https://virgool.ir/feed/@m_99784784fa2026-11-10 15:30:26https://files.virgool.ir/upload/users/4895652/avatar/n3fMkh.jpghttps://virgool.ir/@m_99784784https://virgool.ir/@m_99784784/تاسف-های-بی-آغاز-جمعهصبا-سعد-yy21wincidp6جمعه از راه رسید و باز هم یه غمِ دلتنگیِ عجیب برای مردمان این کره خاکی به ارمغان آورد. شاید بشود گفت جمعه، کارنامه‌یِ عاطفیِ آدم‌هاست؛ جایی که غم و ناراحتی‌های کلِ هفته را به قلب‌هایشان می‌سپارند.هفته را جستجو کن و ببین چند نمره‌ی دلتنگی از نیش و طعنه‌ی اطرافیان توی این کارنامه جا گرفته؟ کاش آدمیان می‌دانستند پنج‌شنبه، روزِ به تاراج بردنِ آرامشِ دیگران نیست، روزِ به آغوش کشیدنِ مهر و عشق است.درد اینجاست؛ کسانی که مثلِ جان دوستشان داری و آهنگ دوست داشتن برایت می نوازند چقدر راحت با طعنه قلبت را هدف قرار می دهند و یا سوی دیگر کسانی هستند که خودت را برایشان سپر بلا قرار میدهی با رفتار ناشایست چقدر آزارت میدهند از کدام سو میشود گفت وقتی هزار سو اطرافت هست و هزار خنجر به هر کدام هم بخواهی از استیصال و دردِ روحت بگویی، دهانت را لگام سکوت می زنند و اجازه نمی دهند حرفت را بزنی و آنگاه تو روح زخمی و دهان پر از فریاد و جان خسته ات را تا جمعه به کول میکشی و جمعه ان را در میدان بزرگ قلبت بساط میکنی و این شد که جمعه، پر از غبارِ اندوه و خستگیِ مزمن شد.شاید جمعه‌ای برسد که کسی بیاید و با آبِ زمزمِ عشق، جمعه را تطهیر کند؛ شاید طبیبی برسد برای مداوایِ زخم‌هایی که بر تار و پودِ وجودمان نقش انداخته‌اند. شاید بیاید تا از این دریای حزن، ناجیِ غریقی باشد و نجاتمان دهد.بیایید یاد بگیریم که دل‌ها را نشکنیم، اشک‌ها را جاری نکنیم و اشتیاقِ آدم‌ها را کور نکنیم. حرف‌هایِ دلِ هم را بشنویم تا دیگر جمعه برایمان جمعه‌یِ غم‌زده نباشد و مثلِ یک سه‌شنبه‌یِ دلنشین بگذرد.»و شاید دیگر ایزد منان فرصت بساط جمعه را به عزیزانم ندهد و عذاب وجدان هفته بر دلمان تا ابد بماند. @dialecticofsolitudeماهی قرمزماهی قرمزFri, 02 Oct 2026 16:09:56 +0330https://virgool.ir/@m_99784784/وداع-معصومانهصبا-سعد-b4lpuq207t5vدلم تنگ است؛ نه برایِ یک «شخص»، که برایِ «بودن».دلم برایِ طعمِ گسِ خوشبختی لک زده ؛ برای جرعه‌ای شادیِ ساده و ناب ، برای لحظه‌ای دلخوشیِ خالص.تشنه‌ی آنم که دیده شوم، نه به لحلظ قد و قامت ، که به وسعتِ روحم. دلم هوایِ آزادی دارد؛ هوایِ صفا و صمیمیتِ محض؛ جایی که آدم‌ها «خودِ من» را بخواهند، نه سودایِ منافع‌شان را.گاه دلم می‌خواهد از این جهان و هیاهویِ بیهوده‌اش، بند بگسلم و کوچ کنم؛ از این تماشاخانه‌ی سرد و مکدری که آدمیان، چهره‌اش را به غبارِ تزویر آلوده‌اند. اما افسوس... چگونه می‌توانم از این «گل‌هایِ امید» که به پایِ من قد کشیده‌اند، دل بکنم؟ چگونه این زنجیرهایِ نامرئیِ مسئولیت را از بندِ جانم باز کنم؟من واقعیت این جهان را نمی‌شناسم. من روحِ متظاهران را نمی‌توانم به «نیکی» ترجمه کنم. وقتی به خویش می‌نگرم، نه از بدخواهان، که از «خودم» بیزارم؛ چرا که تمامِ اندوخته‌یِ جانم را نثارِ رهگذران کردم و اکنون در این کویرِ تنهایی، دست‌خالی و فرسوده، تنهایم.چگونه می‌توانم این خنجرهایِ پنهان در قلبم را بیرون بکشم و همچنان «زنده» بمانم؟ چگونه می‌توانم هجرانِ آن عشقی را فراموش کنم که بی اجازه، مهمانِ ناخوانده‌یِ قلبم شد و پیش از آنکه سهمِ من شود، رختِ سفر بست؟آسمانِ زندگی‌ام در تسخیرِ ظلمت است؛ چگونه با ستاره‌هایِ امید تزیینش کنم؟کجا می‌توانم این روحِ مجروح و «تهی» را در آغوشی از مهر، مداوا کنم؟من چگونه از این روزهایِ خاکستری بگریزم؟وفا را هر روز با خویش تکرار می‌کنم؛ حتی در نبودش. پس چگونه باید از این دردِ کهنه شفا یابم؟من در هیاهویِ کوچه و بازار، حسرتِ آغوشی را می‌خورم که نیست. چرا باید در این ازدحام، این‌چنین رها باشم؟ هم‌زبانم کجاست؟ کسی که بفهمد «صبا» چه دردی می‌کشد. کسی که بداند در پسِ این سکوت، چه طوفانی در حالِ ویرانی‌ست.باغِ زندگی‌ام خشکیده است و دیگر هیچ بارانی بر این برهوت نمی‌بارد؛ ببارد هم، درختی که ریشه‌اش سوخته، سبز نخواهد شد.من فرصتی برایِ عشق‌ورزیدن ندارم. نمی‌توانم فریاد بزنم که بعد از سال‌ها رنج، دلم لرزیده است. دریغ... من هرگز طعمِ حقیقیِ آغوش و بوسه را نخواهم چشید. من معصومانه، با چشمانی خیس و قلبی پر از حسرت، این جهان را بدرود خواهم گفت زمانش را نمی دانم اما ؛ وداعی است که تنها سهمش از این روزگار ، «اندوه» بوده است و بس.***.ماهی قرمزماهی قرمزSun, 30 Aug 2026 03:36:43 +0330https://virgool.ir/@m_99784784/تراژدی-عمرصبا-سعد-gjp2nathvnt4عمرمان به انتظارِ آمدنِ روزهای خوب گذشت، غافل از اینکه روز خوبمان همان دیروز بود. بعد از طیِ یک مسیرِ چندین و چندساله، چقدر نیاز هست کسی پیدا شود و بار از دوشت بردارد؛ بماند که لااقل، در این سکوتِ سنگین، فقط بگوید: «خسته نباشی».سال‌های عمرم مثل جاده‌ی کویر است؛ بی‌پایان، بی‌روح و بی‌آب. وقتی بدنم را آنالیز می‌کنم، می‌بینم دیگر رمقی برای پاهایم نمانده؛ گویی پاهایم به زمین دوخته شده‌اند و غل و زنجیرهای صدکیلوئی به آن‌ها آویزان است. من خسته‌ام. دلم می‌خواست می‌شد مثل یک کارمند، برای چند روز از زندگی مرخصی می‌گرفتم و می‌رفتم یک گوشه؛ ساکت و آرام می‌نشستم و تماشا می‌کردم که آدم‌ها در نبودِ من، چگونه بی‌خیالِ ادامه دادن هستند.من خستگی مفرط را لابلای استخوان‌ها و حتی در تار و پودِ سلول‌هایم درک می‌کنم؛ درکِ رنجی تکرار شونده که هر بار با تمام توان به سراغم می‌آید. زیر بارِ حجمِ این همه خستگی، قلبم در حال متلاشی شدن است. نگاهم انگار خاموش شده و دیگر هیچ شادی‌ای را نمی‌بیند. روحِ ناامیدم با صدای ناله‌های شبانه‌اش، از درونِ من اززرم می‌آورد؛ مانند جغدی در ویرانه، که تنها با صدای ناله‌های خودش در تاریکی می‌ماند. این روح، مثل تنِ زخمی است که در بیغوله‌های بی‌تفاوتی و بی‌مسئولیتیِ آدم‌ها رها شده، و هر کسی می‌گذرد، لگدی نثار جانش می‌کند و می‌رود.آخ که از این زمانه جیگرم خون است؛ دستم زیر ساتورِ بی‌عدالتی است. سال‌هاست آتشِ حسرت بر خرمنِ آرزوهایم چنگ انداخته و مرا به خاکستر تبدیل کرده است. من مانند برگی خشک در باد هستم؛ بی‌ثبات، بی‌اراده و در انتظارِ سقوط. چه بی‌وجدان است این روزگار! بهای جوانیِ ازدست‌رفته‌ام را از چه کسی باید بگیرم؟ از اینکه هر بار این تکه‌های شکسته قلبم را به زور به هم می‌چسبانم تا دوباره با امیدهای واهی، سرپا شوم؟ خسته‌ام.چگونه می‌توان معنی خستگی را بیان کرد؟ وقتی کلمات کم می‌آورند و نمی‌شود گفت: «همچون کوهی عظیم از غم، بر شانه‌هایم سنگینی می‌کند». دلم می‌خواست زندگی اندکی با من مهربان بود، کمی مرا هم محق می‌دانست و با من هم به عدالت رفتار می‌کرد. من اکنون با یک نخِ نازک و لرزان به این دنیا وصلم؛ در حالی که رنجِ این خستگی، مانند کرمی است که آرام، آرام، تمامِ وجودم را می‌خورد. خسته و کلافه، هر لحظه در آرزوی آنم که برای رهایی، این نخ را پاره کنم. من در غم‌انگیزترین تراژدیِ زندگی‌ام اسیر شده‌ام.نمی دونم ایا روزی میرسد که شادی هم مرا مهمان کند و من وقتی وارد ویرگول میشوم و این پست ها را میخونم بگویم خداروشکر که ان روزهای بد گذشتشایدم هرگز آن روز نرسد و عمر من قد به این روز خوش ندهد پنج‌شنبه، ساعت ۶ صبح، ۲۹ مرداد ۱۴۰۵***ماهی قرمزماهی قرمزThu, 20 Aug 2026 08:21:21 +0330https://virgool.ir/@m_99784784/سایه-و-ستارهصبا-سعد-ygqt8ykuycjjآرزو اگر راحت و دست‌یافتنی بود، دیگر آرزو نبود؛ خواهش می‌شد. او آرزوی من خواهد ماند.او چون ستاره‌ای است در آسمان و من کودکی بر روی زمین که همواره در تماشایش هستم؛ و از هر چشمکی که بر من می‌زند، موجی از شادی در وجودم برمی‌خیزد. او در میانِ انبوهِ غریبه‌ها، یگانه آشنایِ من است؛ و در حریمِ جانم، آن‌قدر محرم که حتی از نزدیک‌ترین کسان نیز به دلم نزدیک‌تر است. او نوری است که اگر بتابد، در شب‌های تاریکم، جهانِ ظلمانی مرا روشن می‌کند. او همان گنجی است در دوردست‌ها؛ که فقط من نشانی‌اش را می‌دانم، اما هرگز دستم به آن دفینه نخواهدرسید.در این برهه از زمان و در این مکان، من از عشق جا مانده‌ام. بسیار دیر است و دیگر فرصتی برای مرهم نهادن بر زخم عشق باقی نیست. آدمی که در بند اسارت باشد، رؤیای آزادی را تا دم مرگ فراموش نمی‌کند؛ اما آزادی برای کسی که زمانِ رفتنِ جانش است، دیگر معنایی ندارد و گویی در اوجِ رهایی، به مرزِ نیستی رسیده است.به گذشته می‌نگرم و می‌بینم چقدر مغرور بودم؛ چقدر سرکش و بیخیال، انگار در دنیایی دیگر می‌زیستم. چه می‌دانستم که سرِ بزنگاه، عشق یقه دلم را می‌گیرد و زمینگیرش می‌کند. عشق چون کم‌کم در دل آدمی ظهور کند، اگر جای ابرازش نیابی یا کسی نیابی که عشق را نثارش کنی، از درون می‌پوسی و در آن عشق ذوب می‌شوی. نه می‌شود حرفش را زد، نه می‌شود از آن طوفان درون سخنی گفت؛ بیانش بسی دشوار است. تنها کسی می‌فهمد که آن را زیسته باشد.من در این جهانِ پر از ازدحام آدم‌ها گم شده‌ام و کسی را نمی‌شناسم؛ و تنها کسی که می‌شناسمش، او هم غایبِ جمع است و در دوردست‌ها خود را پنهان کرده است. امید من به آینده، سرگردان و حیران دورِ سرم می‌رقصد و دلِ پر از حزنم را به ریشخند می‌گیرد. من منتظر آن آدمِ غریب مانده‌ام که شناسِ دلم است. سوگوارِ آرزوهایی مانده‌ام که همچون گلی پرپر شدند و به بادِ نیستی سپرده شدند.هر ثانیه از زندگی‌ام به خالق کاینات و سرچشمه‌ای عشق التماس می‌کنم که مرا دریابد و از این گردابِ پر از ملال و بی‌معنایی رهایم کند. حالم مثل مسافری است که در شهری ناآشنا رها شده، بی هیچ توشه و اندوخته‌ای، بیکس و تنها در خیابان‌های ناامیدی می‌چرخد. تنها دلخوشیاش یک آدرس بود؛ و همین تنها آدرسی هم که از او داشت، خالی از سکنه است.