https://virgool.ir/feed/@m_98443296سلام! من زینب هستم، دانش‌آموزی که عاشقِ یادگیریِ هنرِ سخنوری و نویسندگیه. این‌جا دفترچه‌ی خاطراتِ من از مسیرِ پرچالش و لذت‌بخشِ کلمات و قصه‌هاست. خوشحال می‌شم همراهم باشید.fa2026-11-10 19:40:26https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_98443296https://virgool.ir/@m_98443296/غصه-ات-پایان-ندارد-در-خیالِ-من-iveekqoyynpc- دلم میخواد فراموشت کنم ؛جوری ك انگار تا حالا نبودی . .جوری ك وقتی خواستم ازت حرف بزنم کلی به حافظم فشار بیارمو ؛آخرم نتونم چیز زیادی ازت بگم . مثلاً بخوام به یکی توضیح بدم آب چه مزه‌ای میده . .‹ دلم میخواد فراموشت کنم ›كه هرچى فكر كردم تعداد چين گوشه‌ی چشمت وقت خندیدن ؛مختصات دقیق خال روی صورتت یادم نیاد مثلاً بخوام به یکی بگم آب چه رنگیه . دلم میخواد صدات وقت ادایِ تك تك کلمات انقدر دقیق و واضح توی گوشم نباشه . ببین ؛من حافظه‌ی خوبی ندارم . .وقتی از ماشینم دور میشم دوباره برمیگردم سمتش تا مطمئن بشم در رو قفل کردم . من توی مسیر هر روزم بارها گم شدم . اسم فیلم‌هایی که دیدم یادم نیست .داستان کتاب‌هایی که خوندم رو یادم میره . ولی هرچيزى كه مربوط به تو باشه جز به جز . . خط به خط ؛لحظه به لحظه روى حافظه‌ی من حک شده . دلم میخواد فراموش کنم ساعت و روز و ماه‌ و سالی که دیدمت .ساعت و روز و ماه‌ و سالی که دستت رو گرفتم . .ساعت و روز و ماه‌ و سالی که بوسیدمت .ساعت و روز و ماه‌ و سال رفتنت .‹ دلم میخواد هیچ‌چیزی از تو توی سرم نباشه .مثل وقتی که بخوام بگم آب چه رنگیه :))!🖤'🔓›- فرزانه‌ صدهزاری𝐙𝐚𝐲𝐧𝐚𝐛𝐙𝐚𝐲𝐧𝐚𝐛Tue, 18 Aug 2026 02:41:46 +0330https://virgool.ir/@m_98443296/تو-غمِ-چشمهایِ-منی-🩶-pkqnuez8sqlo- دلتنگی ك شاخ و دم نداره ، کافیه دست بزاره روت و بگه امروز نوبت توعه ؛بعدش یهو داستان عوض میشه .انگار زندگیت میشه همون هفت دیقه بعد از مرگِکه میگن مغز هنوز کار میکنه .عین چرخ دنده‌های ساعتی که به عقب رونده میشه . .‹ تک به تکِ اون ثانیه‌ها ؛اون قول و قرارا، دلخور کردنا، بغل کردنا .عین یه تراژدی مضحک از جلوی چشمات رد میشه ! ›شاید دلت بخواد یه سری جاها رو با دست نگه داری هی ببینیش، بزنی عقب باز ببینیش . .مثل اون آخرین باری که دیدمت و نمیدونستم آخرین باره . .ولی این گردونه بی‌معرفتِ زمان ؛مکث نداره .به سرعت میچرخه . .اصلاً خاصیت این دلتنگیه کوفتیه ؛که فقط بهت بگه قرار نیس هیچی مثل قبل باشه .اگه قرار به تصمیمی هم بود باید زودتر میگرفتیش .اگه قرار به دوستت دارمی بود باید زودتر میگفتیش . .اگه بغل کردنی بود باید سفت میگرفتیش .و این گذشته برای همیشه تو گذشته میمونه . . ‹ هروقت دلش بخواد میزنه بیرون ؛کم کم زندگیتو میدزده :)))!'🎼 ›𝐙𝐚𝐲𝐧𝐚𝐛𝐙𝐚𝐲𝐧𝐚𝐛Tue, 18 Aug 2026 02:38:41 +0330https://virgool.ir/@m_98443296/آخرین-شنیدن-tqunpcqnnlw4باد با سرعتی سرکش، صورتشان را می‌خراشید. کیلومترشمار موتور، عددی را نشان می‌داد که از مرزِ عقل گذشته بود. دختر، دست‌هایش را دور کمرِ پسر حلقه کرد، تنش از سرما و ترس می‌لرزید. با صدایی که به سختی در هیاهوی باد شنیده می‌شد، فریاد زد: «خیلی تند می‌روی… می‌ترسم! کمش کن…»پسر چیزی نگفت. فقط نگاهش را به جاده‌ای دوخت که مثل ماری سیاه در تاریکی شب می‌خزید. او می‌دانست. او چند دقیقه پیش، وقتی ترمزها برای همیشه تسلیم شده بودند، حقیقتِ تلخ را فهمیده بود. او می‌دانست که این آخرین سکانسِ زندگی‌شان است.