https://virgool.ir/feed/@m_99393000185fa2026-11-12 06:33:08https://files.virgool.ir/upload/users/3748159/avatar/Xj5nWk.pnghttps://virgool.ir/@m_99393000185https://virgool.ir/@m_99393000185/قصه-های-تکراری-مسیر-دانشگاه-y4cdivqli0vqهر روز، ساعت هفت و ده دقیقه صبح، اتوبوس دانشگاهم از ایستگاه سعدی رد می‌شد. مسیرش از میدان انقلاب شروع می‌شد و تا دانشگاه یاسوج ادامه داشت. من همیشه از خونه پیاده می‌رفتم تا ایستگاه، و روی صندلی عقب، کنار شیشه‌ای که از دود و غبار شهر بخار گرفته بود، می‌نشستم.راننده، اکثرا مرد میانسالی با موهای جوگندمی و لباس کار خاکستری بود که همیشه رادیو رو موج رادیو آوا اون دقایق اول قبل از اینکه اتوبوس شلوغ بشه، صدای آهنگ‌هاش قابل شنیدن بود. مسافرهای چند ایستگاه اول تقریباً همیشه آشنا بودند: دانشجوها با کوله‌پشتی‌های سنگین، کارمندها با کیف و ...خانمی که همیشه مقنعه سیاه و مانتوی بنفش پوشیده بود، شاید معلم مدرسه بود که هر روز با اتوبوس می‌رفت سر کلاس و نگران حقوق عقب‌افتاده‌ش بود. پسر لاغری که همیشه چرت می‌زد و تا ایستگاه دانشگاه بیدار نمی‌شد، شاید تا صبح همیشه کار میکرده و صبح‌ها میومد دانشگاه. مردی که روی صندلی دوم می‌نشست و گاهی یه پلاستیک سبزی یا میوه با خودش داشت.این اتوبوس برای من شده بود یه تیکه از زندگی روزمره‌ام. با ترافیک صبحگاهی، بوق ماشین‌ها که از هر فضایی واسه اینکه خودشون رو اندازه یک ماشین حتی جلو بندازن استفاده می‌کردن، و بوی دود اگزوز که از پنجره‌های نیمه‌باز می‌اومد داخل. گاهی فکر می‌کردم راننده هم مثل من، برای مسافرها داستان می‌سازه:اون دختر جوونه که همیشه هندزفری تو گوششه، لابد داره پادکست گوش میدهاون مرد میانسال که خوابیده، حتماً شیفت شب کار کرده تو یه کارخانه حاشیه شهر.اون یکی که همیشه با گوشی‌ش حرف می‌زنه، شاید داره با خانواده‌ش در شهرستان هماهنگ می‌کنه.اتوبوس هر روز از مسیر ثابتش رد می‌شد؛ اما هیچ دو روزی مثل هم نبود. یه روز بارون پاییزی خیابون‌ها رو لغزنده می‌کرد و مسافرها با چترهای خیس سوار می‌شدن، یه روز گرمای تابستون و یک روز دیگه آلودگی هوا و وارونگی هوا همه رو کلافه می‌کرد، یه روز صدای رادیو پر از اخبار اقتصادی بود و بحث‌های مسافرها در مورد قیمت دلار.یه روز چند دقیقه‌ای دیر از خونه راه افتادم و دیر به ایستگاه رسیدم. اتوبوس رفت و من جا موندم. منتظر بعدی شدم، سوار شدم، اما چهره‌ها غریبه بودن: دانشجوهای جدید، کارگرهایی از محله‌های دیگه، بدون اون آشنایی قدیمی. اونجا فهمیدم چقدر به این روتین روزانه، به چهره‌های تکراری، و به این جهان کوچک شهری عادت کرده بودم. حالا که سال‌ها گذشته هنوز توی شهر ناخودآگاه چشم‌هام دنبال اون اتوبوس و راننده‌اش می‌گرده. شاید هنوز هم همون راننده، با رادیوی قدیمی‌ش، و مسافرهایی شبیه اون‌ها، دارن تو مسیر حرکت می‌کنن. و شاید هنوز جایی در صندلی عقب، خیال من نشسته... در حال ساختن قصه‌ای واقعی برای آدمی واقعی تو این شهر...علی جانقربانعلی جانقربانWed, 29 Oct 2025 13:57:19 +0330