<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های حامد بهمنی</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_98118034</link><description>برای پرواز دقیقا باید مثل بادبادک بود،باید خلاف جهت بادها و مشکلات باشی تا بالا بری</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 13:45:51</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>حامد بهمنی</title><link>https://virgool.ir/@m_98118034</link></image><item><title>باید دید...</title><link>https://virgool.ir/@m_98118034/باید-دید-dksbqsnyok8t</link><description>دنیا مکانی گسترده است که ما مانند کودکانی که راه رفتن را یاد می گیرند ، می لنگیم.  جهان موزاییکی درخشان است که ما می بینیم مانند کودکان برای دیدن آن ، جایی که چشمهای تار و کوچک ما با حرص تلاش می کنند تا آنجا که می توانند نور و عشق و رنگ و جزئیات را به خود اختصاص دهند. هنگامی که باد درختان را لب می زند ، وقتی دریا ساحل را لیس می زند ، وقتی حیوانات در زمین فرو می روند و مردم به ستارگان دلسوز نگاه می کنند ، جهان یک زمزمه منعکس است.  وقتی مردم به شهرها می روند یا در جنگل های خیره کننده نفوذ می کنند ، وقتی غرقاب ها ابرهای بارانی را بر فراز دشت ها شلیک می کنند و امواج اقیانوس را شلیک می کنند ، جهان غرغر است. به چه حقی ما می توانیم دهان ناامید خود را به کوه یا صحرا ببریم؟  آیا می خواهیم طعم سنگ و ماسه را بچشیم یا انتظار داریم شعرهای غیرممکن از فضا و سکوت بسازیم؟  وسعت حداقل به ما یادآوری می کند که چقدر کوچک هستیم و چقدر هنوز درک نمی کنیم.  ما در کیهان فقط یک نوزاد هستیم ، همه خواهران و برادران در مهد کودک با هم هستند.  بهتر بود یاد بگیریم که قبل از اینکه ما را بیرون بگذارند خوب بازی کنیم ..... و ما می خواهیم بیرون برویم ، مگر نه؟  ..... به تاریکی پذیرای زمزمه دور.</description><category>حامد بهمنی</category><author>حامد بهمنی</author><pubDate>Thu, 22 Apr 2021 00:01:19 +0430</pubDate></item></channel></rss>