او نخواست دخترش در آخرین لحظات، طعمِ ترسِ مرگ را بچشد. او نمی‌خواست آخرین تصویرِ ذهنیِ دختر، وحشتِ یک تصادف باشد.پسر با صدایی که حالا آرامشِ عجیبی داشت، گفت: «اول… اول بگو دوستم داری.»دختر، در حالی که هنوز ترس در وجودش جاری بود، فریاد زد: «دوستت دارم!»پسر لبخندی زد که در تاریکیِ کلاهِ ایمنی پنهان ماند. «بلندتر…»دختر، تمامِ حجمِ قلبش را در صدایش ریخت و فریاد زد: «دوستت دارم!»در آن لحظه، پسر کلاهِ ایمنیِ خودش را از سرش برداشت و با سرعتی که حالا دیگر کنترل‌ناپذیر بود، آن را روی سرِ دختر گذاشت. او کلاه را محکم کرد، انگار داشت آخرین سنگرِ امنِ جهان را برای محبوبش بنا می‌کرد.پسر می‌دانست که با برداشتنِ کلاه، در صورتِ برخورد، او اولین کسی خواهد بود که به آغوشِ سردِ مرگ می‌رود. اما برای او، این یک «تصادف» نبود؛ این یک «انتخاب» بود. او ترجیح داد آخرین چیزی که از دنیا می‌شنود، صدایِ اعترافِ زیبایِ دختر باشد؛ نه صدایِ ترمزهای بریده یا فریادهای وحشت‌زده.فردای آن روز، تیترِ روزنامه‌ها کوتاه بود: «تصادفِ مرگبارِ موتورسیکلت؛ یک کشته، یک مجروح.»هیچ‌کس ندانست که آن پسر، نمرده بود تا بمیرد؛ او سقوط کرده بود تا دیگری بتواند بماند. او در میانه‌ی آن سرعتِ سرکش، از چشمِ دنیا افتاد تا خاطره‌اش در قلبِ کسی که دوستش داشت، برای همیشه زنده بماند.یا افتاد تا خاطره‌اش دبِ کسبرای همیوحشت‌زده.𝐙𝐚𝐲𝐧𝐚𝐛𝐙𝐚𝐲𝐧𝐚𝐛Sat, 15 Aug 2026 04:29:48 +0330https://virgool.ir/@m_98443296/پلِ-شیشه-ای-میان-دو-پرتگاه-vnrzfjvovbixدر شهری فرضی که نامش را فراموش کرده‌ای، دو پادشاه زندگی می‌کردند: آریان و الارا. روزگاری، آن‌ها نه تنها عاشق هم بودند، بلکه فکر می‌کردند جهان تنها در چشم‌های یکدیگر خلاصه شده است. عشق آن‌ها، عمیق‌ترین و خالص‌ترین نوعی بود که تاریخ دیده بود.اما روزی، سوءتفاهمی بزرگ، مثل یک جرقه‌ی کوچک در انباری از باروت، همه چیز را تغییر داد. نفرت از دلِ همان عشقِ عمیق جوانه زد. چون وقتی کسی را زیاد دوست داری، آسیب دیدن از او، دردناک‌ترین نوع درد است.اما داستان، فقط سیاه و سفید نبود. بین آن عشقِ آتشین و نفرتِ یخی، طبقاتی پنهان بود که مردم عادی هرگز آن‌ها را نمی‌دیدند:در ابتدا، آریان و الارا با هم وارد جنگ شدند. این لایه، همان لایه‌ای است که همه می‌بینند؛ فریادها، کینه‌ها و تلاش برای نابودی یکدیگر. این لایه، “نفرتِ تند” است که از خودِ عشق تغذیه می‌کند.سال‌ها گذشت. جنگ‌ها خسته‌کننده شدند. در این مرحله، نه دیگر نفرتی وجود داشت و نه عشقی. آن‌ها فقط با هم غریبه بودند. این طبقه، خطرناک‌ترین لایه است؛ جایی که احساس می‌میرد و جای خود را به یک فضای خالی و سرد می‌دهد. اینجا دیگر نه برای رسیدن به هم تلاشی می‌کردند و نه برای تخریب هم. فقط… نبودند.در شب‌های تنهایی، وقتی هر دو در قصر خود بودند، ناگهان بوی عطر قدیمی یا شنیدن یک آهنگ، آن‌ها را به لایه‌ای می‌برد که در آن، نفرت رنگ می‌باخت و فقط یک “آه” باقی می‌ماند. این طبقه، جایی است که آدم می‌فهمد چقدر چیزی را از دست داده؛ لایه‌ای بین عشق و نفرت که در آن، “درکِ از دست دادن” حکمفرماست.