شعله‌ ی پرفروغِ شادی در دلم یخ زده است. دیگر هیچ‌چیز مرا نه شاد می‌کند، نه به روحِ یخزده‌ام گرما می‌بخشد؛ جز یک نگاه از کوی دوست. دلم می‌خواهد بخوابم، شاید در خواب لحظات قشنگی را با او بتوانم تجربه کنم؛ اما شب‌هایم هم پر از بی‌خوابی و با یادِ او به چشم به آسمان سپری می‌شود.دلتنگِ خنده‌ها و شوخی‌هایم، بی «شب بخیر» نزدیک صبح به خواب می‌روم. این ساعات و لحظاتِ شب در سکوت، برایم همچون قرنی می‌گذرد. اما وقتی گذشته‌ها را با خودم مرور می‌کنم، درست است که دلم شکسته و روزهای پر از استرس و تنش را گذرانده‌ام، اما همین که لااقل چند صباحی طعم عشق را چشیدم، برایم لذتبخش است و شکرگزارم. من شاید اکنون در بالاترین نقطه ی اندوه نشسته‌ام، اما گذر از آن عشق و درک و تجربه ی آن لحظات، تحمل این اندوه را کمی آسان‌تر می‌کند. من در میان خاطراتم می‌چرخم و می‌کوشم روزهای بد را حذف کنم و در میانشان درِ خانه به خانه به دنبال ردپای خوشِ عشق می‌گردم.به سوی قبله‌ی دوست نماز می‌گزارم، برای سلامتیِ عشقمان دعا می‌کنم و به حضرتِ دوست التماس می‌کنم که هر جا هست، مراقبش باشد. حال دلم دیگر برایم مهم نیست؛ خود را به جریان زندگی سپرده‌ام. دل سپرده‌ام به غمش، شاید از این فاصله‌ی دور مرهمی بر دردهایش شوم، حتی اگر خودش نداند.گاهی خود را خانه‌نشین می‌کنم تا پشت این درهای بسته، در دلِ بی‌مهریِ آدم‌ها بیش از این نشکنم و خرد نشوم. موسیقی می‌گذارم، اما آنچه می‌شنوم، آهنگِ پر از رنجِ دلِ خودم است. منتظر ماندم شاید رنگ دنیا عوض شود، اما هیچ نشانه‌ای نمی‌یابم. من با همهه ی ناامیدی، اما با لطافتِ اشک‌های چشمانم، نرگس‌های دلم را برای روزِ مبادا آبیاری می‌کنم و در سوگِ لاله‌های غرقِ خون، جگرسوخته ام می‌مانم.انگار صدای غمِ او را بی‌آنکه حرفی بزند، از میان امواجِ فراصوت می‌شنوم. چشمانم را به لحظه‌ی دیدار بشارت داده‌ام و می‌کوشم با همین چیزهای اندک، دلم را خوش کنم؛ وگرنه در این بازارِ کسادِ عشق و محبت، زیر بارِ بی‌مهری‌ها و بی‌پناهی جان می‌دهم.وقتی سخنِ تنها یک نفر برایت «وحیِ منزل» است، در این سرایِ پرآشوب بلاتکلیف می‌مانی. دل کندن از آشیانه و سرپناهِ بدون پشتوانه و دلگرمی، برایت غیرممکن و ترسناک می‌شود؛ و تو از ترسِ خود و آینده‌ی نامعلوم، ناگزیری به همین جهنم بسنده کنی و باز چشم انتظارِ معجزه‌ی رهایی بمانی.کاش می‌توانستم بگویم «منتظرم بمان»؛ اما در من این جسارت وجود ندارد و تندیسش شکسته . پس تنها راهِ باقی‌مانده، سکوت است؛ در برابرِ آرزویی که از آغاز دست نیافتنی بود و تنها حقیقت زندگی من است. دست‌نیافتنی بود و اکنون، تنها حقیقتِ زندگیِ من است.ماهی قرمزماهی قرمزThu, 06 Aug 2026 12:01:37 +0330https://virgool.ir/@m_99784784/عبور-از-غبار-تنهاییصبا-سعد-pibmsoad2j10کاش می‌شد زندگی را نیمه‌کاره رها کرد و گفت: «مُردم»؛ بعد کسی جایش را به آن «منِ دیگر» می‌داد تا برود و زندگیِ نویی بسازد؛ برود به سراغ آرزوهایِ خاک‌گرفته‌ای که هرگز به آن‌ها نرسیدیم.کاش راهی بود که این‌همه تنهاییِ جان‌کاه را تاب آورد. تنهایی، دردِ عجیبی است؛ وقتی دیگر نتوانی دیوارهایِ دورت را فرو بریزی و اجازه دهی کسی، حتی برای لحظه‌ای، روحِ سرگردانت را آرام کند.