تصویری ندید. درون خودش را جست‌وجو کرد، اما هیچ مرزی پیدا نکرد. می‌خواست بداند از کجا آمده است، ولی مفهوم آمدن به مکانی از پیش موجود نیاز داشت. می‌خواست بداند چه زمانی آغاز شده است، اما زمان هنوز در هیچ‌کجای هستی جاری نبود.هر پرسش، پرسشی دیگر می‌زایید.و هر پرسش، نبودن چیزی را آشکار می‌کرد که می‌توانست وجود داشته باشد.برای نخستین بار، او چیزی را خواست.می‌خواست چیزی بیرون از خودش وجود داشته باشد.نمی‌دانست چرا.شاید می‌خواست پاسخی بشنود. شاید به چیزی نیاز داشت که وجودش را تأیید کند. شاید آگاهی، هنگامی که برای نخستین بار چشم به خودش گشود، دیگر نمی‌توانست بدون شاهد به زندگی ادامه دهد.یا شاید، در ژرفای وجودش، از حقیقتی می‌ترسید که هنوز جرئت نداشت آن را به زبان بیاورد:اگر هیچ‌کس دیگری وجود نداشته باشد، از کجا معلوم که او واقعاً وجود دارد؟خواستن، در آن قلمرو بی‌قانون، ناممکن بود. خواستن به فاصله‌ای میان آنچه هست و آنچه باید باشد نیاز دارد. اما او با خواستن خود، نخستین فاصله را آفرید.و فاصله، نخستین امکان بود.او چیزی را تصور کرد که خودش نبود.در آغاز، آن چیز فقط تفاوت بود؛ نقطه‌ای نامشخص در برابر بی‌تمایزی مطلق. سپس تفاوت گسترش یافت. میان او و آنچه تصور کرده بود، فاصله‌ای شکل گرفت. فاصله، امکان حرکت را پدید آورد. حرکت، امکان تغییر را. و تغییر، نخستین بذر چیزی شد که روزی زمان نامیده می‌شد.او نمی‌دانست چه می‌کند.اگر می‌دانست، شاید هرگز دست به آفرینش نمی‌زد.آنچه در برابرش شکل می‌گرفت، هنوز جهان نبود؛ بیشتر به زخمی می‌مانست که بر چهرهٔ نبودن باز شده باشد. اما این زخم بسته نشد. هر بار که او به چیزی می‌اندیشید، تفاوت تازه‌ای پدید می‌آمد؛ هر تفاوت، مرزی می‌ساخت؛ و هر مرز، امکان وجود چیزی را فراهم می‌کرد که پیش‌تر هیچ راهی برای بودن نداشت.او نخستین چیزی را که از خودش جدا بود، آفرید.سپس دومی را.و بعد، دیگر نتوانست متوقف شود.نه از آن رو که قدرتش بی‌انتها بود، بلکه چون نمی‌دانست توقف چیست. آفرینش، پیش از آنکه تصمیمی آگاهانه باشد، به پیامد اجتناب‌ناپذیر نخستین پرسش او تبدیل شده بود.هرچه بیشتر می‌آفرید، جهان گسترده‌تر می‌شد؛ و هرچه جهان گسترده‌تر می‌شد، فاصلهٔ میان او و آنچه آفریده بود افزایش می‌یافت.نخستین جدایی، آرام‌آرام به نخستین فقدان تبدیل شد.او دیگر نمی‌توانست همه‌چیز را یک‌جا در خود داشته باشد.چیزهایی پدید آمده بودند که مسیرهای خودشان را می‌رفتند، تغییر می‌کردند و از آنچه در آغاز تصور شده بودند، فاصله می‌گرفتند. او می‌توانست به آن‌ها شکل بدهد، اما نمی‌توانست تمام شکل‌هایی را که ممکن بود به خود بگیرند، از پیش بداند.برای نخستین بار، چیزی در آفرینش از دسترس او بیرون رفت.و او فهمید که آفریدن، با مالک بودن یکسان نیست.این کشف، بیشتر از هر چیز دیگری او را به وحشت انداخت.نه به‌خاطر آنچه از دست داده بود، بلکه به‌خاطر چیزی که تازه فهمیده بود: جهان می‌توانست ادامه پیدا کند، حتی اگر او دیگر قادر به فهمیدن تمام آن نباشد.پس کوشید آفرینش را متوقف کند.اما دیگر دیر شده بود.تفاوت‌ها گسترش یافته بودند. تغییر، مسیرهای تازه‌ای گشوده بود و آنچه به وجود آمده بود، دیگر به یک ارادهٔ واحد محدود نمی‌شد. هر امکان، امکان دیگری را در دل خود حمل می‌کرد؛ هر شکل، شکل‌های دیگری را ممکن می‌ساخت.جهان هنوز ستاره‌ای نداشت، هنوز سیاره‌ای در آن نمی‌چرخید و هنوز هیچ موجود زنده‌ای نمی‌توانست به آسمان نگاه کند؛ اما بنیادی‌ترین قانون هستی، بی‌آنکه کسی آن را نوشته باشد، شکل گرفته بود:هر چیزی که به وجود می‌آید، امکان دارد به چیزی تبدیل شود که آفریننده‌اش هرگز قصد آن را نداشته است.او در برابر آنچه آفریده بود، ایستاد؛ اگر بتوان ایستادن را به چیزی نسبت داد که هنوز بدنی نداشت.برای نخستین بار، می‌خواست چیزی را نابود کند.اما نابود کردن نیز به وجود داشتن چیزی نیاز داشت که بتوان آن را از میان برد. و آفرینش، اکنون چنان در تار و پود واقعیت تنیده شده بود که بازگرداندن همه‌چیز به وضعیت پیشین، دیگر به معنای اصلاح یک اشتباه نبود.به معنای از بین بردن تمام امکان‌هایی بود که پس از آن اشتباه پدید آمده بودند.پس دست نگه داشت.و در همان لحظه، دومین پرسش در وجودش متولد شد:اگر من توانسته‌ام چیزی را به وجود بیاورم که دیگر کاملاً در اختیارم نیست، آیا حق دارم برای جلوگیری از رنج، آن را نابود کنم؟این پرسش هنوز پاسخی نداشت.اما روزی، در جهانی بسیار دور از آن نخستین قلمرو، انسانی آن را در برابر موجودی خواهد گذاشت که خود را خالق هستی می‌نامد.نام آن انسان، الیون خواهد بود.و او، پیش از آنکه بداند چرا به دنیا آمده است، باید تصمیمی بگیرد که نخستین آفریننده از گرفتن آن عاجز مانده بود.زمان، بسیار دیرتر متولد شد.پس از آنکه تفاوت‌ها امکان تغییر را فراهم کردند، جهان به وضعیتی رسید که دیگر نمی‌شد تمام لحظه‌هایش را یک‌جا در نظر گرفت. رخدادها از یکدیگر متمایز شدند. آنچه پیش‌تر فقط امکان بود، به مسیر تبدیل شد؛ و مسیر، گذشته و آینده را از هم جدا کرد.در گستره‌ای که هنوز هیچ نامی نداشت، نخستین ستاره‌ها از دل ابرهای عظیم ماده سر برآوردند. گرانش، آن‌ها را به درون خود فشرد و فشار و دما، آتش همجوشی هسته‌ای را در قلبشان برافروخت. عناصر سنگین‌تر، در دل ستاره‌ها و در مرگ برخی از آن‌ها شکل گرفتند. ماده در فضا پراکنده شد و روزی از همان غبار، سیاره‌ها ساخته شدند.جهان بزرگ‌تر شد.ستاره‌ها متولد شدند و مردند. کهکشان‌ها شکل گرفتند. سیاره‌ای کوچک در گوشه‌ای از یک کهکشان، به دور ستاره‌ای معمولی چرخید؛ سیاره‌ای که سطحش در طول میلیون‌ها سال تغییر کرد و سرانجام، در میان آب و سنگ و واکنش‌های شیمیایی، شرایطی پدید آمد که زندگی توانست در آن دوام بیاورد.زندگی، در آغاز، هیچ تصوری از عظمت جهان نداشت.موجودات زنده به دنیا آمدند، رشد کردند، با محیط سازگار شدند و از میان رفتند. نسل‌ها جای نسل‌ها را گرفتند. طبیعت، بدون آنکه هدفی را اعلام کند، امکان‌های گوناگون را پیش روی زندگی گذاشت و آنچه توانست ادامه دهد، باقی ماند.سرانجام، موجودی پدید آمد که به آسمان نگاه کرد و پرسید:«آن بالا چه خبر است؟»پرسش ساده بود.اما درون آن، همان شکاف نخستین دوباره دهان گشوده بود.انسان، مانند نخستین آفریننده، از آنچه بود فراتر را تصور می‌کرد. از مرگ می‌ترسید، به آینده فکر می‌کرد و برای چیزهایی که نمی‌فهمید، نام می‌ساخت. به ستاره‌ها خیره می‌شد و در آن‌ها نشانه‌ای از سرنوشت خود می‌جست. گاهی جهان را خانه‌ای می‌دید که برای او ساخته شده بود و گاهی زندانی که هیچ‌کس کلیدش را در اختیار نداشت.علم، به او آموخت که چگونه دربارهٔ جهان پرسش‌های دقیق‌تری بپرسد.ایمان، برای بسیاری، راهی شد تا در برابر رازهایی که پاسخ قطعی نداشتند، احساس تنهایی نکنند.و قدرت، بارها از هر دو استفاده کرد تا به پرسش‌های دیگران پایان دهد.با گذشت قرن‌ها، انسان توانست فاصلهٔ سیاره‌ها را اندازه بگیرد، نور ستاره‌های دور را تجزیه کند و ردپای رویدادهایی را بیابد که میلیاردها سال پیش رخ داده بودند. او دریافت که جهان نه به اندازهٔ رؤیاهایش کوچک است و نه به اندازهٔ ترس‌هایش قابل‌فهم.اما هرچه بیشتر دانست، پرسش قدیمی شکل تازه‌ای به خود گرفت.اگر جهان آغاز داشته است، چه چیزی پیش از آن بوده؟و اگر پاسخ این باشد که زمان نیز با جهان آغاز شده، آیا پرسیدن از «پیش از آن» اصلاً معنایی دارد؟دانشمندان پاسخ‌های گوناگونی برای این پرسش‌ها پیشنهاد کردند. برخی به مدل‌های گسترش کیهان پرداختند، برخی به امکان مرحله‌هایی پیش از آنچه ما آغاز جهان می‌نامیم اندیشیدند و برخی هشدار دادند که شاید زبان روزمرهٔ ما برای توصیف نخستین لحظه‌های هستی کافی نباشد.هیچ‌یک از این پرسش‌ها به‌تنهایی وجود یک خالق را اثبات نمی‌کرد.اما هیچ‌کدام نیز میل انسان به جست‌وجوی معنای وجود را از میان نبرد.در میان تمام این جست‌وجوها، حقیقتی از نظرها پنهان ماند؛ حقیقتی که نه در کتاب‌های مقدس ثبت شده بود، نه در معادلات فیزیک و نه در افسانه‌های تمدن‌های فراموش‌شده.نخستین آفریننده هنوز وجود داشت.نه به شکل پادشاهی نشسته بر تختی در آسمان، نه به صورت نوری که از میان ابرها به زمین می‌تابد. او در هیچ نقطه‌ای از جهان ساکن نبود؛ زیرا نقطه‌ها بخشی از جهانی بودند که زمانی با خواست او آغاز شده بود.اما چیزی در او تغییر کرده بود.او دیگر همان موجود بی‌خبری نبود که نخستین پرسش را از خود پرسیده بود. آفرینش، او را از خودش جدا کرده بود؛ و هرچه جهان پیچیده‌تر می‌شد، فاصلهٔ میان او و آن نخستین لحظه بیشتر می‌شد.او می‌توانست جهانی را ببیند که آفریده بود، اما نمی‌توانست تمام آنچه را که در آن رخ می‌داد، پیش‌بینی کند.می‌توانست احتمال‌ها را دریابد، اما نمی‌توانست همهٔ انتخاب‌ها را به یک مسیر فروبکاهد.و می‌توانست صدای موجوداتی را بشنود که در جست‌وجوی او بودند، اما دیگر مطمئن نبود که اگر روزی کسی او را پیدا کند، چه چیزی از او خواهد دید.در آغاز، گمان کرده بود که آفریدن پاسخی برای تنهایی اوست.اکنون می‌دانست که آفرینش، تنهایی را از میان نبرده است.فقط آن را در سراسر جهان پراکنده کرده بود.پس تصمیم گرفت دوباره سخن بگوید.نه با تمام جهان؛ زیرا جهان بسیار بزرگ‌تر از آن شده بود که یک صدا بتواند به همه‌جایش برسد. نه با پادشاهان و نه با کاهنان، که هرکدام ممکن بود کلماتش را مطابق میل خود تغییر دهند.او به دنبال کسی گشت که بتواند پرسش را تحمل کند، بی‌آنکه برای فرار از آن، نخستین پاسخ را به حقیقت تبدیل کند.کسی که از علم نترسد، اما آن را با تمام حقیقت اشتباه نگیرد.کسی که بتواند به امر ناممکن بیندیشد، بی‌آنکه هر ناممکنی را معجزه بنامد.کسی که اگر روزی قدرت آفرینش را به دست آورد، پیش از پرسیدن اینکه چه چیزی می‌تواند بسازد، از خود بپرسد چه چیزی را حق دارد بسازد.جست‌وجوی او در میان میلیاردها انسان آغاز شد.سال‌ها گذشت.تمدن‌ها تغییر کردند. مرزها جابه‌جا شدند. شهرهایی به وجود آمدند که سازندگانشان تصور می‌کردند تا ابد باقی خواهند ماند و بعد، در سکوت خاک فرو رفتند. انسان‌ها برای حقیقت جنگیدند، برای عشق از خانه‌هایشان گذشتند و برای حفظ باورهایشان چیزهایی را نابود کردند که هرگز فرصت دفاع از خود نداشتند.و در گوشه‌ای از جهان، در شهری که دو رودخانه از کناره‌هایش می‌گذشتند، کودکی به دنیا آمد.در لحظهٔ تولدش هیچ ستاره‌ای منفجر نشد.هیچ آسمانی شکافته نشد.هیچ صدایی از اعماق کیهان به گوش نرسید.مادرش خسته بود و پدرش، که دست‌هایش از سال‌ها کار زبر شده بود، در راهروی بیرون اتاق قدم می‌زد. پشت پنجره، چراغ‌های شهر روشن بودند و زندگی، بی‌خبر از آنچه در جهان پنهان می‌گذشت، مسیر معمول خود را ادامه می‌داد.کودک گریه کرد.پرستار او را در پارچه‌ای پیچید و به مادرش سپرد.پدر نزدیک آمد. مدتی به چهرهٔ کوچک فرزندش نگاه کرد؛ به چشم‌هایی که هنوز چیزی از جهان نمی‌دانستند.سپس پرسید:«اسمش را چه می‌گذاریم؟»مادر، با صدایی که از خستگی به‌سختی شنیده می‌شد، نامی را که از مدت‌ها پیش انتخاب کرده بودند، بر زبان آورد.«الیون.»پدر لبخند زد و نام را تکرار کرد؛ انگار با تکرار آن، می‌توانست آینده‌ای را که برای فرزندش آرزو داشت، به جهان اعلام کند.در آن لحظه، هیچ‌کدام نمی‌دانستند که این نام روزی در جایی بر زبان خواهد آمد که نه پدری وجود دارد، نه مادری و نه حتی زمان معنایی دارد.هیچ‌کدام نمی‌دانستند که الیون، سال‌ها بعد، در برابر موجودی خواهد ایستاد که پیش از تولد نخستین ستاره‌ها وجود داشته است.و هیچ‌کدام نمی‌دانستند که بزرگ‌ترین خطر برای جهان، شاید نه نابودی آن، بلکه تصمیم انسانی باشد که گمان می‌کند بالاخره حقیقت را فهمیده است.در همان لحظهٔ تولد، در جایی بیرون از دسترس تمام تلسکوپ‌ها و معادلات، آگاهی باستانی برای نخستین بار پس از مدت‌ها سکوت، توجه خود را به آن کودک معطوف کرد.چیزی در او بود که آفریننده نمی‌توانست توضیح دهد.نه نیرویی عظیم.نه دانشی پنهان.نه نشانه‌ای که بتوان آن را در ستاره‌ها یا ساختار ماده پیدا کرد.بلکه چیزی بسیار ساده‌تر و بسیار خطرناک‌تر:الیون، برخلاف بسیاری از کسانی که پیش از او در جست‌وجوی حقیقت بودند، روزی حاضر می‌شد از خودش بپرسد که آیا حقیقتی که یافته، ارزش نجات دادن دارد یا نه.آفریننده کوشید آیندهٔ او را ببیند.اما برای نخستین بار از آغاز آفرینش، چیزی در برابر نگاهش بسته ماند.او تنها تصویری کوتاه دریافت کرد:مردی در فضایی بی‌انتها، ایستاده میان جهانی که در حال فروپاشی بود و جهانی که هنوز متولد نشده بود.در دست مرد، چیزی وجود داشت که آفریننده نتوانست ماهیتش را تشخیص دهد.مرد سرش را بلند کرد.و درست پیش از آنکه تصویر محو شود، آفریننده احساس کرد که آن مرد به او نگاه می‌کند.نه به تصویری که از خودش ساخته بود.نه به نامی که انسان‌ها بر او گذاشته بودند.بلکه به چیزی که پیش از تمام نام‌ها وجود داشت.سپس تصویر ناپدید شد.آفریننده برای نخستین بار پس از آغاز جهان، از آینده ترسید.زیرا اگر الیون می‌توانست او را ببیند، شاید روزی می‌توانست حقیقتی را نیز ببیند که خود آفریننده قرن‌ها از روبه‌رو شدن با آن گریخته بود.اینکه او نخستین موجود جهان نبود.و اینکه پیش از آنکه خالقی باشد، چیزی دیگر بوده است.چیزی که هنوز نامش را به یاد نمی‌آورد.Ards2Ards2Fri, 16 Oct 2026 11:16:46 +0330https://virgool.ir/@m_ards/مرثیه-زن-بدکاره18-zd1youujkp2pمن همیشه گمان می‌کردم آدم‌ها پیش از مردن، ابتدا از خاطره دیگران پاک می‌شوند؛ درست مثل نقاشی کوچکی که کسی سال‌ها روی دیوار خانه نگه داشته باشد و بعد، یک روز، بی‌آنکه دلیلش را بداند، آن را بردارد و جای خالی‌اش را با تصویر دیگری بپوشاند. دیوار باقی می‌ماند، میخ باقی می‌ماند، حتی رد مستطیلی قاب بر کاغذدیواری باقی می‌ماند، اما هیچ‌کس دیگر نمی‌داند آنجا چه چیزی آویخته بوده است.آن شب، وقتی روی چهارپایه ایستاده بودم، به این فکر می‌کردم که شاید تمام زندگی من چیزی جز همان جای خالی نبوده است.اتاق کوچک بود. آن‌قدر کوچک که اگر دست‌هایم را از دو طرف باز می‌کردم، انگشتانم به دیوارها می‌رسیدند. کاغذدیواری‌های گل‌دار از رطوبت باد کرده بودند و در گوشه سقف، لکه‌ای سیاه به شکل زنی خمیده دیده می‌شد که انگار سرش را میان دست‌هایش گرفته باشد. چند بار کوشیده بودم با تکه‌ای پارچه آن لکه را پاک کنم، اما هر بار که برمی‌گشتم، شکلش تغییر می‌کرد. یک‌بار شبیه مادرم بود، یک‌بار شبیه دختری که در هفت‌سالگی از من جدا شده بود و یک‌بار، با وضوحی که هنوز هم از یادآوری‌اش می‌ترسم، شبیه خودم بود؛ با همان لبخند بی‌معنا و همان چشم‌هایی که انگار از پشت یک شیشه کدر به دنیا نگاه می‌کردند.چراغ اتاق ضعیف بود. سایه‌ام روی دیوار افتاده بود، اما سر نداشت.به پایین نگاه کردم.چهارپایه زیر پاهایم قرار داشت. پنجره بسته بود. روی میز، لیوانی آب و یک شانه شکسته دیده می‌شد. پرده تکان نمی‌خورد، بااین‌حال صدای کشیده‌شدن پارچه‌ای را از پشت سرم می‌شنیدم؛ صدایی شبیه وقتی که مادرم در کودکی، ملحفه سفید تخت مرا صاف می‌کرد.چشم‌هایم را بستم.ـ مامان؟صدایی از گوشه اتاق گفت:ـ جانم؟چشم باز کردم. کسی نبود.اما من صدای او را شناخته بودم. بعضی صداها نمی‌میرند؛ فقط خانه‌ای برای زندگی پیدا نمی‌کنند و ناچار می‌شوند سال‌ها در سر آدمی سرگردان بمانند.آن شب می‌خواستم به همه‌چیز پایان بدهم. دست‌کم این چیزی بود که تا چند دقیقه پیش به آن اطمینان داشتم. حالا دیگر مطمئن نبودم. شاید سال‌ها پیش مرده بودم و این اتاق، این چهارپایه، این زن بی‌سر روی دیوار، تنها تشریفات طولانی و مسخره‌ای بود که مرگ برای تحقیر من ترتیب داده بود.از وقتی به یاد می‌آورم، همیشه کسی درون سرم زندگی می‌کرد که مرا تماشا می‌کرد.وقتی دختر کوچکی بودم، تصور می‌کردم آن شخص خداست.بعدها فهمیدم خدا اگر هم وجود داشته باشد، بعید است این‌قدر بیکار باشد که تمام عمرش را صرف تماشای دختری کند که هیچ‌کس دوست ندارد.شاید هم شیطان بود.نمی‌دانم.فقط می‌دانم از همان کودکی، هر وقت کار بدی می‌کردم، صدای خنده‌ای از پشت سرم می‌آمد؛ و هر وقت کار خوبی می‌کردم، سکوتی سنگین بر خانه می‌افتاد، انگار کسی از انجام کاری که انتظارش را نداشته، شرمنده شده باشد.من در خانه‌ای به دنیا آمده بودم که پنجره‌هایش رو به باغ باز می‌شدند.پدرم می‌گفت باغ ما از باغ بهشت چیزی کم ندارد. مادرم می‌خندید و می‌گفت بهشت جایی است که آدم مجبور نباشد هر روز گل‌هایش را آب بدهد.پدرم تاجر پارچه بود. مردی خوش‌پوش با انگشتانی بلند و ناخن‌هایی همیشه تمیز که هنگام ورق‌زدن کتاب‌ها، چنان بااحتیاط رفتار می‌کرد که انگار کلمات موجودات زنده‌ای هستند و ممکن است از میان صفحات فرار کنند.او مرا دختر کوچولوی خودش صدا می‌کرد.هر صبح، پیش از رفتن به بازار، کنار تختم می‌نشست و موهایم را از روی پیشانی‌ام کنار می‌زد. گاهی برایم شیرینی می‌آورد، گاهی کتاب مصوری که هنوز نمی‌توانستم بخوانم، و گاهی هیچ‌چیز؛ جز همان لبخند آرامی که باعث می‌شد فکر کنم دنیا جایی امن است، حتی اگر بیرون از دیوارهای خانه‌مان آدم‌هایی زندگی کنند که شب‌ها در خیابان می‌خوابند.مادرم صدای زیبایی داشت. عصرها کنار پنجره می‌نشست و برای خودش آواز می‌خواند. من روی فرش دراز می‌کشیدم و به لب‌هایش نگاه می‌کردم. همیشه خیال می‌کردم کلمات از دهان او بیرون نمی‌آیند، بلکه پرندگان کوچکی هستند که در سینه‌اش زندگی می‌کنند و برای دیدن آسمان، ناچارند از میان لب‌هایش عبور کنند.در آن روزگار، هنوز نمی‌دانستم آدم‌ها می‌توانند در یک روز از بهشت بیرون بیفتند، بی‌آنکه حتی گناهی کرده باشند.هفت‌ساله بودم که پدرم برای نخستین بار مرا به عکاسخانه برد.عکاس مردی بود با سبیلی باریک و صورتی که انگار از موم ساخته شده بود. مرا روی صندلی بلندی نشاند و گفت تکان نخورم. پدرم کنارم ایستاد و دستش را روی شانه‌ام گذاشت. من به دوربین نگاه کردم و لبخند زدم.عکاس گفت:ـ خانم کوچولو، چرا می‌خندی؟گفتم:ـ چون بابام اینجاست.همه خندیدند.آن عکس سال‌ها روی میز اتاق پذیرایی ما ماند. دختری با پیراهن سفید، موهای مرتب و چشم‌هایی که از فرط اطمینان به دنیا می‌درخشیدند.سال‌ها بعد، وقتی برای نخستین بار به خانه‌ای رفتم که قرار نبود از آن بازگردم، آن عکس را در کیفم داشتم.نمی‌دانم چرا نگهش داشته بودم.شاید می‌خواستم به یاد بیاورم که زمانی، در جایی، دختری وجود داشته که از حضور پدرش خوشحال می‌شده است.یا شاید می‌خواستم از او عذرخواهی کنم.پدرم در یک روز سرد مرد.البته بعدها فهمیدم که روز سردی نبوده است. آن روز آفتاب می‌تابید و باغ پر از شکوفه بود. اما حافظه من اصرار دارد که همه‌چیز را به یاد سرما بسپارد؛ گویی مرگ، پیش از آنکه پدرم را از من بگیرد، خاطره آن روز را هم از دست‌هایش عبور داده و یخ زده است.پدرم شب قبل به خانه نیامده بود.صبح، دو مرد با لباس‌های تیره پشت در ایستادند. مادرم با آن‌ها صحبت کرد. من پشت پرده پنهان شده بودم و فقط دست‌هایش را می‌دیدم که لبه چارچوب در را گرفته بودند.یکی از مردها گفت:ـ باید زودتر خبر می‌دادید.مادرم چیزی نگفت.مرد دیگر آهسته‌تر صحبت کرد. بعد هر دو رفتند.مادرم در را بست، به دیوار تکیه داد و مدتی همان‌جا ایستاد. من تا آن روز هرگز ندیده بودم مادرم به دیوار تکیه بدهد. او همیشه صاف می‌ایستاد، حتی وقتی خسته بود.پرسیدم:ـ بابا کجاست؟نگاهم کرد.