https://virgool.ir/feed/@m_99165318fa2026-11-11 10:03:23https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_99165318https://virgool.ir/@m_99165318/خانه-متروکه-دان-l6ru574l2kwk https://taaghche.com/book/86627 این یادداشت برای چالش کتابخوانی طاقچه نوشته شده است.کتاب خانه متروکه دان کتابیست در ژانر وحشت که توسط حمید رضا رضوانی اول بر پایه یک کابوس هولناک شبانه نوشته شده است. متن کتاب روان و راحت است. از هر گونه گزافه گویی و کش دادن مطلب پرهیز شده که باعث جذابیت و گیرایی داستان شده است. پایان داستان باز است و به تفسیر خودتان.کتاب درباره آرسس یک جوان است که در بچگی حالتی عجیب داشته که دائم با موجودات ماورائی تعامل داشته است. آرسس در یکی از شب ها به دنبال ناله های زیاد یک گربه به خواب می رود و کابوسی برلیش اتفاق می افتد که جرقه ادامه داستان است. خیلی در خصوص خود داستان خلاصه ای نمی نویسم فقط اشاره ای می کنم و بعد به نتیجه گیری خودم از پایان داستان می پردازم. در خواب وی "دان" به شکل یک مرد سیاه پوش در می آید که در خانه ای متروکه دست و پای آرسس را بسته و به اتاقی در ته راهرو منتقل می کند که در این اثنا از اتاقی که در آن ۴ عضو خانواده شامل پدر مادر دختر نوجوان و پسر بچه به صندلی بسته شده اند می گذرد. نگاه های وحشت زده آن ها روی آرسس تاثیر می گذارد. در آخر هم او را به اتاقی برده و زندانی می کندگ به گفته ارسس در خواب، دان حالت انسانی نداشت و بوی دهانش مثل بوی دهان انسان نبود و همین یک دلیل بر تمثیل گربه در قالب مرد سیاهپوش می باشد. بعد که وی از خواب بیدار میشود میفهمد همه چیز یک کابوس بوده ولی چنگال های گربه ای در پشتش قرار دارد که موجب وحشتش شد. در ادامه داستان طی اتفاقاتی وی آن خانه قدیمی داخل خوابش را در شهر پیدا می کند و واردش می شود و طی یک سری اتفاقات هولناک از آن خلرج شده و توسط پلیس نجات داده شده و به بیمارستان منتقل می شود. بعد از این قضیه آرسس دنبال صاحب خانه می گردد و با پرس و جو می فهمد که آن ها ۴۴ سال پیش به ژورا در مرز سوئیس منقل شده اند. نکته دیگری هم که شنید این بود که این خانواده ها با گربه ها خیلی مشکل داشتند. وی بعد ازین ماجرا راهی سفر به آنجا شد و از تمامی اهالی شهر راجع به این خانواده پرس و جو کرد و منتهی به نتیجه ای نرسید. یک شب در یک هتل از پشت در صدایی احساس کرد و یک نقشه که نقطه ای علامت زده داشت پیدا کرد و فردایش به آنجا رفت. به کلبه ای قدیمی که یک پیرمرد در آنجا زندگی می کرد رسید و شب را آنجا سر کرد منتهی تا برگشتش به خانه از سفر به این فکر نرسید شاید همانجا مقصدش بوده باشد. در همان محدوده ۳ سنگ قبر هم پیدا کرده بود‌. در کوله اش گونی ای مشابه گونی ای که در آن خانه رویا بود پیدا کرد و باعث این فکر شد که شاید نشانه این باشد که کلید ماجرا در آن گونی است پس به خانه رفت و گونی را پیدا کرد و آن را باز کرد و استخوان های گربه ای را پیدا کرد. به این نتیجه رسید که آن گربه شاید دان بوده باشد. به نتیجه رسید که شاید این خانواده این گربه را کشته اند و شومی گربه به آن ها گرفته و آن ها را نیست کرده است. آن قبر ها هم مال همین خانواده بوده است. برای بار دیگر به سفر رفت تا معما را برای همیشه حل کند... در آخر به دالانی زیر زمینی در همان خانه رسید که کتی سیاه رنگ مشابه کت تمثیل انسانی دان که در خواب و هم به شکل راننده تاکسی دیده بود پیدا کرد که به آن موی گربه هم چسبیده بود و ادامه ی ماجرا.به نظرم قضیه اصلی این بوده که وقتی ۴۴ سال پیش در خانه بودند پدر خانواده که با گربه ها مشکل داشته دان را داخل کیسه کرده و زنده زنده مرده و به دنبال آن به دلیلی خانواده به منطقه اب دورافتاده و غیر مسکونی در مرز رفته اند. شاید به دلیل آزار های فراطبیعی روح گربه تصمیم به دوری از آنجا گرفته باشند. به دنبالش هم در ادامه این شومی ۳ عضو خانواده جز پدر (۳ سنگ قبر هم در مرز بود) فوت کردند و پیر مرد تا مدتی در آن خانه تنها به زندگی ادامه داد. کت سیاهی که در دالان دید که نسبت به بقیه اسباب خانه تمیز تر بود و روی آن خاک نگرفته بود، خمان کتی بود که پدر خانواده آن شب برای کشتن دان استفاده کرده. کلا آخر داستان باز بود و تحلیل و بررسی دقیقی نمی توان نوشت. این قبیل داستان ها فقط برای بالا بردن آدرنالین هست و مفهومی ندارند. باتشکرA KA KTue, 30 May 2023 10:48:18 +0330https://virgool.ir/@m_99165318/من-و-زندگی-با-هیولای-درون-a5ufjfh1uzqz https://taaghche.com/book/8415 این یادداشت برای چالش کتابخوانی طاقچه نوشته شده است. کتاب من و هیولای درون من نوشته بو ایسبت یک کتاب روانشناسی با محوریت اختلال اضطراب و موشکافی حالات و رفتار، اتیولوژی و راهکار های مبارزه با آن است.