https://virgool.ir/feed/@m_97874834به دنبال داستان‌هایی هستم که در شلوغی روزمره پنهان شده‌اند؛ قصه‌هایی که شاید شبیه زندگی خودمان باشندfa2026-11-10 19:59:33https://files.virgool.ir/upload/users/4270680/avatar/jtkGwK.pnghttps://virgool.ir/@m_97874834https://virgool.ir/@m_97874834/سر-ریز-d9hctdoojsrcبالاخره نوبت من رسید. آن‌قدر پمپ‌بنزین شلوغ بود که از ساعت دو بعدازظهر در صف ایستاده بودم. گرمای خفه‌کننده‌ی مرداد، آدم را کلافه می‌کرد. نمی‌دانم چرا، اما هر وقت ماشینی برای بنزین زدن جلوی جایگاه می‌ایستد، انگار عقربه‌های ساعت هم از حرکت می‌ایستند. شاید فقط من این حس را دارم، شاید هم همه همین‌طور باشند.از ماشین پیاده شدم. کارت سوخت را داخل دستگاه گذاشتم، رمز را وارد کردم؛ ۲۰۴۰. نازل را برداشتم و شروع به سوخت‌گیری کردم. هوا دم‌کرده بود و نازل هر چند لیتر یک‌بار قفل می‌کرد. کلافه شده بودم. زیر لب غر زدم:«چه مرگته؟ کار کن دیگه…»ناگهان صدایی آرام و دلنشین رشته‌ی افکارم را پاره کرد.ـ «باید با آرامش بنزین بزنید. اگر عجله کنید، نازل قفل می‌کنه.»سرم را بالا آوردم.لبخندی ملایم روی لب‌هایش نشسته بود. موهای بلند و مشکی‌اش روی شانه‌هایش ریخته بود. مانتوی طوسی روشن و شلوار مشکی ساده‌ای پوشیده بود؛ ظاهری آراسته و معمولی، مثل هر کسی که برای بنزین زدن آمده باشد. اما چیزی که بیشتر از ظاهرش به چشم می‌آمد، آرامش و مهربانی نگاهش بود؛ انگار گرمای خفه‌کننده‌ی مرداد هیچ اثری روی او نداشت.آن‌قدر محو نگاهش شده بودم که دوباره صدایش را شنیدم.ـ «آقا… آقا، بنزین!»به خودم آمدم. بنزین از باک سرریز شده بود و روی زمین می‌ریخت.مسئول جایگاه که همان لحظه با چند نفر بر سر کارت سوخت بحث می‌کرد، برگشت، نگاهی به من انداخت و با خنده گفت:ـ «داداش، کاش نگاهت فقط به بنزین زدن بود!»از خجالت صورتم داغ شد. اما حقیقت این بود که اصلاً قصد نگاه هیز یا بی‌ادبانه‌ای نداشتم. فقط احساس عجیبی داشتم؛ انگار قبلاً جایی دیده بودمش، انگار آن نگاه برایم آشنا بود.درب باک را بستم و اطراف را نگاه کردم. او هم کارش تمام شده بود و سوار ماشینش شد. آرام از کنارم گذشت؛ فقط برای یک لحظه نگاهمان دوباره به هم گره خورد و بعد رفت.چند ثانیه همان‌جا ایستادم و رفتنش را تماشا کردم تا وقتی که میان شلوغی خیابان گم شد.سوار ماشین شدم، کولر را روشن کردم و راه افتادم؛ اما نمی‌دانم چرا، با وجود سرمای کولر، حس می‌کردم هوا از چند دقیقه‌ی قبل هم گرم‌تر شده است…Ahmad farahaniAhmad farahaniFri, 07 Aug 2026 05:24:20 +0330https://virgool.ir/@m_97874834/خاطرات-یک-بچهٔ-فضول-pxh4syhtwfp6  دلم برای سمیه می‌سوخت. بدبخت دوست داشت با من هم‌بازی باشد، ولی من اصلاً ازش خوشم نمی‌آمد. با اینکه خاله کبری، مادرش، من را خیلی دوست داشت، اما نمی‌دانم چرا هیچ‌وقت نتوانستم سمیه را دوست داشته باشم.نه اینکه قیافه‌اش بد باشد، اما قیافه‌اش شبیه همان شخصیت‌های کارتونی بود که با هم می‌دیدیم. دماغش دراز بود و پوستش سبزه. موهایش هم آن‌قدر وزوزی و گره‌خورده بود که انگار همان کامواهایی بود که مادربزرگ دستم می‌داد تا گره‌شان را باز کنم. طفلکی، هیچ‌وقت معلوم نبود موهایش را شانه کرده یا نه.به نظر من، سمیه خیلی شبیه بابایش بود. آخه خاله کبری خوشگل بود. یک‌بار از مامانم پرسیدم:— مامان، چرا خاله زن‌عموی رسول شده؟مامان با تعجب نگاهم کرد و گفت:— چطور مگه؟گفتم:— آخه آقا رسول خیلی زشته!مامان دستش را به سینه‌اش زد و گفت:— خدا به دور! بچه، تو چرا این‌قدر وقیحی؟ زشته! خاله‌ات بفهمه ناراحت می‌شه.اما خود مامان هم راست نمی‌گفت. یک‌بار خاله کبری داشت با خاله زری حرف می‌زد. مامان همین که چشمش به آقا رسول افتاد، برگشت و زیر لب خندید. انگار خودش هم می‌دانست من بی‌راه نمی‌گویم.اما زهره برعکس سمیه بود؛ صورتش گرد و سفید بود، موهای خرمایی و لخت داشت و دماغش هم کوچک بود. همیشه بوی خوبی می‌داد. زهره مثل من و سمیه نبود. خانه‌شان بالاشهر بود و حمام داشتند. برای من، داشتن حمام داخل خانه چیزی شبیه زندگی آدم‌های توی فیلم‌ها بود.مامان هر وقت با بابا دعوا می‌کرد، می‌گفت:— کاش منم خر نمی‌شدم و گول اون خواهرت رو نمی‌خوردم که می‌گفت برادرم خارجه و نمی‌دونم چی! منِ خر فکر می‌کردم آقا مهندسه؛ نگو تو کار جنس آوردنه!اوضاع مالی‌مان خوب نبود. بابا گاهی به بهانهٔ سیگار کشیدن می‌رفت توی حیاط، اما من می‌دانستم بیشتر وقت‌ها می‌خواست از حرف‌ها و غرغرهای مامان دور باشد.بعضی شب‌ها هم حرف‌های یواشکی مامان و خاله فاطمه را می‌شنیدم. خاله فاطمه می‌گفت:— زری، یادت میاد تا علی رو می‌دیدی، قلبت تندتند می‌زد؟مامان که نمی‌خواست ضایع شود، پوزخند می‌زد، آرام به شانهٔ خاله فاطمه می‌زد و می‌گفت:— خدا مرگت نده!من هیچ‌وقت نفهمیدم مامان عاشق بابا بود یا بابا عاشق مامان.اما از آن روز به بعد، هر وقت اسم «علی» می‌آمد، مامان یک‌جوری ساکت می‌شد؛ طوری که انگار چیزی را توی دلش قایم کرده باشد.آن موقع نمی‌دانستم بعضی اسم‌ها می‌توانند یک زندگی را زیر و رو کنند…و من هنوز نمی‌دانستم آن راز، خیلی زود از جایی بیرون می‌آید که هیچ‌کس انتظارش را نداشت.ادامه دارد…..Ahmad farahaniAhmad farahaniThu, 30 Jul 2026 04:49:18 +0330https://virgool.ir/@m_97874834/دل-نوشته-jza6vmaxyai7ای کاش بودی…هیچ‌کس مثل تو برای من نبوده و نیست.چقدر دلم برای روزهایی که با هم بودیم تنگ شده؛برای دلخوشی‌های ساده‌مان،برای بستنی دوقلویی که با هم نصف می‌کردیم…اشک امانم نمی‌دهد.چقدر زود رفتی…لحظه‌به‌لحظه‌ی بودن در کنارت هنوز برایم زنده است؛برگشتن از مدرسه،خنده‌ها و بازی‌های دونفره‌مان…برادر عزیزم،همیشه به یادت هستم.