https://virgool.ir/feed/@m_aboulfazl85همیشه یه استعداد درون تو وجود داره! کشفش کن!fa2026-11-11 21:34:48https://files.virgool.ir/upload/users/486682/avatar/Xmw2sR.pnghttps://virgool.ir/@m_aboulfazl85https://virgool.ir/@m_aboulfazl85/دنیای-خودت-رو-خلق-کنهر-چقدر-هم-کوچیک-باشه-pvnovdlv2wugهمیشه دوست داشتم خلق کنم. میخواستم نقاشی هام رو در جهاتی فراتر از یه دفتر نقاشی ببینم. حدود سیزده سال از اولین مکعبی که با کاغذ ساخته بودم میگذره! حالا که بهش فکر میکنم میگم شاید یکم زیادی کج و کوله بود، ولی اون موقع از اینکه تونسته بودم چیزی بیشتر از یک نقاشی، توی یه دفتر پاره بسازم خوشحال بودم. نمیتونم حال اون موقعم رو توصیف کنم. حس میکردن با همین مکعب های کوچیک کج کوله، میتونم کل دنیام رو بسازم.از اون روز بود که به ساختن چیز های کوچیک و بزرگ با مکعب ها شدم. از عروسک کاغذی گرفته تا موشکی که نزدیک بود بخاطر سوخت گیری، گاز خونه رو منفجر کنه!وقتی داشتم کاغذ هارو با چسب و قیچی شکل میدادم احساس میکردم که اگر این کاردستی رو درست کنم دیگه احتیاجی به هیچ چیز ندارم.اگر این خونه کاغدی تکمیل بشه دیگه هرگز به خونه پدر و مادرم بر نمیگردم!میشم صاحب یه خونه کوچیک توی دل یه خونه دیگه!سال ها گذشت و من در تموم این سال ها به این فکر میکردم که سرانجام هر کدوم از اون کاردستی های کوچیک و بزرگ دیگه چی میشه؟! آیا چیزی بیش از یک سطل زباله و یا ماشین بازیافت بود؟کاغذ رو رها نکردم ولی دیگه هیچ کاغذی رو نبریدم. نقاشی میکشیدم. هر کی که منو میدید، از نقاشی هایی که توی اون سن میکشیدم حیرت میکرد. من استعداد داشتم ولی مهارت نه! ذوق داشتم ولی نه ابزاری بجز، روزانه یک برگه آچهار و مداد رنگی هایی که دیگه توی دستم جا نمیگرفتن.همون موقع بود که فهمیدم باید خودم رو با شرایط محیط سازگار کنم. من حالا میتونستم بخونم و بنویسم. پس نباید یکجا میشستم و صبر میکردم تا همکلاسی هام برای من از پول والدینشون داستان سرایی کنن! فهمیدم که باید خودم داستان خودم رو #روایتگر_باش م.به کتابخونه رفتم و عضو شدم. کتاب میخوندم ولی نه فقط مربوط به نقاشی. فکر میکردم برای اینکه بتونم دنیای خودم رو بکشم باید بتونم دنیایی رو که دیگران برای خودشون میکشن رو درک کنم.داستان میخوندم و سعی میکردم خودن رو جای قهرمان داستان قرار بدم. نه برای اینکه باهاش همدردی کنم، برای اینکه دنیای نویسنده رو از چشم خودش درک‌ کنم.حالا من کلاس پنجم بودم و مهارت زیادی در نقاشی داشتم. ولی هنوز یه چیزی درست نبود! هنوز نمیتونستم دنیای خودم رو در یک برگه دفتر جا بدم. پس دست به کار شدم و با برنامه 3d paint که تازه توی ویندوز ۱۰ پیداش کرده بودم ساختمانی رو که در ذهنم داشتم کلنگ زدم.از گذاشتن میلگرد ها بگیر تا بتن ریزی و چیدن آجر ها.هر روز ساعت ها پشت کامپیوتر سپری میکردم تا اون ساختمان به یه سرانجانی برسه. بعد از ۱ ماه وقتی پدرم من رو در حین کار دید، از جزئیاتی که آجر به آجر ساخته بودم حیرت کرده بود. وقتی از من خواست که داخل ساختمون رو هم بسازم از جواب من تعجب کرد."قبلا انجامش دادم"من هنوزم خدا رو شکر میکنم که پدرم توی شرکتی کار میکرد که گروه معماری هم داشت.وقتی پدرم عکس ساختمون من رو به اونها نشون داده بود اونها هم برنامه ای رو برای من فرستادن.هیچوقت اولین ویلایی رو که با SketchUp8 مدل کردم یادم نمیره و فراموش نمیکنم که چیزی رو که قبلا در ۱۰۰ روز مدلسازی کردع بودم حالا در ۱۰ دقیقه قابل اجرا بود.من تمام وقتم رو سرف معماری کردم و حالا میتونم با تری دی مکس دنیای خودن رو بسازم.من با یه کامپیوتر داغون شروع کردم و حالا یه سیستم خوب خریدم. توی این حال و احوالات با کامپیوترم توی خونه مدلسازی میکنم و اگر اشکالی داشتم از طریق واتساپ از یکی از معماران گروه بادگیر که فکر میکنم واقعا کم‌لطفی ست اسمی از ایشون نبرم میپرسم. با تشکر فراوان از آقای مسعود کیانی که من رو در این راه بسیار راهنمایی کردن.حالا من میتونم دنیای خودم رو بسازم و به امید روزی که نتونم دنیای خودم رو از دنیای دیگران تشخیص بدم.#روایتگرباشAboulfazlAboulfazlSun, 20 Dec 2020 17:33:27 +0330