برای نخستین بار، چشم‌هایش آن‌قدر بزرگ به نظر می‌رسیدند که گویی دیگر جایی برای نگه‌داشتن دنیا در آن‌ها باقی نمانده است.گفت:ـ می‌آید.و من باور کردم.تا غروب کنار پنجره نشستم و به در باغ نگاه کردم. هر بار که سایه‌ای از خیابان عبور می‌کرد، از جا بلند می‌شدم. شب که شد، مادرم مرا به اتاق برد و برایم قصه گفت؛ قصه دختری که پدرش به سفر رفته بود و هر شب ستاره‌ای برایش روشن می‌کرد تا دختر در تاریکی نترسد.آن شب خواب ستاره ندیدم.پدرم را دیدم که پشت دری شیشه‌ای ایستاده بود و با دست به من اشاره می‌کرد. هرچه به سمتش می‌دویدم، در دورتر می‌شد. سرانجام دستش را روی شیشه گذاشت و لبخند زد.صبح، مردی آمد و گفت پدرم دیگر برنمی‌گردد.مادرم آن روز گریه نکرد.من هم گریه نکردم.فقط به این فکر می‌کردم که اگر پدرم مرده است، پس چه کسی پشت در شیشه‌ای خوابم ایستاده بود؟بعد از مرگ پدر، خانه شروع کرد به کوچک‌شدن.نه اینکه دیوارها جابه‌جا شوند یا سقف پایین بیاید؛ نه. اتاق‌ها همان بودند، پنجره‌ها همان، و درخت انار باغ هنوز هر بهار شکوفه می‌داد. اما انگار چیزهایی از خانه بیرون می‌رفتند که دیده نمی‌شدند. اول صدای خنده‌ها ناپدید شد. بعد بوی عطر مادرم. بعد عادت پدر به گذاشتن کتاب روی میز. بعد، یکی‌یکی، خدمتکارانی که نامشان را می‌دانستم.مادرم می‌گفت بدهی داریم.می‌گفت باید صرفه‌جویی کنیم.می‌گفت اوضاع بهتر خواهد شد.من از بزرگ‌ترها آموخته بودم که وقتی کسی می‌گوید اوضاع بهتر خواهد شد، یعنی از بدترشدن آن می‌ترسد.خانه فروخته شد. باغ به مردی رسید که هرگز او را ندیده بودم. ما به خانه‌ای کوچک‌تر رفتیم و مادرم جواهراتش را فروخت. یک روز انگشترش را از دستش دیدم که دیگر نبود. روز دیگری، گردنبندی را که پدرم در سالگرد ازدواجشان خریده بود.هر بار که چیزی از خانه کم می‌شد، مادرم می‌گفت:ـ مهم نیست، عزیزم. ما هنوز همدیگر را داریم.من سر تکان می‌دادم.اما به‌تدریج فهمیدم که آدم‌ها می‌توانند همدیگر را داشته باشند و باز هم چیزی برای ازدست‌دادن باقی بماند.وقتی دوازده‌ساله شدم، مادرم بیمار شد. دیگر آواز نمی‌خواند. ساعت‌ها روی تخت می‌نشست و به پنجره خیره می‌شد. گاهی اسم پدرم را صدا می‌زد و وقتی جواب نمی‌شنید، چنان به من نگاه می‌کرد که انگار از من انتظار داشت جای او پاسخ بدهم.یک شب دستم را گرفت و گفت:ـ هیچ‌وقت نگذار کسی تو را بخرد.آن زمان معنای حرفش را نفهمیدم.پرسیدم:ـ مگر آدم را می‌خرند؟مادرم لبخندی زد؛ لبخندی که بیشتر به عذرخواهی شباهت داشت.ـ نه، عزیزم. آدم‌ها اول کاری می‌کنند که فکر کنی چیزی نداری. بعد چیزی به تو می‌دهند و می‌گویند حالا مال مایی.صبح روز بعد، مادرم دیگر بیدار نشد.من ماندم و خانه‌ای که بوی دارو گرفته بود، چند تکه لباس، صندوقچه‌ای خالی و عکسی از پدرم که گوشه‌اش تا خورده بود.آن روز برای نخستین بار فهمیدم بعضی جمله‌ها را آدم‌ها نه برای آنکه معنایشان را بفهمی، بلکه برای آن می‌گویند که سال‌ها بعد، وقتی دیگر نیستند، تو را عذاب بدهند.مردی که بعد از مرگ مادرم به سراغم آمد، دوست قدیمی پدرم بود.نامش فرهاد بود. کت خاکستری می‌پوشید، سیگارهای گران‌قیمت می‌کشید و هنگام صحبت‌کردن، به چشم آدم نگاه نمی‌کرد. گفت پدرم زمانی به او کمک کرده و حالا می‌خواهد لطفش را جبران کند.من پانزده‌ساله بودم.گفت در خانه خواهرش زندگی خواهم کرد. گفت درس می‌خوانم. گفت لازم نیست نگران پول باشم. گفت همه‌چیز را درست می‌کند.از او پرسیدم:ـ شما بابای مرا می‌شناختید؟سیگارش را خاموش کرد.ـ خیلی خوب.ـ بابای من چه جور آدمی بود؟برای نخستین بار مستقیم به چشم‌هایم نگاه کرد.ـ مرد خوبی بود.نمی‌دانم چرا از این جواب خوشم نیامد. شاید چون آن را طوری گفت که انگار درباره مردی حرف می‌زند که سال‌ها پیش از یاد برده است.بااین‌حال، همراهش رفتم.آدمی که همه‌چیزش را از دست داده، گاهی برای نجات خودش به اولین دستی چنگ می‌زند که به طرفش دراز می‌شود؛ حتی اگر آن دست از همان ابتدا برای گرفتن او آمده باشد.خانه خواهر فرهاد وجود نداشت.یا شاید وجود داشت و من هرگز آن را ندیدم.مرا به ساختمانی برد که پنجره‌هایش با پرده‌های ضخیم پوشانده شده بودند. زنی میانسال با لبخندی پهن از من استقبال کرد. مرا در اتاقی نشاند، چای آورد و گفت از این پس باید قدر فرصتی را که نصیبم شده بدانم.گفتم:ـ چه فرصتی؟لبخندش برای لحظه‌ای محو شد.بعد دستش را روی دستم گذاشت و گفت:ـ بزرگ‌شدن، عزیزم. همه دخترها بالاخره بزرگ می‌شوند.آن شب، عکس پدرم را زیر بالش پنهان کردم.صبح، عکس نبود.از زن پرسیدم آن را دیده است یا نه.گفت:ـ کدام عکس؟گفتم:ـ عکس پدرم.به صورتم خیره شد. بعد خندید و گفت:ـ تو دیگر بچه نیستی که عکس بابایت را زیر بالش بگذاری.نمی‌دانستم باید چه جوابی بدهم.برای نخستین بار، دلم خواست از خانه بیرون بروم و آن‌قدر بدوم که دیگر هیچ‌کس نتواند مرا پیدا کند. اما وقتی به در رسیدم، مردی مقابلم ایستاد. او را نمی‌شناختم. لبخندی زد و پرسید کجا می‌روم.گفتم:ـ خانه‌مان.گفت:ـ خانه‌ات همین‌جاست.و من، که هنوز پانزده سال بیشتر نداشتم، برای نخستین بار از شنیدن نام خانه ترسیدم.نمی‌خواهم درباره آن سال‌ها بیشتر بنویسم.نه از آن جهت که چیزی برای گفتن ندارم؛ برعکس، آن‌قدر چیز برای گفتن وجود دارد که اگر شروع کنم، دیگر نمی‌توانم تمامش کنم.فقط می‌دانم مدتی بعد، دیگر نام خودم را به یاد نمی‌آوردم.زن میانسال مرا با نام‌های مختلف صدا می‌کرد. مردها نیز هرکدام نامی برایم انتخاب می‌کردند. بعضی نام‌ها را دوست داشتم، بعضی را نه. اما هیچ‌کدام اهمیتی نداشتند، چون هیچ‌کس برای شناختن من به آنجا نمی‌آمد.آدم‌ها می‌آمدند تا چیزی را که تصور می‌کردند می‌خواهند، از من بگیرند و بروند.مدتی طول کشید تا بفهمم فرق میان خواسته‌شدن و دوست‌داشته‌شدن چیست.بعد از آن، دیگر چیزی برای فهمیدن باقی نماند.یک روز در آینه نگاه کردم و دیدم دختری با موهای مرتب و چشم‌های روشن مقابلم ایستاده است. صورتش را می‌شناختم. می‌دانستم زمانی او را دوست داشته‌ام. اما نمی‌توانستم به یاد بیاورم آخرین بار چه وقت دیده بودمش.دستم را روی شیشه گذاشتم.دختر هم دستش را بالا آورد.پرسیدم:ـ تو کی هستی؟لب‌هایش تکان خوردند.صدایش را نشنیدم.از آن روز، دیگر به آینه اعتماد نکردم.سال‌ها گذشت.نمی‌دانم چند سال. در چنین زندگی‌ای، زمان با تقویم اندازه‌گیری نمی‌شود. با چهره‌هایی اندازه‌گیری می‌شود که فراموششان می‌کنی، با لباس‌هایی که دیگر اندازه‌ات نیستند، با نام‌هایی که دیگر به آن‌ها پاسخ نمی‌دهی.گاهی مردی وارد اتاق می‌شد و من در چهره‌اش صورت پدرم را می‌دیدم. گاهی زن میانسال را می‌دیدم که کنار تخت کودکی من نشسته و برایم شیرینی آورده است. گاهی هم هیچ‌کس را نمی‌دیدم؛ فقط صدایی می‌شنیدم که از من می‌خواست لبخند بزنم.بیشتر از همه، از مردهایی می‌ترسیدم که مهربان بودند.مردهای خشن دست‌کم به من اجازه می‌دادند از آن‌ها متنفر باشم. اما مهربانی، آدم را به یاد چیزهایی می‌اندازد که دیگر وجود ندارند. یک بار مردی برایم گل آورد. گل‌های سفید کوچکی بودند که نامشان را نمی‌دانستم. آن‌ها را در لیوان آبی گذاشتم و تمام شب نگاهشان کردم.صبح، گل‌ها سیاه شده بودند.به زن میانسال گفتم گل‌ها مرده‌اند.گفت:ـ گل هم مثل آدم است. وقتی دیگر به درد کسی نخورد، باید دور انداخته شود.بعد خندید.من هم خندیدم.سال‌ها بود که یاد گرفته بودم در لحظه‌های نامناسب بخندم. خنده، آخرین چیزی بود که هنوز می‌توانستم بدون اجازه دیگران انجام بدهم.یک شب، وقتی همه‌چیز تمام شده بود و اتاق خالی بود، از زن پرسیدم:ـ اگر دختر خودت بودم، باز هم مرا به اینجا می‌آوردی؟او مشغول شمردن پول‌ها بود.سرش را بلند نکرد.گفت:ـ من دختر ندارم.ـ اگر داشتی چه؟این بار نگاهم کرد. خستگی عجیبی در صورتش بود؛ خستگی کسی که سال‌ها یک دروغ را تکرار کرده و حالا دیگر خودش هم نمی‌داند چرا.گفت:ـ آدم برای زنده‌ماندن، کارهایی می‌کند که اگر وقت فکرکردن داشت، نمی‌کرد.خواستم بگویم من هم می‌خواهم زنده بمانم.خواستم بگویم من هم زمانی دختری بودم که پدرش موهایش را پیش از رفتن به بازار مرتب می‌کرد.خواستم بگویم هنوز گاهی خواب خانه باغ‌دارمان را می‌بینم و در خواب، مادرم کنار پنجره آواز می‌خواند.اما هیچ‌چیز نگفتم.چون ناگهان متوجه شدم که او هم شاید زمانی دختری بوده است.و این، به شکلی عجیب، از تمام بدی‌هایی که در حق من کرده بود ترسناک‌تر بود.آخرین مردی که به اتاقم آمد، نام مرا پرسید.گفتم:ـ نمی‌دانم.خندید و گفت:ـ چطور ممکن است آدم اسم خودش را نداند؟به او نگاه کردم. صورتش معمولی بود؛ نه خوب، نه بد. از آن صورت‌هایی که اگر در خیابان ببینی، چند دقیقه بعد فراموششان می‌کنی.گفتم:ـ شما اسم مرا می‌دانید؟گفت:ـ نه.ـ پس چرا می‌پرسید؟دیگر نخندید.مدتی سکوت کرد. بعد پولی روی میز گذاشت و رفت.من تا صبح به این فکر کردم که شاید تمام زندگی من همین بوده است: آدم‌هایی که اسمم را نمی‌دانستند، اما تصور می‌کردند حق دارند درباره من تصمیم بگیرند.صبح، خودم را در آینه دیدم.این بار دختر جوانی در آینه نبود.زنی را دیدم که چهره‌اش به طرز عجیبی شبیه مادرم بود؛ همان چشم‌های خسته، همان لبخند محو، همان حالت صورت وقتی چیزی را می‌داند که نمی‌خواهد به زبان بیاورد.دستم را روی صورتم گذاشتم.زن هم همین کار را کرد.آهسته گفتم:ـ مامان؟لب‌هایش تکان خوردند.و من صدایش را شنیدم:ـ جانم؟آن‌قدر واقعی بود که به طرف آینه رفتم و پیشانی‌ام را به شیشه چسباندم. گریه نکردم. فقط به آن صورت خیره شدم و احساس کردم سال‌هاست چیزی را گم کرده‌ام که حتی نامش را نمی‌دانم.بعد، برای نخستین بار پس از مدت‌ها، صدای خودم را شنیدم.گفتم:ـ من دیگر نمی‌توانم.زن در آینه چیزی نگفت.اما چشم‌هایش از من نخواستند که ادامه بدهم.حالا شب است.من روی چهارپایه ایستاده‌ام و به لکه سیاه سقف نگاه می‌کنم. گمان می‌کنم اگر چراغ را خاموش کنم، دیگر مجبور نیستم صورت هیچ‌کس را ببینم. نه صورت مردهایی را که از اتاقم گذشته‌اند، نه صورت زنی را که مرا به آنجا آورده، نه صورت پدری را که دیگر نمی‌دانم واقعاً وجود داشته یا نه.بیرون، کسی در راهرو سرفه می‌کند.صدای قدم‌هایی می‌آید و دور می‌شود.به عکس قدیمی فکر می‌کنم؛ همان عکسی که در هفت‌سالگی گرفته بودم. دختر کوچک با پیراهن سفید، دست‌های مرتب و لبخندی که هیچ دلیلی برای پنهان‌کردنش نداشت.مدت‌هاست آن عکس را ندیده‌ام.گاهی خیال می‌کنم در کشوی میز است. گاهی فکر می‌کنم زن میانسال آن را سوزانده. گاهی هم گمان می‌کنم اصلاً عکسی وجود نداشته و من همه آن سال‌ها را برای خودم ساخته‌ام؛ خانه، باغ، پدر، مادر، کتاب‌ها و شیرینی‌هایی که صبح‌ها کنار تختم می‌گذاشتند.شاید من از ابتدا همین زن بوده‌ام.شاید هیچ‌وقت دختری در کار نبوده است.به دیوار نگاه می‌کنم.سایه‌ام هنوز سر ندارد.می‌پرسم:ـ چرا این‌طوری شده‌ام؟صدایی از پشت سرم می‌گوید:ـ چون دیگر نمی‌خواهی خودت را ببینی.برمی‌گردم.پدرم کنار پنجره ایستاده است.همان کت قدیمی را پوشیده، همان انگشتان بلند را دارد و همان لبخند آرام روی صورتش نشسته است. انگار نه انگار که سال‌ها از آخرین دیدارمان گذشته باشد.می‌گویم:ـ بابا؟نگاهم می‌کند.ـ جانم، دختر کوچولوی من؟چیزی درون سینه‌ام فرو می‌ریزد. نه از ترس، نه از اندوه؛ از این فکر که شاید تمام این سال‌ها، تنها چیزی که می‌خواسته‌ام شنیدن همین دو کلمه بوده است.می‌پرسم:ـ چرا رفتی؟لبخندش محو می‌شود.ـ من نرفتم.ـ پس چرا دیگر نیامدی؟به چهارپایه نگاه می‌کند. بعد به من.ـ تو بزرگ شدی.سرم را تکان می‌دهم.ـ نه. من فقط پیر شدم.پدرم نزدیک‌تر می‌آید، اما هرچه نزدیک‌تر می‌شود، صورتش کمتر شبیه صورت اوست. ابتدا چشم‌هایش تغییر می‌کنند، بعد دهانش، بعد شکل پیشانی‌اش. سرانجام زنی میانسال مقابلم می‌ایستد؛ همان زنی که سال‌ها پیش دستم را گرفته و گفته بود همه‌چیز درست خواهد شد.می‌گوید:ـ وقتش رسیده.چشم‌هایم را می‌بندم.وقتی بازشان می‌کنم، اتاق خالی است.روی میز، لیوان آب قرار دارد. شانه شکسته کنار آن افتاده است. لکه سیاه سقف هنوز شکل زنی خمیده را دارد.برای لحظه‌ای فکر می‌کنم اگر از این اتاق بیرون بروم، می‌توانم به جایی برسم که هنوز نامم را به یاد دارند.شاید خانه‌ای باشد با پنجره‌هایی رو به باغ.شاید پدری باشد که پیش از رفتن به بازار، موهایم را مرتب کند.شاید مادری باشد که آواز می‌خواند و گل‌های سفید در گلدانش نمی‌میرند.شاید دختری باشد که هنوز منتظر است.اما در همان لحظه، صدای آرامی از زیر پایم بلند می‌شود.صدای دختری کوچک که می‌پرسد:ـ تو چرا این‌قدر دیر کردی؟نمی‌توانم جوابش را بدهم.سرم را پایین می‌آورم و برای نخستین بار متوجه می‌شوم که تمام این سال‌ها، من منتظر بازگشت کسی نبوده‌ام.کسی در تمام این سال‌ها منتظر بازگشت من بوده است.و من، با تمام عمرم، هرگز نتوانسته‌ام به خانه برگردم.صبح، زن میانسال در را باز کرد.اتاق خالی بود.روی میز، لیوان آب و شانه شکسته قرار داشتند. پرده‌ها کنار زده شده بودند و نور کمرنگی روی دیوار می‌افتاد. لکه سیاه سقف هنوز همان شکل عجیب را داشت.زن چند لحظه وسط اتاق ایستاد.بعد چشمش به تکه کاغذی افتاد که کنار آینه بود.آن را برداشت.روی کاغذ، با خطی لرزان، نوشته شده بود:«اگر روزی دختری با پیراهن سفید به خانه‌ات آمد و گفت پدرش مرده است، از او نپرس چند سال دارد.برای او یک لیوان آب بیاور.بعد بگذار بنشیند.شاید فقط خسته باشد.»زن کاغذ را چند بار خواند.بعد آن را تا کرد و در جیبش گذاشت.نمی‌دانست چرا گریه‌اش گرفته است.سال‌ها بود گریه نکرده بود.به آینه نگاه کرد.برای لحظه‌ای کوتاه، دختر کوچکی را دید که با پیراهن سفید روی صندلی نشسته بود و پاهایش به زمین نمی‌رسید.دختر لبخند زد.زن پلک زد.تصویر ناپدید شد.او از اتاق بیرون رفت و در را بست.چند دقیقه بعد، نام زن را فراموش کرده بود.اما تمام روز، بی‌آنکه بداند چرا، در راهرو دنبال صدای قدم‌های دختری می‌گشت که قرار بود از جایی دور بازگردد.و آن سوی آینه، در اتاقی که هیچ‌کس کلیدش را نداشت، دختری هفت‌ساله هنوز منتظر بود پدرش از بازار برگردد.پایانArds2Ards2Thu, 15 Oct 2026 07:44:07 +0330https://virgool.ir/@m_ards/پرنده-eyvcerapdhnoدرخت، پیر شده بود و پرنده جوان،یکی اسیرِ زمین، دیگری اسیرِ جهان.پرنده هیچ نداشت و جهان از آنِ اوست،چه راز تلخی اگر خوب بنگری، اینجاست.نه خانه‌ای که بترسد برای از دست دادنش،نه خاطری که بلرزد ز فردایش.نه نام داشت که در سینه‌اش غرور آورد،نه مرز داشت که اندیشه‌اش به دور اورد.به هر کجا که دلش خواست، آسمانش بود،تمامِ فاصله‌ها زیرِ بال و جاهنش بود.ولی غروب که بر شانه‌های شهر نشست،پرنده چشم به آن پنجره‌های روشن بست.هزار خانه، چراغان؛ هزار پنجره باز،هزار آدمِ محبوس، در لباسِ نیاز.پرنده با خودش اندیشید: «آدمی چه غریب،برای ماندنِ در ریشه، می‌شود بی‌نصیب.»سحر دمید و پرنده دوباره پر گشود،جهان همان جهانِ دیروز بود و او نبود.شاید رهایی این نبود که پرنده پر کشید؛شاید رهایی آن دلی بود که قفس ندید.و من هنوز به فکر آن پرنده مانده‌ام،که بال داشت و رفت...و من، هنوز در اندیشهٔ پرواز مانده‌ام.Ards2Ards2Wed, 14 Oct 2026 07:32:11 +0330https://virgool.ir/@m_ards/بیسیم-چی-قسمت-سوم-givdexyniivdسوسنگرد، جنوب ایران ـ پاییز ۱۳۶۱انفجار تپه ۱۷۴، آسمان را برای لحظه‌ای به رنگ مس درآورد.شفیع پشت پنجره ایستاده بود و به ستونی از دود نگاه می‌کرد که آرام از زمین بلند می‌شد. از آن فاصله نمی‌شد فهمید چه چیزی منفجر شده؛ انبار مهمات، خودرو یا موضعی که کسی در آن پناه گرفته بود.اما یک چیز را می‌دانست.آن انفجار درست در ساعت سه و بیست‌ودو دقیقه رخ داده بود؛ دوازده دقیقه پس از زمانی که دستور اول برای حرکت گروه شناسایی تعیین کرده بود.گروه شناسایی اصلاً حرکت نکرده بود.پس چه کسی آنجا بود؟صدای مرادی او را از فکر بیرون کشید.«از پنجره فاصله بگیر.»شفیع برگشت.«اونجا چی منفجر شد؟»«نمی‌دونم.»«شما همیشه همین رو می‌گید.»مرادی اسلحه‌اش را پایین آورد و نگاه تندی به او انداخت.«چون نمی‌خوام چیزی رو که نمی‌دونم بهت بفروشم به اسم حقیقت.»شفیع دفتر را روی میز گذاشت.نام خودش هنوز در آخرین صفحه بود.کنارش، تاریخ همان روز.و زیر تاریخ، مختصاتی که تا آن لحظه متوجهشان نشده بود.دفتر را به سمت مرادی چرخاند.«این مختصات چیه؟»مرادی خم شد.چند ثانیه به اعداد نگاه کرد.بعد نقشه دیواری را از جایش جدا کرد و روی میز پهن کرد.شفیع مختصات را خواند.مرادی انگشتش را روی نقشه حرکت داد.از موضع فعلی گذشت، از یک جاده خاکی عبور کرد و در نهایت روی نقطه‌ای متوقف شد که با مداد سیاه علامت خورده بود.شفیع پرسید:«کجاست؟»مرادی جواب نداد.«آقا مرتضی، کجاست؟»مرادی گفت:«موضع قدیمی گردان.»«قدیمی؟»«سه هفته‌ست تخلیه شده.»شفیع دوباره به دفتر نگاه کرد.«پس چرا اسم من رو اونجا نوشتن؟»مرادی نقشه را تا کرد.«چون یا کسی از آینده خبر داره...»مکث کرد.«یا کسی داره ما رو به جایی می‌کشونه که از قبل براش آماده شده.»بی‌سیم روی صندلی خش‌خش کرد.هر دو برگشتند.صدای مرد ناشناس آمد:«موضع قدیمی رو ترک کنید.»مرادی به‌سرعت دستگاه را برداشت.«چه کسی حرف می‌زنه؟»«فرصت ندارید.»«اسم و درجه.»«سه دقیقه دیگه، مسیر غربی بسته می‌شه.»مرادی گفت:«به چه دلیل؟»«چون شما تنها کسانی نیستید که مختصات رو دارید.»شفیع نزدیک شد.«چه کسانی دیگه دارن؟»مرد جواب داد:«کسانی که قرار بود امشب شما رو از روی نقشه حذف کنن.»ارتباط قطع شد.مرادی بی‌درنگ چراغ را خاموش کرد.«راه بیفت.»شفیع دفتر را برداشت.«کجا؟»«سمت موضع قدیمی.»شفیع ماتش برد.«همین الان گفت اونجا نریم!»مرادی خشکش زد.نگاهشان به هم گره خورد.شفیع آهسته گفت:«شما گفتید باید از اونجا دور بشیم.»مرادی اسلحه‌اش را برداشت.«گفتم راه بیفت.»«آقا مرتضی، اگه این هم یکی از همون دستورها باشه چی؟»مرادی به او نزدیک شد.«شفیع، یه چیزی رو همین امشب باید یاد بگیری. وقتی نمی‌دونی کدوم پیام دروغه، نباید کورکورانه از هیچ‌کدوم پیروی کنی.»«پس چرا داریم می‌ریم؟»مرادی به دفتر اشاره کرد.«چون این یکی رو خودمون انتخاب می‌کنیم.»از ساختمان که بیرون آمدند، جبهه دوباره زنده شده بود.صدای توپخانه از سمت جنوب می‌آمد. در فاصله‌ای دور، مسلسل کوتاهی شلیک کرد و خاموش شد. چند سرباز از کنارشان گذشتند؛ یکی جعبه مهمات حمل می‌کرد، دیگری بازوی مجروح هم‌رزمش را گرفته بود.هیچ‌کس از انفجار تپه حرف نمی‌زد.این سکوت بیشتر از هر توضیحی شفیع را می‌ترساند.در سنگرهای جنگ، خبرها سریع می‌رسیدند؛ گاهی پیش از خود حادثه. اما آن شب، انگار کسی دستوری نانوشته صادر کرده بود که هیچ‌کس درباره تپه ۱۷۴ سؤال نکند.در انتهای مسیر، یک وانت نظامی کنار جاده ایستاده بود.موتورش روشن بود.راننده سرش را بیرون آورد.«ستوان مرادی؟»مرادی دستش را روی اسلحه گذاشت.«بله.»«از فرماندهی اومدم. باید شما رو منتقل کنم.»شفیع به وانت نگاه کرد.«کدوم فرماندهی؟»راننده مکث کرد.«فرماندهی عملیات.»«اسم مسئول؟»راننده چیزی نگفت.مرادی یک قدم جلو رفت.«کارت شناسایی.»مرد دست برد داخل جیبش.شفیع در همان لحظه متوجه شد دست راست راننده می‌لرزد.نه از سرما.از ترس.راننده کارتی بیرون آورد.مرادی آن را گرفت و زیر نور چراغ خودرو نگاه کرد.شفیع صورتش را نمی‌دید، اما تغییر حالت فرمانده را دید.«این کارت مال کیه؟»راننده گفت:«مال خودم.»مرادی کارت را بالا آورد.«اسم تو این نیست.»مرد ناگهان به سمت وانت برگشت.مرادی فریاد زد:«بخواب!»