بماند به یادگار۳۱تیرماه ۱۴۰۵Ahmad farahaniAhmad farahaniWed, 22 Jul 2026 23:57:02 +0330https://virgool.ir/@m_97874834/مسابقه-برای-مادر-ekwrybhryhpnهوا رو به سردی گذاشته بود. داشتیم از دست باران‌های پاییزی راحت می‌شدیم که جایشان را به زمستان می‌داد. قدیم‌ها مثل الان  نبود که. توی پاییز حسابی باران می‌آمد و زمستان هم یخ‌بندان می‌شد.تو گرمای رختخواب بودم و دلم نمی‌خواست ازش جدا بشوم که صدای مادرم درآمد: «احمد، احمد، مدرسه‌ت دیر می‌شه ها!»گفتم: «اَه! دوباره شروع شد!»با غُر و نق‌نق بلند شدم!عزیز، مادربزرگم، صدای رادیو را بلند کرده بود. برنامۀ رادیو، «تقویم تاریخ» بود. برادرم محمود هم مثل همیشه با ولع و لذت داشت نان و پنیر می‌خورد.من پاشدم بروم صورتم را بشورم، ولی کاش نرفته بودم. ما یک اتاق داشتیم و دستشویی و حمام توی حیاط بود. تمام بدنم یخ زد. دلم می‌خواست فقط خودم را برسانم به اتاق و کنار بخاری گرم بشوم. ولی آمدم و سریع لباس‌هایم را پوشیدم و یک چایی سرکشیدم.عزیز گفت: «احمد جان! مادر! یه لقمه ببر مدرسه بخور!»- عزیز، حسین دوستم خوراکی میاره باهم می‌خوریم.مادر مثل همیشه داشت روپوش و مقنعۀ کارش را می‌پوشید تا خودش را سریع برساند به کارگاه خیاطی. همیشه دیدن این صحنه اذیتم می‌کرد. تحمل نداشتم که او برود سر کار تا من بتوانم مدرسه بروم و درس بخوانم. خیلی درمورد این مشکل صحبت کردیم، ولی او روی حرفش بود که تا دیپلم نگیرم، حق ندارم بروم سر کار. با خودم گفتم: آخه کو تا دیپلم!مادر به عزیز گفت: «عزیز، پول کرایه‌خونه رو گذاشتم زیر فرش اتاق. آقا کریم اومد، بده بهش.»منم به محمود گفتم: «اگه سیر شدی، بریم!»محمود یک لقمه برداشت و دوتایی راهی مدرسه شدیم. هوا این‌قدر سرد بود که فقط می‌خواستم خودم را زودتر برسانم به مدرسه. مدرسۀ محمود دقیقاً کنار مدرسۀ من بود. وارد مدرسه شدم. توی حیاط، حسین را دیدم. بچه‌ها درگیر بازی بودند و توی سروکلۀ هم می‌زدند. حیاط مدرسه‌های قدیم مثل الان نبود که فقط چهار تا کلاس با یک حیاط خیلی کوچک داشته باشد. درسه آن‌وقت‌ها امکانات نبود، ولی توی حیاط مدرسه دو تا تیم فوتبال راحت باهم بازی می‌کردند.من از سرما رفتم گوشۀ حیاط. یک کم اشعۀ خورشید توی گوشۀ حیاط گرما می‌داد. من دوست داشتم تا آخر مدرسه از از آنجا تکان نخورم. حداقل گرم‌تر از جای دیگر بود. مثل پرنده‌هایی که موقع هوای سرد خودشان را توی افتاب جمع و کز می‌کنند، ایستاده بودم و دست‌هایم را به‌هم می‌مالیدم تا گرم بشوند. حسین آمد پیشم و حال مرا که دید، گفت: «خب تو که این‌قدر سردته، یه کاپشن بپوش! با یه ژاکت معلومه سردت می‌شه.»حسین از وضعیت زندگی ما خبر داشت، ولی من سعی می‌کردم به مادرم برای هیچ چیزی فشار نیاورم.حسین گفت: «چی شد؟ وسایل رو خریدی؟ فقط یه ماه وقت داریم برای جشنواره ها!»قرار بود من و حسین توی بخش جوان خوارزمی شرکت کنیم. می‌خواستیم یک دست هوشمند روباتیک درست کنیم، ولی هزینه داشت. با حسین یک روز نشستیم و تمام حساب‌وکتاب‌ها را انجام دادیم. قرار شد هر کداممان نصف هزینه‌ها را بدهیم، ولی من خجالت می‌کشیدم به مامانم بگویم. ازطرف دیگر خیلی دوست داشتم تو جشنواره شرکت کنم. خیلی برای طرح و مدل کار کرده بودیم. توی کتابخانه کتاب‌های زیادی را زیرورو کرده بودیم. آن وقت‌ها اینترنت به‌سادگی در دسترس همه نبود. برای یک تحقیق فقط باید از کتاب‌ها کمک می‌گرفتیم. چند ماه روی این طرح وقت گذاشته بودیم و الان موقع نتیجه‌گرفتن بود.به حسین گفتم: «می‌گیرم! تو چی؟ پول رو ردیف کردی؟»- آره، من بیشتر وسایل رو خریدم. فقط منتظر تو هستم.- منم ردیف می‌کنم.آن روز تمام فکرم به این بود که چطوری پول را تهیه کنم. موقع زنگ تفریح دوم دیدم آقای محسنی، معاون مدرسه، یک اطلاعیه زده به تابلوی اعلانات. ازش پرسیدم: «مسابقه‌س؟»بشه!سر همین موضوع، از آقای ضیایی خواهش کردم هر روز بعد از کلاس مدرسه یه ساعت برای تو کلاس بذارن تا بتونی نقاط ضعفت رو از بین ببری.» منم گفتم: «چشم.»آقایی ضیایی گفت: «من خودم فردا کتاب میارم با همون کار کن.»آن‌ها اصلاً خبر نداشتند برای من مسابقه و اول‌شدن مهم نیست و فقط فکرم به جایزه است! دوست داشتم زودتر حرف‌هایشان تمام بشود و بروم پاکت را باز کنم. توی دلم می‌گفتم: «حداقل ۱۰هزار تومن دادن. این مسابقه از مسابقۀ کتابخونی مهم‌تره.» بعد از اینکه از دفتر آمدم بیرون، پاکت را باز کردم. در عین ناباوری فقط یک نامۀ تشکر خشک‌خالی بود! هرچه این‌طرف و آن‌طرف کردم، دیدم چیزی توی پاکت نیست! دوباره رفتم دفتر، گفتم: «ببخشید! می‌خواستم با آقای محسنی صحبت کنم.»تو دلم گفتم: «شاید بن گذاشتن، آقای محسنی مثل دفعۀ قبل می‌خواد بعداً پولش رو بده.»محسنی گفت: «بگو.»- ببخشید! این مسابقه جایزه نداشت! تو پاکت هیچی نیس!خندید و گفت: «نه متأسفانه. ولی اکبری، اگر نفر اول استان بشی، حتماً جایزۀ نفیسی می‌دن.»خود آقای میرزایی هم گفت: «نفر اول بشه، براش جایزه می‌گیریم.»با خوشحالی گفتم: «ممنون.»تو راهرو می‌پریدم بالا و می‌‌گفتم: «اگه اول بشم، هم از اونا جایزه می‌گیرم هم از مدرسه.»حسین تو حیاط منتظر من بود. گفت: «چی شد؟ برنده شدی؟ واقعاً خسته شدم! وقتی نداریم برای ارسال روبات.»- من ازت یه چیزی بخوام، قبول می‌کنیۀ- چی؟- تو پول بقیۀ وسایل رو بده، منم قول می‌دم تو مسابقۀ بعدی پول دستم اومد، بهت بدم.- مگه الان جایزه ندادن؟!- نه بابا!- برو بابا! من پولی ندارم!- پس این‌جوری نمی‌تونیم تو مسابقه شرکت کنیم.حسین به‌اندازۀ من تو روبات، تحقیق و ایده نداشت. می‌دونستم مجبور است قبول کند. گفت‌: «می‌رم خونه، اگه بابام داد، من حرفی ندارم.»آن روز تا به خانه رسیدم، دیدم عزیز با مامانم دارد حرف می‌زند، ولی خیلی چهره‌هایشان نگران هست! سلام کردم مثل همیشه. عزیز با لبخند همیشگی گفت: «عزیز دلم! خسته نباشی!»