وقتی تنهایی، گویی عزاداری؛ نه برای آدم‌هایی که رفته‌اند، که برای روزهای خوشِ گذشته؛ برای امیدهایی که رشته‌شان تا بی‌نهایتِ آینده امتداد داشت.یادت می‌آید چه روزهایِ بی‌دغدغه‌ای را سر کردی؟ خنده‌هایت از عمقِ جان بود، نه مثلِ حالا که تنها نقابی بر لب داری. دلی نمانده که طعمِ خوشبختی را بفهمد. جگری که سوخته، دیگر حسی برای چشیدنِ امید ندارد.حالا ظاهرم جوان است و درونم پیرزنی خسته که زانو به بغل، چشم به راهِ فردا دوخته. کسی از غوغایِ درونم خبر ندارد؛ آدمِ خنثایی شده‌ام، نه رنگی از شادی دارم و نه عمقی از غم؛ تنها خستگیِ ممتد از نامرادی‌هاست.گوشه‌ای نشسته‌ام و می‌خواهم این غبارِ تنهایی را از تنم بتکانم؛ می‌خواهم به سوی روشنی قدم بردارم و هر آنچه که جانم دوست دارد را به سویم جذب کنم. می‌خواهم این بارِ سنگینِ منفی‌ها را رها کنم.کاش بشود. دلم می‌خواهد موفق شوم؛ می‌خواهم همین حالا چشم ببندم، چند دقیقه‌ای فقط به نور فکر کنم و وقتی چشم می‌گشایم، ببینم لامپِ اتاقم روشن شده است. می‌خواهم شروع کنم، اما بگذار اندکی صبر کنم. نمی‌دانم چرا هنوز راهی به سوی آن نور پیدا نکرده‌ام. دلم برای بعضی صداها تنگ است؛ برای آن قربان‌صدقه‌های نشنیده، برای آن صدایِ زیری که مثلِ نسیمی نوازشگر، روحم را آرام می‌کرد. دلم برای نگاه‌های پرمهرِ ملتمسانه تنگ شده... خدایا، به این قلبِ خسته، آرامش عطا کن. و این ظلمت بی انتهای درونم را اندکی نور ببخش ***📕♉️ماهی قرمزماهی قرمزThu, 09 Jul 2026 23:56:15 +0330https://virgool.ir/@m_99784784/سمفونی-آه-های-بی-پاسخ-صبا-سعد-ivgswpxywdr4گاهی سهم ما از یکدیگر، تنها دلتنگی است؛ حضوری ناگهانی در متن زندگی و سپس رفتنی آرام و بی‌صدا، همچون قاصدکی در باد. چه ناعادلانه است کسی را که عشق را نمی‌شناسد، با گرمای عشق آشنا کنی و بعد او را در حسرت همان گرما، در سوز تنهایی رها کنی و بروی.دنیا با همه فراز و نشیب‌هایش، درس‌هایی به ما می‌آموزد که در مکتب هیچ استادی پیدا نمی‌شود. چه کسی می‌تواند عمق این تنهایی و بی‌کسی را درک کند؟ تنها یونس در تاریکیِ شکم ماهی است که معنای نیاز به نور، هوای تازه و رهایی از آن ظلمت دردناک را می‌فهمد.کجاست کسی که بیاید، لحظه‌ای کنارمان بایستد و بپرسد: «حالت چطور است؟ در میان این همه بی‌وفایی و بی‌انصافی چگونه روزگار می‌گذرانی؟» کجاست کسی که فقط برای لحظه‌ای بگوید: «حق تو این همه رنج و عذاب نبود...»؛ بیاید و سمفونی آه و درد ما را بشنود.کاش می‌شد این ذهنِ خط‌خطی‌شده از خاطرات را کمی پاک کرد؛ خاطراتی که دیگر هرگز طعمشان را نخواهی چشید، اما هر روز با شنیدن آهنگی یا دیدن نشانه‌ای کوچک، دوباره جان می‌گیرند، روحت را می‌سوزانند و خاکسترشان را باد بی‌مهری با خود می‌برد. دیگر از آن صلابت و غرور درونم چیزی باقی نمانده؛ خسته شده‌ام.خسته از اینکه مدام با خودم فکر کنم چقدر برای دیگران ارزش داشتم، چقدر دوستم داشتند و چه اندازه از یاد من در دلشان به جا مانده است. حالا من شبیه زندانی فراری‌ای هستم که خودش هم می‌داند جایی برای رفتن ندارد و کسی در بیرون چشم‌انتظارش نیست.