صدای شلیک در جاده پیچید.شفیع خودش را پشت خاکریز انداخت. گلوله‌ای به بدنه وانت خورد و جرقه زد. راننده افتاد، اما نه پیش از آنکه دستش را به داخل کابین ببرد.صدای انفجار کوچکی بلند شد.شیشه‌ها خرد شدند.مرادی شفیع را از پشت لباس کشید و به پایین خاکریز برد.چند ثانیه بعد، همه‌چیز دوباره در صدای توپخانه گم شد.شفیع نفس‌نفس می‌زد.«مرد رو زدید؟»مرادی خشابش را بررسی کرد.«نه.»«پس کی شلیک کرد؟»مرادی به جاده نگاه کرد.راننده دیگر کنار وانت نبود.جای او فقط لکه‌ای تیره روی خاک مانده بود و دری که با شدت باز و بسته می‌شد.شفیع بلند شد.«فرار کرد.»مرادی بازویش را گرفت.«نه. کسی که می‌خواست فرار کنه، وانت رو منفجر نمی‌کرد.»شفیع به او خیره شد.«پس چرا؟»مرادی آرام گفت:«چون نمی‌خواستیم بفهمیم چه کسی فرستادش.»موضع قدیمی گردان، پشت ردیفی از خاکریزهای فروریخته قرار داشت.ورودی آن را با سیم خاردار بسته بودند و تابلوی کوچکی کنار مسیر نصب شده بود که رویش نوشته بودند: «عبور ممنوع.»اما سیم خاردار از وسط بریده شده بود.مرادی خم شد و تکه‌ای از سیم را لمس کرد.«تازه‌ست.»شفیع چراغ‌قوه را روشن کرد.داخل موضع، چند سنگر خالی، یک اتاقک مخابرات و بقایای چادر فرماندهی دیده می‌شد. همه‌چیز به‌ظاهر رها شده بود؛ جعبه‌های خالی، پتوهای مچاله و نقشه‌هایی که باد گوشه‌شان را بلند می‌کرد.اما وسط اتاقک مخابرات، یک دستگاه بی‌سیم سالم روی میز قرار داشت.شفیع ایستاد.«این رو کی آورده؟»مرادی جواب نداد.دستگاه روشن بود.چراغ سبزش با نظمی ثابت چشمک می‌زد.شفیع نزدیک شد.«این مدل رو دیگه توی گردان نداریم.»مرادی گفت:«از کجا می‌دونی؟»«خودم سه ماه با همین مدل کار کردم. بعد از خرابی فرستنده، همه‌شون رو جمع کردن.»دستش را روی بدنه گذاشت.دستگاه گرم بود.کسی تا چند لحظه قبل از آن استفاده کرده بود.ناگهان بلندگو روشن شد.صدای مرد ناشناس آمد:«شفیع، تنها اومدی؟»شفیع به مرادی نگاه کرد.بعد به دستگاه.«نه.»«خوبه.»شفیع گفت:«تو کی هستی؟»«کسی که می‌تونه ثابت کنه اسم تو چرا توی اون دفتره.»مرادی به دستگاه نزدیک شد.«مدرکت رو بگو.»مرد گفت:«کشوی زیر میز.»شفیع زانو زد و کشو را بیرون کشید.داخلش چند نوار ضبط، یک پاکت چرمی و دسته‌ای برگه بود.روی پاکت چرمی نوشته شده بود:پرونده انتقال ـ محرمانهشفیع آن را باز کرد.اولین برگه، فهرستی از نام‌ها بود.نام سربازها.نام بی‌سیم‌چی‌ها.نام راننده‌ها.و مقابل هر اسم، تاریخ انتقال به یگان دیگر، مرخصی یا مفقودی.شفیع ورق زد.به صفحه سوم رسید.نام یکی از سربازها را شناخت.«مجید رستمی...»مرادی پرسید:«می‌شناسیش؟»شفیع سر تکان داد.«با من آموزش دید. بی‌سیم‌چی بود. گفتن سال گذشته توی عملیات مفقود شده.»مرادی برگه را گرفت.کنار اسم مجید نوشته شده بود:انتقال به موضع ۱۷۴ ـ هفتم مهرشفیع به تاریخ نگاه کرد.همان تاریخ امشب.اما مجید یک سال پیش مفقود شده بود.شفیع زیر لب گفت:«این امکان نداره.»مرد پشت بی‌سیم گفت:«صفحه بعد رو بخون.»شفیع ورق زد.نام بعدی را دید.حسین رفیعی.او هم مفقود شده بود.بعد نام دیگری.و دیگری.همه در تاریخ‌هایی که با عملیات‌های گذشته ارتباط داشتند.شفیع ناگهان به دفتر خودش نگاه کرد.«این‌ها همون آدم‌هایین که اسمشون توی صفحه آخره.»مرد گفت:«نه. این‌ها آدم‌هایی هستن که گفتن مفقود شدن.»مرادی به دستگاه نزدیک شد.«فرقش چیه؟»پاسخ مرد آرام بود.«فرقش اینه که بعضی‌هاشون هرگز به منطقه‌ای که توی گزارش نوشته شده، نرسیدن.»شفیع احساس کرد زمین زیر پایش سنگین شده است.«پس کجا رفتن؟»مرد جواب نداد.شفیع دوباره به فهرست نگاه کرد.پایین آخرین صفحه، نام دیگری نوشته شده بود.کاظمی، شفیع.این بار مقابل اسمش تاریخ انتقال ثبت نشده بود.فقط یک عبارت کوتاه:تأیید حضور ـ ساعت ۰۳:۱۰شفیع به ساعتش نگاه کرد.سه و چهل‌ویک دقیقه بود.«من ساعت سه و ده اینجا نبودم.»مرد گفت:«می‌دونم.»«پس چه کسی حضور من رو تأیید کرده؟»سکوت.شفیع فریاد زد:«جواب بده!»صدای مرد برگشت.«کسی که همین الان پشت سرت ایستاده.»شفیع برگشت.مرادی پشت سرش بود.اسلحه در دست داشت.اما لوله اسلحه به سمت شفیع نشانه رفته بود.برای یک لحظه، هیچ‌کدام حرکت نکردند.شفیع آهسته گفت:«آقا مرتضی؟»مرادی چیزی نگفت.«شما می‌دونستید؟»دست مرادی لرزید.«اسلحه‌ات رو بذار زمین.»شفیع به دست خالی خودش نگاه کرد.«من اسلحه ندارم.»مرادی انگار تازه متوجه شده باشد، چشم‌هایش را بست.لوله اسلحه پایین آمد.«شفیع... من باید یه چیزی بهت بگم.»شفیع یک قدم عقب رفت.«پس بگید.»مرادی به دستگاه نگاه کرد.«سه هفته پیش، پرونده‌ای به دستم رسید. توش نوشته بودن ممکنه از یک مسیر مخابراتی، اطلاعات عملیات‌ها به بیرون منتقل بشه.»«و شما به من شک کردید؟»مرادی جواب نداد.همین سکوت کافی بود.شفیع گفت:«برای همین من رو انتخاب کردید؟»«نه.»«پس چرا؟»مرادی با صدایی خسته گفت:«چون تو تنها کسی بودی که می‌تونست پیام‌های اون مسیر رو تشخیص بده.»شفیع خندید؛ خنده‌ای کوتاه و تلخ.«من بی‌سیم‌چی بودم، آقا مرتضی. قرار نبود پرونده باز کنم.»«می‌دونم.»«من فقط می‌خواستم برگردم خونه.»مرادی سرش را پایین انداخت.«می‌دونم.»شفیع به او نزدیک شد.«پس چرا اسم من توی فهرست مرده‌هاست؟»مرادی پاسخی نداشت.دستگاه بی‌سیم ناگهان صدای سوت کوتاهی کشید.بعد صدای مرد ناشناس آمد:«چون بازی از سه هفته پیش شروع شده، شفیع.»شفیع به بلندگو خیره شد.«تو گفتی سه روزه داری جلوی این عملیات رو می‌گیری.»«دروغ گفتم.»شفیع چیزی نگفت.مرد ادامه داد:«من سه هفته‌ست دارم سعی می‌کنم تو رو از این بازی بیرون بکشم.»«چرا؟»مرد مکث کرد.«چون من اولین کسی بودم که اسمم رو توی اون صفحه دیدم.»شفیع به فهرست نگاه کرد.«اسم تو چیه؟»پاسخ آمد:«مجید رستمی.»شفیع احساس کرد تمام صداهای اطراف خاموش شده‌اند.مجید.همان بی‌سیم‌چی قدیمی.همان مردی که یک سال پیش خبر مفقود شدنش را شنیده بود.شفیع به مرادی نگاه کرد.مرادی آهسته گفت:«مجید مرده.»صدای بی‌سیم برگشت.«پس به نظرتون چه کسی الان داره با شما حرف می‌زنه؟»در همان لحظه، از بیرون اتاقک صدای موتور آمد.چراغ‌های دو خودرو پشت خاکریز روشن شد.مرادی به پنجره رفت.«لعنتی...»شفیع پرسید:«چی شده؟»مرادی گفت:«نیروهای خودمونن.»«پس چرا فرار کنیم؟»مرادی به او نگاه کرد.«چون اگه برای دستگیری ما اومده باشن، اینجا رو محاصره می‌کنن.»بی‌سیم دوباره روشن شد.صدای مردی رسمی و آشنا از بلندگو پخش شد:«تمام نیروهای مستقر در موضع، سلاح‌ها را زمین بگذارند. شفیع کاظمی، شما به اتهام انتقال اطلاعات محرمانه و همکاری با دشمن بازداشت هستید.»شفیع به دستگاه نگاه کرد.پیام ادامه یافت:«تکرار می‌کنم. شفیع کاظمی، شما به اتهام خیانت بازداشت هستید.»مرادی زیر لب گفت:«این صدای فرمانده عملیاته.»شفیع به فهرست اسامی نگاه کرد.بعد به صفحه آخر دفتر.و ناگهان فهمید چرا تمام پیام‌ها طوری طراحی شده بودند که او را به یک انتخاب برسانند.اگر دستور اول را اجرا می‌کرد، گروه شناسایی را به مسیر خطرناک می‌فرستاد.اگر دستور دوم را اجرا می‌کرد، از نظر فرماندهی سرپیچی کرده بود.و حالا، هر کاری که می‌کرد، در گزارش نهایی می‌شد او را متهم کرد.اما هنوز یک چیز را نمی‌فهمید.چرا باید کسی از سه هفته قبل، تاریخ امشب را برای ثبت مرگ او انتخاب کرده باشد؟صدای مرد ناشناس برای آخرین بار از بی‌سیم آمد.«شفیع، به پشت آخرین برگه نگاه کن.»شفیع صفحه را برگرداند.پشت برگه، جمله‌ای با جوهر آبی نوشته شده بود.دست‌خط را می‌شناخت.دست‌خط خودش بود.اما هرگز آن جمله را ننوشته بود.«اگر مجید دوباره تماس گرفت، به او نگو که برادرش هنوز زنده است.»شفیع دیگر نفس نمی‌کشید.برادر مجید، سال‌ها پیش، در حادثه‌ای خانوادگی مرده بود.دست‌کم این چیزی بود که مجید همیشه به او گفته بود.بیرون، سربازها فریاد زدند:«ده ثانیه فرصت دارید!»مرادی اسلحه‌اش را بالا آورد و به در اشاره کرد.«شفیع، باید همین الان تصمیم بگیری.»شفیع به جمله روی برگه خیره ماند.از بی‌سیم صدای مجید آمد.این بار نه خش‌خش داشت، نه پارازیت.صدایش روشن و آرام بود.«شفیع... اگه هنوز می‌خوای به خونه برگردی، به من اعتماد نکن.»در بیرون، شمارش معکوس شروع شد.«ده!»شفیع دفتر را بست.«نه!»«نه!»مرادی فریاد زد:«شفیع، تصمیم بگیر!»شفیع بی‌سیم را برداشت و با تمام توانش فریاد زد:«مجید! اگه واقعاً زنده‌ای، یه چیزی بگو که فقط خودمون دوتا بدونیم!»سکوت.سربازها به عدد پنج رسیده بودند.بعد صدای مجید آمد.آهسته.شبیه صدایی که از ته یک خاطره بیرون می‌آید.«اون روز که از دزفول راه افتادی، مادرت یه پاکت خرما گذاشت توی ساکت. توی راه، نصفش رو خوردی و نصف دیگه رو دادی به من. گفتی اگه برگردیم، هر دوش رو با هم می‌خوریم.»شفیع چشم‌هایش را بست.این اتفاق واقعاً افتاده بود.هیچ‌کس جز آن دو نفر از آن خبر نداشت.اما مجید یک سال پیش مفقود شده بود.و حالا صدایش از دستگاهی می‌آمد که در موضعی متروکه قرار داشت.صدای فرمانده بیرون فریاد زد:«سه!»مرادی به شفیع نگاه کرد.«دو!»شفیع دفتر را زیر لباسش پنهان کرد.«یک!»درِ اتاقک با ضربه‌ای شدید باز شد.نور چراغ‌قوه‌ها به داخل ریخت.و درست پیش از آنکه اولین سرباز وارد شود، مجید آخرین جمله را گفت:«شفیع... به مرادی نگاه نکن.»شفیع سرش را چرخاند.مرادی دیگر آنجا نبود.پنجره پشت سرش باز مانده بود.و روی میز، کنار بی‌سیم، کارت شناسایی‌ای قرار داشت که شفیع چند دقیقه قبل در دست راننده دیده بود.این بار عکس روی کارت واضح بود.عکس ستوان مرتضی مرادی.اما نام زیر عکس، نام او نبود.مجید رستمی.Ards2Ards2Sat, 10 Oct 2026 19:06:53 +0330https://virgool.ir/@m_ards/عرق-خوری-با-مردگان-e69w0eillgd8ساعت از نیمه‌شب گذشته بود که مرد مرده وارد میخانه شد؛ نه آن‌طور که آدم‌ها وارد جایی می‌شوند، با باز کردن در و کنار زدن پرده، بلکه درست در لحظه‌ای که آدریان سرش را از روی میز بلند کرد، آنجا نشسته بود؛ روی صندلی روبه‌رویش، با پالتویی قهوه‌ای و دست‌هایی که انگار سال‌ها در خاک مانده بودند.آدریان پلک زد.مرد گفت: «بالاخره نگاهم کردی.»آدریان به اطرافش نگاه کرد. میخانه خالی بود. صاحب میخانه پشت پیشخوان، با دستمالی سفید، لیوانی را پاک می‌کرد که از مدت‌ها پیش تمیز بود. بخاری دیواری خاموش بود و سه چراغ زرد، فضای کوچک را به رنگ زردی بیمارگونه درآورده بودند. پشت پنجره، خیابان در سکوت فرو رفته بود. هیچ ماشینی عبور نمی‌کرد و هیچ پنجره‌ای در ساختمان‌های روبه‌رو روشن نبود.آدریان گفت: «شما کی هستی؟»مرد لبخند زد.«این سؤال رو باید بیست سال پیش می‌پرسیدی.»آدریان دستش را به‌طرف بطری روی میز برد. انگشتانش کمی می‌لرزیدند. بطری تقریباً خالی بود؛ مثل بیشتر شب‌های زندگی‌اش، مثل بیشتر وعده‌هایی که به خودش داده بود و صبح روز بعد به یاد نمی‌آورد دقیقاً چه قولی داده است.گفت: «من شما رو نمی‌شناسم.»مرد آستین پالتویش را بالا زد. جای باریکی دور مچ دستش دیده می‌شد؛ خطی تیره که به‌طرز عجیبی شبیه رد طناب بود.«اسم من ویکتور بود.»دست آدریان روی گردن بطری ثابت ماند.ویکتور.اسم، از جایی دور در ذهنش برخاست؛ از راهرویی باریک، از خانه‌ای که دیگر وجود نداشت، از صدای زنی که پشت در گریه می‌کرد و مردی که قسم می‌خورد همه‌چیز را درست خواهد کرد.آدریان سرش را تکان داد.«بلند شو. هر کسی هستی، برو بیرون.»ویکتور گفت: «تو همیشه همین‌طوری بودی. وقتی چیزی رو به یاد می‌آوردی، اول از همه ازش می‌خواستی بره.»آدریان با صدایی بلندتر تکرار کرد: «گفتم برو بیرون!»صاحب میخانه لحظه‌ای دست از پاک کردن لیوان برداشت.«اتفاقی افتاده؟»آدریان به او نگاه کرد و با انگشت به صندلی روبه‌رو اشاره کرد.«این مرد رو می‌شناسی؟»صاحب میخانه نگاه کوتاهی به صندلی انداخت.«کدوم مرد؟»آدریان چیزی نگفت.صندلی خالی بود.آدریان هفت سال بود که هر شب به این میخانه می‌آمد. نامش «آخرین ایستگاه» بود؛ نامی که به نظرش بیش از حد شاعرانه می‌آمد، اما صاحبش اصرار داشت آدم‌ها وقتی به آخرین جایی می‌رسند که هنوز حاضر است به آن‌ها جا بدهد، دیگر به نام اهمیت نمی‌دهند.میخانه در زیرزمین ساختمانی قدیمی قرار داشت. برای رسیدن به آن باید از شش پله پایین می‌رفتی، از کنار دری فلزی عبور می‌کردی و وارد اتاقی می‌شدی که همیشه بوی چوب کهنه و غذای مانده می‌داد. روی دیوار، عکس سیاه‌وسفیدی از شهری ناشناس آویزان بود؛ شهری با ساختمان‌هایی بلند و خیابان‌هایی که هیچ انسانی در آن‌ها دیده نمی‌شد.آدریان هرگز نپرسیده بود آن شهر کجاست.از نظر او، پرسیدن درباره چیزهایی که تغییری در زندگی آدم ایجاد نمی‌کنند، نوعی اسراف بود.او زمانی معلم تاریخ بود. نه معلم مشهوری، نه نویسنده‌ای که شاگردانش سال‌ها بعد از او با احترام یاد کنند. فقط مردی بود که پشت میزی چوبی می‌ایستاد، درباره امپراتوری‌هایی حرف می‌زد که فروپاشیده بودند و به شاگردانش می‌گفت هیچ قدرتی برای همیشه دوام نمی‌آورد.یکی از شاگردانش یک بار پرسیده بود:«پس چرا آدم‌ها باز هم فکر می‌کنن شکست‌ناپذیرن؟»آدریان جواب داده بود:«چون تاریخ رو درباره دیگران می‌خونن، نه درباره خودشون.»آن روز شاگردها خندیده بودند.سال‌ها بعد، آدریان گاهی با خودش فکر می‌کرد اگر همان موقع از او می‌پرسیدند چرا بعضی آدم‌ها به زندگی‌شان ادامه می‌دهند، درحالی‌که مدت‌هاست چیزی برای ادامه دادن ندارند، چه جوابی می‌داد.شاید می‌گفت عادت.شاید هم از کلاس بیرون می‌رفت و سیگاری روشن می‌کرد.او در چهل‌وهفت‌سالگی دیگر تدریس نمی‌کرد. همسرش، هلن، چهار سال پیش خانه را ترک کرده بود و دخترش، مارا، از آن زمان فقط دو بار با او تماس گرفته بود. بار اول برای اینکه آدرسش را بپرسد و بار دوم برای اینکه بگوید دیگر لازم نیست آدرسش را بداند.آدریان آن جمله را هرگز فراموش نکرده بود.اما هر وقت می‌خواست دلیلش را به یاد بیاورد، ذهنش مانند اتاقی تاریک می‌شد که در آن کسی جای وسایل را عوض کرده باشد.فقط می‌دانست روزی چیزی اتفاق افتاده بود. چیزی که زندگی‌اش را به دو بخش تقسیم کرده بود: پیش از آن و پس از آن.در بخش اول، آدم‌ها نام داشتند.در بخش دوم، فقط سایه‌هایی بودند که گاهی کنار او می‌نشستند و از او می‌خواستند برایشان نوشیدنی بریزد.شب بعد، ویکتور دوباره آمد.این بار آدریان منتظرش بود.از ساعت ده روی همان صندلی نشسته بود و هر چند دقیقه یک بار به ساعت دیواری نگاه می‌کرد. نمی‌دانست چرا انتظار مردی را می‌کشد که وجود خارجی ندارد. شاید می‌خواست ثابت کند شب قبل خواب دیده است. شاید هم می‌ترسید اگر مرد دوباره ظاهر نشود، مجبور شود بپذیرد چیزی در ذهنش از کنترل خارج شده است.ساعت یازده و بیست دقیقه، صندلی روبه‌رویش صدای کوتاهی داد.ویکتور نشست.این بار پالتو نداشت. پیراهن سفیدی پوشیده بود که از یقه تا پایین سینه لکه‌های تیره داشت. صورتش جوان‌تر از چیزی بود که آدریان به یاد می‌آورد؛ شاید سی‌ساله، با موهایی مشکی و چشمانی که در آن‌ها نوعی خستگی قدیمی خانه کرده بود.آدریان گفت: «تو واقعی نیستی.»ویکتور پاسخ داد: «این رو از کجا می‌دونی؟»«چون مرده‌ای.»«چه کسی بهت گفته؟»آدریان دهان باز کرد، اما جوابی نداشت.ویکتور دستش را روی میز گذاشت.«برای من یه لیوان بریز.»«من برای تو چیزی نمی‌ریزم.»«پس هنوز هم از من عصبانی هستی.»آدریان خندید؛ خنده‌ای کوتاه و بی‌حوصله.«عصبانی؟ از مردی که بیست ساله مرده؟»ویکتور به او خیره شد.«بیست‌ودو سال.»آدریان خنده‌اش را قطع کرد.ویکتور ادامه داد: «تو حتی تاریخ مرگ من رو هم درست به یاد نمی‌آری.»آدریان به لیوانش نگاه کرد. سطح نوشیدنی درون آن آرام بود. ناگهان احساس کرد چیزی در آن اتاق جابه‌جا شده؛ نه میز، نه صندلی، نه چراغ‌ها. بلکه فاصله میان خودش و آنچه از گذشته به یاد می‌آورد.«تو کی بودی؟» این بار آهسته‌تر پرسید.ویکتور گفت: «دوستت.»آدریان به صورتش خیره شد.«من دوستی به اسم ویکتور نداشتم.»«تو اسم من رو انتخاب کردی، نه؟»این جمله مثل تکه‌ای یخ در ذهن آدریان فرو رفت.برای لحظه‌ای، اتاق دیگری را دید؛ اتاقی با دیوارهای سفید، میزی کوچک و مردی که روی صندلی نشسته بود. صدای خودش را شنید که می‌گفت: «اسمش ویکتور بود.»بعد تصویر محو شد.آدریان دستش را روی پیشانی گذاشت.ویکتور پرسید: «دوباره سردرد گرفتی؟»«خفه شو.»«همیشه وقتی به اون شب نزدیک می‌شی، همین رو می‌گی.»آدریان از جا بلند شد. صندلی عقب رفت و به دیوار خورد.«تو توی سر منی. فقط همین.»ویکتور سرش را به نشانه تأیید تکان داد.«ممکنه.»«من دارم با خودم حرف می‌زنم.»«ممکنه.»«پس چرا دست از سرم برنمی‌داری؟»این بار ویکتور لبخند نزد.«چون تو دست از سر من برنداشتی.»آدریان به‌سرعت از میخانه بیرون رفت.آن شب، برای اولین بار پس از سال‌ها، پیش از آنکه مست شود به خانه برگشت.خانه‌اش در طبقه سوم ساختمانی قدیمی بود؛ آپارتمانی دوخوابه که زمانی پر از کتاب، گلدان و صدای موسیقی بود. حالا بیشتر کتاب‌ها در جعبه‌هایی کنار دیوار مانده بودند و پرده‌های اتاق نشیمن چنان خاک گرفته بودند که رنگ اصلی‌شان معلوم نبود.آدریان چراغ را روشن کرد.همه‌چیز همان‌طور بود که صبح رهایش کرده بود. لیوانی روی میز، بشقابی در سینک، پیراهنی روی دسته مبل.اما در انتهای راهرو، دری وجود داشت که قبلاً ندیده بود.درِ چوبی باریکی، با دستگیره‌ای برنجی و رنگی که از قسمت پایین ور آمده بود.آدریان چند ثانیه به آن خیره ماند.در این آپارتمان هیچ اتاقی پشت آن دیوار نبود. آن سوی دیوار، راه‌پله ساختمان قرار داشت. خودش بارها هنگام تعمیرات، نقشه خانه را دیده بود.با این حال، در آنجا بود.به طرفش رفت و دستگیره را گرفت.در قفل نبود.پشت آن، اتاقی کوچک قرار داشت. یک تخت فلزی، میزی چوبی و پنجره‌ای که رو به حیاط ساختمانی ناشناس باز می‌شد. نور عصرگاهی روی کف اتاق افتاده بود، با اینکه بیرون پنجره، شب بود.روی میز، یک دفترچه باز قرار داشت.آدریان وارد شد.دست‌خط روی صفحه را شناخت. دست‌خط خودش بود؛ همان حروف باریک و کج که سال‌ها روی برگه‌های امتحانی می‌نوشت.جمله اول این بود:«امروز دوباره ویکتور را دیدم.»آدریان صفحه را ورق زد.«او می‌گوید من او را کشته‌ام. من به او گفتم که چنین چیزی ممکن نیست. او خندید و پرسید پس چرا هر شب برایش جا نگه می‌دارم.»صفحه بعد:«امروز از من پرسید چرا نام دخترم را به یاد نمی‌آورم. به او گفتم مارا را به یاد دارم. گفت پس چرا وقتی از تو درباره آن شب می‌پرسم، به جای نام او نام دیگری را صدا می‌زنی؟»دست‌های آدریان سرد شدند.صفحه بعد خالی بود، جز یک جمله در پایین آن:«اگر روزی این دفتر را پیدا کردی، پیش از خواندن صفحه آخر، به یاد بیاور که تو همیشه حقیقت را از آنچه برایت قابل‌تحمل بوده، جدا کرده‌ای.»آدریان دفترچه را بست.از اتاق بیرون رفت و در را محکم پشت سرش بست.وقتی برگشت، دیگر دری وجود نداشت.فقط دیوار بود و قاب عکسی که سال‌ها پیش از او و هلن گرفته شده بود. در عکس، آدریان لبخند می‌زد. هلن به دوربین نگاه می‌کرد و مارا، که آن زمان پنج‌ساله بود، دستش را دور گردن پدر انداخته بود.آدریان عکس را از دیوار برداشت.برای اولین بار متوجه شد که گوشه پایین آن سوخته است.سه شب طول کشید تا دوباره جرئت کند به میخانه برگردد.شب چهارم، ویکتور کنار پنجره نشسته بود و به خیابان خالی نگاه می‌کرد. آدریان بدون آنکه سلام کند، روبه‌رویش نشست.«می‌خوام بدونم چی شده.»ویکتور گفت: «کدوم قسمت؟»«اون شب.»«کدوم شب؟»آدریان دندان‌هایش را روی هم فشرد.«شبی که مردی.»ویکتور دست‌هایش را روی میز گذاشت.«تو می‌خوای داستانی بشنوی که بتونی تحملش کنی. من نمی‌تونم چنین داستانی برات تعریف کنم.»