نامه را دادم به مامانم، گفتم: «مدرسه داده.» فکر کرد پول می‌خواهند، باز نکرد و انداخت آن طرف و گفت: «اَه! اینام ول‌کن نیستن! می‌دونن ما شرایطمون سخته، همه‌ش  پول‌پول!»- نه، پول نمی‌خوان.- پس چیه؟!به عزیز گفتم: «چیزی شده؟»- آقا کریم اومده دم در، گفته بعد از عید باید از این خونه پاشیم. می‌خواد اینجا رو بسازه.دلم ریخت! تازه فهمیدم داستان از چه قرار است!‌محمود پاکت را برداشت و باز کرد. با سواد نصفه‌نیمه‌اش شروع کرد به خواندن: «جناب آقای احمد اکبری، دانش‌آموز گرامی مدرسۀ شهید ایوب حسن‌زاده، انتخاب شما به‌عنوان نفر اول مسابقۀ علمی در بخش منطقه را تبریک عرض می‌کنیم.»عزیز گفت: «واقعاً آفرین!» مامان هم خندید و خوشحال شد، گفت: «آفرین پسرم‌.»گفتم: «قرار شده هر روز تو مدرسه یه ساعت بمونم که معلم ریاضیمون باهام کار کنه تا برای مسابقۀ استانی آماده بشم.»آن روز خیلی دمغ بودم. دلم می‌خواست کاری بکنم. دلم برای بابام تنگ شده بود. بابام کارگر ساختمان بود. سر یک بی‌احتیاطی از داربست افتاد پایین و همۀ ما را عزادار کرد. بیمه هم نبود. صاحب‌کار بی‌معرفتش هم انگار نه انگار! مامانم تو این چند سال، فقط خودش تلاش کرد .اشک امانم نمی‌داد، ولی نمی‌خواستم کسی متوجه بشود. با خودم عهد کرده بودم که تا دیپلم فقط درس بخوانم و بعد از کنکور بروم سر کار‌. ولی کریم آقا را چه‌کار کنیم؟!فردا با حسین، توی کتابخانه طرح کلی را آماده کردیم. سعی کردیم از وسایل بی‌مصرف استفاده کنیم و بهترین نتیجه را بگیریم‌. ایدۀ من این بود که از چتر خراب، برای انگشت‌های بازویی روبات استفاده کنیم و هزینۀ زیادی برای وسایل گران‌قیمت ندهیم. خیلی روی طرح کار کرده بودم‌. مطمئن بودم طرح خوبی از آب درمی‌آید. بعد از کلی بحث‌وجدل، قرار شد از فردا شروع کنیم.من باید هم‌زمان هم روی روبات کار می‌کردم و هم روی مسابقۀ ریاضی! بعد از کلاس آقای ضیایی با عجله می‌رفتم خانه، کتاب‌هایم را می‌ذاشتم و می‌رفتم خانۀ حسین. خانۀ آن‌ها بزرگ بود و ما توی اتاق حسین کار می‌کردیم. کارهای هویه‌کاری و الکترونیک را خیلی با دقت انجام می‌دادم. می‌دانستم اگر قطعه‌ای آسیب بییند، حسین من را می‌کُشد!بعد از ده روز کارها داشت به‌خوبی جلو می‌رفت. آن روز آقای ضیایی برگشت و گفت: «اعلام کردن مسابقه زودتر برگزار می‌شه تا برای جشن ۲۲بهمن، نفرات برتر رو اعلام کنن. پس باید خیلی وقت بذاری و تمریناتت رو بیشتر کنی‌.»من فقط هدفم برایم مهم بود. همۀ وجودم را برای مسابقه گذاشته بودم. روز آزمون اعلام شد و قرار شد توی دانشگاه امیرکبیر برگزار بشود.وقتی به مامانم گفتم، گفت: «مسیر طولانیه. من باهات میام.»- نمی‌خواد. راهی نیس.ولی طفلکی دلش می‌خواست کنارم باشد. روز جمعه بود. با مادر راه افتادیم. چند تا مسیر عوض کردیم تا رسیدیم. دانشگاه آن‌قدر بزرگ بود که آدم توی آن گم می‌شد. خانواده‌های بچه‌ها با تیپ‌های مختلف آمده بودند.‌ من و مادر یگ گوشه ایستادیم تا اعلام کنند. بغل ما یک خانم بود که همه‌اش به پسرش اصرار می‌کرد یک چیزی بخورد. موز داده بود دستش و بهش می‌گفت: «تو جیبات آجیل ریختم. حتماً وسط آزمون بخور که قندت نیوفته.»مامان من فقط یک لقمه نان بربری گذاشته بود توی کیفش. وقتی دید آن خانم چقدر اصرار می‌کند، یادش افتاد به منم یک چیزی بدهد. نخواستم دستش را رد کنم. گفت: «بخور جون بگیری.» آن خانم یک نگاه از بالا به پایین کرد و گفت: «آروین من خیلی کار کرده! کلی معلم خصوصی داشته! فکر نکنم با این شرایط، قبولی برای همه راحت باشه.»از طرز حرف‌زدنش مشخص بود که من را در حد قبولی نمی‌دید. مامانم سکوت کرده بود. فقط من برایش مهم بودم. وقتی اعلام کردند برای ورود به سالن، گفتم: «مامان، تو برو من خودم میام.»- نه عزیزم. امروز جمعه‌س. کاری ندارم. همین‌جا روی نیمکت می‌شینم باهم بریم‌.حضور مامان بهم قوت قلب می‌داد. وقتی داشتم می‌رفتم توی سالن، نگاهش کردم. تمام وجودم غم شد که این‌قدر زود شکسته شده! می‌خواستم بهش ثابت کنم هرچه برای ما تلاش کرده، بی‌ثمر نبوده.آزمون شروع شد. برعکس حدس‌های من و آقای ضیایی، به‌شدت سؤالات سخت و تخصصی داده بودند. همۀ فکرم را جمع کردم تا خوب تمرکز کنم. چند تا سؤال را نزدم، ولی درکل از خودم راضی بودم. بعد از یک ساعت آزمون تمام شد. آمدم بیرون. مامان یک تسبیح دستش بود و داشت صلوات می‌فرستاد. تا آمدم، پرسید: «چطور بود امتحان؟»- هی بد نبود!- من امیدوارم بهترین می‌شی.تو راه برگشت، دم ایستگاه اتوبوس یک مغازه پیراشکی و نان ساندویجی می‌فروخت. مامان دست کرد تو کیفش، گفت: «برو دو تا پیراشکی بخر بیار.»رفتم با یک دنیا عشق خریدم و دادم بهش. یک گاز زدم، گفتم: «چرا نمی‌خوری مامان؟»- نمی‌خوام.- پس چرا گفتی دو تا بخر؟!- برای محمود گرفتم.این‌جور وقتا تمام دنیا بهم زهر می‌شد. وقتی دید من رفتم تو لَک، گفت: «یه گاز بده ببینم چطوره.» با خوشحالی دادم بهش، گفت: «بخور مادر. من میل ندارم‌.» قشنگ معلوم بود می‌خواست من ناراحت نباشم.روزها گذشت. ما با حسین کار روباتمان را تمام کردیم. نسبتاً ازنظر فنی و آن چیزی که توی کاغذ آورده بودیم، تکمیل شده بود. حسین گفت: «به عالمیان زنگ زدم، گفته سه‌شنبه بیارین.» عالمیان مسئول جشنوارۀ جوان خوارزمی توی بخش دانش‌آموزی بود. من و حسین چند ماه آن‌قدر رفتیم و آمدیم که تا ما را می‌دید، از دست ما فرار می‌کرد.سه‌شنبه با حسین رفتیم دفتر جشنواره. فقط چند ایستگاه از مدرسه فاصله داشت. تو اتوبوس هرکسی می‌آمد بالای سرمان و می‌گفت: «این چیه؟» منم انگار می‌خواستم کنفرانس بدهم، شروع می‌کردم توضیح می‌دادم. حسین از من خجالتی‌تر بود‌! خلاصه با هزار صلوات و احتیاط، بازوی متحرک را بردیم جشنواره. عالمیان همیشه عُنق بود. گفت: «بذارین روی میز، مشخصات دستگاه و اسم خودتون هم تو فرمی که روی میز هست، وارد کنین.» حسین شروع کرد به نوشتن. من گفتم: «ببخشید آقای عالمیان، داوری کِی هست و نتایج کِی اعلام می‌شه؟»