از این احساسات له‌شده خسته‌ام؛ از تمام حقارت‌هایی که بر سرم آوار شد و من تنها در سکوت تحملشان کردم. خسته از قوی بودن‌هایی که همیشه باید به تنهایی برایشان بجنگم. خسته از بی‌اعتنایی‌ها، از طلبکار بودن آدم‌ها، از بی‌انصافی‌شان، از بی‌نمکی دستم و از بی‌رحمی دنیا و آدم‌هایش. خسته از اینکه زمستان را با رنج به بهار برسانم و بهار را با اندوه به پاییز پیوند بزنم.خستگی امانم را بریده است و من، پشت این پنجره، از چشم‌انتظاری برای عبور یک سوار بی‌معرفت، به ستوه امده‌ام.ماهی قرمزماهی قرمزSun, 28 Jun 2026 17:48:22 +0330https://virgool.ir/@m_99784784/سهم-من-از-حریتصبا-سعد-hqfyfdlikcybگویی از پسِ تندبادی سهمگین برخاسته‌ام؛ طوفانی که نه بر پیکر زمین، که بر ساحتِ لرزانِ احساسم تازیانه زد. هر بار که این هجومِ ویرانگر می‌وزد، خرابی‌اش عمیق‌تر از پیش است؛ چرا که عمارتِ فرسوده‌ی وجودم، با هر نسیمِ ناموافقی، سودای فرو ریختن دارد. من دیگر آن توانِ پیشین را در رگ‌هایم حس نمی‌کنم.دریغا! من که در این دشتِ لایتناهیِ ملال، چشم‌به‌راهِ نسیمی ملایم بودم تا بر این دشتِ اندوه بوزد و اندکی حالم را خوش کند، باز هم گرفتارِ صاعقه شدم. او پس از مدتی طولانی می‌آید و به جای آنکه دستِ نوازشی بر این جانِ خسته بکشد یا مرهمی بر رنجِ زمانه باشد، روحم را در مسلخِ واژگانِ بی‌رحمش قربانی می‌کند. کلماتش را چون رگبارِ تیرهای زهرآگین، بی‌سند و بی‌محابا پرتاب می‌کند؛ حکم می‌راند، محکوم می‌کند و می‌رود. نه تأملی برای دفاع باقی می‌گذارد و نه گوش شنیدنی برای استدلال؛ شاید خود نیز می‌داند که حقیقتِ فریادهای خاموشِ من، چنان استوار است که پاسخی برای آن‌ها ندارد.اکنون، منِ ویران‌شده باید دوباره به این زندگی بازگردم. باید با آدمیان مراوده کنم، در حالی که بیزاری از تمامِ جهان در من ریشه دوانده است. باید دوباره تلاش کنم در حالی که جانی در تن نمانده؛ باید لبخند بر لب بنشانم، در حالی که تمامِ اعضای درونم هم‌صدا با هم مویه می‌کنند و اشک می‌ریزند. در جاده‌ای تاریک و نامعلوم که پایانش ناپیداست، مرا به اجبار به سمتِ ناشناخته‌ها هل ندهید! کاش می‌شد در همین ابتدای مسیر اعلام کنم که من پای رفتن ندارم و بگذارید در همین انزوای غریب و بی‌کسی، تمام شوم.من به حیاتی محکوم شده‌ام که در چشمانش هیچ شراره‌ای از شوق نیست؛ چگونه ننی بیند در این سیلاب قطرات اشک گوهر امیدی دیگر چشمک نمی زندهر که حالِ دلم را اندکی واکاوی کند، می‌فهمد که این تن، سال‌هاست مدفنِ روحی است که در انزوا جان داده. چگونه کسی که ادعای دوست داشتن دارد، این غصه‌ی بی‌پایان را نمی‌بیند؟ چرا مرا با زخمِ زبان‌هایش می‌رنجاند و سپس در هیاهوی روزگار گم می‌شود؟ چرا نمی‌گذارد در همان باتلاقی که خود ساخته، دفن شوم؟ من منتظرِ بارقه‌ای از امید بودم، اما او مرا به قعرِ دره‌ی ناامیدی پرتاب کرد و من باز باید تکه‌های متلاشی‌شده‌ی خویش را گرد آورم و دوباره از نو با جانی مجروح ادامه دهم.اما در این میان، این روزها شمیمِ اندوهی متفاوت در فضا پراکنده است؛ غمی بزرگ برای او که نخواست آدمیان بنده باشند و فریادِ آزادگی سر داد. من در هر ثانیه و دقیقه، ملتمسانه چشم به درگاهِ او دوخته‌ام. در این دریای اشک، که حتی قطره‌ای گوهرِ امید برای آینده در آن نمی‌یابم، تنها به او توسل می‌جویم. از او که آموزگارِ حریت است، می‌خواهم که ما دربندانِ این زندگی‌های پوچ و بی‌احساس را، به مهر و کرمِ خویش، از زنجیرِ این رنجِ مدام آزاد کند.