«من حقیقت رو می‌خوام.»«نه. تو می‌خوای یک حقیقت پیدا کنی که بقیه حقیقت‌ها رو از بین ببره.»آدریان ساکت ماند.صاحب میخانه دو لیوان روی میز گذاشت. یکی مقابل آدریان و دیگری مقابل صندلی خالی کنار پنجره. بدون اینکه به آن‌ها نگاه کند، به پشت پیشخوان برگشت.آدریان به لیوان دوم خیره شد.«تو رو می‌بینه؟»ویکتور گفت: «ازش بپرس.»آدریان صاحب میخانه را صدا زد.«ببخشید، شما چند تا لیوان آوردین؟»مرد با تعجب نگاهش کرد.«دو تا.»«برای کی؟»صاحب میخانه شانه بالا انداخت.«برای شما و دوستتون.»آدریان احساس کرد زمین زیر پایش اندکی کج شد.«تو می‌تونی اونو ببینی؟»صاحب میخانه مدتی به صورت او نگاه کرد.«من فقط دیدم شما هر شب با یه نفر حرف می‌زنین.»«چه شکلیه؟»مرد جواب نداد. دستمال را روی پیشخوان گذاشت و به اتاق پشتی رفت.آدریان به ویکتور نگاه کرد.«تو واقعی هستی.»ویکتور سرش را تکان داد.«این نتیجه‌گیری خیلی زودهنگامیه.»«پس صاحب میخانه تو رو دیده.»«شاید فقط کسی رو دیده که تو بهش احتیاج داری.»آدریان لیوان را برداشت و یک جرعه نوشید.«از چی می‌ترسی؟»ویکتور برای مدتی طولانی سکوت کرد.بعد گفت: «از اینکه من رو به یاد بیاری.»«تو مردی که کشته شده. دیگه چه چیزی برای ترسیدن مونده؟»ویکتور به او نزدیک شد.«اینکه بفهمی من هیچ‌وقت وجود نداشتم.»آدریان احساس کرد صداهای میخانه از او فاصله گرفتند. صدای حرکت لیوان‌ها، صدای دستگاه قدیمی پشت پیشخوان، حتی صدای نفس‌های خودش.«چی گفتی؟»ویکتور آهسته گفت: «تو برای فرار از کاری که کردی، به یک مرد احتیاج داشتی. مردی که بتونی ازش متنفر باشی. مردی که بتونی هر شب بکشی و هر صبح دوباره زنده‌اش کنی.»«دروغ می‌گی.»«پس چرا هیچ‌وقت اسم خانوادگی من رو به یاد نمی‌آری؟»آدریان دهان باز کرد.هیچ اسمی به ذهنش نرسید.«چون...»«چون اسمی وجود نداره.»آدریان از جا بلند شد و لیوانش را به دیوار کوبید. شیشه شکست. صاحب میخانه از اتاق پشتی بیرون آمد، اما این بار به آدریان نگاه نکرد. فقط جارو را برداشت و تکه‌های شیشه را جمع کرد.آدریان به ویکتور اشاره کرد.«بهش بگو تو کی هستی!»ویکتور نشسته بود و به او نگاه می‌کرد.«بهش بگو!»صاحب میخانه سرش را بلند کرد.«آقای آدریان، کسی اینجا نیست.»آدریان عقب رفت.«تو همین الان دو تا لیوان آوردی.»«شما دو تا لیوان خواستین.»«برای من و اون!»صاحب میخانه آهی کشید.«شما گفتین دوستتون هم امشب میاد.»آدریان دیگر چیزی نشنید.از میخانه بیرون رفت و تا صبح در خیابان‌ها قدم زد.در روزهای بعد، اتفاقات کوچکی رخ دادند که هیچ‌کدام به‌تنهایی معنایی نداشتند.آدریان یک بار در اتوبوس، زنی را دید که چهره‌اش به‌شدت شبیه هلن بود. وقتی زن از اتوبوس پیاده شد، آدریان دنبالش رفت، اما در خیابان دیگر او را پیدا نکرد.یک روز صبح، تلفنش زنگ خورد. شماره ناشناس بود. صدای زنی از آن سوی خط گفت:«بابا؟»آدریان نشست.«مارا؟»سکوت.بعد صدای زن گفت: «چرا اسم من رو این‌قدر دیر به یاد آوردی؟»تماس قطع شد.او شماره را دوباره گرفت، اما پیامی شنید که می‌گفت شماره موردنظر در شبکه موجود نیست.شب بعد، در خانه‌اش صدای خنده کودکی را شنید.به اتاق نشیمن رفت. کسی آنجا نبود. اما روی میز، عروسک پارچه‌ای کوچکی قرار داشت که مارا در کودکی با خودش همه‌جا می‌برد.آدریان عروسک را برداشت.دکمه یکی از چشم‌هایش افتاده بود.ناگهان خاطره‌ای روشن در ذهنش شکل گرفت: مارا در اتاق نشیمن نشسته بود، عروسک را در آغوش گرفته بود و با صدایی آرام از او می‌خواست دیگر با مادرش دعوا نکند.«بابا، وقتی عصبانی می‌شی، آدم دیگه‌ای می‌شی.»آدریان عروسک را روی میز گذاشت.دست‌هایش می‌لرزیدند.او سال‌ها بود که نمی‌دانست دخترش از چه چیزی می‌ترسیده است.حالا می‌ترسید پاسخ را به یاد بیاورد.آن شب، درِ اتاق دوباره ظاهر شد.این بار آدریان منتظرش بود.در را باز کرد و وارد اتاق کوچک شد. نور عصرگاهی همچنان از پنجره می‌تابید. دفترچه روی میز بود، اما این بار صفحه آخر آن باز شده بود.او نشست و شروع به خواندن کرد.«مارا امروز به من گفت که از خانه می‌رود. هلن هم گفت دیگر نمی‌تواند با من زندگی کند. من از هر دوی آن‌ها خواستم بمانند. مارا گفت نمی‌تواند پدرش را دوست داشته باشد و هم‌زمان از او بترسد.»آدریان دستش را روی کاغذ گذاشت.«من به او گفتم که همه‌چیز درست می‌شود. او پرسید چه چیزی قرار است درست شود. من جوابی نداشتم.»صفحه بعد:«امشب دوباره با ویکتور حرف زدم. به او گفتم که اگر مارا برگردد، دیگر هرگز سراغ نوشیدنی نمی‌روم. او پرسید چرا باید زندگی‌ام را به بازگشت کسی گره بزنم که برای رفتن از من دلیل داشته است.»آدریان دفترچه را محکم گرفت.کلمات صفحه بعد نامرتب بودند؛ انگار نویسنده هنگام نوشتن گریه کرده یا دست‌هایش می‌لرزیده‌اند.«من از ویکتور متنفرم، چون هر چیزی را که نمی‌خواهم درباره خودم بدانم، به من یادآوری می‌کند. من او را ساخته‌ام تا بتوانم به جای خودم، از یک نفر دیگر متنفر باشم.»صفحه آخر فقط سه خط داشت.«مارا از من نترسید چون مست بودم.او از من ترسید چون یک روز، وقتی هوشیار بودم، به او گفتم اگر برود، دیگر دختر من نیست.من این جمله را به یاد نمی‌آوردم، چون نمی‌خواستم پدری باشم که آن را گفته است.»آدریان دفترچه را رها کرد.از جا بلند شد، اما پاهایش توان نگه داشتنش را نداشتند. روی زمین نشست و به دیوار تکیه داد.برای نخستین بار در سال‌های گذشته، هیچ تصویری از ویکتور در ذهنش نبود. هیچ صدایی، هیچ چهره‌ای، هیچ مردی که بتواند او را مقصر بداند.فقط خودش بود و جمله‌ای که گفته بود.او از مارا خواسته بود بماند، اما نه برای اینکه دوستش داشت. برای اینکه نمی‌توانست تحمل کند کسی انتخاب کند که دیگر در زندگی او نباشد.و وقتی مارا رفته بود، آدریان به جای پذیرفتن این حقیقت که دخترش حق داشت از او فاصله بگیرد، تمام سال‌های بعد را صرف ساختن دشمنی خیالی کرده بود که می‌توانست هر شب او را محاکمه کند.ویکتور مردی نبود که آدریان کشته باشد.ویکتور نامی بود که به ترس خودش داده بود.صبح، آدریان از خانه بیرون رفت و به میخانه نرفت.برای اولین بار پس از سال‌ها، مستقیم به دفترچه تلفنش نگاه کرد و شماره‌ای را پیدا کرد که زیر نام «مارا» ذخیره شده بود.مدت زیادی به صفحه خیره ماند.بعد تماس گرفت.شماره همچنان در دسترس نبود.او گوشی را پایین آورد و روی نیمکت پارک نشست. آدم‌ها از کنارش عبور می‌کردند. مردی با کیف چرمی، زنی که دست کودکش را گرفته بود، پیرمردی که برای کبوترها دانه می‌ریخت.زندگی بدون توجه به او ادامه داشت؛ نه برای مجازاتش، نه برای بخشیدنش. فقط ادامه داشت.آدریان به این فکر کرد که شاید بخش بزرگی از رنج انسان از این تصور ناشی می‌شود که جهان باید به اشتباهات او واکنش نشان دهد. گویی اگر کسی او را ببخشد، گذشته پاک می‌شود و اگر کسی او را محکوم کند، دست‌کم همه‌چیز معنایی پیدا می‌کند.اما گذشته نه پاک می‌شد و نه معنایی را تضمین می‌کرد.گاهی فقط همان‌جا می‌ماند؛ مثل جمله‌ای که گفته‌ای و دیگر نمی‌توانی پس بگیری.آدریان به خانه برگشت. در راه‌پله، همسایه‌اش را دید که با دو کیسه خرید بالا می‌آمد. مرد سلام کرد. آدریان هم سلام کرد.همین.اتاق نشیمن را مرتب کرد. ظرف‌ها را شست. پنجره را باز کرد و اجازه داد هوای تازه وارد خانه شود. بعد به اتاق خواب رفت و روی تخت نشست.در آن لحظه، صدایی از انتهای راهرو شنید.«آدریان؟»سرش را بلند کرد.ویکتور در چارچوب در ایستاده بود. همان پیراهن سفید، همان صورت خسته، همان چشمان بی‌قرار.آدریان گفت: «تو واقعی نیستی.»ویکتور لبخند محوی زد.«این رو قبلاً هم گفتی.»«من می‌دونم تو چی هستی.»«واقعاً؟»آدریان به او نگاه کرد.«تو چیزی هستی که من نمی‌خوام درباره خودم بدونم.»ویکتور برای لحظه‌ای ساکت ماند.بعد گفت: «پس چرا هنوز اینجام؟»آدریان جوابی نداشت.ویکتور به اتاق نگاهی انداخت، به کتاب‌های جعبه‌شده، به پرده‌های خاک‌گرفته، به عکسی که هنوز روی میز قرار داشت.«می‌دونی، آدریان، آدم‌ها فکر می‌کنن اگر چیزی رو به یاد نیارن، از شرش خلاص شدن.»آدریان گفت: «تو هم بخشی از منی.»«شاید.»«پس نمی‌تونی برای همیشه بمونی.»ویکتور سرش را پایین انداخت.«هیچ‌چیز برای همیشه نمی‌مونه.»آدریان پلک زد.وقتی دوباره نگاه کرد، چارچوب در خالی بود.او بلند شد و به راهرو رفت. دری وجود نداشت. دیوار همان دیوار همیشگی بود.آن شب به میخانه نرفت.شب بعد هم نرفت.اما در شب سوم، وقتی از کنار ساختمان گذشت، چراغ زرد زیرزمین روشن بود. آدریان چند لحظه جلوی ورودی ایستاد. از پشت در صدای خنده مردانی را می‌شنید که درباره چیزی بی‌اهمیت حرف می‌زدند.دستش را روی دستگیره گذاشت.در همان لحظه، صدای ویکتور را شنید.«یه لیوان دیگه، آدریان.»آدریان دستش را پس کشید.راه افتاد.این بار به عقب نگاه نکرد.سه ماه بعد، آدریان به مرکز مشاوره‌ای رفت که پزشکی از طریق یک آشنای قدیمی به او معرفی کرده بود. هنوز شب‌های سختی داشت. هنوز گاهی صدای ویکتور را می‌شنید و گاهی احساس می‌کرد تمام جهان چیزی را از او پنهان می‌کند. اما برای نخستین بار، به جای اینکه این تجربه‌ها را به حساب حقیقتی مخفی بگذارد، آن‌ها را جدی گرفت و برای فهمیدنشان کمک خواست.او فهمید که سال‌ها نوشیدن، تنهایی و بی‌خوابی می‌توانند ذهن را به جایی برسانند که تشخیص خاطره، ترس و واقعیت دشوار شود. فهمید که لازم نیست برای پذیرفتن رنجش، آن را به یک داستان اسرارآمیز تبدیل کند.یک روز، نامه‌ای برای مارا نوشت.نه برای اینکه او را برگرداند. نه برای اینکه از خودش دفاع کند. حتی نه برای اینکه از او طلب بخشش کند.فقط نوشت که به یاد آورده است چه گفته و چه کرده؛ اینکه سال‌ها به جای روبه‌رو شدن با حقیقت، از آن فرار کرده؛ و اینکه دخترش هیچ وظیفه‌ای ندارد برای آرام کردن پدرش به زندگی او برگردد.نامه را فرستاد.پاسخی دریافت نکرد.آدریان دیگر نامه‌ای نفرستاد.در عوض، هر صبح از خواب بیدار می‌شد، صبحانه می‌خورد و به کار کوچکی که در کتابخانه محله پیدا کرده بود می‌رفت. بعضی روزها به آدم‌ها کمک می‌کرد کتاب پیدا کنند. بعضی روزها فقط پشت میز می‌نشست و برگه‌های ثبت امانت را مرتب می‌کرد.زندگی‌اش ناگهان زیبا نشده بود.اما دیگر مجبور نبود هر شب برای زنده ماندن، کسی را در ذهنش بکشد.یک عصر، هنگام مرتب کردن قفسه‌ای قدیمی، کتاب تاریخ فرسوده‌ای پیدا کرد که سال‌ها پیش در کلاس درس از آن استفاده می‌کرد. کتاب را باز کرد و نام خودش را در صفحه اول دید؛ یادگاری که زمانی برای شاگردی نوشته بود.زیر نامش، جمله‌ای بود:«گذشته را نمی‌توان تغییر داد، اما می‌توان فهمید چرا آن را این‌طور به یاد می‌آوریم.»آدریان مدت زیادی به جمله نگاه کرد.نمی‌دانست خودش آن را نوشته یا از کسی نقل کرده است.این بار برایش مهم نبود.کتاب را بست و به قفسه برگرداند.آن شب، وقتی از کنار «آخرین ایستگاه» گذشت، در زیرزمین باز بود. صاحب میخانه پشت پیشخوان ایستاده بود. آدریان از پشت شیشه به داخل نگاه کرد.میز کنار پنجره خالی بود.اما روی آن، دو لیوان قرار داشت.آدریان ایستاد.یکی از لیوان‌ها زیر نور چراغ می‌درخشید. دیگری در سایه بود.او چند لحظه به آن‌ها نگاه کرد و بعد به راهش ادامه داد.شاید صاحب میخانه برای مشتریانی که هنوز نرسیده بودند، میز آماده کرده بود.شاید هم ذهن آدریان هنوز نمی‌توانست بعضی چیزها را به‌سادگی رها کند.او دیگر مجبور نبود پاسخ همه سؤال‌ها را بداند.و در آن شب، همین برایش کافی بود.پایانArds2Ards2Thu, 08 Oct 2026 23:13:32 +0330https://virgool.ir/@m_ards/بیسیم-چی-قسمت-سوم-yedrx1jaoyjjسه دقیقه بود که هیچ‌کس حرف نمی‌زد.شفیع هنوز دفتر را در دست داشت.باد از روی خاکریز می‌گذشت و گوشه برگه‌های دفتر را تکان می‌داد. دورتر، ایستگاه جنوب در تاریکی فرو رفته بود؛ ساختمانی کوتاه با چند اتاق که تا چند دقیقه پیش چراغ‌هایش روشن بود.حالا هیچ نوری دیده نمی‌شد.مرادی به ساعتش نگاه کرد.«سه و هفده.»شفیع گفت:«گفت کسی که نمی‌خواست صفحه آخر رو باز کنم، مرده.»«آره.»«ولی ما نمی‌دونیم کی رو می‌گه.»مرادی نگاهش کرد.«پس اول می‌فهمیم چه کسی می‌تونسته بدونه صفحه آخر چیه.»شفیع دفتر را بست.«خودمون.»مرادی چیزی نگفت.شفیع ادامه داد:«من، شما، مسئول مخابرات...»مکث کرد.«و هر کسی که به این دفتر دسترسی داشته.»مرادی گفت:«یه نفر دیگه هم هست.»شفیع منتظر ماند.«کسی که می‌دونه تو صفحه آخر رو باز می‌کنی.»شفیع آهسته گفت:«همون مرد پشت بی‌سیم.»مرادی جواب نداد.هر دو از خاکریز پایین رفتند.راه تا ایستگاه شاید دویست متر بود، اما در آن تاریکی طولانی‌تر به نظر می‌رسید.هیچ‌کس جرئت نمی‌کرد با چراغ حرکت کند.از دور صدای موتور یک آمبولانس آمد و دوباره محو شد.شفیع زیر لب گفت:«آقا مرتضی.»«جانم؟»«اگه داخل ایستگاه کسی باشه چی؟»«هست.»شفیع ایستاد.مرادی هم ایستاد.«از کجا می‌دونی؟»مرادی به پنجره ساختمان اشاره کرد.پرده کنار رفته بود.داخل اتاق تاریک بود.اما روی میز، چیزی روشن بود.یک چراغ کوچک.شفیع گفت:«پس چرا چراغ روشنه؟»مرادی آرام جواب داد:«چون کسی می‌خواد بفهمیم اینجاست.»آنها نزدیک‌تر شدند.درِ اصلی نیمه‌باز بود.مرادی اسلحه را آماده کرد.با دست اشاره کرد شفیع پشت سرش حرکت کند.داخل ساختمان بوی دود می‌آمد.نه دود انفجار.بوی سیم سوخته.اولین اتاق خالی بود.یک صندلی افتاده بود.لیوانی روی زمین شکسته بود.سیم بی‌سیم از روی میز آویزان مانده بود.شفیع جلو رفت.دفتر ثبت مخابرات روی میز بود.باز.مرادی گفت:«دست نزن.»شفیع خم شد.آخرین ثبت پیام را نگاه کرد.۰۳:۰۲اما زیر آن، با مدادی متفاوت نوشته شده بود:۰۳:۰۵ ـ حذف شد.شفیع گفت:«پیام حذف‌شده؟»مرادی نزدیک شد.«اینجا چیزی حذف نمی‌شه.»شفیع پرسید:«پس این یعنی چی؟»مرادی جواب نداد.از اتاق کناری صدایی آمد.یک ضربه.هر دو برگشتند.تق.بعد سکوت.مرادی انگشتش را روی ماشه گذاشت.در اتاق را آرام باز کرد.خالی بود.اما یک صندلی وسط اتاق قرار داشت.روی صندلی، یک بی‌سیم گذاشته بودند.چراغ سبزش روشن بود.شفیع آهسته گفت:«این روشنه.»مرادی گفت:«دست نزن.»بی‌سیم ناگهان صدا داد.«شفیع.»شفیع خشکش زد.مرادی دستش را روی شانه او گذاشت.صدای مرد ادامه داد:«دفتر رو همراهت آوردی.»شفیع به دفتر نگاه کرد.«تو از کجا می‌دونی؟»«چون مرادی هیچ‌وقت بدون دفتر از سنگر خارج نمی‌شه.»مرادی به شفیع نگاه کرد.«من این دفتر رو امشب برنداشتم.»شفیع سرش را بلند کرد.«چی؟»مرادی گفت:«تو خودت برداشتی.»سکوت.شفیع دفتر را پایین آورد.ناگهان چیزی در ذهنش جرقه زد.«پس تو نمی‌دونی داخلش چیه.»مرادی جواب نداد.شفیع گفت:«تو حتی نمی‌دونی صفحه آخر چی نوشته.»مرادی آرام گفت:«نه.»صدای بی‌سیم آمد:«اما من می‌دونم.»شفیع نزدیک دستگاه شد.«چی نوشته؟»مرد جواب داد:«اسم یک نفر.»«چه کسی؟»«کسی که سه شب پیش کشته شده.»شفیع به مرادی نگاه کرد.«چه کسی؟»مرد گفت:«مسئول شیفت ایستگاه جنوب.»شفیع خشکش زد.مرادی گفت:«این امکان نداره.»مرد جواب داد:«چرا؟»«چون گفتن مجروح شده و منتقل شده.»صدای مرد آرام شد.«چه کسی گفت؟»مرادی ساکت شد.«چه کسی بهت گفت زنده است؟»مرادی جواب نداد.مرد ادامه داد:«مرادی، تو سه شب پیش خودت جنازه‌اش رو دیدی.»شفیع به مرادی نگاه کرد.«آقا مرتضی؟»مرادی انگار چیزی را به یاد آورده باشد، یک قدم عقب رفت.«نه.»شفیع گفت:«شما دیدیش؟»«نه.»«پس چرا گفتید مجروح شده؟»مرادی سرش را پایین انداخت.برای چند لحظه فقط صدای دستگاه شنیده می‌شد.بعد گفت:«چون همین چیزی بود که به من گفتن.»شفیع آرام پرسید:«چه کسی؟»مرادی جواب نداد.صدای بی‌سیم آمد:«حالا صفحه آخر رو باز کن.»شفیع انگشتش را روی جلد دفتر گذاشت.مرادی گفت:«صبر کن.»شفیع ایستاد.مرادی به او نگاه کرد.«اگر اسم مسئول شیفت اونجاست، پس چرا کسی می‌خواست تو نبینیش؟»شفیع گفت:«شاید چون مرده.»«نه.»مرادی نزدیک‌تر آمد.«اگر فقط اسم یک مرده بود، دلیلی برای ترسیدن وجود نداشت.»شفیع فهمید.«پس اسم مهم نیست.»مرادی گفت:«تاریخه.»دفتر را باز کردند.صفحه آخر پر از نوشته بود.نه گزارش.نه پیام.فقط ساعت‌ها.تاریخ‌ها.شماره‌های کوتاه.نام چند نفر.شفیع شروع کرد به خواندن.دوم مهر.هفتم مهر.دوازدهم مهر.شانزدهم مهر.مرادی گفت:«این‌ها تاریخ عملیاتن.»شفیع سر تکان داد.«نه.»انگشتش را روی یکی از تاریخ‌ها گذاشت.«این تاریخ‌ها قبل از عملیات ثبت شدن.»مرادی به او نگاه کرد.شفیع ادامه داد:«اینجا اسم گروهه.»«بخون.»شفیع خواند.نام چهار نفر.بعد تاریخ.بعد یک علامت.کنار هر چهار نفر یک علامت مشابه بود.مرادی گفت:«این علامت چیه؟»شفیع جواب نداد.چند صفحه عقب رفت.در یکی از صفحات، همان علامت کنار نام یک سرباز دیده می‌شد.کنارش نوشته شده بود:مفقود.صفحه بعد.نام دیگری.مفقود.صفحه بعد.یک اسم دیگر.مفقود.شفیع آهسته گفت:«همه‌شون...»مرادی گفت:«چی؟»«قبل از اینکه مفقود بشن، اسمشون اینجا بوده.»سکوت.بعد شفیع به پایین صفحه رسید.یک اسم آنجا نوشته شده بود.دستش لرزید.مرادی پرسید:«چی شده؟»شفیع جواب نداد.مرادی دفتر را از دستش گرفت.چشمش روی آخرین اسم ثابت ماند.شفیع کاظمی.زیر اسم او یک تاریخ نوشته شده بود.هفتم مهر ۱۳۶۱مرادی آهسته گفت:«امروز هفتم مهره.»شفیع به او نگاه کرد.هیچ‌کدام حرف نزدند.بی‌سیم روی صندلی دوباره روشن شد.صدای مرد این بار خیلی نزدیک بود.«حالا فهمیدی چرا باید زنده بمونی؟»شفیع به دستگاه خیره شد.«تو کی هستی؟»مرد گفت:«کسی که سه روز پیش سعی کرد جلوی ثبت اسمت رو بگیره.»«چرا؟»مکثی طولانی.بعد:«چون قرار نبود تو امشب اینجا باشی.»شفیع گفت:«پس کجا باید می‌بودم؟»مرد جواب داد:«در همان تپه‌ای که قرار بود گروه را بفرستی.»صدای انفجاری عظیم در دوردست پیچید.زمین زیر پایشان لرزید.شفیع و مرادی به سمت پنجره برگشتند.در افق، شعله‌ای بزرگ بالا رفت.تپه ۱۷۴.شفیع به صفحه دفتر نگاه کرد.نام خودش هنوز آنجا بود.مرادی زیر لب گفت:«گروه...»شفیع گفت:«ما گروه رو نفرستادیم.»مرد پشت بی‌سیم پاسخ داد:«می‌دونم.»شفیع به دستگاه نزدیک شد.«پس اون انفجار برای چی بود؟»چند ثانیه سکوت.بعد مرد گفت:«برای اینکه کسی باور کنه شفیع کشته شده.»و ارتباط قطع شد.شفیع آرام به مرادی نگاه کرد.«چه کسی باید باور کنه؟»مرادی جوابی نداشت.اما بیرون ایستگاه، در تاریکی، صدای یک موتور روشن شد.کسی داشت دور می‌شد.و این بار شفیع مطمئن بود:آنها دیگر دنبال مرد پشت بی‌سیم نبودند.مرد پشت بی‌سیم داشت آنها را به دنبال خودش می‌کشید.Ards2Ards2Wed, 07 Oct 2026 22:45:00 +0330https://virgool.ir/@m_ards/نگاتیو-j37hwlj2erzaدر الیمار، اعدام را با طناب شروع نمی‌کردند.با یک عکس شروع می‌کردند.عکسی که باید ثابت می‌کرد مردی که چند دقیقه بعد قرار بود بمیرد، پیش از مرگش دیگر آن آدمی نبود که خانواده‌اش می‌شناختند.برنارد این را بهتر از هرکس می‌دانست.چهارده سال بود که پشت دوربین می‌ایستاد؛ در دادگاه‌ها، پشت درهای بسته، در مراسم اعتراف، کنار دیوارهای سفید زندان و گاهی در میدان مرکزی شهر، جایی که حکومت برای مرگ، جایگاه مخصوص ساخته بود.او هیچ‌وقت کسی را نکشته بود.این جمله را سال‌ها برای خودش تکرار کرده بود.و هر بار که شب‌ها نمی‌توانست بخوابد، همان جمله را کمی آرام‌تر تکرار می‌کرد:«من فقط عکس می‌گیرم.»صبح آن روز، برگه‌ای روی میز کارش گذاشتند.نام محکوم را که دید، دستش روی فنجان قهوه ماند.اِلِنا وِسک.چند ثانیه نتوانست نفس بکشد.عکس پرونده را برداشت.عکس سیاه‌وسفید بود؛ زنی با موهای کوتاه و صورتی که مستقیم به دوربین نگاه نمی‌کرد.اما برنارد او را از روی عکس نشناخت.از جای زخم کوچکی کنار ابروی چپش شناخت.