- دوباره سؤالات شروع شد! تو برگه روی میز نوشتیم!دیدم دو هفتۀ دیگر اعلام می‌کنند. با حساسیت زیاد، با حسین رفتیم بیرون. همه‌اش می‌ترسیدیم نکند توی جابه‌جایی، یک موقع آسیب ببیند، ولی جرئت نکردیم حرفی بزنیم. تا برسیم خانه، با حسین کلی رؤیاپردازی کردیم. گفتیم: «خدا کنه برنده بشیم، یه روبات خیلی بهتر بسازیم. ولی من هدفم فقط کمک به مادرم بود. نه که برنده‌شدن اهمیت نداشته باشد، ولی اولویت نبود.چند هفته گذشت. نزدیک دهۀ فجر شده بود. من و حسین فقط منتظر بودیم؛ من بیشتر. چون نتیجۀ مسابقۀ علمی هم باید می‌آمد. بعد از چند روز، آقای میرزایی از پشت شیشه، اسم من و حسین را صدا کرد به دفتر مدرسه. آن‌ها خبر نداشتند که ما توی جشنوارۀ خوارزمی شرکت کردیم. از ما دعوت شده بود برای اختتامیه شرکت کنیم. آقایی میرزایی گفت: «آفرین اکبری! هر جا یه مسابقه‌ای باشه، شرکت می‌کنی. فقط کاش جشنواره رو بهم خبر داده بودی.»- ببخشید!دعوت‌نامه را دادند به من و حسین. از ذوقمون فقط می‌پریدیم  بالا و پایین! مراسم فردا تو فرهنگسرای خاوران برگزار می‌شد. حسین ازم پرسید: «تو با کی میای؟»- نمی‌دونم.- من با داییم میام.فردای آن روز حسین تیپ زده بود. من با همان لباس سادۀ همیشگی رفتم مراسم. مامانم کار داشت. منم نخواستم اذیت بشود.توی مراسم، بعد از کلی صحبتِ افراد مختلف، نوبت به اعلام اسامی برتر رسید.  توی آن  لحظه، همۀ وجودم محو شنیدن اسامی بود. بعد از اینکه چند نفر را صدا کردند، مجری گفت: «بازویی متحرک از منطقۀ ۱۶ برگزیدۀ روبات استان تهران شده.» اسامی را که گفت، من و حسین فقط بلند شدیم. تا برسیم روی سن، همه‌اش صدای تشویق می‌آمد. آن لحظه، شیرین‌ترین لحظۀ زندگی‌ام بود.وقتی لوح را گرفتیم، روی لوح یک پاکت بود و تو هر پاکت، سه تا سکۀ طلا! از تعجب شاخ درآورده بودیم! نمی‌دونستیم چه‌کار کنیم! وقتی رسیدم خانه، سکه‌ها را به مامانم نشان دادم. بلافاصله بلند شد بغلم کرد. من احساس درونش را می‌فهمیدم. انگار خستگی‌های این چند سال از تنش بیرون رفت. بعد از چند روز، نتایج مسابقۀ علمی هم آمد. من جزو پنج نفر اول شدم. باورم نمی‌شد! تلاش‌های این مدتِ من داشت به نتیجه می‌رسید. واقعاً بعد از آن همه اتفاق‌های تلخ، شیرینی این نتایج را داشتم احساس می‌کردم. آرزو داشتم پدرم بود و این صحنه‌ها را می‌دید.Ahmad farahaniAhmad farahaniSat, 18 Jul 2026 04:56:36 +0330https://virgool.ir/@m_97874834/خواب-در-آغوش-پدر-vzclglct2nwz««گاهی قصه‌ها، نه از روز شروع می‌شوندو نه با سلام.از نیمه‌های شب می‌آیند،وقتی آسمان هنوز سیاه است و صداها خواب...در یکی از همان شب‌ها،نه ستاره افتاد، نه باران آمد؛ فقط آتش بود و آهن،که بی‌اذان، خانه‌ای را بر سجاده‌ی خواب نشاند...این، روایت زنی‌ست که زنده ماند؛با دلی پُر از اسم‌های ناتمام،و دستی که دیگر هیچ گیسویی را نمی‌بافد.»»نگاهی به ساعت انداختم؛ نزدیک یک بود.چشمانم سنگین شد و در خوابی عمیق فرو رفتم که ناگهان...صدایی مهیب و وحشتناک جهان را لرزاند. نوری سرخ، تند و آزاردهنده از پشت پلک‌هایم جهید؛ سرخی‌ دیوانه‌کننده‌ای.پیش از آن‌که بفهمم چه می‌گذرد، نیرویی سهمگین مرا به سقف کوبید و دوباره به پایین پرتاب کرد.از آن لحظه فقط می‌چرخیدم؛ چرخشی بی‌انتها، انگار در تونلی عمیق فرو می‌رفتم که مرا به دل زمین می‌کشید.لحظه‌ای با خود گفتم:«نکند مرده‌ام... نکند این تونلِ زمان است...؟»اما بوی تند خاک و ضربه‌های بی‌وقفه بر تنم واقعیت را فریاد می‌زدند؛ سقوط بود، سقوطی بی‌رحم و واقعی.احساس کردم از چندین طبقه پایین آمده‌ام تا این‌که ناگهان همه‌چیز ایستاد.بدنم روی چیزی سخت و خفه‌کننده افتاد؛ گویی تمام وزن دنیا بر پشتم آوار شده باشد.می‌توانستم دست‌ها و سرم را اندکی تکان دهم، اما پاهایم... بی‌حرکت بودند؛ مثل کسی که میان دو دیوار خم شده باشد.لحظه‌ای خیال کردم شاید خواب است؛ اما صداها آرام به جانم برگشتند: صدای مبهم مردمی آشفته، گریه‌ی زن‌ها و بچه‌ها، فریادهای گرفته‌ی مردان... و از دور، آژیر ممتد ماشین‌هایی که می‌آمدند و می‌رفتند.یک‌باره یاد علیرضا و بچه‌ها افتادم. همین چند ساعت پیش بود که آیما و هیدا موقع آوردن وسایل شام با هم شوخی و بحث می‌کردند.علیرضا روی کاناپه دراز کشیده بود و با همان لبخند مهربان همیشگی سرش را بلند کرد و گفت:«من کمک می‌کنم ظرف‌ها رو بشوریم.»علیرضا وقتی خانه بود، تکیه‌گاه ما بود؛ پشت و پناه من و بچه‌ها.قلبم بی‌امان می‌کوبید. از ته دل به خدا پناه بردم:«خدایا... مراقب بچه‌ها باش، مراقب علیرضا...»در عمق جانم، صدایی آرامم می‌کرد؛ صدایی که می‌گفت:«علیرضا پیش بچه‌هاست... حتماً مراقب‌شونه.»ای کاش حرف هیدا را گوش نداده بودم...ای کاش این رسمِ خواب «پدر و دختری» را نگذاشته بودیم...هفته‌ی پیش آیما با شیطنت گفته بود:«مامان، می‌شه گاهی مادردختری بخوابیم؟»هیدا با ذوق تقلیدش کرد و گفت:«آره مامان، خیلی خوش می‌گذره...»علیرضا بی‌چاره به اتاق رفت و ما سه نفر، گوشه‌ی پذیرایی کنار هم خوابیدیم.اما امشب بعد از شام، هیدا گفت: «بابا، امشب نوبت توئه.»هیدا با آن شیرین‌زبانی‌اش دل علیرضا را آب می‌کرد.علیرضا با خنده گفت: «حمیده، می‌گن امشب نوبت منه!»بچه‌ها دو طرفش، کنارهم در پذیرایی آرام خوابیدن.من برای لوس کردن خودم گفتم:«من می‌ترسم...»آیما، با اینکه تنها هشت سال داشت، با چشمانی پر از معصومیت و درکی فراتر از سنش گفت:«مامان گناه داره، بیا پیش ما.»هیدا با اخم، اما پرغرور گفت:«نه آیما خانم، امشب فقط دختر پدری.»ای کاش من هم کنارشان بودم...این جمله را مثل ورد، زیر لب تکرار می‌کردم تا به خودم امید بدهم، تا باور کنم هنوز نفس هست، هنوز زندگی هست.