آیا این مجازاتِ پنهانِ آدم‌ها به پایان می‌رسد؟ ایا او فریاد مرا میشنود که من هر دم میگویم من خسته ام ای ارباب آزادگانماهی قرمزماهی قرمزWed, 24 Jun 2026 17:17:03 +0330https://virgool.ir/@m_99784784/صبا-سعدگریزگاه-محال-ljhrlg2gqlcxفرار، چاره‌ی آدمی نیست؛ که در جغرافیای این جهان، هیچ بن‌بستی برای پنهان شدن از دستِ سرنوشت وجود ندارد. در پهنه‌ی هستی، کجا می‌توان از کمندِ تقدیر گریخت؟ اگر سرنوشت را گریزگاهی بود، خاک این‌گونه مأوای خفتگانِ بی‌شمار نمی‌شد و آتشِ هجران، خرمنِ عشاق را به خاکستر نمی‌نشاند. پس مهراس و مگریز؛ با ترس‌هایت رو در رو شو، بپرس و بشنو، و بگذار از تو بپرسند. به دیگران مجالی بده، که شاید این آخرین فرصتِ بازمانده در دست‌های لرزانِ کسی باشد.من به یقین دانسته‌ام که اگر کوه‌ها به هم آیند و آسمان بر زمین فرود ریزد، سرنوشت از حکمِ لجبازانه‌ی خویش باز نمی‌گردد. مگر این تقدیرِ کج‌مدار، دلش به حالِ نو‌عروسی سوخت که در شبِ وصال، رختِ عزا بر تنش نپوشاند؟ مگر به مادری که نُه ماه با جنینِ خویش واگویه کرد، رحم آورد؟ مگر دل‌شکستگیِ کسی که تمامِ سهمش از دنیا یک «او» بود، توانست او را نرم کند؟ سرنوشت، چشمانِ بسیاری را در سوگِ عزیزان به دریا نشانده است. خود را مفریب؛ که نه سیلابِ اشکسدِ راه اوست و نه ضجه‌های دل‌شکستگان، مهارِ بی‌رحمی‌اش.او مسیرِ خویش را می‌پیماید، بی‌اعتنا به جراحتی که بر جانِ ما می‌نهد. گاه در هیبتِ عفریته‌ای بدسگال ظاهر می‌شود و گاه در قامتِ فرشته‌ای بی‌همتا. اگر بخواهد، محال را در ازدحامِ میلیون‌ها غریبه پیش پایت سبز می‌کند و اگر نخواهد، تو را در خانه‌ی خویش چنان به بیراهه می‌برد تا آنچه باید ببینی را نبینی و آنچه نباید، درست برابر چشمانت قد بکشد.او گاه گرهی کور بر روزگارت می‌زند که تدبیرِ جن و انس به گشودنش راه نمی‌برد، و گاه چنان بندها را می‌گشاید که انگشتِ حیرت به دندان می‌گزایی. سرنوشت، نه سفارش می‌پذیرد و نه به تمنای ما رام می‌شود؛ او بسانِ خودت، خیره‌سر و یکدنده است.بپذیر که ما محکوم به فاصله‌ایم. نزدیکیِ ما، قرابتِ جرقه و باروت است؛ در کنار هم، جهانِ خویش را به آتش می‌کشیم. باید با این تقدیر—even اگر شوم باشد—دستِ دوستی داد؛ که پذیرش، تنها راهِ تاب آوردنِاین اجبار است. می‌دانم دردناک است، اما لعن و نفرین یا ناز و نوازش، تغییری در این روند نمی‌دهد. آن حسرتی که باید بر دل بنشیند، سرانجام خواهد نشست.از من، از خودت، و از این سرنوشتِ نامهربان فرار نکن. او از همان دم که در صُلبِ پدران و رَحِمِ مادران بودیم، به ما دهن‌کجی می‌کرد. من لبخندش را به یاد ندارم. ما نه کاتبِ این سرنوشتیم و نه قاریِ خوش‌خوانِ آن؛ هرچه هست، دردی است مشترک میانِ من و تو، و گرهی مُهر شده بر پیشانیِ تقدیرمان.»ماهی قرمزماهی قرمزTue, 16 Jun 2026 23:28:46 +0330https://virgool.ir/@m_99784784/صبا-سعد-ggs7iymcxpsfگاهی دلتنگی چنان بر جان چنگ می‌زند که گویی راهی برای گریز نیست؛ نه توانِ گفتن داری و نه قدرتِ حل کردن. تنها می‌ماند باری سنگین بر دوش که باید تا انتهای مسیرِ زندگی، خاموش حملش کنی. چه دشوار است که در آرزوی گفتن و درددل کردن باشی، اما سکوت بر لبت قفل زده باشد؛ اگر بخواهی مرهمی از کلام یا ترانه‌ای به هدیه تقدیم کنی، با دریغ به زنجیرهای ناپیدای دنیا، که دست و بالت را بسته است خیره شوی.