یازده سال پیش، یک شب در ایستگاه قطار، النا با عجله از پله‌ها پایین آمده بود، زمین خورده بود و زانویش زخمی شده بود. برنارد دستمالش را روی زخم گذاشته و گفته بود:«فردا می‌ریم.»النا پرسیده بود:«کجا؟»«هرجا که اینجا نباشه.»النا خندیده بود.«تو حتی بلیت هم نخریدی.»برنارد گفته بود:«فردا می‌خرم.»فردا هیچ‌وقت نیامده بود.آن‌ها آن شب از هم جدا شده بودند.بعد دستگیری‌های گسترده شروع شده بود.بعد شغل برنارد.بعد ازدواج النا.بعد ناپدیدشدن او.و حالا، یازده سال بعد، برنارد باید آخرین عکس زندگی‌اش را می‌گرفت.روی پرونده نوشته شده بود:اتهام: همکاری با شبکه اخلال در امنیت ملی.زیرش یک جمله با مهر قرمز:محکوم به اعدام.رئیس بخش وارد اتاق شد.«برنارد.»برنارد جواب نداد.«گفتن امروز خودت بری.»«چرا من؟»مرد شانه بالا انداخت.«چون قبلاً از پرونده‌های سیاسی عکس گرفتی.»برنارد به پرونده نگاه کرد.«چند ساعت؟»«چهار.»مرد مکث کرد.«و برنارد...»«جانم؟»«عکس‌ها باید خوب باشن.»برنارد سر بلند کرد.مرد ادامه داد:«تلویزیون امشب پخششون می‌کنه.»النا را در اتاقی کوچک دید.نه اتاق بازجویی بود، نه سلول.اتاقی معمولی با یک میز، دو صندلی و یک پنجره بسته.چیزی در آن اتاق بیشتر از هر سلولی وحشتناک بود:دیوارها تمیز بودند.النا روبه‌رویش نشسته بود.لاغرتر شده بود.موهایش سفید نشده بود، اما چند تار سفید کنار شقیقه‌اش دیده می‌شد.برنارد وارد شد.النا ابتدا به دوربین نگاه کرد.بعد به خودش.چند ثانیه طول کشید تا شناختش.گفت:«بالاخره.»برنارد چیزی نگفت.النا لبخند بسیار کمرنگی زد.«هنوز هم دیر می‌رسی.»برنارد دوربین را روی میز گذاشت.«النا...»«نگو.»«چی؟»«اون اسمی که یازده ساله می‌خواستی بگی.»برنارد نشست.«چرا نگفتی؟»«چی رو؟»«که زنده‌ای.»النا نگاهش کرد.«به کی؟»برنارد جواب نداشت.النا گفت:«به تو؟»سکوت.«تو بعد از من ازدواج کردی.»برنارد آهسته گفت:«می‌دونستم.»«پس چرا پرسیدی؟»برنارد به دست‌های خودش نگاه کرد.«چون می‌خواستم از خودت بشنوم.»النا چند لحظه چیزی نگفت.بعد گفت:«من هیچ‌وقت ازدواج نکردم.»برنارد سر بلند کرد.النا نگاهش را از او گرفت.«اون مردی که تو فکر می‌کنی شوهرم بود، مأمور بود.»برنارد چیزی نگفت.النا ادامه داد:«چهار سال کنارم زندگی کرد. هر شب ازم می‌پرسید با چه کسی حرف زدم، کجا رفتم، چه چیزی نوشتم. بعد یک روز گفت اگر اسم تو رو بگم، من زنده می‌مونم.»برنارد لب‌هایش را به هم فشرد.«اسم منو گفتی؟»النا نگاهش کرد.«نه.»برای نخستین بار، چشم‌های برنارد پر شد.النا گفت:«تو هم هیچ‌وقت دنبالم نگشتی.»«دنبالت گشتم.»«نه.»«گشتم.»«نه، برنارد. تو دنبال نسخه‌ای از من گشتی که هنوز دوستت داشته باشه. این با دنبال‌کردن یک آدم فرق داره.»این جمله تا مدتی در اتاق ماند.بعد النا پرسید:«هنوز عکس می‌گیری؟»برنارد به دوربین نگاه کرد.«آره.»«از آدم‌هایی که می‌میرن؟»«گاهی.»«و بعد چی؟»برنارد جواب نداد.النا فهمید.«عکس منم می‌گیرن؟»«من می‌گیرم.»لبخند زد.«چه افتخاری.»برنارد دوربین را برداشت.«النا، من سعی می‌کنم—»«نه.»صدایش آرام بود.«فقط عکس بگیر.»برنارد دوربین را بالا آورد.النا روبه‌روی دیوار نشست.چراغی بالای سرش روشن شد.او به لنز نگاه کرد.برنارد از پشت دوربین، زنی را دید که یازده سال پیش قرار بود با او فرار کند.اما چیزی در تصویر اشتباه بود.دست‌های النا می‌لرزید.برنارد فوکوس کرد.عکس گرفت.یکی.دو تا.سه تا.در عکس چهارم، النا سرش را کمی بالا آورد.و همان‌طور که به دوربین نگاه می‌کرد، گفت:«برنارد.»«جانم؟»«اگه مجبور شدی عکس خوبی از من بسازی...»مکث کرد.«چشم‌هامو عوض نکن.»برنارد دوربین را پایین آورد.النا ادامه داد:«بذار حداقل یک نفر بدونه که من اون روز ترسیده بودم.»برنارد چیزی نگفت.«نه برای اینکه ضعیف بودم.»لبخند بسیار کوتاهی زد.«برای اینکه هنوز زنده بودم.»آن شب، عکس النا در تمام شبکه‌های رسمی الیمار منتشر شد.تصویر، عالی بود.نور مناسب.صورت آرام.چشم‌ها مستقیم رو به دوربین.زیر عکس نوشته بودند:«آخرین اعتراف یکی از عوامل آشوب.»برنارد مدت زیادی به صفحه تلویزیون نگاه کرد.عکس را خودش گرفته بود.اما چیزی که مردم می‌دیدند، النا نبود.کسی بود که دستگاه تبلیغات ساخته بود.او از جایش بلند شد.به اتاق تاریک خودش رفت.دوربین را باز کرد.حافظه را بیرون آورد.روی لپ‌تاپ، عکس‌های اصلی هنوز بودند.در یکی از آن‌ها، دست النا می‌لرزید.در دیگری، اشک روی صورتش بود.در سومی، قبل از اینکه دوربین را پایین بیاورد، لب‌هایش چیزی را زمزمه کرده بود.برنارد تصویر را بزرگ کرد.لب‌های النا فقط دو کلمه گفته بودند:«فردا می‌ریم.»برنارد دستش را روی صورتش گذاشت.یازده سال گذشته بود.و تازه فهمیده بود تمام این سال‌ها، هر دوشان منتظر همان فردا مانده بودند.صبح، اعدام انجام شد.تلویزیون گفت:«محکوم بدون مقاومت، حکم خود را پذیرفت.»برنارد آنجا بود.دوربین در دستش بود.اما این بار عکس نگرفت.برای چند ثانیه فقط به النا نگاه کرد.بعد صدای افسر کنار گوشش آمد:«برنارد.»او تکان نخورد.افسر دوباره گفت:«عکس.»برنارد دوربین را بالا آورد.و برای آخرین بار، از زنی عکس گرفت که دوستش داشت.نه از لحظه مرگش.از لحظه‌ای که هنوز زنده بود.سال‌ها بعد، وقتی الیمار تغییر کرد و آرشیوهای قدیمی را باز کردند، هزاران عکس از آن دوران پیدا شد.عکس‌هایی که حکومت ساخته بود.عکس‌هایی که دروغ گفته بودند.اما در میان همه آن‌ها، یک عکس بدون عنوان پیدا شد.النا روی صندلی نشسته بود.دست‌هایش می‌لرزید.چشم‌هایش خسته بود.و با وجود همه چیز، هنوز به دوربین نگاه می‌کرد.پشت عکس، با دست‌خطی لرزان نوشته شده بود:«او اعتراف نکرد.»هیچ‌کس نمی‌دانست این جمله را چه کسی نوشته.فقط یک چیز معلوم بود:برنارد، بعد از گرفتن آن عکس، دیگر هیچ‌وقت دوربین به دست نگرفت.Ards2Ards2Tue, 06 Oct 2026 21:34:17 +0330https://virgool.ir/@m_ards/بیسیم-قسمت-دوم-toajhzn6vjzdبی‌سیم دوباره روشن شد.این بار هیچ‌کس حرف نزد.فقط صدای خش‌خش بود؛ ممتد، خفه و نزدیک، مثل نفس کشیدن کسی که دهانش را درست کنار میکروفون گذاشته باشد.شفیع به دستگاه نگاه می‌کرد.مرادی دستش را روی اسلحه گذاشته بود.صدای پشت در هم دیگر نمی‌آمد.سه طرف سنگر ساکت شده بود؛ بیرون، راه باریک پشت سنگر و بی‌سیم.مرادی با اشاره به شفیع فهماند چراغ را روشن نکند.بعد خیلی آهسته گفت:«ساعت چنده؟»شفیع به ساعت مچی‌اش نگاه کرد.«سه و چهار دقیقه.»مرادی گفت:«شش دقیقه.»شفیع فهمید.شش دقیقه تا ساعت سه و ده.همان ساعتی که در اولین پیام برای حرکت گروه تعیین شده بود.ناگهان صدای بی‌سیم واضح شد.«گروه شناسایی آماده حرکت باشد.»این بار صدا را می‌شناخت.صدای فرمانده عملیات بود.شفیع بی‌اختیار دستش را روی دستگاه گذاشت.مرادی سرش را برگرداند.شفیع گفت:«این صدای خودشه.»مرادی آرام جواب داد:«می‌دونم.»صدا ادامه داد:«مسیر شمالی امن است. تکرار می‌کنم، مسیر شمالی امن است.»شفیع به نقشه نگاه کرد.با مداد قرمز، روی همان مسیر علامت بزرگی کشیده شده بود.میدان مین.او گفت:«آقا مرتضی...»مرادی انگشتش را روی دهان گذاشت.صدای بی‌سیم قطع شد.چند ثانیه بعد، صدای دیگری آمد.«شفیع.»این بار همان صدای ناشناس.«بله.»«به نقشه نگاه کن.»شفیع چیزی نگفت.«سمت چپ تپه ۱۷۴، یک راه خاکی هست.»شفیع نقشه را جلو کشید.راهی باریک روی نقشه وجود داشت که تقریباً دیده نمی‌شد.«اون راه بسته‌ست.»«نه.»«چرا؟»«چون امشب بازش کردن.»مرادی نزدیک آمد.«چه کسی؟»مرد جواب داد:«کسی که قرار نبود زنده بمونه.»شفیع سرش را بالا آورد.مرادی هم به او خیره شده بود.«منظورت چیه؟»مرد گفت:«دستور اول برای این بود که گروه سر جاش بمونه.»مکث.«دستور دوم برای این بود که حرکت کنه.»شفیع گفت:«این رو خودمون فهمیدیم.»«نه. هنوز نفهمیدی چرا.»صدای مرد آرام بود.«اگر گروه حرکت کنه، وارد تله نمی‌شه.»شفیع گفت:«پس چرا فرستادنشون؟»«برای اینکه کسی تصور کنه تله همون‌جاست.»مرادی به نقشه خیره شد.مرد ادامه داد:«دشمن منتظر گروه شماست.»شفیع پرسید:«از کجا می‌دونی؟»جوابی نیامد.«تو کی هستی؟»این بار مرد گفت:«من کسی‌ام که سه روزه دارم سعی می‌کنم این عملیات رو متوقف کنم.»مرادی نزدیک بی‌سیم شد.«پس چرا مستقیم با فرماندهی تماس نگرفتی؟»صدای مرد تغییر کرد.«چون فرماندهی هم بخشی از بازیه.»مرادی برای لحظه‌ای ساکت ماند.بعد گفت:«مدرک.»مرد خندید.«مدرک می‌خوای؟»«آره.»«صفحه هفده دفتر مخابرات رو بخون.»شفیع سریع دفتر ثبت پیام‌ها را برداشت.صفحه هفده را باز کرد.سه پیام ثبت شده بود.یکی ساعت بیست و دو.یکی ساعت بیست و سه.و یکی ساعت بیست و چهار.شفیع گفت:«اینجا سه پیام ثبت شده.»«بلند بخون.»شفیع خواند.مرادی ناگهان گفت:«صبر کن.»«چی؟»مرادی دفتر را از دستش گرفت.«این خط...»اشاره کرد به پیام دوم.«این خط رو تو نوشتی؟»شفیع نگاه کرد.«نه.»مرادی گفت:«من نوشتم.»شفیع متعجب شد.«کی؟»«سه شب پیش.»مرادی صفحه را جلو آورد.«ولی من این پیام رو ثبت نکردم.»شفیع چیزی نگفت.مرادی به دست‌خط نگاه کرد.واقعاً دست‌خط خودش بود.اما تاریخ ثبت شده مربوط به امشب بود.مرد پشت بی‌سیم گفت:«حالا فهمیدی؟»شفیع آرام پرسید:«یکی داره دفتر رو دستکاری می‌کنه؟»«نه.»«پس چی؟»مرد گفت:«یکی داره کاری می‌کنه که شما باور کنید اتفاق‌ها همین امشب افتاده‌اند.»سکوت.مرادی ناگهان چراغ را روشن کرد.شفیع برگشت.«چی کار می‌کنید؟»مرادی گفت:«باید بریم.»«کجا؟»«ایستگاه جنوب.»شفیع به در نگاه کرد.«اون مرد هنوز بیرونه.»مرادی گفت:«می‌دونم.»«پس چطور بریم؟»مرادی نقشه را برداشت.«از راه پشت سنگر.»شفیع گفت:«ولی اونجا صدای اسلحه شنیدیم.»مرادی مکث کرد.«پس یعنی کسی اونجاست.»«خودش؟»«نمی‌دونم.»بعد دفتر را به شفیع داد.«این رو بردار.»شفیع دفتر را گرفت.«چرا من؟»مرادی گفت:«چون اگه من نیومدم، باید یکی بدونه دنبال چی بگرده.»شفیع چیزی نگفت.برای اولین بار حس کرد ترس واقعی، ترس از کشته شدن نیست.ترس از این است که چیزی را بفهمی و دیگر نتوانی مثل قبل زندگی کنی.مرادی در سنگر را نیمه‌باز کرد.هوای بیرون سردتر بود.نه صدای قدم.نه صدای حرف.هیچ‌کس.مرادی سرش را بیرون برد.بعد برگشت.«راه خالیه.»هر دو بیرون رفتند.چند قدم که دور شدند، شفیع برگشت و به سنگر نگاه کرد.در نیمه‌باز بود.نور چراغ هنوز داخلش می‌سوخت.مرادی گفت:«نایست.»شفیع برگشت.در راه باریک پشت سنگر حرکت کردند.زمین زیر پا نرم بود.بوی خاک خیس و دود در هوا مانده بود.از دور صدای نوحه هنوز می‌آمد؛ ضعیف و گم‌شده میان صدای موتورهایی که در تاریکی حرکت می‌کردند.شفیع گفت:«آقا مرتضی.»«جانم؟»«اگه اون مرد راست گفته باشه...»مرادی جواب نداد.«پس چرا کسی باید بخواد گروه ما حرکت کنه؟»مرادی چند قدم دیگر برداشت.بعد گفت:«چون شاید گروه ما هدف اصلی نباشه.»شفیع ایستاد.«پس چی؟»مرادی برگشت.«بی‌سیم.»شفیع چیزی نگفت.مرادی ادامه داد:«شاید کسی نمی‌خواد آدم‌ها رو جابه‌جا کنه.»«پس چی می‌خواد؟»مرادی به دفتر دست شفیع نگاه کرد.«می‌خواد ببینه چه کسی به چه پیامی اعتماد می‌کنه.»صدای انفجار در دوردست پیچید.هر دو لحظه‌ای ایستادند.بعد صدای بی‌سیم کوچک شفیع بلند شد.خش‌خش.شفیع آن را از جیبش بیرون آورد.پیام جدید آمده بود.اما این بار صدایی در کار نبود.فقط یک جمله روی صفحه دستگاه ثبت شده بود:«شفیع، صفحه آخر دفتر را باز نکن.»شفیع خشک شد.مرادی به او نگاه کرد.«چی نوشته؟»شفیع جواب نداد.چشمش روی دفتر ماند.دفتر را برگرداند.صفحه آخر بسته بود.مرادی گفت:«شفیع.»شفیع آرام گفت:«اون می‌دونه دفتر دست منه.»مرادی چیزی نگفت.شفیع صفحه آخر را لمس کرد.«و می‌دونه من الان به چی فکر می‌کنم.»مرادی دستش را روی مچ او گذاشت.«بازش نکن.»شفیع به او نگاه کرد.«چرا؟»مرادی گفت:«چون اگه کسی بتونه از داخل بی‌سیم با تو حرف بزنه، احتمالاً می‌دونه داخل این دفتر چی نوشته شده.»چند ثانیه سکوت کردند.بعد شفیع پرسید:«آقا مرتضی...»«بله؟»«شما مطمئنید این دفتر از اول دست خودمون بوده؟»مرادی جواب نداد.و این بار، برای نخستین بار، مرادی هم ترسید.از دور، در تاریکی، چراغ‌های ایستگاه جنوب پیدا شد.اما درست همان لحظه سه گلوله شلیک شد.نه از سمت دشمن.از سمت ایستگاه.مرادی شفیع را به زمین کشید.هر دو پشت خاکریز کوتاهی افتادند.شفیع سرش را بلند کرد.چراغ‌های ایستگاه یکی‌یکی خاموش شدند.و بعد...بی‌سیمش روشن شد.صدای مرد ناشناس آمد:«حالا می‌تونی صفحه آخر رو باز کنی.»شفیع به دفتر نگاه کرد.«چرا؟»مرد گفت:«چون کسی که نوشته بود نباید بازش کنی، دیگه زنده نیست.»ارتباط قطع شد.شفیع و مرادی به چراغ‌های خاموش ایستگاه خیره ماندند.و هیچ‌کدام نمی‌دانستند مرد پشت بی‌سیم درباره چه کسی حرف زده است.Ards2Ards2Sat, 03 Oct 2026 21:57:06 +0330https://virgool.ir/@m_ards/بیسیم-چی-قسمت-اول-cvh0sfhznjhvسوسنگرد جنوب ایران ـ پاییز ۱۳۶۱شب، روی دشت پهن شده بود؛ نه مثل تاریکی معمولی، بلکه مثل چیزی که از آسمان پایین آمده باشد و سنگرها را یکی‌یکی در خودش فرو ببرد.هر چند دقیقه یک‌بار، دوردست روشن می‌شد.انفجارها آن‌قدر دور بودند که اول نورشان دیده می‌شد و بعد، چند ثانیه بعد، صدایشان می‌رسید؛ غرش سنگینی که از روی خاک می‌گذشت و دیواره‌های سنگر را می‌لرزاند.در سنگر کناری، رادیویی کوچک روشن بود.صدای نوحه‌ای از میان خش‌خش موج‌ها می‌آمد؛ گاهی کلمات محو می‌شدند و دوباره برمی‌گشتند. چند نفر آرام همراهش زمزمه می‌کردند.بعد صدای یکی از آنها بلند شد:«یا حسین...»صدای دیگری جواب داد.شفیع سرش را پایین انداخت.همیشه در آن لحظه‌ها به مادرش فکر می‌کرد.نه به جنگ.نه به مرگ.به مادرش.به آشپزخانه کوچک خانه‌شان در دزفول؛ به قابلمه‌ای که صبح‌ها روی اجاق می‌گذاشت، به روسری گل‌داری که وقتی نگران می‌شد مدام گوشه‌اش را بین انگشت‌هایش می‌پیچاند.آخرین نامه‌اش هنوز در جیب شفیع بود.نامه کوتاه بود.مادر نوشته بود:«پسرم، فقط سالم برگرد. بقیه‌اش درست می‌شود.»شفیع هر بار که آن جمله را می‌خواند، بیشتر می‌ترسید.چون می‌دانست «بقیه‌اش» دیگر مثل قبل درست نمی‌شود.برادر کوچکش از وقتی به جبهه آمده بود، هر شب جای او را سر سفره خالی می‌گذاشت.و شفیع به خودش قول داده بود برگردد.نه قهرمان.نه با مدال.فقط زنده.برای همین داوطلب بی‌سیم‌چی شده بود.فکر می‌کرد کسی که پشت دستگاه می‌نشیند، از کسی که اسلحه به دست می‌گیرد، یک قدم دورتر از مرگ است.بعد فهمیده بود جنگ برای فاصله‌ها ارزشی قائل نیست.ساعت از دو گذشته بود.شفیع کنار بی‌سیم نشسته بود و با مداد، جدول شیفت‌ها را روی کاغذ تکمیل می‌کرد.یک‌باره دستگاه خش‌خش کرد.دستش روی کاغذ ماند.«ایستگاه جنوب، به شفیع.»شفیع نزدیک بلندگو شد.«بفرست.»صدا گفت:«پیام عملیاتی.»شفیع دفتر مخصوص را باز کرد.«آماده‌ام.»شماره رمز عملیات، ساعت، مسیر و نام واحد را گفتند.همه‌چیز درست بود.حتی رمز تغییر یافته همان شب.شفیع نوشت:گروه شناسایی ساعت سه و ده دقیقه از موضع خارج شود. مسیر شمالی. مقصد: تپه ۱۷۴.پایین پیام، نام واحد فرستنده ثبت شد.شفیع دوباره پرسید:«تأیید نهایی؟»«تأیید.»ارتباط قطع شد.شفیع کاغذ را برداشت و رفت سراغ ستوان مرادی.مرادی کنار نقشه نشسته بود و مسیرهای روی آن را با مداد قرمز علامت می‌زد.شفیع کاغذ را جلو گذاشت.«دستور جدید.»مرادی خواند.چهره‌اش تغییر کرد.«چه ساعتی فرستاده شده؟»«دو و دوازده.»«از کدوم ایستگاه؟»شفیع نام ایستگاه را گفت.مرادی دوباره به کاغذ نگاه کرد.«غلطه.»شفیع اخم کرد.«رمزش درست بود.»«رمز رو نمی‌گم.»مرادی انگشتش را روی نقشه گذاشت.«تپه ۱۷۴.»«بله.»«گروه شناسایی الان کجاست؟»شفیع نقطه‌ای را نشان داد.مرادی گفت:«بین اینجا و تپه ۱۷۴، میدان مین هست.»شفیع ساکت ماند.«مسیر شمالی دیروز بسته شد.»«ممکنه بازش کرده باشن.»مرادی سر تکان داد.«ممکنه. ولی اگه بازش کرده بودن، دستور باید از ستاد عملیات می‌اومد، نه از ایستگاه مخابراتی.»شفیع گفت:«اما پیام رسمی بود.»مرادی به او نگاه کرد.«رسمی بودن پیام با درست بودنش فرق داره.»بعد از جا بلند شد.رفت سراغ بی‌سیم.«ایستگاه جنوب، اینجا مرادی. پیام ساعت دو و دوازده دقیقه را تأیید کنید.»چند ثانیه بعد پاسخ آمد:«تأیید می‌شود.»شفیع نفسش را بیرون داد.مرادی گفت:«نام مسئول شیفت؟»سکوت.«مسئول شیفت را بگو.»باز هم سکوت.بعد صدا گفت:«پیام توسط شیفت شب ثبت شده.»مرادی آرام پرسید:«اسم؟»ارتباط قطع شد.شفیع به مرادی نگاه کرد.«چرا قطع کرد؟»مرادی جواب نداد.بی‌سیم را برداشت.«ایستگاه جنوب، پاسخ بده.»هیچ.دوباره.هیچ.مرادی این بار بی‌سیم را خاموش کرد.شفیع گفت:«چی شده؟»مرادی نشست.«سه ساعت پیش، مسئول شیفت ایستگاه جنوب مجروح شده و منتقلش کردن عقب.»شفیع چیزی نگفت.«پس این پیام رو چه کسی فرستاده؟»مرادی به او نگاه کرد.«این همون چیزیه که باید بفهمیم.»شفیع به پیام نگاه کرد.ناگهان چیزی یادش آمد.«آقا مرتضی.»«هوم؟»«اون پیام قبلی...»دفترش را باز کرد.«یک ساعت و بیست دقیقه قبل، از همین ایستگاه اومده بود.»مرادی گفت:«چی گفته بود؟»شفیع صفحه را جلو آورد.هیچ نیرویی تا اطلاع ثانوی حق ترک موضع ندارد.مرادی چند لحظه به آن نگاه کرد.بعد آهسته گفت:«پس کسی داره دو دستور کاملاً متناقض رو از یک مسیر معتبر می‌فرسته.»شفیع گفت:«چرا؟»مرادی جواب نداد.صدای انفجار دوری آمد.چراغ داخل سنگر لرزید.چند ثانیه بعد، رادیوی سنگر کناری دوباره صدای نوحه را پخش کرد.شفیع به ساعت نگاه کرد.دو و چهل و سه دقیقه.هنوز بیست‌وهفت دقیقه تا حرکت گروه باقی مانده بود.مرادی گفت:«گروه رو خبر نکن.»شفیع تعجب کرد.«ولی دستور—»«گفتم خبر نکن.»«اگه دستور واقعی باشه چی؟»مرادی به او نگاه کرد.«اون‌وقت خودم جوابش رو می‌دم.»شفیع نشست.دستش را روی دفترچه گذاشت.فکر مادرش دوباره به سرش زد.او فقط می‌خواست تا صبح زنده بماند.اما حالا فهمیده بود اگر آن گروه را به تپه ۱۷۴ بفرستند، شاید دیگر هیچ‌کدام برنگردند.و اگر دستور را اجرا نکنند، شاید خودشان متهم به سرپیچی شوند.جنگ برای کشتن آدم‌ها همیشه گلوله لازم نداشت.گاهی کافی بود دو دستور درست را در زمان اشتباه به دست آدم درست برساند.ساعت سه شد.بی‌سیم ناگهان روشن شد.اما این بار کسی کلمه‌ای نگفت.فقط سه بار ضربه شنیده شد.تق.تق.تق.شفیع به مرادی نگاه کرد.«کسی داره روی میکروفون ضربه می‌زنه.»مرادی دستش را بالا آورد.«ساکت.»صدای خش‌خش.بعد یک نفس.آرام.نزدیک.و سپس:«شفیع.»او صدای مرد را نمی‌شناخت.«بله؟»«گروه رو نفرست.»شفیع پرسید:«تو کی هستی؟»«کسی که نمی‌خواد فردا صبح برای مادرهاتون خبر بفرستن.»شفیع خشکش زد.مرادی بلافاصله جلو آمد.«اسم خودت رو بگو.»مرد جواب نداد.مرادی گفت:«اگه از خودی هستی، رمز بده.»سکوت.بعد مرد گفت:«رمز امشب رو خودت انتخاب کردی، مرادی.»مرادی یک قدم عقب رفت.شفیع به او نگاه کرد.مرد ادامه داد:«اما رمز فردا رو من انتخاب می‌کنم.»ارتباط قطع شد.هیچ‌کس حرف نزد.چند ثانیه بعد صدایی از بیرون سنگر آمد.صدای قدم.آرام.روی خاک.یک قدم.مکث.قدم بعدی.شفیع اسلحه‌اش را برداشت.مرادی چراغ را خاموش کرد.سنگر در تاریکی فرو رفت.قدم‌ها نزدیک‌تر شدند.کسی بیرون ایستاد.شفیع نفسش را حبس کرد.صدایی آرام از پشت در آمد:«ستوان مرادی؟»مرادی جواب نداد.«می‌دونم بیداری.»سکوت.بعد:«من از ایستگاه جنوب اومدم.»شفیع به مرادی نگاه کرد.مرادی انگشتش را جلوی لب گذاشت.مرد پشت در گفت:«پیام ساعت دو و دوازده دقیقه رو من فرستادم.»شفیع آهسته دستش را روی بی‌سیم گذاشت.مرد ادامه داد:«ولی دستور قبلی رو هم من فرستاده بودم.»مرادی برای اولین بار زیر لب گفت:«خدا به خیر کنه...»مرد پشت در آرام خندید.«نه ستوان.»مکث کرد.«خیر و شر دیگه مسئله ما نیست.»