هرچه توان داشتم فریاد زدم،اما دهانم پر از خاک بود؛کلمات در گلوی خفه‌شده‌ام جان می‌دادند.دوباره تلاش کردم:«کمک... کمک! کسی هست؟»در هجوم تاریکی و گرد خاک، صدایی از دور آمد؛صدای مردی با لهجه‌ی کردی، گرم و دلنشین، مثل نخی روشن در دل سیاهی:«عزیزکم... دخترکم! صدات میاد؟ جواب بده!»مرد، خسته و بی‌پناه، میان ویرانه‌ها گوش می‌سپرد؛ شاید هنوز صدای دخترش از دل خاموشی به او برسد.قلبم دوباره جان گرفت. با همه‌ی توان، از گلوی پر از خاک فریاد زدم:«آقا... کمک! من اینجام!»صدایم را شنید. در میان همه‌ی آن تاریکی و هراس، گرمایی در کلامش نشست. با اطمینانی عجیب، مثل کسی که نجات را درست روبه‌رویش می‌بیند، گفت:«می‌روم... کمک می‌آورم.»لحظه‌ای شعله‌ای از امید در دلم جرقه زد، اما با دور شدن قدم‌هایش، آن شعله خاموش شد.با خودم گفتم: حتماً دنبال دخترش می‌رود و مرا فراموش می‌کند.اما همان لهجه‌ی کردی، پرنده‌ی خیالم را به پرواز درآورد؛ پروازی که مرا به خاطراتی دور برد...یاد انتخاب نام بچه‌ها افتادم.علیرضا عاشق مردم کردزبان بود. برای انتخاب اسم، روزها جست‌وجو کردیم. هنوز آن لحظه را به یاد دارم؛ وقتی کنار هم نشسته بودیم و کتابی قطور از نام‌ها را ورق می‌زدیم.علیرضا لبخند زد و گفت:«موافقی اسمش و بزاریم آیما؟»با تعجب پرسیدم: «آیما؟ معنیش چیه؟»نگاهم کرد و آرام گفت: «یعنی... ماهِ ما.»دلم قنج رفت. در دل زمزمه کردم: «ماهِ مامان...»اسم هیدا هم کردی بود؛ یعنی آرامش.و چه آرامشی در دل من می‌نشست، هر بار که این نام‌ها را بر زبان می‌آوردم...و چه‌قدر دل من آشوب بود...کاش می‌توانستم تکانی بخورم، کاش فریادم را کسی می‌شنید...زیر لب زمزمه کردم:«خدایا... نکنه منو فراموش کنی... توی این همه سر و صدا...»پاهایم را تکان دادم؛ بی‌فایده بود. هیچ حسی نداشتم.فشاری سنگین، مثل صخره‌ای که بر ستون فقراتم آوار شود، جانم را می‌فشرد.ترسی یخ‌زده از عمق جانم بالا آمد:«نکنه... قطع نخاع شدم؟ خدایا!»«احساس می‌کردم چیزی تیز در کمرم می‌چرخد و استخوانم را ذره‌ذره می‌ساید.»ناگهان از بالای سرم صدایی شنیدم، صدایی که از میان خرابه‌ها و آوار می‌آمد:ــ «خانم! خانم! صدای منو می‌شنوی؟»با ناله‌ای ضعیف گفتم:ــ «بله...»نور سرد چراغ موبایل از سوراخی بالای سرم لغزید.ــ «بگو ببینم نور از کدوم طرف میاد؟»با تلاشی جان‌کاه مسیر نور را نشان دادم. صدایش نزدیک بود، اما او را نمی‌دیدم.ــ «طبقه‌ی چندم بودی؟»ــ «دهم...»ــ «شما هشت طبقه سقوط کردی... نمی‌تونم همین حالا بیرونت بیارم. باید صبر کنیم تا ابزار بیارن.»صدایش می‌لرزید، انگار بغض گلویش را گرفته بود.بعد، بلندتر با کسی صحبت کرد و دوباره رو به من گفت:ــ «اسمت چیه؟»ــ «حمیده.»ــ «منم امیدم.»بی‌اختیار گفتم:ــ «خواهش می‌کنم... نرو... همین‌جا بمون!»ــ «نترس، کنارتم... جایی نمی‌رم.»با سردرگمی پرسیدم: «چه اتفاقی افتاده؟»امید آرام گفت: «حمله‌ی نظامی شده...»کلماتش مثل خنجری در جانم نشست.بی‌اختیار یاد حرف علیرضا افتادم؛ همان شب کنار ظرف‌ها، وقتی کمکم می‌کرد، گفته بود:«نگران نباش... اگر هم حمله بشه، به مناطق مسکونی کاری ندارن.»چه روزهای ساده و بی‌غمی بود...حالا اما حقیقت، تلخ و سنگین، روحم را می‌فشرد.چند دقیقه بعد بطری آب کوچکی از همان سوراخ پایین داد. سرمای آب مثل نفس تازه بود. جرعه‌ای نوشیدم و قطره‌هایی به صورتم زدم؛ جانم کمی برگشت.بوی تند دود از زیر پاهایم بالا خزید؛ بوی خاک و گرد و غبارِ خانه‌ای که روزی پناه ما بود، حالا بوی مرگ می‌داد. حس می‌کردم هر لحظه ممکن است زیر آوارِ همین خاطره‌ها دفن شوم.امید با صدایی لرزان اما محکم گفت:ــ «حمیده... طاقت بیار. آتش‌نشانی نزدیکه...»درد هر لحظه عمیق‌تر می‌شد؛ فشاری که انگار می‌خواست استخوان و روحم را یکی‌یکی خرد کند.اکسیژن کم شده بود. نفس‌هایم بریده‌بریده شد. تاریکی مثل پرده‌ای ضخیم روی چشمانم افتاد.شروع کردم به گفتن شهادتین...خاطرات زندگی، مانند فیلمی شتاب‌زده و پر از نور و صدا، از مقابل چشمانم گذشت؛ صورت بچه‌ها، خنده‌های علیرضا، و نور عصر دیروز...انگار از فراز آسمان خودم و بچه‌ها را نگاه می‌کردم، فاصله‌ای میان زمان و قلبم، میان گذشته و اکنون.با هم به سمت پارک می‌رفتیم؛صدای خنده‌هایشان، همچون نسیمی پر از زندگی، فضای پیرامون را پر کرده بود.آیما تاب را عقب می‌کشید و هیدا با شور و ذوق فریاد می‌زد:«محکم‌تر... بالاتر!»چشمانش برق می‌زد؛ گویی می‌خواست پرواز کند، عاشق آسمان و تقدیرِ خود، بی‌خبر از سنگینی زمان.من از تماشای خنده‌ها و شادی‌شان مست می‌شدم...چه زود گذشت، چه زود...و هنوز طنین همان لحظات، درونم می‌پیچد؛نوری که هیچ‌گاه خاموش نمی‌شود، حتی میان خاکستر روزگار.در آخرین رمق‌ها صدای فریاد مردان را شنیدم:ــ «سریع‌تر... زودتر! نردبون رو بیار اینجا!»ناگهان چیزی خنک و نرم روی صورتم نشست؛ ماسکی که اکسیژن نجات را در ریه‌هایم دمید.همه‌چیز آرام شد.نور، مثل آغوشی مهربان، از دل تاریکی عبور کرد.و من... چشم‌هایم را آرام بستم.چشم‌هایم آرام‌آرام باز شد...نوری تند و زننده، مثل رعد، به صورتم خورد و پلک زدن را سخت کرد.هوشیاری قطره‌قطره در وجودم جریان گرفت.فهمیدم داخل آمبولانس هستم.دو مرد با لباس سفید، در دو طرفم نشسته بودند.صدای آژیر آمبولانس در گوشم مثل نوایی دور و مبهم می‌پیچید؛ انگار قطعه‌ای غم‌انگیز از زندگی را می‌نواخت.مرد سمت راستم آرام گفت:-- «خانم، به هوش هستید؟ اگر صدای منو می‌شنوید، یه علامت بدید...»با هرچه در توانم بود، سرم را کمی تکان دادم.هر دو با دیدن این نشانه‌ی کوچک، خوشحال شدند.اما درد...دردی که در جانم پیچیده بود، آن‌قدر سنگین بود که اجازه نمی‌داد بیدار بمانم.پلک‌هایم دوباره سنگین شدند و من در تاریکی فرو رفتم.