در نهایت، در پیری، وقتی هر دو با زخم‌های روحشان تنها بودند، متوجه شدند که نفرت، فقط ماسکی برای محافظت از قلب‌های شکسته بوده است. آن‌ها به این لایه رسیدند: جایی که می‌دانند می‌توان کسی را دوست داشت (یا دوست داشته‌ای) اما در عین حال بدانید که حضور او در زندگی فعلی‌ات ممکن نیست. این یعنی تبدیلِ عشق به یک “خاطره‌ی محترم”.بین عشق و نفرت، یک “سیاه‌چاله” به نام بی‌تفاوتی وجود داره که اگه مراقب نباشیم، همه احساسات رو می‌بلعه. اما مسیر اصلی از “آتشِ عشق” به “یخِ نفرت” نمی‌گذره، بلکه از میان “مهِ حسرت” و “سنگینیِ پذیرش” رد می‌شه.𝐙𝐚𝐲𝐧𝐚𝐛𝐙𝐚𝐲𝐧𝐚𝐛Wed, 05 Aug 2026 16:18:47 +0330https://virgool.ir/@m_98443296/بعضی-آدم-ها-را-نباید-دوباره-دید-حتی-اگر-تمامِ-دنیای-تو-باشند-htn7qednhrqwبویِ چیزِ دیگری می‌داد؛ بویِ خاطراتی که فکر می‌کردم سال‌ها پیش زیرِ خاکِ فراموشی دفن شده‌اند. بارانِ ریز و بی‌صدایی از آسمانِ خاکستری می‌بارید و رویِ سقفِ فلزی ایستگاه، ریتمی آرام و غمگین می‌ساخت؛ مثلِ ضربانِ قلبی که دیگر هیجان ندارد.من رویِ همان نیمکتِ چوبیِ قدیمی نشسته بودم که لبه‌هایش از شدتِ رطوبت، نرم شده بود. بادِ سردی می‌وزید و لایِ موهایم می‌پیچید، اما من حواسم به سرمای هوا نبود. تمامِ حواسم به آن تکه‌ای از مه بود که از دور، آرام‌آرام به سمتِ من می‌آمد.و ناگهان، او ظاهر شد.او از میانِ مه بیرون آمد، درست مثلِ یک سایه‌ی آشنا که سال‌هاست در پسِ پلک‌هایم زندگی می‌کند. نه، او سایه نبود؛ او واقعی‌تر از تمامِ رویاهای من بود. همان قدِ بلند، همان طرزِ قدم برداشتن که انگار با هر گام، سنگینیِ دنیایی را با خود حمل می‌کرد.وقتی نزدیک‌تر شد، دنیا برای من ایستاد. نه، فقط ایستگاه نبود؛ انگار تمامِ ساعت‌هایِ جهان، همزمان، تیک‌تاک را متوقف کردند. چشمانمان در هم گره خورد. من می‌خواستم فریاد بزنم: «کجا بودی؟»، می‌خواستم بپرسم: «چرا آن شب، بدونِ یک کلمه‌ی خداحافظی، آن‌قدر راحت از من گذشتی؟». اما گلویم خشک شده بود؛ انگار تمامِ کلماتِ سال‌هایِ دوری، در گلویم سنگ شده بودند.در آن لحظه‌ی کوتاه، یک تصویر از ذهنم گذشت: یک عصرِ تابستانیِ گرم، زیرِ سایه‌یِ یک درختِ شکسته، وقتی او با همان لبخندِ پر از امید، دستم را گرفت و قول داد که «ما» هرگز تغییر نخواهیم کرد. اما حالا، آن لبخند جای خود را به نگاهی داده بود که از هزاران فرسنگ فاصله، با من حرف می‌زد. نگاهی که می‌گفت: «ما تغییر کردیم، زینب. ما همان کسانی نیستیم که بودیم.»صدایِ سوتِ بلندِ قطار، آن سکوتِ مقدس را در هم شکست. قطار با غرشِ فلزی‌اش نزدیک شد و مه را کنار زد. او بدون اینکه حتی یک کلمه بگوید، به سمتِ درهایِ بازِ قطار حرکت کرد. او حتی برنگشت تا نگاهِ آخر را بینِ ما برقرار کند.قطار حرکت کرد. با هر مایل که دور می‌شد، تکه‌ای از روحِ من را هم با خود می‌برد. من تنها ماندم، روی همان نیمکتِ سرد، در میانِ بویِ باران و آهن.فهمیدم که برخی از آدم‌ها مثلِ قطارها هستند؛ می‌آیند، تکانی به دنیای تو می‌دهند، و قبل از اینکه فرصت کنی حتی نامشان را صدا بزنی، از جلوی چشمانت عبور می‌کنند و می‌روند.گاهی بزرگترینِ عشق‌ها، آن‌هایی نیستند که با “بوسه” یا “قول” تمام می‌شوند؛ گاهی بزرگترینِ عشق‌ها، همان‌هایی هستند که در میانه‌ی یک ایستگاهِ بارانی، تنها با یک “نگاهِ پر از حسرت” به پایان می‌رسند.#داستان_کوتاه #داستان_ #نویسندگی.𝐙𝐚𝐲𝐧𝐚𝐛𝐙𝐚𝐲𝐧𝐚𝐛Wed, 05 Aug 2026 03:13:41 +0330