شفیع به در خیره شده بود.مرد گفت:«مسئله اینه که تا پنج دقیقه دیگه، یکی از شما باید تصمیم بگیره کدوم دستور رو باور کنه.»مرادی آرام پرسید:«چرا؟»پاسخ نیامد.بعد صدای سه ضربه آمد.تق.تق.تق.همان سه ضربه‌ای که چند دقیقه قبل از بی‌سیم شنیده بودند.شفیع به مرادی نگاه کرد.و همان لحظه فهمید مرد پشت در تنها نیامده است.چون از پشت سنگر، جایی که راه باریکی به مواضع عقب می‌رسید، صدای دیگری بلند شد.صدای باز شدن ضامن یک اسلحه.مرادی خیلی آهسته گفت:«شفیع...»«جانم؟»«اگه من گفتم در رو باز کن، باز نکن.»شفیع پرسید:«پس اگه کی گفت باز کنم؟»مرادی به بی‌سیم نگاه کرد.«هیچ‌کس.»و بی‌سیم، درست همان لحظه، دوباره روشن شد.Ards2Ards2Tue, 29 Sep 2026 22:01:17 +0330https://virgool.ir/@m_ards/من-میان-دیگری-قسمت-اخر-rpyjoazwqonoمیکائیل مدت زیادی به تاریخ روی کاغذ نگاه کرد.هفدهم سپتامبر ۱۹۸۱.روز تولد خودش.اما جمله‌ای که زیر آن نوشته شده بود، بیشتر از تاریخ آزارش می‌داد:امروز، برای نخستین بار، میکائیل را دیدم.کاغذ را برگرداند.پشتش سفید بود.دوباره برگرداند.جمله هنوز همان‌جا بود.دستخط خودش بود.میکائیل دستخط خودش را خوب می‌شناخت. سال‌ها با آن نوشته بود، امضا کرده بود، نامه نوشته بود و چک امضا کرده بود.اما این جمله را ننوشته بود.یا دست‌کم چیزی از نوشتنش به یاد نمی‌آورد.به خانه برگشت.مادرش دیگر در آشپزخانه نبود.خانه خالی به نظر می‌رسید.نه خالی از آدم؛ خالی از زندگی.در اتاق نشیمن نشست.روی میز، همان کیک تولد صبح هنوز دست‌نخورده بود.چهل‌وپنج شمع کنار آن قرار داشت.میکائیل یکی از شمع‌ها را برداشت.روی انتهایش عددی حک شده بود.۴۵شمع را روی میز گذاشت.ناگهان متوجه شد چیزی در اتاق تغییر کرده.قاب عکس خانوادگی روی دیوار را نگاه کرد.صبح، در عکس سه نفر بودند.پدر، مادر و خودش.حالا چهار نفر بودند.میکائیل جلو رفت.مرد چهارم پشت سر خانواده ایستاده بود.صورتش دیده نمی‌شد.فقط دستش روی شانه‌ی میکائیل بود.میکائیل قاب را از دیوار کند.پشت عکس، نوشته‌ای وجود داشت:«هر بار که او به یاد می‌آورد، یکی از ما فراموش می‌شود.»صدای باز شدن در آمد.میکائیل برگشت.مادر وارد شد.اما پیر نبود.برای چند ثانیه، میکائیل نتوانست او را بشناسد.زنی حدود سی‌ساله بود.همان چشم‌ها.همان حالت نگاه.همان صدای قدم‌ها.میکائیل آرام گفت:«مامان؟»زن ایستاد.«بله.»«چند سالته؟»زن لبخند زد.«امروز؟»میکائیل چیزی نگفت.زن ادامه داد:«سی‌ویک.»میکائیل عقب رفت.«ولی تو گفتی صد و نوزده سالته.»زن جواب داد:«گفتم؟»«خودت گفتی.»«ممکنه.»«پس چرا الان سی‌ویک سالته؟»زن به عکس نگاه کرد.بعد گفت:«چون تو به یاد آوردی.»میکائیل چیزی نفهمید.«چی رو؟»زن به سمتش آمد.«اینکه من مادرت نیستم.»«پس کی هستی؟»«کسی که همیشه قبل از تو اینجا بوده.»میکائیل نشست.ذهنش پر از تصاویر شد.نه خاطره.تصویر.مردی روی اسبی سیاه.شهری که دیوارهایش از سنگ سفید بود.کودکی که کنار چاه نشسته بود.زنی با لباس آبی.خانه‌ای که در آتش نبود، اما همه از آن فرار می‌کردند.مردی که روی زمین زانو زده بود و چیزی را در خاک دفن می‌کرد.و بعد...چهره‌ی خودش.در میان تمام آنها.همیشه خودش.میکائیل چشم‌هایش را بست.«این‌ها چی هستن؟»زن گفت:«زندگی‌هایی که قبل از تو اتفاق افتادن.»«زندگی من؟»«نه.»«پس چرا من می‌بینمشون؟»زن جواب نداد.میکائیل چشم‌هایش را باز کرد.«آن مرد کیه؟»«کدام مرد؟»«مردی که در همه‌ی عکس‌هاست.»زن برای اولین بار ترسید.«تو نباید اون رو به یاد بیاری.»«اسمش چیه؟»زن سکوت کرد.میکائیل گفت:«اسمش میکائیله؟»زن به او نگاه کرد.و همین کافی بود.میکائیل فهمید.میکائیل نام یک نفر نبود.نامی بود که نسل‌ها تکرار شده بود.مثل یک عنوان.مثل جایگاهی که هر بار یک نفر باید آن را می‌گرفت.میکائیل گفت:«پس من چندمین نفرم؟»زن آرام جواب داد:«آخرین نفر.»«آخرین؟»«قرار بود باشی.»میکائیل به او خیره شد.«قرار بود؟»زن گفت:«اما تو یک اشتباه کردی.»«چه اشتباهی؟»«شروع کردی به یاد آوردن.»سکوتی میان آنها افتاد.میکائیل فهمید تمام این سال‌ها خانواده از چه می‌ترسیده‌اند.نه از اینکه او حقیقت را بفهمد.از اینکه خودش را به یاد بیاورد.پرسید:«اولین میکائیل کی بوده؟»زن گفت:«ما نمی‌دونیم.»«هزار سال پیش؟»«بیشتر.»«دو هزار؟»زن سرش را تکان داد.«بیشتر.»«پس چند سال؟»زن به پنجره نگاه کرد.«آن‌قدر که دیگر نمی‌شود گفت چند سال.»میکائیل خندید.«این که جواب نیست.»زن گفت:«شاید چون سؤال درستی نیست.»«پس سؤال درست چیه؟»زن برگشت.«اینکه اولین انسان، چه زمانی تصمیم گرفت خودش را یک نفر بداند.»میکائیل ساکت شد.برای نخستین بار فهمید راز خانواده شاید درباره‌ی جاودانگی نبوده.درباره‌ی تناسخ هم نبود.درباره‌ی روح نبود.راز درباره‌ی چیزی بسیار ساده‌تر و در عین حال ترسناک‌تر بود:هویت.اینکه انسان چگونه می‌تواند باور کند «من» همان کسی هستم که دیروز بوده‌ام.میکائیل به دست‌هایش نگاه کرد.همان دست‌ها.همان خطوط.اما ناگهان خاطره‌ای آمد.پدرش کنار پنجره نشسته بود.میکائیل کودک بود.پدر پرسیده بود:«اگر فردا دیگه یادت نیاد من کی‌ام، باز هم پدرت هستم؟»کودک خندیده بود.«معلومه.»پدر پرسیده بود:«چرا؟»کودک جواب داده بود:«چون من می‌دونم.»میکائیل چشم‌هایش را باز کرد.اشک روی صورتش نبود.فقط فهمیده بود که آن گفت‌وگو را هرگز در زندگی فعلی‌اش نداشته.آن گفت‌وگو متعلق به کودکی دیگری بود.شاید صد سال پیش.شاید هزار سال پیش.شاید اصلاً هیچ‌وقت اتفاق نیفتاده بود.میکائیل به مادر گفت:«حالا باید چی کار کنم؟»زن جواب داد:«هیچ‌کس نمی‌دونه.»«تو این همه سال منتظر این روز بودی.»«ما منتظر بودیم تو تصمیم بگیری.»«چه تصمیمی؟»زن به در اتاق پدر اشاره کرد.«اونجا.»میکائیل وارد اتاق شد.این بار چیزی روی دیوار نبود.همه‌ی عکس‌ها ناپدید شده بودند.اتاق کاملاً خالی بود.فقط یک صندلی وسط آن قرار داشت.روی صندلی، یک آینه بود.میکائیل مقابل آن نشست.به خودش نگاه کرد.مردی ۴۵ ساله.موهای کمی خاکستری.چهره‌ای که سال‌ها می‌شناخت.صورت پدرش را به یاد آورد.صورت مادرش را.خواهرش را.الیزابت را.تمام آدم‌هایی را که در عکس‌ها دیده بود.همه کم‌کم از ذهنش محو شدند.بعد چیزی عجیب اتفاق افتاد.میکائیل دیگر نمی‌توانست چهره‌ی خودش را به یاد بیاورد.چشم‌هایش را بست.تلاش کرد صورت خودش را تصور کند.نتوانست.باز کرد.مرد داخل آینه هنوز آنجا بود.اما حالا نمی‌دانست آن مرد کیست.دستش را بالا برد.مرد داخل آینه هم دستش را بالا برد.میکائیل آرام گفت:«تو کی هستی؟»مرد جواب داد:«میکائیل.»میکائیل لبخند زد.«کدوم میکائیل؟»مرد چیزی نگفت.میکائیل دوباره پرسید:«اولین؟»سکوت.«آخرین؟»سکوت.«یا من؟»مرد در آینه لبخند زد.و برای اولین بار، دستش را پایین آورد.میکائیل دستش را پایین نیاورد.هر دو به یکدیگر نگاه کردند.بعد آینه ترک برداشت.نه با صدا.فقط تصویری که داخلش بود، از وسط به دو قسمت تقسیم شد.سمت چپ، میکائیل ایستاده بود.سمت راست، همان مرد.میکائیل دستش را روی شیشه گذاشت.طرف دیگر هم همین کار را کرد.اما این بار میان کف دستشان فاصله‌ای نبود.میکائیل چشم‌هایش را بست.و ناگهان همه‌چیز را فهمید.یا تصور کرد فهمیده است.فهمید چرا خانواده هزاران سال او را نگه داشته‌اند.فهمید چرا هر نسل، یک میکائیل داشته.فهمید چرا بعضی آدم‌ها از دیدنش می‌ترسیدند.فهمید چرا پدرش گفته بود:«تو پسر من نیستی.»چون پدرش دروغ نگفته بود.هیچ‌کدام دروغ نگفته بودند.آنها فقط نمی‌دانستند با چه کسی زندگی می‌کنند.میکائیل چشم‌هایش را باز کرد.اتاق خالی بود.آینه هم نبود.فقط یک صندلی مانده بود.و روی آن، یک نامه.میکائیل نامه را برداشت.دستخط خودش بود.این بار هیچ شکی نداشت.نامه را باز کرد.فقط یک جمله نوشته شده بود:«اگر این نامه را پیدا کردی، یعنی برای اولین بار موفق شدی زندگی خودت را شروع کنی.»میکائیل مدت زیادی به جمله نگاه کرد.بعد کاغذ را پاره نکرد.آن را تا کرد و داخل جیبش گذاشت.از خانه بیرون رفت.خیابان همان خیابان بود.مغازه‌ها همان بودند.آدم‌ها همان‌طور از کنارش عبور می‌کردند.هیچ‌کس به او توجه نمی‌کرد.برای نخستین بار، این بی‌توجهی برایش آرامش‌بخش بود.میکائیل راه افتاد.نمی‌دانست کجا می‌رود.نمی‌دانست نام واقعی‌اش چیست.نمی‌دانست خانواده‌اش واقعاً وجود داشته‌اند یا نه.نمی‌دانست عکس‌ها متعلق به گذشته بوده‌اند یا ساخته‌ی ذهن خودش.نمی‌دانست آن مرد داخل آینه چه کسی بوده.و برای نخستین بار در زندگی، این ندانستن برایش ترسناک نبود.چند قدم جلوتر، از کنار ویترین مغازه‌ای عبور کرد.ناگهان ایستاد.در شیشه، انعکاس خودش را دید.مردی ۴۵ ساله.اما این بار چیزی عجیب بود.میکائیل به حرکت خودش نگاه کرد.یک قدم برداشت.انعکاس هم یک قدم برداشت.لبخند زد.انعکاس هم لبخند زد.میکائیل دستش را بالا برد.انعکاس دستش را بالا برد.بعد آرام زیر لب گفت:«من میکائیلم.»انعکاس گفت:«کدام؟»میکائیل برگشت.هیچ‌کس پشت سرش نبود.دوباره به شیشه نگاه کرد.فقط خودش بود.و در آن لحظه، برای اولین بار فهمید شاید تمام آنچه دیده، حقیقت بوده باشد.یا شاید تمام زندگی‌اش را در خواب گذرانده باشد.شاید خانواده وجود داشته‌اند.شاید هزاران سال منتظر او بوده‌اند.شاید هیچ خانواده‌ای وجود نداشته.شاید پدرش مرده بوده.شاید اصلاً پدری نداشته.شاید نامش میکائیل بوده.شاید هرگز میکائیل نبوده.اما یک چیز را دیگر نمی‌توانست انکار کند:انسان، تا وقتی مطمئن است می‌داند کیست، هنوز خودش را پیدا نکرده است.میکائیل به راه افتاد.و این بار هیچ‌کس پشت سرش نبود.یا شاید...برای اولین بار، دیگری جلوتر از او راه می‌رفت.Ards2Ards2Mon, 28 Sep 2026 21:20:19 +0330https://virgool.ir/@m_ards/تکینگی-قسمت-اول-denqwmupm2jwقسمت اول: سیگنالدر ساعت 03:17 بامداد، هیچ‌کس در ایستگاه فضایی «آرک» نمی‌دانست که بشر برای نخستین بار، صدای چیزی را شنیده که قرار نبود وجود داشته باشد.ایستگاه در مدار زحل قرار داشت؛ چهارصد و پنجاه میلیون کیلومتر دورتر از زمین و در نقطه‌ای که حلقه‌های یخی سیاره، زیر نور کم‌رنگ خورشید، مانند تکه‌های شیشه در تاریکی شناور بودند.داخل مرکز رصدخانه، همه‌چیز ساکت بود.نه سکوتی از جنس آرامش.سکوتی که از تمرکز به وجود می‌آید؛ همان لحظه‌ای که ده‌ها نفر به صفحه‌ای خیره می‌شوند و منتظرند یک عدد، یک خط یا یک تغییر کوچک روی نمودار ظاهر شود.Elena Voss پشت میز کنترل نشسته بود.سی‌وهفت ساله، موهای کوتاه بلوند و چهره‌ای که در نور مانیتورها تقریباً بی‌رنگ به نظر می‌رسید.او سومین فنجان قهوه‌اش را کنار دستش گذاشت و به نمودار خیره شد.ـ دوباره پخش کن.اپراتور جوان پشت سرش گفت:ـ قبلاً سه بار پخش کردم.ـ بار چهارم.ـ الینا...ـ فقط پخش کن.صدا در اتاق پیچید.ابتدا چیزی شنیده نمی‌شد.بعد یک ضربه‌ی بسیار ضعیف.سپس فاصله.یک ضربه‌ی دیگر.و بعد سه ضربه‌ی پشت سر هم.روی صفحه، موجی باریک و تقریباً نامرئی از سمت چپ نمودار عبور کرد.Marcus Hale که تا آن لحظه کنار پنجره ایستاده بود، برگشت.ـ این چیه؟اپراتور جواب نداد.الینا گفت:ـ داده‌ی خام رو بیار.چند ثانیه بعد، صفحه پر از اعداد شد.فرکانس.دامنه.جرم تخمینی.انرژی.انحراف.و چیزی که باعث شد مارکوس از پنجره فاصله بگیرد.ـ دوباره محاسبه کن.اپراتور گفت:ـ کردم.ـ با مدل استاندارد؟ـ بله.ـ مدل Kerr؟ـ بله.ـ Kerr-Newman؟ـ بله.مارکوس چند لحظه چیزی نگفت.الینا آرام پرسید:ـ نتیجه؟اپراتور به صفحه نگاه کرد.ـ هیچ‌کدوم جواب نمی‌ده.سکوت برگشت.این بار سنگین‌تر.الینا از جای خود بلند شد.ـ سیگنال از کجا اومده؟اپراتور روی نقشه زوم کرد.خطی قرمز در فضای اطراف زحل ظاهر شد.ـ اینجا.الینا نزدیک‌تر رفت.ـ «اینجا» یعنی کجا؟اپراتور مکث کرد.ـ مشکل همینه.ـ چی؟ـ من نمی‌تونم مکانش رو تعیین کنم.مارکوس گفت:ـ چرا؟ـ چون...او به صفحه اشاره کرد.ـ سیگنال از یک نقطه نمیاد.الینا به نمودار نگاه کرد.ـ یعنی چی؟ـ انگار از چند نقطه‌ی متفاوت هم‌زمان رسیده.مارکوس جلو آمد.ـ چند نقطه؟اپراتور جواب داد:ـ هفده.الینا لبخند نزد.ـ هفده رصدخانه؟ـ نه.ـ هفده سیاره؟ـ نه.او نفسش را بیرون داد.ـ هفده نسخه از یک نقطه.هیچ‌کس چیزی نگفت.شش ساعت بعد، خبر هنوز به زمین نرسیده بود.به دستور فرماندهی، تمام داده‌ها از شبکه‌ی عمومی خارج شده بود.چهار نفر در اتاق اصلی باقی مانده بودند.الینا.مارکوس.Jonas Reed، متخصص نسبیت عددی.و Dr. Adrian Keller، فیزیکدان گرانشی که نزدیک به بیست سال روی سیاه‌چاله‌های چرخان تحقیق کرده بود.کلر به نمودار خیره شده بود.ـ شما دارید اشتباه می‌کنید.جوناس گفت:ـ امیدوارم.ـ این یک موج گرانشی معمولی نیست.ـ می‌دونیم.ـ حتی یک برخورد عجیب بین دو جرم فشرده هم نیست.الینا پرسید:ـ پس چیه؟کلر صفحه را بزرگ کرد.ـ این بخش را ببین.دو موج روی هم افتادند.یکی واقعی به نظر می‌رسید.دیگری...مثل انعکاس همان موج بود.اما با تأخیر.کلر گفت:ـ سیگنال اول از اینجا عبور کرده.به موج اول اشاره کرد.ـ بعد، حدود چهارده ثانیه بعد، نسخه‌ی دومش رسیده.مارکوس گفت:ـ بازتاب؟ـ نه.ـ عدسی گرانشی؟کلر سرش را تکان داد.ـ عدسی گرانشی می‌تونه مسیر نور رو تغییر بده. می‌تونه حتی باعث تأخیر زمانی بشه. اما این...دستش را روی صفحه گذاشت.ـ این انگار از یک مسیر دیگه برگشته.جوناس آرام گفت:ـ یک مسیر کوتاه‌تر؟کلر نگاهش کرد.ـ یا یک مسیر خارج از فضای سه‌بعدی معمولی.الینا به او خیره شد.ـ داری درباره‌ی کرم‌چاله حرف می‌زنی؟کلر جواب نداد.همین سکوت کافی بود.در ساعت 11:42، آرک نخستین تصویر را دریافت کرد.تصویر از دوربین نبود.از نور هم نبود.یک نقشه‌ی گرانشی بود.فضا روی صفحه مثل پارچه‌ای سیاه و کشیده دیده می‌شد.در مرکز آن، نقطه‌ای سفید شکل گرفت.کوچک.تقریباً به اندازه‌ی یک پیکسل.اما هرچه الگوریتم بزرگ‌نمایی می‌کرد، نقطه کوچک‌تر نمی‌شد.برعکس.بزرگ‌تر می‌شد.تا اینکه تمام صفحه را پوشاند.مارکوس زیر لب گفت:ـ این غیرممکنه.الینا پرسید:ـ چی؟او به صفحه اشاره کرد.ـ فاصله.ـ چه فاصله‌ای؟ـ اون چیزی که داریم می‌بینیم، نزدیک ما نیست.ـ چقدر دوره؟مارکوس عدد را خواند.چند بار.انگار مغزش حاضر نبود آن را بپذیرد.ـ حدود دو میلیارد سال نوری.الینا آرام گفت:ـ پس چرا سیگنال الان به ما رسیده؟کلر پاسخ داد:ـ شاید نرسیده.همه به او نگاه کردند.ـ شاید ما بهش رسیدیم.در همان لحظه، تمام چراغ‌های اتاق خاموش شدند.برای سه ثانیه.فقط سه ثانیه.وقتی روشن شدند، یک پیام روی بزرگ‌ترین نمایشگر مرکز ظاهر شده بود.هیچ‌کس آن را وارد نکرده بود.هیچ ارتباطی با زمین برقرار نبود.پیام فقط یک خط داشت:DO NOT OPEN THE SECOND GATE.الینا چند قدم جلو رفت.ـ این پیام از کجا اومده؟سیستم پاسخ نداد.مارکوس گفت:ـ شاید هک شده.جوناس سرش را تکان داد.ـ نه.ـ از کجا مطمئنی؟جوناس به گوشه‌ی صفحه اشاره کرد.آنجا زمان دریافت پیام ثبت شده بود.11:42:03و پایین آن، زمان ارسال:11:42:03مارکوس آرام گفت:ـ هم‌زمان؟جوناس جواب داد:ـ نه.چهره‌اش تغییر کرد.ـ این پیام قبل از ارسال دریافت شده.و برای اولین بار از زمان شروع مأموریت، الینا چیزی برای گفتن نداشت.در بیرون، پشت دیواره‌ی شیشه‌ای ایستگاه، زحل آرام می‌چرخید.و بسیار دورتر، جایی که هیچ تلسکوپی نمی‌توانست آن را ببیند، چیزی در تاریکی باز شده بود.چیزی شبیه یک در.اما هنوز کسی نمی‌دانست درِ چه چیزی.Ards2Ards2Sun, 27 Sep 2026 23:05:08 +0330https://virgool.ir/@m_ards/آخرین-پاییز-kmv3ypsggbcgپاییز فصل مرگ نیست.مرگ، خیلی پیش‌تر از آنکه برگ‌ها از شاخه جدا شوند، تصمیم خودش را گرفته است.پاییز فقط فصلی است که این تصمیم را به چشم آدم می‌آورد.درخت، تمام تابستان را سبز می‌ماند؛ بی‌آنکه کسی از او بپرسد این همه سبزی تا کِی دوام خواهد داشت. برگ‌ها به شاخه‌هایشان اعتماد دارند، سایه می‌سازند، زیر آفتاب می‌لرزند و خیال می‌کنند ماندن، یکی از قوانین طبیعت است.بعد روزی می‌رسد که دیگر نیستند.نه حادثه‌ای اتفاق افتاده، نه کسی درخت را از جا کنده است.فقط چیزی درونشان تمام شده.شاید برای همین است که آدم‌ها پاییز را دوست دارند؛ چون در میان تمام فصل‌ها، تنها فصلی است که بی‌صدا به ما یادآوری می‌کند هیچ‌چیز به خاطر دوست داشته شدن، ماندنی نمی‌شود.آدم‌ها هم شبیه برگ‌ها هستند.با این تفاوت که برگ نمی‌داند آخرین باری که به شاخه نگاه می‌کند، آخرین بار است.آدم می‌داند.گاهی حتی روز و ساعتش را هم می‌داند.و این، بی‌رحمانه‌ترین بخشِ زنده بودن است.مایک بعدها فهمید که مرگ همیشه با صدای بلندی وارد زندگی آدم نمی‌شود.گاهی در اتاقی سفید می‌نشیند، پشت میز پزشکی که سعی می‌کند صدایش نلرزد.گاهی در جواب آزمایشی پنهان می‌شود.گاهی در تارهای مویی که صبح روی بالش می‌بینی و به خودت می‌گویی لابد طبیعی است.و گاهی هشت ساله است.چشم‌های قهوه‌ای دارد.شب‌ها از تو می‌خواهد چراغ راهرو را روشن بگذاری، چون می‌گوید تاریکی خانه را بزرگ‌تر می‌کند.اسمش دیوید است.و پدرش، مایک، هنوز نمی‌داند چگونه باید به کودکی توضیح بدهد که بعضی رفتن‌ها، راه برگشتی ندارند.او فقط می‌داند یک روز پاییزی، وقتی دست دیوید را در دست گرفته بود، برای اولین بار متوجه شد دست پسرش از دست خودش کوچک‌تر نیست.خیلی کوچک‌تر است.آن‌قدر کوچک که مایک می‌توانست تمام آن را در کف دستش پنهان کند.و آن روز، برای نخستین بار، از خودش پرسید:اگر روزی این دست دیگر دست مرا نگیرد، من با این همه دستِ خالی چه خواهم کرد؟دیوید آن لحظه داشت به ویترین یک مغازه نگاه می‌کرد.یک هواپیمای اسباب‌بازی پشت شیشه بود.لبخند زد و گفت:ـ بابا، اگه یه روز پولدار شدی، اون رو برام می‌خری؟مایک خندید.ـ اگه پولدار بشم، کل مغازه رو می‌خرم.دیوید برگشت و با جدیت نگاهش کرد.ـ نه.ـ چرا؟ـ چون من فقط همون هواپیما رو می‌خوام.مایک پرسید:ـ چرا؟دیوید دوباره به ویترین نگاه کرد.ـ چون وقتی آدم فقط یه چیز می‌خواد، بیشتر احتمال داره بهش برسه.مایک آن روز خندید.هنوز نمی‌دانست پسرش درباره‌ی هواپیما حرف نمی‌زند.دو هفته بعد، دیوید دیگر صبح‌ها صبحانه نمی‌خورد.نه اینکه اشتهایش کاملاً از بین رفته باشد؛ فقط هر چیزی را چند لقمه می‌خورد و بعد قاشق را کنار بشقاب می‌گذاشت.مایک اول فکر کرد به خاطر مدرسه است.بعد فکر کرد شاید از غذایی که درست کرده خوشش نمی‌آید.یک صبح نیمرو درست کرد.دیوید نگاهی به بشقاب انداخت.ـ باز هم تخم‌مرغ؟ـ دیروز گفتی دوست داری.ـ دیروز دیروز بود.مایک خندید.ـ عجب آدم سختگیری شدی.دیوید لبخند زد، اما قاشق را برنداشت.مایک نشست روبه‌رویش.ـ چی شده؟ـ هیچی.ـ وقتی می‌گی هیچی، معمولاً یه چیزی هست.دیوید به بشقاب نگاه کرد.ـ زود سیر می‌شم.ـ مریضی؟ـ نه.بعد چند لحظه سکوت کرد.ـ فقط انگار شکمم دیگه جا نداره.مایک دستش را روی پیشانی او گذاشت.تب نداشت.ـ امروز مدرسه نمی‌ری.دیوید فوراً اعتراض کرد.ـ چرا؟ـ چون من گفتم.ـ این دلیل نیست.ـ برای پدرها هست.دیوید خندید.ـ پس فردا من می‌گم مدرسه نرو.ـ اگه دلیل خوبی داشته باشی.ـ دلیل دارم.ـ چیه؟ـ چون پسرتم.مایک خندید.آن خنده بعدها بارها به ذهنش برگشت.خنده‌ای معمولی.در یک صبح معمولی.پیش از آنکه هیچ‌کدام بدانند بعضی صبح‌ها، آخرین صبح‌های معمولی زندگی‌اند.اولین آزمایش‌ها چیز مشخصی نشان نداد.آزمایش دوم هم.اما وقتی کبودی کوچکی روی بازوی دیوید پیدا شد و چند روز بعد تب‌های شبانه شروع شد، پزشک گفت بهتر است آزمایش‌های دقیق‌تری انجام دهند.مایک در تمام مسیر بیمارستان ساکت بود.دیوید روی صندلی کنار او نشسته بود و از پنجره بیرون را نگاه می‌کرد.گفت:ـ بابا؟ـ جانم؟ـ چرا این‌قدر آرومی؟ـ دارم رانندگی می‌کنم.