تنها چیزی که حس می‌کردم، جابه‌جایی بود؛ صدای چرخ‌ها، قدم‌ها و صداهایی مبهم و گنگ...من اما ناتوان از هر حرکتی، فقط حس می‌کردم...بار دیگر، به سختی چشم‌هایم را باز کردم.احساس کردم جایی منتقل شده‌ام؛ فضای تازه‌ای بود. صدای زنی را شنیدم:-- «خانم؟ صدای منو می‌شنوید؟ لطفاً اسم‌تون رو بگید.»دهانم خشک و بی‌رمق بود، اما به سختی گفتم:-- «حمیده...»زن نزدیک‌تر شد و گفت:-- «دوباره بگو، لطفاً!»-- «حمیده پازوکی...»نمی‌دانم چند ساعت گذشت؛ زمان دیگر برایم بی‌معنی بود. اما کم‌کم حال عمومی‌ام بهتر شد.به پرستاری که بالای سرم ایستاده بود، با صدایی آرام گفتم:-- «من... من کجا هستم؟»لبخندی زد و گفت:-- «بیمارستان شهید چمران. خداروشکر حالت بهتر شده.»سریع پرسیدم:-- «ببخشید... از بچه‌هام، از همسرم خبری دارید؟»جوابی نداد؛ فقط با مهربانی سرم را عوض کرد.«ترس همه وجودم را گرفت.»نگران گفتم:-- «می‌شه... می‌شه به کسی زنگ بزنید؟»-- «حتماً.»گوشی‌اش را از جیب بیرون آورد. من شماره‌ی مریم را گفتم؛ تنها دوستی که به ذهنم رسید.وقتی تماس گرفت، گفت:-- «اه، این شماره خانم جوادیه.»مریم، دوستم، قبلاً در همین بیمارستان کار می‌کرد...گوشی را به دستم داد. صدای مریم مثل نسیمی آرام‌بخش بود...اما من نمی‌توانستم حرف بزنم؛ تنها اشک بود که بی‌وقفه، قطره‌قطره، راهش را پیدا می‌کرد.مریم آن‌طرف خط فقط گریه می‌کرد و مدام می‌گفت:-- «خدایا شکرت... خدایا شکرت...»صدای مریم در گوشی می‌لرزید؛ آمیخته با اشک و شوقی تلخـ «حمیده... خوبی؟ الهی فدات بشم... از چهار صبح همه‌جا رو دنبال تون گشتیم، بارها به شماره‌هاتون زنگ زدیم...»صدایم به سختی از گلویم بیرون آمد؛ خش‌دار و بی‌جان:ـ «مریم... بچه‌ها... علیرضا... خبری نیست!»مریم لحظه‌ای مکث کرد، انگار بغضش را فرو می‌داد:ـ «نگران نباش عزیزم... اونا هم پیدا می‌شن. مطمئن باش حالشون خوبه.»تماس که تمام شد، درِ اتاق آرام باز شد. داماد خواهرم وارد شد.برای لحظه‌ای دردهای تنم محو شد؛ تنها چیزی که وجودم را پر می‌کرد انتظار خبری از عزیزانم بود؛ انتظاری که مثل خوره، ثانیه به ثانیه در جانم می‌دوید.مادر بودن یعنی تحمل دردهای بی‌پایان؛اما انتظار...انتظار، از هر دردی جانکاه‌تر است.ثانیه‌هایش کش می‌آید و تو را قطره‌قطره آب می‌کند.کمی بعد، ریحانه، خواهرم، با هزار رنج و تلاش خود را به من رساند.بیمارستان شبیه روزهای جنگ بود؛ ورود ممنوع، صداها درهم، فضا پر از اضطراب.گریه امانش نمی‌داد. دست روی صورتم گذاشت و فقط خدا را شکر می‌کرد.میان هق‌هق گفت:ـ «حمیده... خدا رو شکر که زنده‌ای. پاهات سالمه.»صدایم می‌لرزید:ـ «هیچ حسی ندارم... شاید قطع نخاع شدم...»ریحانه سرش را تکان داد، با اطمینانی که بیشتر شبیه التماس بود:ـ «نه... این فقط شوکه، می‌گذره.»گفتم:ـ «ریحانه... مهم نیست... فقط... فقط بچه‌هام...»بغضم ترکید. اشک بی‌وقفه می‌چکید و او هم با من گریه می‌کرد.دست‌هایم را گرفت و گفت:ـ «به خدا توکل کن. حتماً خبر خوب میاد. الان فقط به خودت فکر کن.»پهلوی سمت راستم از کبودی می‌سوخت. سه ساعت طول کشید تا کارهای پزشکی تمام شود.در این مدت، هر دکتر و پرستاری که نزدیک می‌شد، تنها یک پرسش از آن‌ها داشتم:«از علیرضا و بچه‌ها خبری نیست؟»و هر بار، فقط سکوت... فقط سری که آهسته به نشانه‌ی بی‌خبری تکان می‌خورد.چشمانم از گریه می‌سوخت، اما لب‌هایم همچنان دعا می‌کرد.گوشی ریحانه مدام زنگ می‌خورد. هر بار با نگاهی ملتمسانه به او خیره می‌شدم؛ شاید این بار خبری باشد.هر بار می‌پرسیدم:ـ «ریحانه... خبری نشد؟»باز هم زنگ...ریحانه جواب داد:ـ «سلام آقا محمدحسین...»تمام وجودم گوش شد.ریحانه روبه من کرد پرسید:ـ «آیما دستبند صدفی دستش بوده؟ ناخن‌هاش لاک داشته؟»قلبم فرو ریخت. با شتاب گفتم:ـ «آره... آره بوده...»نگاه ریحانه لرزید.تماس را کوتاه کرد. سعی داشت آرام باشد، اما چهره‌اش همه چیز را فاش می‌کرد.با وحشت پرسیدم:ـ «کی بود؟»ـ «برادر شوهرت.»ـ «بچه‌ها رو پیدا کردن؟»ـ «نه...»ـ «پس چرا نشونی می‌گرفت...؟»ریحانه نفسش را حبس کرد. سکوتش، از هزار جواب سهمگین‌تر بود.اما من... هنوز نمی‌خواستم باور کنم.خودم را به دلخوشی زدم.ریحانه آرام، در حالی که اشک روی گونه‌هایش می‌لغزید، فقط گفت:ـ «پیدا می‌شن... به خدا توکل کن.»نگاهم را از چهره‌ی ریحانه گرفتم و به پنجره دوختم.تنها تلاش می‌کردم بغضم را پنهان کنم؛ بی‌صدا گریه کنم.هوا آفتابی بود، اما گرمای همیشگی‌اش را نداشت.هر بار که به آن آسمان خیره می‌شدم، روزهای شیرین زنده می‌شدند؛روزهایی که با بچه‌ها به پارک می‌رفتیم، وقتی برایشان دوچرخه خریده بودیم و از بازی‌شان سرشار از شوق می‌شدم.تصویر هیدا با موهایی که با حوصله برایش بافته بودم...آیما با موهای دم‌اسبی و تل جلوی پیشانی‌اش، می‌دوید و می‌خندید.چقدر دلم برای دیدن بچه‌ها له‌له می‌زد...چه روزهای قشنگی، چه خوشی‌های ساده‌ای!خنده‌ها و شوخی‌های علیرضا هم یادم آمد؛ چقدر دلم می‌خواست کنارم بود.سال پیش، وقتی مادرم فوت کرد، علیرضا در هر لحظه آرامش‌بخش من بود؛فقط همسر نبود، دوست و همراه همیشگی‌ام بود...و ناگهان... همه چیز آوار شد.آخرین جشن تولد چهارنفری‌مان مثل تصویری روشن به ذهنم هجوم آورد؛اسفند پارسال، تولد هیدا.ذوق بچه‌ها، برق نگاه علیرضا، خنده‌ای که تمام خانه را پر کرده بود.دلم آتش گرفت وقتی به آیما فکر کردم؛سوم خرداد تولدش بود و با شیطنت گفته بود:«مامان، بذار آخر خرداد جشن بگیریم، با دوستام.»اشک، بی‌وقفه جاری بود.ساعت دیواری، هر تیک‌تاکش مثل چاقویی تیز از عمرم می‌برید.---انتظار...انتظاری که لحظه‌هایش کش می‌آمد و ثانیه‌ها را تا ابد می‌کشاند.با صدایی که لرزشش را نمی‌توانستم پنهان کنم، به ریحانه گفتم:ـ می‌شه یه زنگ به محمدحسین بزنی؟ شاید خبری باشه...