<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های زهرا اسحاقی</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_99010547</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 06:28:19</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1487469/avatar/wPRjyL.jpeg</url><title>زهرا اسحاقی</title><link>https://virgool.ir/@m_99010547</link></image><item><title>کمیت کیفیت را به همراه دارد</title><link>https://virgool.ir/@m_99010547/کمیت-کیفیت-را-به-همراه-دارد-iq0thtbnnkvf</link><description>وقتی هر روز تولیدات نوشتاری داری و بیشتر زمانت به نوشتن می‌گذرد دیگر به یکی دو جمله‌ی شاهکاری که تولید کرده‌ای دل نمی‌بندی و گذاشتن یک پست اینستاگرام‌پسند، بعد ازمدتها، تو را به وجد نمی‌آورد.زمانی که نقاشی نصفه‌نیمه بودم روزهایی بود که میل تولید اثر در من تبدیل به زل زدن به نقاشیِ دلربایی می‌شد که به تازگی خلق کرده بودم، همین زل‌زدن مرا ارضا می‌کرد و میل آفرینش را در من از بین می‌برد. آنقدر به آن شاهکار(!) وابسته می‌شدم و شب و روزم را با آن سپری می‌کردم تا از آن منزجر می‌شدم و دیگر مثل روز اول درنظرم افتخار‌آفرین نمی‌آمد.البته این سرنوشتیست که ممکن است به مرور زمان برای هرکدام از آفریده‌های ما پیش بیاید، چه به آنها زل بزنیم چه نزنیم!استادی داشتیم که کارهای خوب من را اتفاق می‌نامید و می‌گفت به این خاطر از این اتفاقات در کارهایت کم می‌افتد که کم‌کاری، شانسی یکی از کارهایت خوب از آب در‌می‌آید، این شانس با پرکاری بالاتر می‌رود.حقیقت این است که هرچقدر هم از استاد و دوست و آشنا راجع به فواید زیاد کارکردن بشنویم در ما به اندازه‌ی خود پرکاری اثر نمی‌کند.</description><category>زهرا اسحاقی</category><author>زهرا اسحاقی</author><pubDate>Tue, 01 Feb 2022 21:23:03 +0330</pubDate></item><item><title>خرده اعتراض‌ها</title><link>https://virgool.ir/@m_99010547/خرده-اعتراض-ها-vspmlzqvse2u</link><description>ما به خودمان اجازه‌ی ناراحتی نمی‌دهیم.یا بهتر بگویم به خودمان اجازه‌ی اعتراض نمی‌دهیم. ریزاتفاق‌هایی که خشم مارا برمی‌امگیزد چطور مدیریت می‌شوند؟ با خنده یا با سرسری گرفتن و اهمیت ندادن؟ درواقع ریزاتفاق‌ها از اتفاق‌های بزرگتر ترسناک‌ترند و وقتی پیش می‌آیند به جای اعتراض انگشت اشاره را سمت خود می‌گیریم و انگ حساس بودن به خودمان می‌بندیم، این راحت‌تر از اعتراض و برخورد مسئولانه دربربر آن ریزخشم پیش‌آمده است.ریزخشم‌ها را فرصتی تمرینی برای یادگیری اعتراض درست درنظر بگیرید و از این تمرین که روزانه زیاد با آن مواجه می‌شویم استقبال کنید تا برای موقعیت‌هایی که خشم عظیمی در ما تولید می‌کنند.مثالی برای ریز خشم می‌تواند یک برخورد توهین‌آمیز فروشنده‌ی سوپرمارکت باشد نسبت به اسکناس لوله‌شده‌ای که از جیب شما ظاهر می‌شود. شما به رفتار توهین‌آمیز فروشنده اعتراض می‌کنید اما از قضا همسر شما آن لحظه نتوانسته آنطور که شایسته است سرغت عمل به خرج دهد و اعتراضش را نشان دهد و از آنجا که این یک اتفاق مشترک بوده بدجور سر دلش می‌ماند.مسافتی از سوپرمارکت دور می‌شوید و به فراخور مسیری که در آن قرار دارید مناظر و اتفاقات دیگیری را تجربه می‌کنید. شما از اتفاق سوپرمارکت عبور کرده‌اید چون همان لحظه مدیریت شده‌است، حتی آن را فراموش کرده‌اید غرق جریانات همین لحظه‌اید اما میان صحبت‌هایتان باز همسرتان اتفاق سوپرمارکت را یادآوری می‌کند چون او هنوز در همان لحظه گیرکرده‌است. خرده‌اعتراض‌ها فرصت عبور از یک موضوع ریز را به سرعت برای ما فراهم می‌کنند و درغیر این صورت آن خرده‌اتفاق از حجم عادی خود خارج می‌شود و اثرش از آن لحظه به لحظات و روزهای بعد نفوذ می‌کند.رفته رفته دیگر حتی نیازی به اعتراض به خرده‌اتفاق‌ها نمیبینید اما نیاز است که مدتی انگشت اتهام را از سمت خودمان برداریم و مسئولیت خشم‌های کوچک را به عهده بگیریم تا به زبان سکوت برسیم و اگر در شرایط مشابه قرار گرفتیم سکوت اعتراضی را مقدم بر هر واکنش دیگیر بدانیم، سکوتی همراه با صلح نه هزار حرف نگفته!</description><category>زهرا اسحاقی</category><author>زهرا اسحاقی</author><pubDate>Tue, 01 Feb 2022 20:46:36 +0330</pubDate></item></channel></rss>