‌ این کتاب به زبانی خیلی ساده و با تمثیل های زیاد هر مخاطبی را جذب می کند و مخصوصا برای کسانی که این اختلال را تجربه کرده اند یا می کنند خیلی آشناست و انگار از درون با آن ها سخن می گوید(خودم هم این مشکل رو تو بعضی موارد دارم) شاید با نگاه اول فکر کنیم که کتابی بچگانه است ولی از بیخ اشتباه است و این تمثیل و تصویر ها تنها برای ادای بهتر حق مطلب و کمک به خواننده است و واقعا هم موثر واقع شده. پس برای همه سن ها پیشنهاد می شود. نویسنده این نکته را هم ذکر می کند که اختلال اضطراب من و شما از نظر ماهیت یکی است و نباید بگوییم اضطراب من لز تو خیلی شدید تر است و با این خرف ها خوب نمی شود و... خیر! این راهکار ها برای همه به کار می آید و اگر ذهنیت رقابت طلبانه برای بزرگ کردن درد خود دارید آن را کنار بگذارید چون در این صورت هیچ کس به کمک شما نمی آید. اختلال اضطراب در کل حالتی است که احساس نگرانی و اضطراب به صورت ناگهانی و بدون هیچ محرکه خارجی در انسان بروز می کند. به اصطلاح دقیق تر روانشناسی، panic attack حالتی است که فرد یکدفعه دچار اضطراب می شود و تمام تظاهرات بالینی اضطراب در فرد حلول می کند و وی احساس نزدیکی به مرگ می کند گویا این احساس پیش آگهی از مرگ فرد است. ولی بهتر است بگوییم تجربه کننده این احساس را هیچ مشکل فیزیکی خاصی تهدید نمی کند. این حالت به گفته نویسنده به دنبتل "ترس از ترسیدن" ایجاد می شود. همه ما در گذشته خاطرات بدی داریم که از آن عبور کرده ایم منتهی ممکن است برای ما بعضی از این خاطرات چنان ناخوشایند بوده باشد که از تجربه مکان ها و شرایط پیش آمده در آن واقعه شدیدا گریزان شدیم و حتی بودن در آن مکان یا بودن کنار آن اشخاص در آن شرایط این اضطراب را برایمان به وجود می آورد که نکند دوباره همان اتفاق برایم رخ دهد... اگر دوباره گند بالا بیاورم تمام مردم مرا مسخره می کنند... دیگر بعد آبروریزی دوباره نمیتوانم زندگی کنم. و همین افکار منفی باعث می شود دچار اضطرابی شدید از ترس وقوع آن حادثه شویم. در واقع هیچ اتقاقی نیفتاده و این ما هستیم که این ترس را در این شرایط می آفرینیم. در کل از آنجایی که کتاب تمثیلی است توصیه میشود که خود خواننده آن را تجربه کند و تمام تصاویر را مو به مو حس کند. خلاصه کردن آن شاید آن قدر موثر نباشد. در کل خلاصه ای از اجزلی این کتاب به این صورت است که در قسمت اول نویسنده حالات یک فرد دچار این اختلال را ذکر می کند‌. تعریق، تپش قلب، نگرانی، تحریک پذیری، سستی پا ها، سیاه رفتن چشم، احساس مرگ قریب الوقوع و غیره. سپس به مکانیسم شروع این اضطراب و حالات و فکر هایی که تجربه می کنیم می پردازد که چطور نهایت به ایجاد این حس ختم می شود. در قسمت دوم به ریسک فاکتور های ایجاد این هیولا می پردازد و تحت عنوان "مواد لازم برای تهیه هیولا" آن ها را عنوان می کند. در کل حالات و شرایط و افکار منفی که منجر به این اختلال می شود را با بیانی طنز عنوان می کند. حالا کتاب وارد فاز مقابله با این اختلال می شود و گام به گام پیش می رود. قدم اول پذیرش این موضوع هست و این که شما این اختلال را دارید و با شماست، البته موضوع خطرناکی نیست و راه مقابله دارد. گام دوم تمرکز بر تنفس خود هنگام تجربه این اضطراب است. پرت کردن حواس خود از افکار منفی به چیز دیگر کمک کننده است. این بار با تمرکز بر دم و بازدم می توان با این افکار مقابله کرد. در قدم های بعد باید به خاطرات منفی خود تحت عنوان "خاطره" نگاه کنید و حس کنید این ها در گذشته بوده و در حال فاصله گرفتن از شماست. در زمان این حمله به این فکر کنید که در گذشته چطور سریعا