https://virgool.ir/feed/@m_97947299259آشپز و بلاگر غذاfa2026-11-12 08:30:30https://files.virgool.ir/upload/users/3748233/avatar/ifUIJL.pnghttps://virgool.ir/@m_97947299259https://virgool.ir/@m_97947299259/آینه-عقب-c99uzp5q1p6sصبح ها همیشه بوی تازه ای دارند؛ بویی میان نان تست، کرم ضد آفتاب و کتاب های درسی. هر صبح ماشین را از پارکینگ بیرون می برم و تا او از پله ها پایین بیاید، آینه را پاک می کنم. بخار نفس شب هنوز روی شیشه مانده و اگر خوب پاکش نکنم، تصویرش در آینه عقب تار می شود.حالا کلاس نهم است. دیگر لازم نیست بیدارش کنم. خودش موهایش را می بافد، کیفش را می بندد و با همان نظم عجیبی که از پدرش به ارث برده، زودتر از من آماده می شود. اما هنوز هر صبح همان جمله را می گوید: «مامان، امروز زودتر برسونم.» و من هم، مثل همیشه، لبخند می زنم و می گویم: «چشم خانم»در راه مدرسه، از خیابان های خلوت رد می شویم. ضبط معمولا روشن است، اما صدایش را کم می کنم تا اگر حرفی زد، از دست ندهم. بیشتر اوقات ساکت است. از پشت فرمان، در آینه وسط نگاهش می کنم. گوشی در دست دارد، گاهی پیام می نویسد، گاهی به خیابان خیره می شود. گاهی هم فقط نگاهش را روی درخت هایی می گذارد که از کنارشان می گذریم.همین تصویر ساده، هر روز در آینه عقب تکرار می شود؛ مثل فیلمی که هر بار همان صحنه را نشان می دهد، اما بازیگرش اندکی بزرگ تر شده. قدش حالا از پشتی صندلی گذشته. گوشه موهایش از روسری بیرون می زند و من بی صدا لبخند می زنم.روز اول مدرسه اش را یادم می آید. همان کوچه. همین ماشین. فقط او کوچکتر بود و صندلی اش پر از عروسک. از شوق، پاهایش را تاب می داد و می پرسید: «مامان، من امروز دوست پیدا می کنم؟» حالا دیگر دیگر از این سوال ها نمی پرسد.چراغ که سبز می شود، بوق ها از همه سو می آیند. نگاهم را از آینه عقب بر نمی دارم. لب هایش بی حرکتند، اما در چشم هایش چیزی شبیه دلتنگی موج می زند. انگار خودش هم حس کرده بزرگ شده، اما هنوز مطمئن نیست که خوشحال است یا نه.به صف ماشین های مدرسه نزدیک می شویم. مادرها یکی یکی توقف می کنند، دخترها از ماشین پیاده می شوند و در همان چند ثانیه کوتاه، جمله های تکراری در هوا می پیچد: «مواظب باش»، «عصر دیر نکن»، «کتتو بپوش».من هم همان ها را می گویم، با لحنی آرام تر.او پیاده می شود، روسری اش را مرتب می کند و بدون اینکه برگردد از در فلزی مدرسه رد می شود.در آینه‌های چپ و راست، تصویرش دور می شود. آن قدر که دیگر فقط رنگ مانتویش معلوم است، بعد هم میان جمعیت گم می شود. هر بار که این صحنه تکرار می شود، بخشی از من هم از ماشین پیاده می شود و همراهش می رود.دنده را خلاص می کنم و چند ثانیه بی حرکت می مانم. بوق پشت سری ها یادم می اندازد که باید راه بیوفتم. مسیر برگشت همیشه ساکت تر است. ضبط را خاموش می کنم. خیابان همان است، اما سکوتش فرق دارد.در یکی از چهارراه ها، چراغ زرد می شود و من بی اختیار پا را روی ترمز می گذارم. از آینه نگاه می کنم؛ فقط صندلی خالی است، اما در ذهنم هنوز او را می بینم که موهایش را می بافد و زیر لب با خودش حرف می زند.سال ها پیش، وقتی تازه مادر شده بودم، تصور می کردم بزرگ شدن بچه ها باید با جشن و شادی همراه باشد؛ مثل روز تولد یا روز فارغ التحصیلی. اما حالا می دانم بزرگ شدن یعنی همین لحظه های بی صدا؛ صبح هایی که هیچ اتفاق خاصی نمی افتد، اما در آینه عقب، کودکی آرام آرام محو می شود و جایش را به دختری جوان می دهد.ظهر که برمی گردد، او دیگر خسته و بی حوصله است. کیفش را روی صندلی می اندازد و ساکت می نشیند.شب، وقتی در اتاقش درس می خواند، گاهی می روم و به پنجره نگاه می کنم. ماشین در پارکینگ است، ساکت، مثل شاهدی که هر روز بخشی از یک داستان را دیده و سکوت کرده. فردا صبح دوباره همه چیز تکرار می شود: بخار شیشه، ضبط کم صدا، صف ماشین ها و خداحافظی کوتاه.گاهی فکر می کنم روزی که دیگر خودش برود و من فقط از پشت در رفتنش را ببینم، دلم برای همین آینه عقب تنگ می شود. برای همین مسیر تکراری که پر از نشانه های کوچک گذر زمان است.ماشین برای من فقط وسیله رفت و آمد نیست. آینه عقبش دفتر روزانه ای است که هر روز تصویری تازه از بزرگ شدن دخترم را در خود نگه می دارد.شیرینشیرینMon, 03 Nov 2025 23:42:30 +0330