او آرام سر تکان داد:ـ اگه خبری باشه خودشون تماس می‌گیرن. تو فقط دعا کن.از ترس شنیدن خبری که توان شنیدنش را نداشتم، سکوت کردم. در دل، تنها یک جمله می‌چرخید:«خدایا... تو خودت نگهبانشون باش...»عقربه‌ها به هشت نزدیک می‌شد. طاقتم تمام شد. ریحانه برای پرس‌وجو از اتاق بیرون رفته بود. گوشی را از روی میز برداشتم و شماره‌ی محمدحسین را گرفتم. صدای بوق در گوشم با تپش تند قلبم یکی شده بود.ـ الو... منم، حمیده.صدای او لرزان و آرام آمد؛ اما پشت هر واژه، صدای مرگی پنهان بود، صدای خرد شدن یک دنیا:ـ حمیده خانم... خوبی؟ بهتری؟ تو رو خدا... تو دیگه برامون بمون...بعد، فقط بوق ممتد... و سکوت.دست‌هایم شل شد. گوشی از انگشتانم افتاد.چهره‌ی سه‌تایی‌شان مثل فیلمی زنده در مقابلم جان گرفت؛لبخند مهربان علیرضا...رقص شاد آیما...شیرین‌زبانی‌های هیدا...همه‌ی زندگی‌ام در یک لحظه مرور شد.بغضم ترکید. دنیا برایم پوچ شد. چرا من مانده بودم؟ چرا باید زنده بمانم وقتی همه‌ی جانم رفته بودند؟تنهایی، چون موجی سرد، از سر تا پایم گذشتتنهایی‌ای که هیچ مرهمی جز صبر ندارد.ریحانه هراسان وارد اتاق شد؛ صدای هق‌هق من او را به اتاق کشانده بود.ـ چی شده، حمیده؟!نگاهش به گوشی افتاد که روی پایم افتاده بود. با گریه، بریده‌بریده گفتم:ـ محمدحسین بود... گفت...«فقط تو برامون بمون»...ریحانه دیگر نتوانست چیزی پنهان کند. آهی کشید، مرا در آغوش گرفت و اشک هر دو، اتاق را پر کرد. صدای گریه‌مان در راهرو می‌پیچید و پرستارانی که از ماجرا خبر داشتند، فقط آرام سر تکان می‌دادند و زیر لب می‌گفتند:ـ خدا بهت صبر بده...ریحانه مرا روی ویلچر گذاشت تا برای تنفس به محوطه ببرد. در مسیر خروج از بخش، صدای آهسته‌ی دو پرستار به گوشم رسید:ـ کاش... حداقل یکی‌شون براش می‌موند...این جمله مثل خنجری در قلبم نشست. راست می‌گفتند... من، که تا دیشب با خنده به علیرضا گفته بودم «مواظب خودت باش»، حالا بی‌خانه، بی‌خانواده، تنها مانده بودم. هیچ چیز برایم نمانده بود؛ نه لباسی، نه یادگاری‌ای از بچه‌ها... هیچ.ریحانه ویلچر را کنار نیمکتی متوقف کرد و خودش آرام کنارم نشست. سکوت محوطه مثل باری سنگین روی شانه‌هایم می‌افتاد؛ هوایی که باید جانم را تازه کند، بوی ویرانی می‌داد.چه زود همه چیز عوض می‌شود... دیروز غرقِ تماشای بازی بچه‌ها بودم؛ امروز تنها مانده‌ام با جهانی که در یک شب فرو ریخت. یاد جمله‌ی همیشگی علیرضا افتادم:«جنگ، میدان نظامی‌هاست نه مردم عادی.»اما حقیقت، بی‌رحمانه برعکسش را ثابت کرده بود. آن جنایتکاران به هیچ‌کس رحم نکردند؛ همان‌طور که سال‌هاست کودکان بی‌گناه را می‌کشند...امروز نوبتِ ما بود.پایان«این اثر را با نهایت احترام تقدیم می‌کنم به شهیدان والا مقام، علیرضا زینلی، آیما و وهیدا زینلی؛ و با قلبی سرشار از سپاس، قدردان همکاری ارزشمند بانوی صبور، خانم پازوکی، همسر و مادر بزرگوار آن شهیدان هستم.»««تمامی حقوق این اثر محفوظ و متعلق به پدیدآورنده است. بازنشر یا کپی‌برداری از آن بدون ذکر نام نویسنده، مجاز نیست و پیگرد قانونی دارد.»»Ahmad farahaniAhmad farahaniTue, 14 Jul 2026 00:00:55 +0330https://virgool.ir/@m_97874834/وقتی-باران-گریه-می-کند-bnje5jns9ytkهر روز همین بود؛همین اتوبوس، همین آهنگ بی‌کلام، همین شیشهٔ سردی که پیشانی‌ام را به آن تکیه می‌دادم.پاییز با تمام سنگینی‌اش روی شهر افتاده بود و اولین قطره‌های باران، مثل بغضی که از چشم‌هایم چکه می‌کرد، روی شیشه می‌لغزید.چشم‌هایم را بستم.پارک لاله دوباره زنده شد؛ همان روزهای اول نامزدی‌مان. مهشید قدم به قدم کنارم می‌آمد و از آرزوهای ساده‌اش می‌گفت؛ از عروسی کوچک و بی‌تشریفاتی که دوست داشت، از زندگی‌ای که فقط «کنار من» معنای خوشبختی می‌داد.چقدر آرام بود…چقدر امید داشت…صدای خندهٔ چند دانشجو از ته اتوبوس بلند بود. مردی با دوستش حرف می‌زد.زندگی برای همه جریان داشت؛ جز برای من.برای من، زمان ایستاده بود.اشک‌هایم بی‌صدا می‌ریختند؛ آن‌قدر که دیگر نمی‌دانستم باران روی گونه‌هایم می‌لغزد یا گریهٔ من.ایستگاه نزدیک خانه که رسید، پیاده شدم. باران شدت گرفته بود. خوشم می‌آمد؛ باران گریه را پنهان می‌کرد.جلوی خانه نفس عمیقی کشیدم. نباید مادرم می‌فهمید.در را باز کردم؛ ساکت بود. رفتم روی کاناپه افتادم. قاب عکس مهشید را گرفتم، مثل کسی که آخرین تکهٔ روحش را در دست گرفته باشد.چقدر دلتنگش بودم…چقدر از سرنوشت بیزار بودم…ای کاش سرطان، دست‌هایش را از زندگی ما کوتاه می‌کرد…ای کاش مهشید هنوز کنارم بود.(بسیار سپاسگزار خواهم شد اگر دوستان عزیز با محبت و لطف همیشگی‌شان، نظرات و پیشنهادهای ارزشمند خود را درباره این داستان با بنده در میان بگذارند. بی‌شک دیدگاه‌های شما می‌تواند راهگشا و انگیزه‌بخش باشد)🙏🏻Ahmad farahaniAhmad farahaniMon, 13 Jul 2026 04:59:55 +0330https://virgool.ir/@m_97874834/مرد-و-تیغ-ماهی-swgsbs33ijatمردی با عجله وارد اورژانس بیمارستان شد.همه‌جا همهمه بود. مرد مستأصل، به تابلوها نگاه می‌کرد.مردی لاغراندام، که تاسیِ سرش را با رساندن موهای کنار شقیقه‌ها به هم می‌خواست پنهان کند، اما زیر نور مهتابی، تاسی سرش کاملاً نمایان بود. کاپشن سبزرنگی بر تن داشت که هیچ سنخیتی با شلوار سرمه‌ای‌اش نداشت، مخصوصاً که کاپشن برایش زار می‌زد.دستش را روی گلویش گذاشته بود و هاج‌و‌واج فقط اطراف را نگاه می‌کرد.پرستاری از کنارش گذشت، عرق پیشانی‌اش را پاک کرد و برگشت گفت:ـ ببخشید، پذیرش کجاست؟ـ انتهای راهرو.وارد راهرو شد. در انتهای آن، تابلوی «پذیرش» را دید.صف طولانی بود. صدای گریه‌ی بچه‌ها و شلوغی زیاد، مرد را کلافه کرده بود. مدام به ساعت دیواری نگاه می‌کرد و عرق پیشانی‌اش را پاک می‌کرد. صف به کندی پیش می‌رفت و او همچنان گلویش را می‌مالید.