تمام شد و عقیده داشته باشید که این بار هم سریع تر تمام می شود. در گام بعد این که با ترس های خود رو به رو شوید و به خود پاداش بدهید. مثلا ممکن است آن حادثه منجر شده باشد که این هیولای شما در سوپرمارکت خود را بروز دهد. پس این بار با تمام توان و اراده به سوپرمارکت بروید و با ترس خود رو به رو شوید. مقابله موفق با این ترس ها از ترستان می کاهد و هیولایتلن را محو می کند. در ادامه کتاب به بعضی از حساسیت های جسمی و فکری و رفتاری فرد دارای اختلال می پردازد از قبیل حافظه گزینشی، انتخاب صفر و یک، سرزنش خودی و برچسب های بد زدن و ... و با تمثیل به مقابله با این افکار کمک میکند. تفکرات و اعتقادات منفی را زیر سوال ببرید و ان ها را با افکار بهتر جایگزین کنید. سپس کتاب به تفاوت های فرد بدون این اختلال و زاویه دید آن ها می پردازد و به افراد اطراف فرد بیمار کمک می کند که به او کمک کنند. در آخر هم عنوان می کند که کمک روانشناس برای بهبودی فرد موثر ایت و دریغ نشود.A KA KSun, 21 May 2023 06:00:52 +0330https://virgool.ir/@m_99165318/انسان-در-جست-و-جوی-معنا-yq064arsy8pzhttps://taaghche.com/book/74812 این یادداشت برای چالش کتابخوانی طاقچه نوشته شده است.کتاب انسان در جست و جوی معنا نوشته ویکتور فرانکل، روانشناس معاصر کتابی روان شناسی با محوریت بر لگوتراپی یا همان معنا درمانی است. وی بنیان گذار لگوتراپی، یک فلسفه روان شناسی مدرن، می باشد. در این کتاب در ابتدا خاطرات اسارت وی در کارگاه های کار اجباری آلمان را با اشاره به موضوعات روان شناسی ذکر می کند. بعد از پایان روایت خاطرات وی به توضیح مفهوم لگوتراپی می پردازد و راهکار هایی عملی برای اختلالات روحی و روانی ارائه می کند. می توان گفت داستان ابتدایی پیش زمینه ای است بر قسمت دوم کتاب یا همان لگوتراپی. اگرچه قسمت دوم از نظرم کاربردی تر بود؛ اما خاطرات نویسنده که با مایه روان شناسی نوشته شده به فهم بهتر فلسفه روان شناسی نویسنده خیلی کمک می کند. پس توصیه می شود حتما به ترتیب آن را مطالعه کنید.به طور خلاصه در بخش اول کتاب نویسنده به مراحل روحی و روانی یک اسیر اردوگاه ها می پردازد. ۳ مرحله وجود دارد: مرحله پذیرش، مرحله رها کردن احساسات و مرحله آزادی.در مرحله پذیرش اسیر با چیز هایی غیر طبیعی و عجیب و درد هایی خیلی عجیب رو به رو می شود. شکنجه ها و تجربیاتی که نادرند و واقعا هم از یک نازی انتظار می رود. در این مرحله ترس و تمایل به خودکشی موج می زند. در مرحله بعد اسیر این واقعیت را در می یابد که هیچ جیز جز "بقا" اهمیت ندارد. تمام احساسات و نیاز های اضافه را دور می ریزد و تبدیل به رباتی می شود که فقط برای خوردن و کار کردن زنده است. انسانی که تمام احساسات و هدف زندگی را از دست می دهد محکوم به فناست و مثل جسدی است که در انتظار پوسیدن است. وی اعلام می دارد که در این مرحله زندانیانی که ایمان و اهداف و مسئولیت پذیری درونی خود را حفظ می کرده اند و امید را در خود زنده نگاه می داشتند، به مراتب حتی از زندانیان تنومند ولی بدون آرزو و امید شانس بقای بیشتری داشتند. وی بررسی جالبی را هم در حوالی یک کریسمس در زندان انجام داد که مرگ و میر بعد از کریسمس به شکل عجیبی بالاتر بود. این آمار به دلیل وضعیت سو تغذیه و بیماری تیفوس که در آن زمان شایع شده بود نبود؛ بلکه تنها توضیح آن ناامید شدن امید زندانیانی بود که انتظار داشتند تا قبل از کریسمس آزاد شوند و به دیدار عزیزانشان بشتابند. با نابود شدن این امید زندگیشان هم به قهقهرا رفت. به گفته نیچه هر کس چرایی برای زندگی داشته باشد از عهده چگونگی آن بر خواهد آمد. به همین دلیل هم بود که کسانی که معنوی تر بودند بیشتر هم شانس بقا داشتند. تنها در این اوقات سخت بود که معنای حقیقی عشق را درک کردند. نویسنده و بعضی دوستانش دائم به تجربیات عاشقانه شان قبل اسارت چنگ میزندند و جوری ابراز علاقه می کردند که برایشان مهم نبود معشوق مرده یا زنده باشد، تنها عشق ورزیدن خودش از جسم و روح فراتر میرفت و به معشوق می رسد. یادآوری عشق گذشته به آن ها نیرو می داد. البته در این زمان نباید افراط کرد و باید این خاطرات دلیلی برای مقاومت و جلو رفتن باشند. این زجر هاباید مفهوم داشته باشند. نویسنده ذکر می کند که اگر این درد ها مفهوم داشته باشند؛ چه جهت محافظت از دوست داشتگان و چه برای تعالی معنوی،آن موقع قابل تحمل می شوند.