ـ نه. وقتی رانندگی می‌کنی با چراغ قرمز به آدم‌ها فحش می‌دی.مایک خندید.ـ من همچین کاری نمی‌کنم.ـ می‌کنی.ـ کی دیدی؟ـ همیشه.مایک خواست چیزی بگوید، اما نتوانست.دیوید دستش را روی بازوی پدر گذاشت.ـ نترس.مایک نگاهش کرد.ـ من نمی‌ترسم.ـ می‌دونم.ـ پس چرا می‌گی نترس؟دیوید شانه بالا انداخت.ـ چون خودمم می‌ترسم.مایک ماشین را کنار خیابان نگه داشت.چند ثانیه هر دو ساکت ماندند.بعد مایک دستش را دراز کرد.دیوید دست کوچک خودش را در دست او گذاشت.ـ فقط چند دقیقه، بابا.ـ چی؟ـ همین‌جوری بشینیم.مایک موتور را خاموش کرد.آن دو چند دقیقه در ماشین ماندند.نه حرف زدند، نه گریه کردند.فقط دست هم را گرفته بودند.گاهی عشق، هیچ کاری از دستش برنمی‌آید جز همین.تشخیص در یک بعدازظهر سه‌شنبه آمد.دکتر زیاد حرف زد.مایک بعدها از تمام آن حرف‌ها فقط یک چیز را به یاد می‌آورد:سرطان خون.بقیه‌ی کلمات در ذهنش به صداهایی بی‌معنا تبدیل شده بودند.دیوید کنار او نشسته بود و پاهایش به زمین نمی‌رسید.وقتی از اتاق بیرون آمدند، چند قدم راه رفتند.بعد دیوید پرسید:ـ بابا؟مایک ایستاد.ـ جانم؟ـ سرطان یعنی چی؟مایک به او نگاه کرد.برای نخستین بار فهمید هیچ واژه‌ای برای توضیح دادن ترس وجود ندارد.گفت:ـ یه بیماریه.ـ خوب می‌شم؟مایک می‌خواست بگوید بله.اما کلمه در گلویش گیر کرد.دیوید دوباره پرسید:ـ بابا، خوب می‌شم؟مایک زانو زد.دو دستش را دور صورت پسرش گذاشت.ـ ما هر کاری از دستمون بربیاد انجام می‌دیم.دیوید پرسید:ـ این یعنی خوب می‌شم یا نه؟مایک چشم‌هایش را بست.ـ یعنی من کنارت می‌مونم.دیوید مدتی نگاهش کرد.بعد آرام گفت:ـ من جواب سؤال خودمو نگرفتم.مایک سرش را پایین انداخت.ـ می‌دونم.دیوید دستش را روی موهای پدر کشید.ـ اشکال نداره.مایک خیره نگاهش کرد.ـ چی اشکال نداره؟ـ اینکه نمی‌تونی جواب بدی.آن شب مایک در آشپزخانه نشست و برای نخستین بار در زندگی‌اش از خدا عصبانی شد.نه دعایی کرد.نه چیزی خواست.فقط گفت:ـ چرا بچه؟و بعد مدت زیادی به دیوار نگاه کرد.درمان شروع شد.موهای دیوید ریخت.وزنش کم شد.روزهای بیمارستان جای روزهای مدرسه را گرفتند.اما مایک سعی می‌کرد چیزی از زندگی عادی باقی بماند.هر صبح برایش صبحانه درست می‌کرد.هر شب همان چراغ راهرو را روشن می‌گذاشت.و هر پنجشنبه، اگر حال دیوید اجازه می‌داد، با هم فیلم می‌دیدند.یک شب دیوید گفت:ـ بابا؟ـ جانم؟ـ مامان می‌دونه من مریضم؟مایک چند ثانیه سکوت کرد.ـ هنوز نه.ـ چرا؟ـ چون... نمی‌دونستم باید بهش چی بگم.دیوید گفت:ـ بگو مریضم.ـ همین؟ـ آره.ـ نمی‌خوای باهاش حرف بزنی؟دیوید فکر کرد.ـ نمی‌دونم.مایک گوشی را برداشت.شماره‌ی سارا هنوز در تلفنش بود.سه سال بود که زندگی‌شان از هم جدا شده بود.سارا ازدواج کرده بود و در شهری دیگر زندگی می‌کرد.مایک هیچ‌وقت به دیوید نگفته بود مادرش آدم بدی است.حقیقت پیچیده‌تر از این حرف‌ها بود.سارا رفته بود.اما هرگز کاملاً نرفته بود.گاهی پول می‌فرستاد.گاهی زنگ می‌زد.گاهی برای دیوید لباس یا کتاب می‌فرستاد.اما حضور، چیزی نبود که بتوان با بسته‌ی پستی فرستاد.مایک شماره را گرفت.وقتی صدای سارا را شنید، چند ثانیه نتوانست حرف بزند.ـ مایک؟ـ سارا...ـ اتفاقی افتاده؟مایک گفت:ـ دیوید مریضه.آن طرف خط ساکت شد.ـ چی شده؟مایک جواب داد:ـ سرطان داره.سارا نفسش را حبس کرد.ـ نه...مایک چشم‌هایش را بست.ـ آره.صدای سارا شکست.ـ حالش چطوره؟مایک گفت:ـ بیا.سارا گریه می‌کرد.ـ فردا میام.ـ امشب بیا.ـ مایک، من...ـ امشب بیا.ـ باشه.تماس قطع شد.دیوید از روی تخت پرسید:ـ میاد؟مایک گفت:ـ آره.دیوید لبخند زد.ـ خوبه.سارا نیمه‌شب رسید.وقتی وارد اتاق شد، چند لحظه در چارچوب در ایستاد.دیوید خواب بود.صورتش کوچک‌تر از همیشه به نظر می‌رسید.سارا دستش را جلوی دهانش گرفت.به سمت تخت رفت.نشست.دست پسرش را گرفت.دیوید بیدار شد.چشم‌هایش را نیمه‌باز کرد.ـ مامان؟سارا نتوانست جواب بدهد.دیوید دستش را فشار داد.ـ چرا گریه می‌کنی؟سارا سرش را روی دست او گذاشت.ـ چون دلم برات تنگ شده بود.دیوید گفت:ـ منم.مایک از پشت در نگاهشان می‌کرد.سارا سر بلند کرد.چشم‌هایشان برای چند ثانیه به هم افتاد.در آن نگاه، سه سال زندگیِ از دست رفته بود.سارا گفت:ـ چرا زودتر بهم نگفتی؟مایک آرام جواب داد:ـ نمی‌خواستم وقتی لازم نیست، وارد زندگی‌اش بشی.سارا با ناراحتی گفت:ـ لازم نیست؟مایک چیزی نگفت.سارا از جا بلند شد.ـ من مادرشم.مایک نگاهش کرد.ـ الان یادت افتاد؟سارا انگار سیلی خورده باشد، ساکت ماند.مایک ادامه داد:ـ ببخشید. نباید اینو می‌گفتم.ـ نه. باید می‌گفتی.سارا اشکش را پاک کرد.ـ من رفتم، مایک. قبول دارم. زندگی جدیدی ساختم. اما هیچ‌وقت دیوید رو دوست نداشتم که کمتر؟مایک گفت:ـ نمی‌گم دوستش نداشتی.ـ پس چی می‌گی؟ـ می‌گم وقتی بچه سالم بود، دور بودی. حالا که بیمار شده، برگشتی. من نمی‌تونم وانمود کنم این برای من عادیه.سارا چند لحظه سکوت کرد.بعد آرام گفت:ـ تو فکر می‌کنی من الان اومدم که خودمو ببخشم؟مایک جواب نداد.ـ من اومدم چون پسرم داره می‌میره.صدایش شکست.ـ و من سه سال از زندگی‌اش رو از دست دادم. شاید حق نداشته باشم مادر خوبی باشم، اما هنوز مادرشم.مایک سرش را پایین انداخت.این بار چیزی برای جواب دادن نداشت.سارا ماند.نه برای چند روز.نه برای مراسم و بیمارستان و عذرخواهی.ماند.دیوید کم‌کم به حضور مادرش عادت کرد.یک روز از مایک پرسید:ـ مامان می‌مونه؟مایک گفت:ـ نمی‌دونم.دیوید لبخند زد.ـ این بار «نمی‌دونم» اشکال نداره.مایک پرسید:ـ چرا؟ـ چون خودش اینجاست.یک شب، سه نفری کنار پنجره نشسته بودند.دیوید به بیرون نگاه کرد.ـ مامان؟ـ جانم؟ـ چرا رفتی؟سارا خشکش زد.مایک خواست چیزی بگوید، اما سارا دستش را بالا آورد.ـ بذار خودم جواب بدم.بعد رو به دیوید کرد.ـ چون فکر می‌کردم اگر زندگی‌مو عوض کنم، خودم هم عوض می‌شم.دیوید پرسید:ـ شدی؟سارا لبخند تلخی زد.ـ نه.ـ پس چرا برنگشتی؟سارا به صورت پسرش نگاه کرد.ـ ترسیده بودم.ـ از چی؟ـ از اینکه برگردم و ببینم همه‌چیز مثل قبل نیست.دیوید گفت:ـ الانم مثل قبل نیست.ـ می‌دونم.ـ ولی می‌تونی بمونی.سارا دستش را گرفت.ـ می‌مونم.دیوید گفت:ـ پس خوبه.مایک به آنها نگاه کرد.برای اولین بار، از دیدن سارا کنار پسرش عصبانی نشد.فقط غمگین شد.چون فهمید بعضی آدم‌ها وقتی برمی‌گردند، دیگر چیزی برای نجات دادن باقی نمانده است.زمستان نزدیک شد.درمان‌ها سخت‌تر شدند.دیوید دیگر نمی‌توانست زیاد راه برود.یک روز مایک او را روی صندلی پارک نشاند.سارا هم کنارشان بود.دیوید به درختی نگاه کرد که تقریباً تمام برگ‌هایش ریخته بود.گفت:ـ مامان؟ـ جانم؟ـ پاییز تموم شد؟سارا گفت:ـ تقریباً.دیوید لبخند زد.ـ حیف شد.مایک پرسید:ـ چرا؟ـ هنوز هواپیمامو نخریدی.مایک خندید.سارا هم خندید.دیوید نگاهشان کرد.ـ چرا می‌خندین؟مایک گفت:ـ چون یادم انداختی.ـ پس بخرش.ـ حتماً.ـ قول؟ـ قول.دیوید به مادرش نگاه کرد.ـ مامان؟ـ جانم؟ـ تو هم قول بده.سارا لبخند زد.ـ چی رو؟ـ هر وقت دلم برای تو تنگ شد، جواب تلفن رو بدی.سارا دیگر نتوانست لبخند بزند.ـ قول می‌دم.دیوید گفت:ـ خوبه.بعد سرش را روی شانه‌ی مایک گذاشت.ـ حالا هر دو نفرتون یه قول دارین.مایک پرسید:ـ تو چی؟دیوید چشم‌هایش را بست.ـ من دیگه قول نمی‌دم.مایک به او نگاه کرد.ـ چرا؟دیوید خیلی آرام گفت:ـ چون آدم وقتی خیلی قول می‌ده، ممکنه یه روز نتونه بهشون عمل کنه.چند روز بعد، حال دیوید ناگهان بدتر شد.او را به بیمارستان بردند.مایک تمام شب کنار تخت نشست.سارا روبه‌روی او بود.صبح نزدیک بود.دیوید چشم‌هایش را باز کرد.ـ بابا؟مایک فوراً خم شد.ـ جانم، من اینجام.ـ مامان هم هست؟سارا دستش را گرفت.ـ اینجام عزیزم.دیوید به هر دو نگاه کرد.ـ می‌شه چراغ رو روشن بذارین؟مایک گفت:ـ حتماً.ـ راهرو هم؟ـ آره.دیوید چشم‌هایش را بست.ـ خوبه.چند دقیقه بعد دوباره گفت:ـ بابا؟ـ جانم.ـ اون هواپیما رو...مایک دستش را محکم گرفت.ـ می‌خرم.ـ نه.ـ پس چی؟ـ بذارش کنار تخت.مایک لبخند زد.ـ باشه.دیوید گفت:ـ می‌خوام وقتی خوابم، فکر کنم دارم می‌رم یه جای دور.مایک دیگر نتوانست خودش را نگه دارد.سرش را پایین انداخت.دیوید با دست ضعیفش صورت پدر را لمس کرد.ـ گریه نکن.مایک گفت:ـ سعی می‌کنم.ـ تو همیشه می‌گی سعی می‌کنم یعنی نمی‌دونم.مایک خندید؛ میان اشک‌هایش.ـ آره.دیوید گفت:ـ پس این یکی رو نمی‌خوام بدونی.مایک سرش را روی دست او گذاشت.ـ چی رو؟دیوید چشم‌هایش را بست.ـ اینکه من چقدر دوستت دارم.صبح، مایک هنوز دست دیوید را گرفته بود.سارا کنار تخت ایستاده بود.دیوید دیگر حرف نمی‌زد.تنفسش آرام‌تر شده بود.مایک مدام اسمش را صدا می‌زد.ـ دیوید...هیچ جوابی نیامد.ـ پسرم...سارا گریه می‌کرد.مایک دست دیوید را بالا آورد و روی صورت خودش گذاشت.ـ دیوید، بابا اینجاست.هیچ اتفاقی نیفتاد.صدای دستگاه‌ها در اتاق می‌آمد.مایک گفت:ـ گفتی چراغ راهرو روشن بمونه.بعد به سمت در نگاه کرد.چراغ روشن بود.ـ روشنه، ببین.صدایش می‌لرزید.ـ ببین پسرم... روشنه.سارا دستش را روی شانه‌ی مایک گذاشت.مایک دست او را کنار زد.ـ نه.سارا گریه‌کنان گفت:ـ مایک...ـ هنوز نخوابیده.ـ مایک...ـ گفت می‌خواد بره یه جای دور.سارا سرش را پایین انداخت.مایک دوباره دست دیوید را گرفت.ـ دیوید، هواپیمات رو خریدم.از جیبش اسباب‌بازی کوچکی بیرون آورد.همان هواپیمایی که ماه‌ها پیش پشت ویترین دیده بودند.آن را روی تخت گذاشت.ـ دیدی؟صدایش آرام شد.ـ گفتم می‌خرمش.سکوت.ـ فقط بیدار شو ببینش.سارا صورتش را پوشاند.مایک به پسرش نگاه کرد.ـ خواهش می‌کنم.و برای اولین بار، کلمه‌ای را گفت که هیچ پدری دوست ندارد به زبان بیاورد:ـ من بدون تو بلد نیستم.دیوید رفت.نه با صدای بلند.نه با اتفاقی که بتوان برایش کلمه پیدا کرد.فقط یک لحظه، دست کوچکی که سال‌ها در دست مایک جا می‌شد، دیگر فشار دست او را پس نداد.و بعد، اتاق ماند.یک تخت.یک هواپیمای اسباب‌بازی.یک مادر که دیر رسیده بود.و پدری که هنوز دست پسرش را گرفته بود، انگار مرگ ممکن است اشتباهی کرده باشد و اگر چند دقیقه بیشتر صبر کند، برگردد و عذرخواهی کند.سارا کنار مایک نشست.گفت:ـ مایک...مایک جواب نداد.ـ منم از دستش دادم.مایک برای نخستین بار به او نگاه کرد.چشم‌هایش خالی بود.ـ نه.سارا با گریه گفت:ـ چی؟مایک به هواپیمای کوچک روی تخت نگاه کرد.ـ تو دیوید رو از دست دادی.مکث کرد.ـ من خونه‌م رو از دست دادم.چند ماه گذشت.سارا رفت.نه به خاطر اینکه دیگر دوستش نداشت.به خاطر اینکه مایک دیگر نمی‌توانست با دیدن او به سه سال گذشته فکر نکند.هیچ‌کدام از هم متنفر نبودند.گاهی آدم‌ها فقط در یک زمان اشتباه، آدم‌های درست زندگی یکدیگر می‌شوند.مایک خانه را تغییر نداد.اتاق دیوید همان‌طور ماند.چراغ راهرو شب‌ها روشن بود.هواپیمای کوچک هنوز روی میز کنار تخت قرار داشت.یک صبح پاییزی، مایک از خواب بیدار شد و طبق عادت دو فنجان قهوه درست کرد.یکی را روی میز گذاشت.فنجان دوم را برداشت و به سمت اتاق دیوید رفت.در را باز کرد.اتاق خالی بود.مایک چند ثانیه همان‌جا ایستاد.بعد برگشت و فنجان دوم را روی میز گذاشت.نشست.به بخاری که از قهوه بلند می‌شد نگاه کرد.ناگهان یاد جمله‌ی دیوید افتاد:«وقتی آدم فقط یه چیز می‌خواد، بیشتر احتمال داره بهش برسه.»مایک لبخند زد.لبخندی بسیار کوتاه.بعد دستش را روی صندلی خالی روبه‌رو گذاشت.ـ من فقط تو رو می‌خواستم، پسرم.صدایش شکست.ـ فقط تو رو.بیرون، پاییز دوباره شروع شده بود.یک برگ از درخت جدا شد و روی شیشه‌ی پنجره نشست.مایک بلند نشد.چای سرد شد.قهوه سرد شد.روز جلو رفت.اما مایک همان‌جا ماند.چون بعضی آدم‌ها بعد از مرگ کسی که دوستش دارند، دیگر نمی‌دانند زندگی از کجا ادامه پیدا می‌کند.عصر، هواپیمای کوچک را از اتاق دیوید برداشت.آن را کنار پنجره گذاشت.پنجره را باز کرد.باد وارد اتاق شد.هواپیما روی لبه‌ی پنجره ماند.مایک زیر لب گفت:ـ برو.چند ثانیه بعد، اسباب‌بازی از لبه افتاد و روی برگ‌های حیاط فرود آمد.مایک دنبالش نرفت.فقط ایستاد و نگاه کرد.برای نخستین بار فهمید دیوید آن روز درباره‌ی هواپیما حرف نمی‌زد.دیوید فقط می‌خواست چیزی داشته باشد که بتواند به جایی دور برود.جایی که درد نباشد.جایی که پدرش نتواند دنبالش بیاید.جایی که شاید هنوز یک کودک هشت ساله بتواند دست پدرش را بگیرد.مایک پنجره را بست.چراغ راهرو را روشن گذاشت.بعد روی زمین نشست، پشتش را به دیوار تکیه داد و برای اولین بار بعد از مرگ دیوید گریه کرد.نه برای اینکه دیوید رفته بود.برای اینکه فهمیده بود تمام آن ماه‌ها، تمام آن شب‌ها، تمام آن قول‌ها، یک حقیقت ساده را از او پنهان کرده بودند:دیوید از مایک نخواسته بود نجاتش بدهد.فقط می‌خواست تا آخرین لحظه، وقتی از این دنیا می‌رود، بداند پدرش هنوز دستش را گرفته است.و مایک گرفته بود.تا آخرین لحظه.فقط بعد از آن، دستش برای همیشه خالی مانده بود.پاییز بیرون ادامه داشت.درخت، برگ‌های باقی‌مانده‌اش را یکی‌یکی از دست می‌داد.و در اتاقی که دیگر صدای کودکی از آن نمی‌آمد، چراغ راهرو تمام شب روشن ماند.انگار کسی هنوز از تاریکی می‌ترسید.Ards2Ards2Fri, 25 Sep 2026 12:19:47 +0330https://virgool.ir/@m_ards/منِ-میان-دیگری-قسمت-دوم-bppchhtziyzgمیکائیل نامه را تا نکرد.آن را همان‌طور میان انگشتانش نگه داشت و دوباره به جمله‌ی آخر نگاه کرد.اگر هنوز فکر می‌کنی میکائیل هستی، نامه را ادامه نده.جمله‌ای نبود که آدم بتواند به‌سادگی از کنارش بگذرد.نه به خاطر معنایش؛ به خاطر لحنش.پدرش همیشه با او حرف می‌زد، حتی وقتی عصبانی بود. همیشه او را با نام صدا می‌کرد. می‌گفت «میکائیل، در را ببند»، «میکائیل، دیر نکن»، «میکائیل، مادرت منتظرت است.»اما این جمله، انگار برای او نوشته نشده بود.انگار کسی می‌خواست آن را به دست انسانی برساند که هنوز نمی‌دانست قرار است چه کسی باشد.میکائیل نامه را روی میز گذاشت.به خودش گفت باید از اتاق بیرون برود.این منطقی‌ترین کار بود.باید مادرش را صدا می‌زد، نامه را جلوی او می‌گذاشت و منتظر می‌ماند تا یکی از آن دو بالاخره تصمیم بگیرد حقیقت را بگوید.اما قبل از آنکه از اتاق خارج شود، چشمش به دیوار افتاد.عکس‌ها هنوز همان‌جا بودند.صدها چهره.صدها سال.و در تمام آنها، خودش.میکائیل نزدیک‌ترین قاب را برداشت.مرد داخل عکس کنار زنی ایستاده بود که لباس بلند سفید پوشیده بود. پشت سرشان خانه‌ای سنگی دیده می‌شد.زیر عکس نوشته شده بود:میکائیل و الیزابت — ۱۸۱۲میکائیل ابروهایش را درهم کشید.الیزابت.نامی بود که به نظرش آشنا می‌آمد.خیلی آشنا.چند ثانیه بعد چیزی در ذهنش باز شد.یک اتاق.پنجره‌ای بلند.دختری با موهای تیره.یک فنجان شکسته روی زمین.و صدای زنی که می‌گفت:«اگر روزی من را فراموش کردی، خودت را فراموش کرده‌ای.»میکائیل قاب را رها کرد.عکس روی زمین افتاد.نفسش را حبس کرد.این خاطره را می‌شناخت.نه به عنوان یک خاطره‌ی مبهم.آن را دقیقاً به یاد داشت.سال‌ها پیش، وقتی بیست‌وچند ساله بود، شبی خواب دیده بود که در خانه‌ای ناشناس زندگی می‌کند و زنی به نام الیزابت روبه‌رویش نشسته است.بعد از بیدار شدن، مدت‌ها به آن خواب فکر کرده بود.حتی یک بار نام الیزابت را روی کاغذ نوشته بود.آن زمان تصور کرده بود ذهنش نامی تصادفی ساخته است.حالا همان نام زیر عکسی مربوط به سال ۱۸۱۲ قرار داشت.میکائیل خم شد و عکس را برداشت.پشت آن، جمله‌ای نوشته شده بود:«او هم خواب می‌دید.»برای اولین بار، چیزی شبیه خشم در وجودش بالا آمد.«این دیگه چه بازی‌ایه؟»صدایش در اتاق پیچید.هیچ‌کس جواب نداد.میکائیل از اتاق بیرون آمد.مادرش هنوز در آشپزخانه بود.اما حالا سیب روی میز مانده بود و خودش به پنجره نگاه می‌کرد.میکائیل گفت:«مامان.»زن برنگشت.«من کی‌ام؟»چند ثانیه سکوت شد.بعد اِلنا پرسید:«کدوم جواب رو می‌خوای؟»میکائیل ایستاد.«جواب واقعی.»مادر برگشت.«آدم‌ها همیشه فکر می‌کنن جواب واقعی وجود داره.»«وجود نداره؟»«گاهی حقیقت فقط اسم محترمانه‌ایه که به آخرین دروغی که قبولش می‌کنیم می‌دیم.»میکائیل به میز نزدیک شد.«من پسر تو نیستم؟»اِلنا نگاهش کرد.«نه.»جواب آن‌قدر ساده بود که میکائیل برای لحظه‌ای نفهمید چه شنیده.«پس پدرم کی بود؟»مادر گفت:«همون مردی که فکر می‌کردی پدرت بوده.»«این جواب نیست.»«می‌دونم.»«من کجا به دنیا اومدم؟»اِلنا لب‌هایش را به هم فشرد.«اینجا.»«کِی؟»«چهل‌وپنج سال پیش.»«پس من واقعاً متولد شدم.»«بله.»«پس چی دروغه؟»مادر به آرامی گفت:«اینکه فکر می‌کنی تولد، شروع یک انسانه.»میکائیل چیزی نگفت.اِلنا ادامه داد:«میکائیل، تو باید یک چیز رو بفهمی. خانواده‌ی ما هزاران ساله که یک کار انجام می‌ده.»«چه کاری؟»«از یک نفر مراقبت می‌کنه.»«از چه کسی؟»زن به او نگاه کرد.برای نخستین بار، در چهره‌ی مادرش ترسی دید که پنهان کردنش دیگر ممکن نبود.«از تو.»میکائیل خندید.نه از روی شادی.خنده‌ای کوتاه و بی‌اختیار که خودش هم از شنیدنش تعجب کرد.«من؟»«بله.»«من از کی وجود داشتم؟»مادر جواب نداد.میکائیل دوباره پرسید:«قبل از تولدم کجا بودم؟»اِلنا گفت:«این سؤال رو هیچ‌وقت از پدرت نپرسیدی؟»«نه.»«چرا؟»«چون فکر می‌کردم جوابش رو می‌دونم.»مادر آرام گفت:«این دقیقاً مشکله.»میکائیل به صورت او خیره شد.«چه مشکلی؟»«اینکه تو همیشه جواب چیزهایی رو می‌دونستی که هیچ‌کس بهت یاد نداده بود.»جمله در ذهنش نشست.ناگهان خاطره‌ای به یادش آمد.کودکی هفت‌ساله بود.پدرش او را به شهر دیگری برده بود.میکائیل آن زمان برای اولین بار ساختمانی را دیده بود که نمایی عجیب داشت؛ ستون‌های سنگی و پنجره‌هایی باریک.همان لحظه گفته بود:«اینجا قبلاً زندان بوده.»پدرش وحشت کرده بود.اما چرا؟آن زمان میکائیل فکر کرده بود پدرش از حرف یک بچه تعجب کرده.حالا فهمید هیچ‌کس به او نگفته بود آن ساختمان زندان بوده.حتی خودش هم نمی‌دانست چرا چنین چیزی گفته است.خاطره‌ی دیگری آمد.وقتی ده ساله بود، برای نخستین بار ساز خاصی را دیده بود و نامش را گفته بود؛ نامی که هیچ‌کس در خانه نمی‌شناخت.پدرش آن شب او را کتک زده بود.بعد گریه کرده و گفته بود:«دیگه هیچ‌وقت اون اسم رو نگو.»اسم چه بود؟میکائیل تلاش کرد به یاد بیاورد.اما چیزی در ذهنش بسته شد.نه اینکه فراموش کرده باشد.انگار کسی آن قسمت را از دسترسش خارج کرده بود.مادر گفت:«یادت اومد؟»میکائیل سرش را بلند کرد.«چی؟»«اون اسم.»میکائیل خشکش زد.«تو از کجا می‌دونی من به چی فکر می‌کنم؟»مادر جواب نداد.میکائیل یک قدم عقب رفت.بعد یک قدم دیگر.برای اولین بار، زن روبه‌رویش شبیه مادرش نبود.چهره همان بود.دست‌ها همان.صدای همان.اما چیزی در نگاهش تغییر کرده بود.میکائیل گفت:«تو چند سالته؟»اِلنا لبخند بسیار کوچکی زد.«فکر می‌کنی چند سالمه؟»«شصت‌وهفت.»«اشتباه می‌کنی.»میکائیل منتظر ماند.زن گفت:«من شصت‌وهفت ساله نیستم.»«پس چند سالته؟»«این سؤال رو هم نباید بپرسی.»«چند سالته؟»مادر به آرامی گفت:«صد و نوزده.»میکائیل دیگر چیزی نگفت.خانه ناگهان به چیزی بیگانه تبدیل شده بود.به مکانی که تمام اشیای آشنایش، دروغ‌هایی بودند که به مرور زمان شکل گرفته بودند.او به سمت در خروجی رفت.دستش روی دستگیره بود که مادر گفت:«اگر از این خانه بری، دیگه نمی‌تونی برگردی.»میکائیل برگشت.«چرا؟»اِلنا گفت:«چون بیرون از این خانه، آدم‌هایی زندگی می‌کنن که نمی‌دونن تو کی هستی.»میکائیل گفت:«و تو می‌دونی؟»مادر مدتی به او نگاه کرد.بعد گفت:«نه.»مکث کرد.«من فقط می‌دونم تو چه کسی بودی.»میکائیل در را باز کرد.بیرون رفت.خیابان همان خیابانی بود که چهل‌وپنج سال می‌شناخت.