<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Shakiba Mostahsan</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_98276518</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 08:46:51</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>Shakiba Mostahsan</title><link>https://virgool.ir/@m_98276518</link></image><item><title>روزمرگی</title><link>https://virgool.ir/@m_98276518/روزمرگی-jr3y4fipupkp</link><description>هوا مثل همیشه سرد بود و ویبره ی گوشی روی میز روی مخ به صورت گردانی رژه میرفت..با موهایی ژولیده از تخت خواب بلند میشود و صفحه ی گوشی را با کمی اخم و خواب الودگی نگاه میکند و آن را بر میدارد ، هشدار ساعت را خاموش میکند و با نفسی عمیق از جایش بلند میشود تختش را مرتب میکند و بعداز درست کردن موهای ژولیده و اماده شدن برای رفتن به سرکار  پایین می اید تا صبحش را باخوردن  قهوه از نو بسازد..اما قهوه ایی دیگر برایش نمانده ، ساعتش را نگاه میکندفرصتی برای بیرون رفتن از خانه برای خرید قهوه نیست ،  با عجله خانه را ترک میکند و هنگامی که به ماشینش میرسد یادش می افتد که دیشب ماشینش در حین ورود به پارکینگ پنچر شده و او آن را تعویض نکرده است...ابر های پیچیده در اسمان ساعت اولیه ی صبح را برایش تیره تر میکنند و باران شدیدی شروع به باریدن ،با این اوصاف او باید امروز را  تا ایستگاه اتوبوس برود و قبل از هرچیزی باید با خودش چتر داشته باشد ؛ آخر نمیشود مدیر یک شرکت با لباس هایی خیس به شرکت برود...سریع به خانه بر میگردد با کمی عصبانیت چتر مشکی اش را باز میکند و به راه می افتد هوا سرد است یقه ی پالتو اش را تا زیر چانه اش بالا میکشد و دستش را در جیبش میگذارد..با تحمل سخت و طاقت فرسای سرما به اتوبوسی خلوت میرسد و جایی در زیر بخاری های سقفی مینشیند چترش را میبنند و روی کیفش میگذارد..در ایستگاه بعد چند نفر سوار اتوبوس میشوند که به سرعت جاهای خالی صندلی ها را پر میکنند..در ایستگاه بعد مرد جوانی سوار میشود و پشت به او رو به روی پنجره می ایستد ،ایستگاه بعدی هردو پیدا میشوند و هرکدام به یک طرف میروند ، بدون آنکه یکدیگر را دوباره دیده باشند......درست زمانی تنها چند قدم با او فاصله داری او را نخواهی دید و تو در روزمرگی هایت پیر و پیرتر میشوی.. &#34;چه کسی میداند غم پنهانِ تورا؟چه کسی میداند ک به غم میخندی؟چه کسی میفهمد غم چشمان تورا؟چه کسی میشنود فریاد نگاهانت را؟چه کسی میگیرد از بَرِ تو خبری؟هیچ کس ، هیچ کس نخواهند دانست عشق زیبای تورا...!عشق غم آلود او ، در دلِ تو خواهد ماند..چه بجنبی ، چ بمانی و  رَوی...گر نجنبی دل خفه میدهد ازارت..گر بجنبی دل خفه میدهد ازارت..گر بمانی بی مِهری میدهد ازارت..گر نمانی و روی ، دل شیدا میدهد ازارت..گر روی یاد نکنی او را بازو بیفتد آن دلت ناگاه بر سره راه نگاهش ، میکند ازارت..آه و افسوس دیگری ..!دل من دوست داشت اما نداشت خوب تورا...&#34; •| نوشته ی : شکیبا مستحسن ، ملقب به #شین.میم |•</description><category>Shakiba Mostahsan</category><author>Shakiba Mostahsan</author><pubDate>Fri, 18 Dec 2020 03:22:53 +0330</pubDate></item><item><title>نامه‌هایی از جنس نُت...</title><link>https://virgool.ir/@m_98276518/نامههایی-از-جنس-نُت-uv04kmp7jxqc</link><description>سلام عزیزم میدانی چند ماهی میشود که عکس خودم را در کهکشان چشمانت جستوجو نمیکنم و دستان گرمت قفسی برای گونه هایم نمیشود ؛ ولی میدانی عزیزکم ! کاش نامه ایی برایم مینوشتی .. یک نامه نوشتن که این حرفها را ندارد .. کمی از دیگران یاد بگیر ، از نامه های عاشقانه شاملو برای ایدا تا نامه های داستایوفسکی برا معشوقه اش.. یا اگر نامه نوشتن بلد نیستی حداقل یادداشتی بگذار مانند یادداشت های مارکوری که هرکسی میخواند به طرز عجیبی جون میداد...میدانی جانه‌دلم این روزها فقط از پشت قابی شیشه ایی تماشایت میکنم و برایت مینویسم و تو با ان انگشت های ظریفت برایم مینویسی و کمی بعد صدایی که فقط مخصوص نامه های توست می اید و قلب من درون سینه محکم‌تر میتپد ...تقریبا یک سالی میشود که هنگام نوشتن برایت با این قاب کوچک شیشه ایی اهنگی میزنم و هر نت ان یک حرف است و حرف به حرف جمله هایم از اغوش بی تو میگویند... میدانی، جالب است! اینکه من کنارت نیستم ولی انگار در چند متری من نشسته ایی ، در اغوشم ندارمت اما گرمای وجودت سرشارم میکند... آه گل‌گیسوی من ! قول میدهم بیشتر با این قاب کوچک برایت نت بنویسم و اهنگی بسازم تا نبودنم را جبران کند.. قول میدهم هر روز از قاب کوچکم نگاهت کنم و با صدایی که به من دادی مانند لالایی گوش سپارم و به خوابم بروم.. چشم قهوه ایی من این روزها حال دل همه ی بد است اما تو خوب باش ، قول میدهم قلبت را مانند اتش درون کرسی های قدیمی گرم نگه دارم ، تنها خواسته ایی که از تو دارم این است که اگر روزی یادم رفت برایت ساز بزنم و در مشغله های روزمره ام گم شدم تو برایم با نت حرف بنویس و اولین نت هایت اینها باشند: دال واو سین ت   دال الف ر میم(:مراقب خودت و مهربانی هایت باش..این روزها تنها با عشق میتوان شاد بود..#نامه‌های‌صوتی</description><category>Shakiba Mostahsan</category><author>Shakiba Mostahsan</author><pubDate>Thu, 17 Dec 2020 01:58:14 +0330</pubDate></item></channel></rss>