به گفته نویسنده هر چیزی را میتوانند از انسان بگیرند جز اختیار رفتارش. مهم نیست که چقدر زجر ببینید بلکه این شما هستید که برایش معنا و مفهوم تعریف می کنید و می توانید این سختی ها را به عنوان پشتوانه آینده استفاده کنید. در قسمت لگوتراپی به این موضوع اشاره شده است که زمان سختی فکر کنید یک آدم هشتاد ساله ی در حال مرگ هستید و به گذشته خود نگاه می کنید. چه می بینید؟ دردو رنج هایتان چه مفهومی دارد؟ اگر از پس رنج های الان اردوگاه بر آمده باشید چه حسی دارید؟ اگر نه و خود را به مرگ سپرده باشید چه؟ این جاست که زندگی معنا می گیرید، رنج ها معنا می‌ گیرند و مسئولیت خود را در قبال زندگی خود وعزیزان خود می فهمید و دوباره به پیش می روید.در مرحله سوم زندانی به ناگهان ازاین فشار وحشتناک اسازت به جامعه رها می شود.رها کردن ناگهانی چنین انسانی خطرناک است. سرکوب های درونی ممکن است رنگ خشونت و وحشی گری بگیرند و منطق از بین برود‌. طول می کشد که انسان احساست و منطق خود را بازیابد. در این جا دو مورد زندانی را تهدید می کند. یکی تلخی زندگی و دیگری ناکامی و گوشه گزینی(نویسنده اسم دیگری به کار برده که به یادم نیامد) تلخی زندگی ازاین که وقتی با مردم رو به رو می شوند با سردی و بی تفاوتی رو به رو می شوند. هیچ کس از بلایی که سرش آمده بود خبر نداشته و متناسب با زندگی خودش رفتار می کند. شاید زندانی انتظار داشته او را به آغوش بکشند و مهربانی هدیه دهند ولی این اتفاق نمی افتد. مورد دیگر ناکامی از هدف اصلی ای است که اسیر روزانه در زندان در ذهن خود مرور میکرده؛ مثلا دیدار معشوقش... حال آن که دوباره به خانه برگردد و او دیگر در دنیا نباشد. در این مواقع باید شدیدا محافظ وی بود و او را کمک کرد تا معنا و هدف و امید جدید برای زندگی پیدا کند.در این مواقع باید متناسب با شرایط زندگی، فرد معنای جدی برای زحدگی پیدا کند. باید دقت کرد معنی مطلق زندگی از دید ما مخفی است بلکه باید معنا و هدف منحصر به شخص خود را پیدا کنیم. مهم نیست که ما از زندگی چه خواسته و انتظاری داریم، بلکه باید ببینیم زندگی از ما چه انتظاری دارد. ما مسئول زندگی خودمون هستیم نباید از آن در جا بزنیم. در قسمت آخر به لگوتراپی و روان درمانی می رسیم که بهتر است خواننده خود آن را بخواند و تجربه کند.در کل داشتن امید و هدف و معنا در زندگی مهمترین قسمت زندگیست. بسیاری از مشکلات عصبی و روانی ریشه در خلا وجودی و نداشتن امید و معنا در زندگی دارند. اگر فرد هدف و امیدی پیدا کند خودش از عهده زندگی اش بر خواهد آمد‌.(مطالب زیاد بود و مجال صحبت اندک. در آخر توصیه می کنم در وقت آزاد خودتان کتاب را بخوانید و از تمام نکات مثبتش بهره مند شوید) https://taaghche.com/book/74812 A KA KMon, 27 Mar 2023 23:34:32 +0330https://virgool.ir/@m_99165318/کوکورو-bklphilil5nn https://taaghche.com/book/128544 این یادداشت برای چالش کتابخوانی طاقچه نوشته شده است. پیش از شروع اعلام می کنم که در صورتی که این کتاب را نخوانده اید از این جمله فراتر نروید و تا بعد از تمام کردن این کتاب این پست را نخوانید.این کتاب از شاهکار های ناتسومه سوسه کی است. زمان نوشتن این کتاب وی تحت تاثیر وقایع آن روز ژاپن که مرگ امپراطور می جی و جونشی(خودکشی) ژنرال نوگی از بزرگان مملکت آن زمان بود، قرار داشت. اوایل این کتاب با یک حس خوش و دوستانه یا بهتر بگویم عاشقانه دنبال میشد تا به پایان تلخ خود رسید و خواننده را مبهوت کرد. داستان در مورد یک دانشجو است که از شهرستانی برا تحصیل به توکیو می رود و در آن جا با مردی آشنا می شود که او را "سنسی" می نامد. این دانشجو یا بهتر بگویم شخصیت اول داستان، ارادت خاص و عجیبی به این "سنسی" پیدا کرد. سنسی فردی کم حرف، در فکر و کمی بداخلاق و رک بود که با وجود این که اوایل سعی در دور کردن این دانشجو از خودش داشت، او روز به روز با تمایل بیشتری به سنسی نزدیک می شد. سنسی افکاری داشت؛ افکاری که آن ها را بر پایه تجربیات