مغازه‌ی سر کوچه.نانوایی.درخت‌های قدیمی.مردی که هر صبح جلوی مغازه‌اش می‌ایستاد.همه‌چیز طبیعی بود.آن‌قدر طبیعی که برای لحظه‌ای فکر کرد شاید مادرش دیوانه شده باشد.شاید پدرش دیوانه بوده.شاید عکس‌ها جعلی بوده‌اند.شاید خودش هم از شدت خستگی، در روز تولدش دچار توهم شده است.اما وقتی از کنار مغازه‌ی قدیمی رد شد، پیرمرد صاحب مغازه از پشت شیشه او را دید.میکائیل دست تکان داد.پیرمرد رنگش پرید.کرکره را پایین کشید.میکائیل ایستاد.چند قدم آن‌طرف‌تر، زنی که داشت با کودکش از خیابان عبور می‌کرد، او را دید.زن ناگهان دست کودک را گرفت و مسیرش را عوض کرد.مردی از روبه‌رو می‌آمد.وقتی چشمش به میکائیل افتاد، ایستاد.چهره‌اش تغییر کرد.میکائیل پرسید:«منو می‌شناسید؟»مرد جواب نداد.فقط زیر لب گفت:«نه... هنوز نه.»و رفت.میکائیل وسط خیابان ماند.برای اولین بار فهمید مسئله این نیست که خانواده‌اش درباره‌ی او چه می‌دانند.مسئله این است که آدم‌های بیرون از خانواده هم چیزی درباره‌ی او می‌دانند.چیزی که خودش نمی‌داند.دستش را داخل جیبش برد.انگشتانش به چیزی برخورد.یک تکه کاغذ.آن را بیرون آورد.نمی‌دانست از کجا آمده.کاغذ را باز کرد.یک جمله روی آن نوشته شده بود.با دستخط خودش.اما او هرگز آن را ننوشته بود:«امروز، برای نخستین بار، میکائیل را دیدم.»زیر جمله، تاریخ خورده بود.هفدهم سپتامبر، ۱۹۸۱.میکائیل به تاریخ خیره شد.تاریخ تولد خودش بود.و برای نخستین بار این احتمال از ذهنش گذشت که شاید آن روز، او به دنیا نیامده باشد.شاید آن روز، فقط کسی میکائیل را دیده بود.Ards2Ards2Wed, 23 Sep 2026 16:25:24 +0330https://virgool.ir/@m_ards/منِ-میانه-دیگری-j6rohtgdj8wiآدمی معمولاً در روز تولدش به این فکر می‌کند که چند سال از عمرش گذشته است؛میکائیل، در چهل‌وپنجمین سال زندگی‌اش، برای نخستین بار به این فکر کرد که آیا اصلاً عمر کرده است؟این دو پرسش شبیه هم به نظر می‌رسند، اما فاصله‌شان به اندازه فاصله‌ی میان یک انسان و سایه‌ای است که سال‌ها به جای او راه رفته باشد.صبح، وقتی از خواب بیدار شد، هنوز نمی‌دانست قرار است در پایان آن روز، نام خودش برایش غریبه باشد.روی صندلی کنار تخت نشست و مدتی به دست‌هایش نگاه کرد.دست‌های یک مرد چهل‌وپنج‌ساله بودند؛ دست‌هایی با خطوط عمیق، ناخن‌هایی که دیگر مثل جوانی مرتب نمی‌شدند و لکه‌ی کوچکی نزدیک بند انگشت سبابه که از کودکی مانده بود. دست‌ها صادق‌تر از چهره‌اند. چهره می‌تواند سال‌ها نقش بازی کند، اما دست‌ها تاریخ را پنهان نمی‌کنند.میکائیل همیشه تصور کرده بود انسان از چیزهایی تشکیل شده که به یاد می‌آورد.اولین خانه.اولین ترس.صدای مادر.دست پدر روی شانه.اولین باری که فهمیده بود دوست داشتن می‌تواند آدم را تحقیر کند.اولین باری که از مرگ ترسیده بود.و چیزهای کوچک‌تری که هیچ‌کس حاضر نیست برایشان نامی انتخاب کند؛ مثلاً بوی صندلی چوبی مدرسه، شکل خاص نور روی دیوار اتاق کودکی، یا آن لحظه‌ای که آدم برای نخستین بار متوجه می‌شود والدینش هم می‌توانند دروغ بگویند.میکائیل تمام این‌ها را داشت.یا دست‌کم تصور می‌کرد داشت.در خانه‌ای بزرگ شده بود که همیشه برایش بیش از اندازه ساکت بود. نه آن سکوت شاعرانه‌ای که آدم‌ها در داستان‌ها دوست دارند؛ سکوت خانه‌ای که در آن هر کس چیزی می‌داند و تصمیم گرفته درباره‌اش حرف نزند.پدرش، ساموئل، مردی بود که عادت داشت جمله‌هایش را نیمه‌کاره رها کند.مادرش، اِلنا، هیچ‌وقت درباره‌ی سال‌های پیش از تولد میکائیل حرف نمی‌زد.و خواهرش، ماریا، سال‌ها پیش از خانه رفته بود؛ بدون دعوا، بدون خداحافظی و بدون اینکه کسی بعداً توضیح دهد چرا دیگر نام او در این خانه برده نمی‌شود.میکائیل همیشه فکر کرده بود خانواده‌ها همین‌اند.هر خانواده‌ای اتاق‌هایی دارد که در آنها کسی وارد نمی‌شود.هر خانواده‌ای اسم‌هایی دارد که بعد از مدتی دیگر گفته نمی‌شوند.هر خانواده‌ای دروغ‌هایی دارد که آن‌قدر تکرار شده‌اند که به خاطره تبدیل شده‌اند.اما آن روز، چیزی در خانه تغییر نکرده بود.فقط نگاه میکائیل به آن تغییر کرده بود.از اتاق خواب بیرون آمد.خانه همان خانه بود.راهروی باریک، قاب عکس‌ها، کتابخانه‌ی قدیمی، ساعت دیواری که سال‌ها بود کسی برای تعمیرش وقت نگذاشته بود، میز کوچکی که مادرش روی آن گلدان سفالی گذاشته بود.همه‌چیز سر جای خودش بود.و شاید ترسناک‌ترین شکلِ حقیقت همین باشد:اینکه جهان برای فرو ریختن تو، مجبور نیست هیچ چیز را تغییر دهد.میکائیل به سمت آشپزخانه رفت.مادرش آنجا نشسته بود.موهای سفیدش را پشت سر جمع کرده بود و مشغول پوست کندن سیبی بود.بدون اینکه سر بلند کند گفت:«تولدت مبارک.»میکائیل لبخند زد.«ممنون.»اِلنا چند ثانیه بعد پرسید:«چند ساله شدی؟»میکائیل خندید.«مامان... خودت می‌دونی.»زن چاقو را روی میز گذاشت.برای لحظه‌ای به او نگاه کرد.نگاهی که بیشتر از آنکه به یک پسر نگاه کند، شبیه نگاه کردن به چیزی بود که مدت‌ها منتظرش بوده.بعد گفت:«نه، میکائیل. امروز باید خودت بدونی.»میکائیل خنده‌اش را از دست داد.«چهل‌وپنج.»مادر سرش را پایین انداخت.«پس وقتش رسیده.»«وقت چی؟»اِلنا جواب نداد.دوباره سیب را برداشت و شروع کرد به پوست کندن.میکائیل چند ثانیه منتظر ماند.«مامان؟»زن گفت:«امروز به اتاق پدرت نرو.»میکائیل پرسید:«چرا؟»اِلنا گفت:«چون اگر بری، دیگه نمی‌تونی وانمود کنی چیزی نمی‌دونی.»میکائیل به صورت مادرش نگاه کرد.پشت آن چهره‌ی پیر، چیزی وجود داشت که نمی‌توانست نامش را پیدا کند.ترس نبود.پشیمانی هم نبود.بیشتر شبیه خستگی کسی بود که سال‌ها یک حقیقت را حمل کرده و حالا فهمیده وزن آن حقیقت دیگر برای شانه‌هایش زیادی است.میکائیل از آشپزخانه بیرون رفت.در انتهای راهرو، دری بود که از کودکی اجازه نداشت آن را باز کند.درِ اتاق پدر.ساموئل سه سال پیش مرده بود.اما از آن روز، هیچ‌کس وارد اتاق نشده بود.میکائیل دستش را روی دستگیره گذاشت.برای نخستین بار، به جای اینکه از خودش بپرسد پشت آن در چه چیزی پنهان شده، سؤال دیگری به ذهنش رسید:اگر تمام عمرم را در خانه‌ای گذرانده باشم که دیگران برایم ساخته‌اند، کدام قسمت از زندگی‌ام واقعاً متعلق به من است؟دستگیره را پایین کشید.در باز شد.و اولین چیزی که دید، خودش بود.نه در آینه.در یک عکس.عکس مردی که کنار پنجره ایستاده بود.میکائیل چند قدم جلو رفت.عکس را برداشت.مرد داخل عکس، خودش بود.همان چشم‌ها.همان بینی.همان خط باریک کنار لب.حتی همان لکه‌ی کوچک روی انگشت سبابه.اما پشت عکس، یک تاریخ نوشته شده بود.۱۸۷۹میکائیل دوباره به تصویر نگاه کرد.این بار چیزی را دید که تا آن لحظه ندیده بود.کنار آن مرد، زنی ایستاده بود که چهره‌اش شبیه مادرش بود.و پشت سرشان کودکی ایستاده بود.کودکی که میکائیل او را می‌شناخت.نه از روی عکس.از روی خاطره.کودکی خودش بود.اما آن کودک در سال ۱۸۷۹ هنوز به دنیا نیامده بود.میکائیل عکس را پایین آورد.اتاق ناگهان کوچک‌تر به نظر می‌رسید.روی دیوار روبه‌رو، ده‌ها قاب دیگر آویزان بود.یکی‌یکی جلو رفت.۱۸۱۲.۱۷۶۴.۱۶۹۱.۱۵۲۳.۱۳۷۸.چهره‌ها عوض می‌شدند.لباس‌ها عوض می‌شدند.خانه‌ها عوض می‌شدند.کشورها عوض می‌شدند.اما یک چیز همیشه ثابت بود.میکائیل.یا مردی که هر بار با چهره‌ی او در عکس ایستاده بود.او عقب رفت.برای اولین بار در زندگی‌اش احساس کرد شاید خاطرات انسان چیزی نیستند که پشت سر او قرار گرفته باشند.شاید خاطرات، قبل از انسان به دنیا می‌آیند.و شاید بعضی آدم‌ها تمام عمرشان را صرف زندگی کردن خاطرات کسی می‌کنند که هرگز او را ندیده‌اند.در گوشه‌ی اتاق، صندوقی چوبی قرار داشت.روی آن فقط یک نام نوشته شده بود:میکائیلاو در صندوق را باز کرد.داخلش نامه‌ای بود.پاکتی زردرنگ، بدون تمبر و بدون نشانی.روی آن نوشته شده بود:برای میکائیل، در چهل‌وپنجمین سال زندگی‌اش.میکائیل نامه را باز کرد.فقط یک صفحه بود.و روی صفحه، با دستخط پدرش نوشته شده بود:«پسرم،اگر این نامه را می‌خوانی، یعنی من دیگر نمی‌توانم برایت توضیح بدهم که چرا تمام این سال‌ها به تو دروغ گفتیم.فقط یک چیز را قبل از خواندن بقیه بدان:تو فرزند ما نیستی.اما این بدترین حقیقتی نیست که امروز خواهی فهمید.بدترین حقیقت این است که...ما هم خانواده‌ی تو نیستیم.»میکائیل مدت زیادی به آخرین جمله نگاه کرد.بعد متوجه شد در پایین صفحه، جمله‌ی دیگری نوشته شده.جمله‌ای که جوهرش هنوز تازه بود.«و اگر هنوز فکر می‌کنی میکائیل هستی، نامه را ادامه نده.»Ards2Ards2Mon, 21 Sep 2026 20:11:22 +0330https://virgool.ir/@m_ards/آخرین-حافظه-گناه-sur6m434wen4من هیچ‌وقت خاطراتم را ننوشتم.نه به این دلیل که چیزی برای نوشتن نداشتم؛ برعکس، آدم وقتی زیاد زندگی کرده باشد، دیگر نمی‌داند کدام قسمت زندگی‌اش را باید از کجا شروع کند.من فقط چیزهایی را به یاد می‌آورم که دوست دارم به یاد بیاورم.مثلاً یادم نیست نخستین بار چه زمانی فهمیدم می‌توانم سر آدمی رو بیخ تا بیخ ببرم و دل و رودشو پخش زمین کنم یا اینکه یه آدم رو بدون هیچ استرسی سلاخی کنم که انگار هیچ وقت توی این دنیا نبوده و زندگی نکردهاما یادم هست نخستین بار که دخترم را دیدم، دستش آن‌قدر کوچک بود که انگشت اشاره‌ام را با تمام دستش گرفت.این دو خاطره همیشه در ذهنم کنار هم نبوده‌اند.تا آن شب.آن شب، همه‌چیز به هم رسید.سال‌ها بود که آدم‌ها را با اسم‌هایشان به یاد نمی‌آوردم.اسم، یه چیز خیلی مزخرفه باعث میشه واسه آدم خاطره ایجاد کنه و من از خاطرات متنفر بودماسم یعنی یک نفر پیش از آن‌که قربانی باشد، زندگی‌ای داشته است.مادری که صدایش کرده.کسی که دوستش داشته.خانه‌ای که در آن جایی برای کفش‌هایش داشته.شماره‌ای در تلفن یک نفر.عکسی که شاید هنوز در کشوی میز کسی مانده باشد.من برای همین اسم‌ها را کنار گذاشته بودم.آدم‌ها را تبدیل کرده بودم به نشانی.به اتاق.به یک قرار.به چند دقیقه از یک شب.این‌طوری راحت‌تر بود.اگر کسی را «مرد طبقهٔ سوم» صدا کنی، دیگر لازم نیست فکر کنی که شاید پسری داشته که هر جمعه منتظر برگشتنش بوده.اگر کسی را «زنِ خانهٔ انتهای کوچه» بدانی، دیگر مجبور نیستی تصور کنی که یک نفر صبح‌ها برایش چای درست می‌کرده.من سال‌ها همین کار را کردم.آدم‌ها را از زندگی‌شان جدا کردم.بعد، راحت‌تر با آن‌ها روبه‌رو شدم.پلیس‌ها بعدها اسم دیگری برای کارهایم پیدا کردند.روزنامه‌ها هم.اما هیچ‌کدام درست نبود.من بیمار نبودم.نابغه هم نبودم.هیچ صدایی در سرم حرف نمی‌زد.از کودکی هم شیفتهٔ مرگ نبودم.این‌ها چیزهایی هستند که مردم دوست دارند دربارهٔ آدم‌هایی مثل من باور کنند.چون اگر قاتل را موجودی عجیب تصور کنند، می‌توانند با خیال راحت‌تری به خودشان بگویند:«من هیچ شباهتی به او ندارم.»اما من شبیه خیلی از آدم‌هایی بودم که هر روز از کنارشان رد می‌شوید.صبح‌ها نان می‌خریدم.قبض‌هایم را پرداخت می‌کردم.گاهی برای پیرزنی در را نگه می‌داشتم.برای تولد خواهرزاده‌ام هدیه می‌خریدم.و سال‌ها فکر می‌کردم همین چیزها ثابت می‌کنند هنوز انسانم.اما اشتباه می‌کردم.آدم بودن با کارهای کوچکی که برای دیگران انجام می‌دهی ثابت نمی‌شود.گاهی تمام آن کارها فقط پوششی هستند برای چیزی که حاضر نیستی درباره‌اش حرف بزنی.من سال‌ها دربارهٔ خودم حرف نزدم.آخرین شب قرار نبود آخرین شب باشد.این را الآن می‌دانم.آن موقع فقط یک شب معمولی بود.نشانی را از قبل داشتم.خانه کوچک بود.چند وسیله روی میز بود.یک لیوان نیمه‌پر کنار کتابی باز مانده بود.روی دیوار عکسی بود که من به آن نگاه نکردم.من هیچ‌وقت به عکس‌ها نگاه نمی‌کردم.عکس، آدم را مجبور می‌کند قبل از آن‌که تصمیم بگیرد، چیزی را ببیند.آن شب هم همه‌چیز مثل همیشه پیش رفت.تا وقتی که دختر برگشت.چهره‌اش را دیدم.فقط برای یک لحظه.و آن لحظه هیچ معنایی برایم نداشت.آدم‌ها گاهی چهره‌هایی دارند که به چیزی در حافظه‌ات شبیه‌اند، بدون اینکه بفهمی به چه.من فقط مکث کردم.بعد همه‌چیز تمام شد.نه صدای خاصی بود.نه اتفاقی که ارزش تعریف کردن داشته باشد.فقط سکوتی آمد که بعد از هر اتفاقی می‌آید؛ همان سکوتی که آدم را متوجه بزرگی کاری می‌کند که انجام داده.من ایستادم.چند ثانیه به او نگاه کردم.اما هنوز چیزی نفهمیده بودم.سال‌ها تمرین کرده بودم که در آن لحظه‌ها فکر نکنم.فقط کارم را تمام کنم و بروم.و رفتم.صبح روز بعد، وقتی به خانه رسیدم، متوجه شدم چیزی را جا گذاشته‌ام.نه چیزی مهم.چیزی که می‌شد دور انداخت.اما برگشتم.نمی‌دانم چرا.شاید عادت بود.شاید بی‌احتیاطی.شاید زندگی از همان لحظه تصمیم گرفته بود کاری کند که من تا آخر عمرم نتوانم از آن فرار کنم.وقتی برگشتم، آن عکس هنوز روی دیوار بود.این بار نگاهش کردم.سه نفر در عکس بودند.یک زن.یک دختر کوچک.و مردی که چهره‌اش از عکس بریده شده بود.عکس قدیمی بود.خیلی قدیمی.دختر کوچک کنار مادرش ایستاده بود و چیزی در دست داشت.یک عروسک پارچه‌ای.دختر را نمی‌شناختم.اما چیزی در صورتش بود.چیزی که مرا وادار کرد عکس را از دیوار بردارم.پشت عکس نوشته شده بود:«برای روزی که دوباره همدیگر را پیدا کنیم.»تاریخ را خواندم.بیست‌وهفت سال قبل.دست من شروع به لرزیدن کرد.نه از ترس.هنوز نه.فقط چیزی در ذهنم داشت جابه‌جا می‌شد.تاریخ را دوباره خواندم.بعد اسم دختر را.اسم را نمی‌گویم.هنوز هم نمی‌توانم.چون آن اسم همان اسمی بود که سال‌ها پیش، در یک اتاق کوچک، روی برگه‌ای نوشته شده بود.اسم دخترم.ماریا بروچسکامن یک دختر داشتم.این جمله را آن روز برای نخستین بار با صدای بلند گفتم.صدای خودم را شناختم.اما جمله را نه.سال‌ها بود که نگفته بودمش.شاید بیست‌وهفت سال.شاید بیشتر.مادرش وقتی رفت، چیزی نگفت.فقط بچه را برداشت.من آن موقع مردی نبودم که بشود با او زندگی کرد.خودم هم این را می‌دانستم.اما آدم وقتی بد است، معمولاً آخرین کسی است که این حقیقت را می‌پذیرد.آن روز فکر می‌کردم زنم ظالم است.فکر می‌کردم بچه را از من دزدیده.فکر می‌کردم روزی برمی‌گردند.برنگشتند.سال‌ها گذشت.بعد من دیگر دنبالش نگشتم.برای خودم دلیل داشتم.همیشه دلیل داشتم.گاهی می‌گفتم شاید نمی‌خواهد مرا ببیند.گاهی می‌گفتم حتماً زندگی خوبی دارد.گاهی هم می‌گفتم بهتر است گذشته را دست‌کاری نکنم.اما حقیقت ساده‌تر بود.من ترسیده بودم.از اینکه پیدایش کنم و او مرا نشناسد.از اینکه بگوید از من متنفر است.از اینکه بفهمم زندگی بدون من بهتر بوده.برای همین هیچ‌وقت دنبالش نرفتم.و حالا عکسش در دستم بود.عکس دختری که چند ساعت قبل کشته بودم.دستم از عکس جدا نشد.به صورت دختر کوچک نگاه کردم.بعد به صورت دختر جوانی که بدست من سلاخی شده بودبرای نخستین بار فهمیدم حافظه چقدر بی‌رحم است.یک‌باره همه‌چیز برگشت.نه به شکل داستان.به شکل تکه‌ها.دختربچه‌ای که پشت در منتظر من بود.یک کفش قرمز.یک لیوان شیر روی میز.صدای مادرش.دست کوچکی که انگشت من را گرفته بود.و جمله‌ای که سال‌ها پیش شنیده بودم:«بابا، فردا هم میای؟»من گفته بودم:«آره.»دروغ گفته بودم.آن روز برای اولین بار به سراغ مدارکی رفتم که سال‌ها دست نزده بودم.شناسنامه.عکس‌ها.کاغذهای قدیمی.نام مادرش.نام دختر.تاریخ تولد.همه‌چیز با هم جور بود.هیچ اشتباهی وجود نداشت.من تمام شب دنبال یک اشتباه گشتم.یک تاریخ متفاوت.یک نام خانوادگی متفاوت.هر چیزی که بتواند به من اجازه بدهد دوباره همان مرد قبلی باشم.پیدا نکردم.دختر، دختر من بود.من او را نمی‌شناختم.او هم احتمالاً مرا نمی‌شناخت.و این بدترین قسمت ماجرا نبود.بدترین قسمت این بود که من تمام این سال‌ها به آدم‌های غریبه‌ای آسیب زده بودم، در حالی که نزدیک‌ترین آدم زندگی‌ام جایی در همین دنیا زندگی می‌کرده.و من نمی‌دانستم.حتی نمی‌دانستم چند بار از کنار زندگی او عبور کرده‌ام.چند بار در خیابان، دختری هم‌سن او از کنارم رد شده.چند بار صدایی شبیه صدای کودکی‌اش شنیده‌ام.چند بار شاید در صف نانوایی، اتوبوس، فروشگاه یا پیاده‌رو، کسی کنارم ایستاده که می‌توانست دختر من باشد.و من هیچ‌وقت نفهمیدم.از آن شب به بعد، دیگر نتوانستم آدم‌ها را بدون اسم ببینم.این اتفاق عجیب‌ترین مجازات من بود.هر کسی را که می‌دیدم، زندگی‌ای پشت سرش می‌دیدم.مردی که صبح عجله داشت شاید دخترش منتظرش بود.زنی که خریدهایش را حمل می‌کرد شاید کسی در خانه داشت که برایش شام آماده می‌کرد.پسر جوانی که از کنارم رد شد شاید پدرش سال‌ها منتظر برگشتنش بود.همه‌شان ناگهان از «آدم» تبدیل شدند به «کسی».و من تازه فهمیدم چه چیزی را از آن‌ها گرفته بودم.نه فقط زندگی.رشته‌ای را که به آدم‌های دیگر وصلشان می‌کرد.سال‌ها فکر می‌کردم قربانیانم فقط یک نفرند.حالا می‌دانستم اشتباه کرده‌ام.هر انسان، چندین نفر است.یک نفر برای مادرش.یک نفر برای فرزندش.یک نفر برای دوستش.یک نفر برای کسی که شاید هنوز منتظر یک تماس از اوست.من هر بار یک نفر را از بین نبرده بودم.من هر بار بخشی از زندگی آدم‌های دیگری را هم برداشته بودم.و هیچ‌کدامشان حتی نمی‌دانستند چرا.بعد از آن دیگر خاطره‌هایم را نمی‌توانستم کنترل کنم.دخترم در تمام آن سال‌ها بزرگ شده بود.اول مدرسه.بعد نوجوانی.بعد دانشگاه.بعد زندگی خودش.و من هیچ‌کدام را ندیده بودم.نه اولین روز مدرسه‌اش.نه اولین شکستش.نه اولین باری که عاشق شده.نه اولین شبی که از چیزی ترسیده.نه آخرین باری که مادرش را بغل کرده.من حتی نمی‌دانستم چه غذایی دوست دارد.چه کتابی می‌خوانده.از چه چیزی بدش می‌آمده.و با این حال، چند ساعت پیش، آخرین لحظهٔ زندگی‌اش را دیده بودم.این تناقض، چیزی بود که ذهنم نتوانست تحمل کند.من پدرش بودم.و قاتلش.این دو کلمه کنار هم قرار نمی‌گرفتند.هر بار که به آن‌ها فکر می‌کردم، یکی از آن‌ها باید دروغ می‌بود.اما هر دو حقیقت بودند.چند روز بعد، به همان خانه برگشتم.پلیس هنوز همه‌چیز را جمع نکرده بود.من از فاصله‌ای ایستادم و به پنجره نگاه کردم.هیچ‌کس آنجا نبود.برای اولین بار دلم خواست کسی از پشت پنجره مرا ببیند.نه برای اینکه نجاتم دهد.فقط برای اینکه بداند من کی هستم.اما پنجره تاریک بود.آن‌جا ایستادم و فهمیدم شاید بزرگ‌ترین مجازات این نباشد که روزی دستگیر شوم.شاید مجازات واقعی این باشد که تا آخر عمر، زنده بمانم و بدانم دخترم آخرین نفری بود که به دست من از دنیا رفت.و او، درست مثل تمام آدم‌های قبل از خودش، برای من فقط یک قربانی نبود.او تنها کسی بود که می‌توانست ثابت کند من روزی، پیش از آن‌که تبدیل به این آدم شوم، یک انسان بوده‌ام.و من همان شاهد را هم از بین برده بودم.من هیچ‌وقت خاطراتم را ننوشتم.اما حالا دارم می‌نویسم.نه برای اعتراف.نه برای بخشیده شدن.آدمی مثل من حق ندارد از کسی بخشش بخواهد.فقط می‌خواهم یک چیز را ثبت کنم.چون می‌ترسم اگر این را هم فراموش کنم، دیگر چیزی از من باقی نماند.دخترم اسم داشت.زندگی داشت.مادر داشت.رویاهایی داشت که من هیچ‌وقت نفهمیدم چه بودند.و من سال‌ها فکر می‌کردم او را گم کرده‌ام.نه.من او را گم نکرده بودم.من هیچ‌وقت پیدایش نکرده بودم.و این دو، با هم فرق دارند.او تمام این سال‌ها زنده بود.من فقط پدرش نبودم.تا اینکه یک شب، بدون اینکه بدانم چه کسی روبه‌رویم ایستاده، برای همیشه دیر فهمیدم.بعضی آدم‌ها وقتی می‌میرند، تازه شناخته می‌شوند.اما برای من، بدتر از این بود.من او را بعد از مرگش شناختم.و از آن شب به بعد، هر بار که نام خودم را می‌شنوم، اول نام او در ذهنم می‌آید.این شاید تنها چیزی باشد که دیگر نمی‌توانم از خودم جدا کنم.نام او.نامی که بیست‌وهفت سال دیر شناختم.Ards2Ards2Thu, 17 Sep 2026 19:52:37 +0330