بالاخره به جلوی پذیرش رسید.خانمی با مقنعه‌ی مشکی، خسته، جدی و عصبانی گفت:ـ دفترچه؟ مشکلتون چیه؟مرد دولا شد، سرش را به شیشه‌ی پذیرش نزدیک کرد و خیلی آرام گفت:ـ تیغ ماهی…زن گفت:ـ چی گفتین؟ بلندتر بگین.مرد گلویش را صاف کرد و بلندتر گفت:ـ تیغ ماهی!زن گفت:ـ اول برید اتاق ۱۴، معاینه بشین. شاید جراحی لازم باشه.عرق سردی تمام وجودش را گرفت. با سراسیمگی چشم گرداند تا اتاق ۱۴ را پیدا کند. اتاق را دید، در زد و وارد شد. چند نفر نشسته بودند و خانمی پشت میز بود.ـ ببخشید، به من گفتن بیام اینجا.زن گفت:ـ شما هم مشکل تیغ ماهی دارین؟عرق روی پیشانی‌اش را پاک کرد.ـ بله…همه‌ی نگاه‌ها به سمتش برگشت و نگاه دیگران آزارش می‌داد.زن پرسید:ـ چه ماهی بوده؟با لکنت گفت:ـ ماهی غزل‌آلا…زن تعجب کرد، ولی چیزی نگفت. چند نفر با خنده‌ی ملیحی به او نگاه کردند.زن گفت:ـ بفرمایید بشینید. دکتر الان میاد. فقط اسمتون؟ـ مجید قربانی.صندلی خالی کنار مرد مسنی پیدا کرد، نشست و نفسی کشید.مرد مسن گفت:ـ پسرم، نون خوردی؟مجید با تعجب گفت:ـ چی؟مرد ادامه داد:ـ اگه نون می‌خوردی، شاید تیغ رد می‌شد!مجید حوصله‌ی صحبت‌های او را نداشت. سرش را به پشتی صندلی تکیه داد و فقط با حرکت سر جواب می‌داد.در دلش غوغا بود. با خودش غر می‌زد:«چقدر به مهین گفتم ماهی نمی‌خورم… چقدر احتیاط کردم… ولی چرا این‌جوری شد؟»هر از گاهی آب دهانش را قورت می‌داد، شاید تیغ رد شده باشد، اما بی‌فایده بود؛ هنوز چیزی در گلو حس می‌کرد.دکتر قدکوتاه و چاقی با ریش پروفسوری وارد اتاق شد.زن منشی کنار او اسم بیماران را می‌خواند و توضیح می‌داد.مجید چند نفر فاصله داشت و با دقت حرکات دکتر را نگاه می‌کرد.دکتر به اولین بیمار گفت:ـ دهانتون رو باز کنید.با چراغ قوه بررسی کرد و گفت:ـ اتاق عمل، جای بدی گیر کرده.مجید دیگر خودش را باخته بود. با خودش مدام فکر می‌کرد:«نکنه جراحی بخواد؟ پولش رو از کجا بیارم؟ سر کار چی بگم؟»در همین افکار بود که دکتر زد به شانه‌اش:ـ آقا، دهنتون رو باز کنید.مجید دهانش را مثل تمساحی که می‌خواهد شکارش را ببلعد، باز کرد.دکتر گفت:ـ تکون نخورید، تیغ اون قسمته.به منشی اشاره کرد:ـ پنس!مجید آن‌قدر خوشحال بود که اگر دکتر تا صبح می‌گفت «دهانت رو باز نگه دار»، باز نگه می‌داشت.دکتر پنس را داخل برد. احساس خفگی به مجید دست داد، ولی با چشمانی خیس، تحمل کرد.لحظه‌ای بعد، دکتر تیغ را بیرون آورد.مجید از خوشحالی از جا بلند شد. منشی قبضی نوشت و گفت:ـ برید صندوق.مجید با خوشحالی هرچه تمام‌تر به سمت صندوق رفت. قبض را داد.مرد پشت شیشه گفت:ـ شماره بیمه‌تون؟مجید دفترچه را داد.مرد گفت:ـ قبلاً پرونده داشتید؟مجید گفت:ـ بله.مرد نگاهی کرد و گفت:ـ خب، این سومین باره که تیغ ماهی تو گلوتون گیر می‌کنه…Ahmad farahaniAhmad farahaniFri, 10 Jul 2026 03:41:51 +0330https://virgool.ir/@m_97874834/خواب-ux8yl0qwdafeمثل هر روز از خواب بیدار شدم تا به سرِ کار بروم، اما همان لحظه اول حس کردم چیزی سر جایش نیست. انگار ذهنم هنوز در خواب مانده بود؛ خوابی که دیشب دیده بودم و حالا مثل سایه‌ای روی روزم افتاده بود.لباس‌هایم را پوشیدم. ساعت ۷:۳۰ بود. دیر شده بود.در راه، همه چیز عادی به نظر می‌رسید، اما برای من نه. احساس می‌کردم این مسیر را قبلاً هم آمده‌ام؛ حتی صداها و چهره‌ها برایم آشنا بودند، بیش از حد آشنا.موتوری از کنارم رد شد و گفت:ـ کجایی یارو؟ حواست کجاست؟به خودم آمدم، اما حس سنگینی رهایم نکرد.در صف اتوبوس ایستاده بودم. به آدم‌ها نگاه می‌کردم. همه چیز تکراری بود، انگار صحنه‌ای بود که قبلاً دیده بودم.چشمم افتاد به زنی با روسری قرمز.نمی‌دانم چرا، اما نگاهش در ذهنم گیر کرد.با خودم گفتم: «اگر تلفنش زنگ بخورد و همان واکنش را نشان بدهد… یعنی این قبلاً اتفاق افتاده.»چند لحظه بعد، تلفنش زنگ خورد.همان لبخند. همان مکث. همان صدا.قلبم سنگین شد.اما فوراً به خودم گفتم: «تصادفه… باید باشه…»اتوبوس شلوغ بود. با سختی سوار شدم. راننده بی‌حوصله سیگار می‌کشید و انگار هیچ چیز برایش مهم نبود.نشستم و از پشت شیشه بیرون را نگاه کردم، اما دیگر مطمئن نبودم من دارم نگاه می‌کنم یا فقط چیزی را به یاد می‌آورم.باز هم او را دیدم. زن با روسری قرمز.این بار نگاهش برای لحظه‌ای با من تلاقی کرد… و سریع رد شدبه ایستگاه تجریش رسیدم. هوا سرد بود. بوی باقالی و لبو در فضا پیچیده بود، اما اشتهایی نداشتم.برای چند ثانیه ایستادم.حس عجیبی داشتم؛ انگار اگر یک قدم جلوتر بروم، چیزی در من تغییر خواهد کرد.اما رفتم.به محل کار رسیدم.خانم حسینی پشت میز بود.ـ این دو نفر با شما کار دارن.ـ با میرزا‌یی جلسه دارن؟ـ نه… گفتن با خود شما کار دارن.مکث کردم.ـ قبل من کسی اینجا بود؟ـ نه آقا.اما مطمئن نبودم این «نه» حقیقت دارد.در اتاق را باز کردم.هوا سنگین بود.ـ شماها با من کار دارید؟جوابی ندادند.سکوت، غیرعادی طول کشید.بعد در باز شد.و او وارد شد.زن با روسری قرمز.نگاهم کرد.ـ بالاخره رسیدی.ـ شما کی هستید؟لبخند زد، اما پاسخی نداد.ناگهان هوا سنگین‌تر شد. صداها کم‌کم محو شدند.به سمت پنجره رفتم.ـ باید هوا بیاد…پنجره را باز کردم.و همان لحظه…خودم را دیدم.پایین.روی زمین.جمعیت.آمبولانس.فریادها.برای چند ثانیه مغزم نمی‌پذیرفت آنچه می‌بینم «تصویر» است نه واقعیت.برگشتم.اتاق خالی بود.زن با روسری قرمز نبود.فقط سکوت مانده بود.و صدایی آرام، مثل زمزمه‌ای دور:ـ بعضی چیزها… قبل از اینکه اتفاق بیفتند، دیده می‌شوند.چشم‌هایم را بستم.وقتی باز کردم، روی تخت بودم.صبح.صدای مادرم از آشپزخانه آمد:ـ محسن… دیرت میشه…بلند شدم.اما برای چند لحظه طولانی، مطمئن نبودم چیزی که دیده بودم خواب بودAhmad farahaniAhmad farahaniFri, 10 Jul 2026 00:27:08 +0330