خود می دانست. از جمله دید های منفی از قبیل این که به هیچ کس نمی توان هیچ اعتمادی داشت. "آدم خوب یا بد وجود ندارد، هر آدمی در زمان خاصی به دلیل منفعت شخصی ممکن است تبدیل به آدمی بد شود." بی راهه نمی گفت او خودش نمونه بارز این جمله رو چند بار تجربه کرده بود. دانشجو به مراتب به سنسی نزدیک تر شد وارتباط آن ها خیلی نزدیک تر از قبل شد ولی سنسی هیچوقت حصار تنهایی و افکار خاص خود را نشکست. آخر هم دانشجو برای بیماری پدرش مجبور شد دو ماهی را برای شهرستان زادگاهش، توکیو را ترک کند و به عیادت پدرش رود. در این زمان طولانی که فکر کنم ۲ ماه به طول کشید سنسی و دانجشو بار ها نامه هایی رد و بدل کردند؛ بهتر است بگویم بیشتر نامه ها یک طرفه از دانشجو و بدون جواب از استاد فرستاده شد جز این که دو جواب کوتاه از طرف سنسی آمد که در اولی گفته بود " مشتاقم که تو را سریعتر ببینم" و دومی بعد دیدن بیماری پدر او گفت " که نیاز نیست بیایی". روزگار سپری شد و پدر این پسر هم در احتضار رو به مرگ بود. هنین موقع نامه ای بلند بالا و کلفت از سوی سنسی به دانشجو رسید. این نامه وصیت نامه سنسی و زندگی نامه اش بود‌. بار ها دانشجو قبل از آنکه به شهرستان برگردد به سنسی گفته بود مشتاق است از گذشته اش که موجب این تفکرات منفی نسبت به نوع بشر شده است بداند تا درسی از زندگی بگیرد. سنسی این کار را به مهلتی دیگر واگذار کرده بود ولی گفته بود سر وقتش به وی خواهد گفت‌. حالا این همان زمان است، آخرین زمانی که دانشجو از سنسی چیزی خواهد شنید یا خطش را خواهد خواند. قصد ندارم محتویات نامه را شرح دهم ولی به طور خلاصه نیاز است قسمت هایی از آن را بگویم.والدین سنسی قبل از ۲۰ سالگی اش به علت تیفوس فوت شده بودند‌.خانواده نسبتا ثروتمندی هم بودند. قبل از مرگ والدین اداره امور زندگی را به عمویش واگذار کردند. پسر به عمویش اعتماد داشت و اداره کار ها به وی سپرد و برای تحصیل به توکیو رفت. منتهی این عمو تمام مال و اموالش را بالا کشید و همین شد که جرقه بی اعتمادی و نفرت وی به نوع انسان زده شد. سپس با اندک مالی که از خانه پدری به او رسیده بود به توکیو برگشت و در محله ای در یک خانه پانسیونی اقامت گزید. خانواده ای که در آن زندگی می کردند یک بیوه شهید ارتشی و دخترش بودند‌. سنسی جوان به رفتار خوب و محبت آمیز مادر و دختر از همان روز اول تا روز آخر به خاطر بی اعتمادی شدیدی که به بشر پیدا کرده بود شک داشت‌. ولی تناقضی وجود داشت؛ او روز به روز عاشق دختر میشد. نهایتا چندین بار میخواست که دختر را خواستگاری کند ولی میترسید که نکند دارد از آن ها فریب می خورد. به همین دلیل ساده آن را به تاخیر انداخت‌. در همین زمان بود که دوست نزدیکش به دلیل مشکلات خانوادگی و مالی نیاز به کمک داشت. وی که فردی با وجدان بود و می خواست به دوستش کمک کند به او پیشنهاد داد که در خانه پانسیونی در اتاقی اقامت گزیند. دوستش "کاف" قبول نمیکرد ولی با اصرار شدید سنسی او رام شد و به خانه پا گذاشت. این کاف از آن آدم های آرمانی بود. وی که اسطوره هایش بودایی ها و فیلسوف های قدیمی بودند و راه ریاضت و سختی کشیدن را برای رسیدن به " تعالی" تنها راه می دانست. فردی عجیب با طرز زندگی عجیبی بود که زندگی اجتماعی و عادی ای نداشت و دائم در حال سختی دادن به خود و خواندن کتاب های فراوان بود. هدف سنسی هم کمک به وی و هم باز کردن یخ عجیب کاف طی معاشرت با مادر و دختر بود، به توجه به این که ممکن است همین کاف خاش گلویش شود. بعد تر کاف همین طور به اصطلاح "آدم تر" می شد و زندگی بهتری داشت، منتهی این سنسی بود که هر روز حسادتش به کاف افزوده می شد و ترس این را داشت که کاف دختر را که عاشقش بود، از او بقاپد. آخر هم این ترس به حقیقت پیوست و کاف به عشق سوزناکش به سنسی اعتراف کرد. این زمان بود که سنسی جون گرگ تیر خورده ای دیگر هیچ چیز جز به در کردن این رقیب عشقی برایش اهمیت نداشت. برای همین هم تدبیری اندیشید‌. از طریق اعتقادات قدیمی کاف از قبیل ریاضت کشیدن و دوری از عشق و غیره وارد شد و اراده اش را تضعیف کرد و در همین زمان هم طی ضربه نهایی به شکل پنهانی از مادر برای دختر خواستگاری کرد و به او هم جواب بله