این زندگی، گویی در چنبره‌ی غمی ابدی گرفتار شده است. من در این میان، تنها تحمل‌گرِ این بارِ گرانم و کاش می‌دانستم پایانِ این شبِ تاریک کجاست. اینکه در برزخِ بی‌پایانی اسیر باشی، جانکاه است. بارها کوشیدم تا در زیرِ آوارِ این تنهایی مدفون شوم، بی‌آنکه کسی را در رنجِ خویش سهیم کنم. من قلبم را به خاطرِ آرامشِ دیگران دفن کردم و احساساتم را سرکوب، تا مبادا برچسبی بر پیشانی‌ام بنشینند. شادی در من مرده است و امیدی به احیای آن نیست؛ چرا که آن‌چه می‌توانست شعله‌اش را برافروزد، دیگر در میان نیست.من به درختی می‌مانم که ریشه‌اش از درون پوسیده، اما در ظاهر سرپا مانده است؛ درختی که هر لحظه بیمِ فرو ریختنش می‌رود.زخمی که سال‌هاست بر روحم نقش بسته، التیام نمی‌یابد. هر از گاهی، با خاطره‌ای، آهنگی، عطری یا لبخندی آشنا، سر باز می‌کند و خونابه‌ی حسرت بر دلم جاری می‌سازد. نمی‌دانم او نیز توانست فراموش کند یا نه؛ کاش لاقل او توانسته باشد از این بند رسته باشد، و راز این رستن را به من هم بگوید تا شاید من نیز از این عذابِ جان‌کاه رهایی می‌یافتم. با خودم که تعارف ندارم؛ انگار دلم نمی‌خواهد فراموش کنم، حتی اگر او مرا به دستِ فراموشی سپرده باشد. من هنوز آن آرامشِ نابی را که در کنارش تجربه کردم، از یاد نبرده‌ام؛ همان لحظاتی که وقتی اشک‌هایم جاری می‌شد، می‌کوشید تا لبخند را بر لبانم بنشاند.هنوز به خاطر دارم کاش رفاقت‌مان باقی می‌ماند، کاش آن‌گونه نمی‌شد… این «کاش»هایِ بی‌پایان، هر روز در ذهنم می‌چرخند و مرا در افسردگیِ مزمنی غرق کرده‌اند. ذوقِ زندگی در من کور شده و جز حسرت، نگاهی به دنیا ندارم. می‌دانی؟ همیشه با خود می‌گویم اگر او بود، جهان برایم چقدر زیباتر بود. حرف‌های ناگفته، در دلم توده‌ای از درد شده‌اند که هر روز مرا بیشتر می‌آزارند.آدمی اگر خزان را تجربه نکند، هرگز قدرِ بهار را نمی‌داند. کسی که دشتِ دلش خالی از این دردها بوده، معنای این غمِ عمیق را درک نمی‌کند. می‌دانم دیگر دیر شده؛ نه آن زندگیِ سیلاب‌زده بازمی‌گردد، نه اعتمادِ فرو ریخته مرمت می‌شود و نه این آینده‌ی مبهم و تاریک، روشن خواهد شد. دیگر بعد از او نمی‌توانم دلم را با کسی سهیم شوم یا غرورِ مچاله شده ام را به روزهای نخست بازگردانم.نمی‌توانم به او بگویم که تو تنها دلیلِ گریه‌های شبانه‌ی من هستی؛ نمی‌توان گفت که این قلب، هیچ‌کس را نبخشید، اما خنجری که تو بر آن زدی را بی‌درنگ بخشید. نمی‌توان به او گفت که از وقتی رفتی، قلبم در تاریکیِ مرگ فرو رفته و تنها با نورِ وجودِ تو بود که جان می‌گرفت. حالا در میانِ خاکسترِ آن عشق، هر روز در جستجوی ذره‌ای امیدی هستم که زمهریرِ زمستانِ اندوهم را گرم کند.می‌دانم سخنانم آشفته است؛ همین که بی‌صدا با خویش نجوا می‌کنم و تو بی انکه انها را بخوانی می‌روی، گواهِ این پریشانی استاما باید می‌گفتم، باید می‌نوشتم؛ وگرنه دیوانگی سهمِ من می‌شد. می‌دانم این واژه‌ها شاید برای کسی معنایی نداشته باشد، اما برای من برای تو ، تنها راهِ تسکینِ این دلِ بی‌قرار است.صبا سعد 3/21ویرایشماهی قرمزماهی قرمزSun, 14 Jun 2026 02:59:36 +0330