داد. بعد از چند روز مادر دختر که سنسی را دید به او گفت که به کاف موضوع را گفته و کاف هم خیلی تعجب کرده ولی برایشان آرزوی خوشبختی کرده است. کاف چند روز بود که بدون هیچ نشانه ای خودش را جلوی دوستش،سنسی، نگه داشته بود و چیزی نگفته بود‌. ناگهان در همان شب خودش را کشت و مرد. حالا سیاهی پایان ناپذیری برای همیشه بر زندگی سنسی افتاد‌. او که فرد دغل کاری در واقعیت نبود تنها برای اولین بار حقه ای برا به دست آوردن عشقش به کار گرفته بود برای همیشه دیگر زندگی عادی ای نخواهد داشت. او با دختر ازدواج کرد و هر چه میخواست شد ولی آن حس شوم همه این خوشی ها را نقش بر آب کرد و تمام این سال هایی که باید با شادی سپری می کرد همچون شکنجه ای پایان ناپذیر بود که تنها راه فرار از آن مرگ بود. بار ها قصد این کار را داشت ولی از ترس این که این دختر تنها شود از این کار دست کشید. مادر دختر هم چند وقت پیش به دلیل بیماری کلیوی فوت کرده بود و او تنها شده بود و فقط سنسی را داشت. سال ها سپری شد... ولی در زمان نوشتن این نامه بود که سنسی دیگر از همه چیز دست کشید و بعد از سالیان شکنجه روحی خودرا به دست مرگ واگذار می کرد‌. در همین نامه هم ذکر کرد که زمانی که این نامه را خوانده ای من احتمالا دیگر مرده ام.این کتاب پایان تلخی داشت ولی درست مثل یک تجربه واقعی زندگی بود‌. منی که داستان عاشقانه سنسی را می خواندم و به قسمت رقیب عشقی اش که رسیدم در ذهنم به همین تدابیری که سنسی برای به در کردن دوستش کشیده بود می اندیشیدم و شک می کردم که فروگذار نخواهم کرد‌. به بیانی تفکرات و عقاید و تجربیات و بی اعتمادی به دیگران در من و سنسی مشترک بود‌. فکر می کنم هر کسی ماری است که فقط باید منتظر باشم تا به نوقع نیشم بزند. منتهی با پیامدی از این تدبیری که هم سنسی و هم من در ذهن خود چیده بودیم خیلی غریب بودیم. چطور فکر می کردیم در این دنیای کثیف کسی واقعا جز برای آسیب به من هدفی داشته باشد حتی بگو دوست نزدیک باشد‌. ولی بعد با این حقیقت تلخ مواجه شدم که کاف واقعا مثل سنسی عاشق این دختر شده بود و قصدش پاک بود، حال آن که نزدیکترین دوستش به او کلک زد و از زندگی ساقطش کرد. من میگویم که خودکشی کاف فقط به خاطر عشق از دست رفته به دختر نبود‌. او با نابودی اعتمادش به جهان و نزدیکترین کسش که همین دوستش بود رو به رو شد و فهمید آرمان هایی که داشته به درد لای جرز هم نمی خورده. اعتمادش را به جهان از دست داد و خودکشی کرد و سنسی را در داغ و ندامتی ابدی گذاشت.به قول همین سنسی " عشق جنایت و همزمان امری مقدس است"A KA KFri, 10 Feb 2023 13:20:50 +0330https://virgool.ir/@m_99165318/ده-شب-پریشانی-qet8psymorrb https://taaghche.com/book/84107 این یادداشت برای چالش کتابخوانی طاقچه نوشته شده است. کتاب ده شب پریشانی اثری سورئال و ادبی از ادیب مشهور ژاپنی ، ناتسومه سوسه کی ، می باشد. این اثر شامل ۱۰ رویا در ۱۰ شب است. بعضی استنباط می کنند که این ده رویا واقعا خواب هایی است که ایشان دیده و با بسط و گسترشش به شکل داستان های کوتاه در آمد؛ بعضی هم اعتقاد دارند که این ها زایده تخیل نویسنده است. ناگفته نماند که طی نامه هایی که ایشان با دانشجویش داشته ممکن است بعضی از این خواب ها ماحصل خواب های ایشان باشد. این داستان ها معنی و نتیجه گیری رو راستی به فرد نمی دهد بلکه باید فرد خودش با تفسیر خودش از آن استنباط کند و مطلب خارج کند. در ادامه برداشت های من از چند رویای مورد علاقه ام را می نویسم. (من از دید خودم که باید در هر چیزی منطقی پیدا کنم به این رویا ها نگاه کردم؛ حال آن نباید منکر دید شاعرگونه و منحصر به فرد نویسنده شد و ممکن است هر چیزی با دید منطقی زیبا توصیف نشود.)رویای اول: گمان می کنم این رویا سیکل زندگی و مرگ را که یکی از اعتقادات بعضی فیلسوفان بود و هست به تصویر می کشد. مرگ این زن و تولد دوباره او در قابی دیگر به شکل یک گل سوسن سفید در قابی از استعارات زیبا و شاعرگونه نوشته شده است. دیده شدن مهتاب درون صدف برای من تداعی گر زندکی و زاده شدن است. ستاره سقوط کرده نشانی از مرگ. نزدیک شدن گیاه تازه متولد شده به ناتسومه نشان از ملاقات مجدد پس از مرگ در قالبی جدید است و برای من تداعی گر ملاقات مجدد دو روح در قالبی جدید در زندگی های بعدی است.رویای دوم: این رویا حاکی از کشمکش های روحی و رنج فرد از عدم رسیدن به استاندارد های فردی و حرفه ای مدنظرش است. همچنین حاکی از تقابل دو طبقه سامورای و مونک یا همان مذهبی هاست که در آن زمان با هم رقابت داشتند. از خصوصیات بارز سامورای ها و مونک های اصیل خاصیت روشن بینی و ادراک موضوعات ماورای قوای پنج گانه بود که این موضوع این جا هم تجلی پیدا کرده. "رسیدن به نیستی" همان رسیدن به تعمق و روشن بینی در فرهنگ ژاپن است. بیننده خواب اظهار میدارد که بوی عود اجازه کامل خالی شدن فرد و نیست شدن فرد را نمی دهد و همین قضیه او را عصبی کرده. برداشت من از آخر داستان این بود که فرد واقعا به نیستی رسید و از اطراف غافل شد و موفق به دستیابی به نیستی شد. اگرچه به گفته خودش در این مسیر شکست خورده بود. رویای سوم: برای من تداعی گر وجدان نا آرام بود. شاید گناه شاید بدی ای که از گذشته دور سایه اش بیننده خواب را دنبال کرده است. رویای هفتم: نا آرامی دنیای حال حاضر را نشان می دهد. جهانی که با سرعتی افسار گسیخته در حال پیشرفت است و فرهنگ و رسومش را دور می ریزد و به سوی جهانی مکانیزه به قول خود پیشرفت می کند. در این میان کسانی مثل ملوانان کشتی بیخیال به زندگی خود ادامه می دهند و خود را با شرایط وفق می دهند. برای این دسته افراد، که اکثریت جامعه اطراف ما را تشکیل می دهند، فلسفه زندگی چندان اهمیتی ندارد و صرفا با سازگار شدن و به قول معروف در جهت آب شنا کردن علاقه دارند. در این میان کسانی هم هستند مثل خانمی که گریه می کرد و خود نویسنده. این موضوع برداشت نویسنده را نشان می دهد که د. این جهان بی رحم و بی عاطفه که به لجاجت در حال این پیشرفت مذکور است کسانی هم هستند که مثل ما نگران و آشفته حال هستند. ما تنها قربانی این روزگار نیستیم و کسان دیگری هم هستند که با ما هم عقیده اند. در آخر نویسنده ترجیح میدهد فرار کند یا به بیانی به زندگی خود پایان دهد تا این که نظاره گر این تراژدی باشد. منتهی بعد از انداختن خود بیرون از کشتی پشیمان می شود. این جاست که به ارزش زنده بودن پی می برد و درک می کند که زنده بودن و راه حلی جستن بهتر از پایان دادن زندگیست. منتهی دیگر دیر شده و تنها آینده پیش روی او آب های عمیق دریا و مرگ است. رویای نهم: به زیبایی کنجی از فرهنگ و آداب و رسوم مختص ژاپن را نشان می دهد. سختی های انتظار یک بیوه رزمنده جنگی و انتظار را به تصویر می کشد. آری، انتظار و امید که البته با نا امیدی همراه است. رویای دهم: برداشت اخلاقی از این رویا برای من نکوهش اتلاف وقت و کار های بیهوده است‌. اتلاف وقت نه تنها سودی نمیرساند بلکه فرد را در موقعیت هایی آسیب زا قرار میدهد. تفسیر دیگر مربوط به دید ضد غربی نویسنده است. آن زمان نماد زیبایی های ظاهری پیشرفت غرب است. خوک ها نماد تهاجم فرهنگی و فکری و سلطه غرب و لیسیده شدن توسط خوک نشان دهنده به سلطه درآمدن ژاپن و مرگ شوتارو نشان دهنده از بین رفتن فرهنگی غنی ژاپن است. «ده شب پریشانی» را از طاقچه دریافت کنید https://taaghche.com/book/84107A KA KMon, 06 Feb 2023 02:48:12 +0330https://virgool.ir/@m_99165318/tajaddod-difp2tkcgj41 https://taaghche.com/book/78044 این یادداشت برای چالش کتابخوانی طاقچه نوشته شده است‌.کتاب تجدید ژاپن امروز نوشته ناتسومه سوسه کی، یکی از بزرگترین ادیبان و اندیشمندان عصر می جی می باشد که از زاویه ای منحصر به فرد به وقایع آن دوران نگاه می کند. وی که در عصر امپراطور می جی زاده شده فرزند دوران طلایی و پیشرفت می جی به حساب می آید و در هر دو دوره ژاپن قبل از اصلاحات و ژاپن بعد از اصلاحات زندگی کرده است. روسای قدیم ژاپن که شوگن ها یا روسای سامورای ها بودند از تاثیر جوامع خارج ژاپن بر فرمانروایی خود وحشت داشتند و به همین دلیل راه های ارتباطی را با جهان اطراف بسته بودند. ژاپن به این منوال حدود ۲۰۰ سال در یک کشور بسته زندگی کرد و با پیشرفت های جوامع دیگر خو نگرفته بود که ناگهان با دخالت انگلیسی ها و تحمیل ارتباطات مانند یک پرنده که از ابتدای زندگی در قفسی بزرگ شده و در این دنیا فقط آن قفس پناهگاهش بود آزاد شد و با جهان وسیع و پیشرفته آن زمان آشنا شد که فراتر از درک و توان هضم و جذبش بود. عصر پیشرفت ژاپن که با فرمانروایی می جی شروع شد در واقع آغاز پیشرفت های افسارگسیخته و به تقلید از غربی ها بود. با نگاه سطحی فقط می توان فواید این پیشرفت ها را دید ولی اگر عمیق تر فکر کنیم به این نکته پی می بریم چه طور مردمی که تا این زمان زندگی ساده و پیشرفت با سرعت مختص به خودشان داشتند ناگهان توانستند اینقدر در عرض ۵۰ سال پیشرفت کنند. ذات آدمی نیاز به تطابق با این تغییر ها و درک و بومی کردنشان دارد؛ حال آن که در خصوص ژاپن این فرصت مهیا نشد و مردم با سرعتی سرسام آور و به قید تقلید از غربی ها برای پیشرفت، در کمال ناآگاهی اسیر فرهنگ غربی شدند و کم کم آداب و رسوم و هویت خویش را به دست فراموشی سپردند. آقای ناتسومه سوسه کی از این دید به داستان نگاه کرده و نقدی بر این تجدد به عمل آورده است. وی تعریف تجدد را این گونه تعریف میکند: " مسیر بروز و ظهور توان آدمی" و توان آدمی رو به دو قسم "فعالیت های با هدف صرفه جویی" و "فعالیت های با هدف لذت جویی" تقسیم می کند. وی تجدد را حاصل تعامل این دو نیرو می داند. گرایش صرفه جویی مربوط به واکنش ما نسبت به تکالیف و وظایف ماست. ذات ما طبعا می خواهد از این قید و بند ها خود را برهاند و به همین دلیل دنبال ساختن راههای میانبری میرود که کمتر خسته شود. پیشرفت هایی نظیر تلفن و هواپیما و غیره از این دسته اند. گرایش دوم که گرایش های لذت جویی هست مجال بیشتری پیدا کرده اند و ما از انواع و اقسام لذت ها رو که در گذشته نداشتیم بهره مند شدیم. مثال هایش مثل فیلم و بازی و کتاب و نقاشی و هر چیزی که به آدمی لذت دهد. حال آن که چرا با وجود این تغییرات به ظاهر مثبت ما همچنان دچار سختی و ناراحتی و رنج و غم هستیم؟ پاسخ این است که انسان کمالگرا و تجمل گراست. شاید در قدیم فعالیت هایمان بر سر مرگ و زندگی بود ولی هم اکنون درجهت پیشرفت از یک وضع زندگی به سطحی بالاتر و مطلوب تر از آن دید آرمان گرایانه ما هست‌. اگر سرعت پیشرفت زیاد باشد و سطح زندگیمان پایینتر از سطح زندگی دیگری باشد تا به آن حد نرسیم آرامش رو از کف می دهیم و عین یک بچه لجوج زندگی خود را برای رسیدن به آن سیاه می کنیم. در حقیقت به جای فاز "مرگ و زندگی" وارد فاز "رقابت زندگی با زندگی" شده ایم و همان دردی را که در گذشته میکشیدیم الان به شیوه ای دیگر و در جهت عقب نماندن از قافله پیشرفت می کشیم.شاید بپرسیم پس چرا این پیشرفت برای به فرض آمریکا خوب هست و این دغدغه ها کمتر در آنجا مطرح است. جواب این است که در کشور های غربی زندگی سیر خود را طی کرده‌. آن ها با یک محرک بیرونی که آن هارا شیفته خود کند و آن ها را مجبور به پیشرفت کند مواجه نشده اند بلکه "نیاز های درونی خودشان" بود که تعادل این دو نیروی صرفه جو و لذت جویی را به سمت پیشرفت سوق داده است. حال آن که در کشور هایی مثل ژاپن و ایران مردم ناگهان با موج شدیدی از پیشرفت روبرومی شوند و سرسختانه جهت پیشرفت تقلا می کنند. تقلید در علم خوب و جایز است ولی هر جامعه ای فرهنگ و آداب و رسوم خاص خودش را دارد که با خودش متولد شده و در خودش به صورت طبیعی رشد داده است. متاسفانه به دلیل خود کم بینی کل این ها را دور ریخته و روش های یک فرهنگ بیگانه را اتخاذ می کنیم و به اسارت فرهنگ دیگری در می آییم. در کشور های غربی هر موج پیشرفت خود به خود ایجاد شده، درک و مفهوم شده و به تاریخ می پیوندد و جایش رو به موج پیشرفت بعدی می دهد. حال آن که ژاپن ناگهان با همه این امواجی که طی سالیانی دراز در غرب گذری شد، رو به رو می شود و عنان از کف داد و به اسارت پیشرفت های غربی در آمد و هویت خویش را تدریجا به فراموشی می سپارد. این وضعیت اسف بار است و این پیشرفت های ظاهری نه تنها دردی از آلام آدمیزاد نمی کاهد، بلکه بر آن اضافه می کند. چاره خاصی میسر نیست؛ تنها این نتیجه پر واضح است که "باید سعی کنیم این پیشرفت ها منطبق با پیدایش نیاز های درونی جامعه و با سرعتی قابل قبول تر باشد تا انسان را دچار فروپاشی روانی نکند."https://taaghche.com/book/78044A KA KThu, 26 Jan 2023 23:23:25 +0330