https://virgool.ir/feed/@m_97539814fa2026-11-10 15:57:03https://files.virgool.ir/upload/users/1486295/avatar/8hrj2J.jpeghttps://virgool.ir/@m_97539814https://virgool.ir/@m_97539814/سطل-زباله-lat8u0iloxq6اون روز هم مثل همه روزها، عادی و تکراری به نظر می رسید. از زمانی‌که خونه م ته یه کوچه بن بست کنار تیر چراغ برق بود، کارم شده بود تماشای رفت و آمد مردم، ماشینها و خلاصه ضبط روزمرگی های زندگی شهری. خورشید تازه طلوع کرده بود و هوای سرد دی ماه با سوزی که از سمت کوه های شمالی می وزید، خود نمایی می کرد.همین طور که نگاهم به کوچه گره خورده بود رفتار زنی که از دور می‌آمد توجهم رو جلب کرد. اونقدر خودش رو پوشونده بود که به زحمت می‌تونستم صورتش رو ببینم. با احتیاط حرکت می‌کرد و هی این طرف و اون طرفشو نگاه می‌کرد. یه دفعه به من که رسید یه نگاهی به پایین کرد و یه سبد حصیری رو که روش رو با پارچه پوشونده بود رو به تیر چراغ برق تکیه داد و تیز رفت.خیلی سعی کردم سردریارم که توی سبد چیه. اما هرچه سعی کردم نشد که نشد. کم کم داشتم بیخیالش می‌شدم که صدای گریه بچه‌ای توجهم رو جلب کرد. خوب که دقت کردم دیدم صدا از توی سبد میاد و با تکون‌هایی که می‌خورد مطمئن شدم که یه طفل بیچاره رو سر راه گذاشتند. همینطور که چشمم به سبد بود دستی رو دیدم که سبد رو با آرامی از زمین بلند کرد، داخلش رو نگاه کرد و اونو با خودش برد.درست که نگاه کردم، آقا صالحی رو شناختم. رفتگر بامعرفت و قدیمی محله. نفس راحتی کشیدم و توی همین حال و احوال بودم که با سنگینی کیسه زباله اکرم خانم که طبق معمول از پنجره طبقه سوم به سمت من نشانه می‌رفت به خودم اومدم.مرضیه منصفمرضیه منصفTue, 15 Sep 2026 00:53:56 +0330https://virgool.ir/@m_97539814/انتخاب-رشته-hxi8sbxsazgvانتخاب رشتهیادمه سال سوم راهنمایی بودم و در آستانه‌ی انتخاب رشته برای دبیرستان.نمرات خوبی گرفته بودم و تقریباً برای انتخاب همه‌ی رشته‌ها مجاز بودم. همین موضوع، انتخاب رشته را برای من به‌جای یک تصمیم ساده، تبدیل کرده بود به یک دوراهی و البته کمی هم سه‌راهی!از یک طرف، دبیر ریاضی‌مان، خانم سردشتی، اصرار داشت که رشته‌ی ریاضی را انتخاب کنم. از طرف دیگر، دبیر علوم‌مان که اسمش هم «خانم عاشوری» بود، معتقد بود من در رشته‌ی تجربی موفق خواهم شد.راستش را بخواهید، خودم هم به علوم خیلی علاقه داشتم و همیشه نمره‌هایم در این درس عالی بود. تازه عاشق پزشکی هم بودم.خانم عاشوری هر وقت وارد کلاس می‌شد و می‌گفت:ـ بچه‌ها، کی می‌تونه این آزمایش رو انجام بده؟دست من، حتی قبل از اینکه بفهمم قرار است چه آزمایشی انجام بدهیم، بالا بود!بعضی از بچه‌های کلاس هم به خاطر همین رفتارم، من را «خودشیرین» صدا می‌کردند.البته من خیلی هم ناراحت نمی‌شدم؛ بالاخره آدم برای رسیدن به موفقیت باید از بعضی برچسب‌ها عبور کند!اما ماجرا فقط به ریاضی و تجربی ختم نمی‌شد.یکی دیگر از علاقه‌های جدی من، رشته‌ی برق در هنرستان بود.شاید یکی از دلایل این علاقه، این بود که آن زمان برق‌کاری و کارهای فنی را بیشتر کارهای پسرانه می‌دانستم و من همیشه دوست داشتم با انجام دادن کارهای به‌اصطلاح پسرانه، توجه بیشتر پدرم را به خودم جلب کنم.پدرم هم مثل خیلی از مردهای آن زمان، ته دلش پسر می‌خواست.شاید فکر می‌کردم اگر بتوانم کارهایی را انجام بدهم که معمولاً از دخترها انتظار نمی‌رود، بیشتر به چشمش می‌آیم.از طرفی، مادرم هم همیشه از پدر بزرگم تعریف می‌کرد که تکنسین برق کارخانه بوده. شاید همین تعریف‌ها هم باعث شده بود فکر کنم من هم استعداد خاصی در این زمینه دارم.خلاصه، همه‌ی این عوامل دست به دست هم دادند تا من تصمیم بگیرم توانایی خودم را در رشته‌ی برق به هر قیمتی که شده ثابت کنم.و برای اثبات این توانایی، به قول معروف، به هر دری زدم!یکی از شاهکارهایم درست کردن دوشاخه‌ی برقی بود که سیم اتصالش قطع شده بود.بعد از آن، نوبت به تعمیر المنت اتوی مادربزرگم رسید.اما هنر اصلی من زمانی شکوفا شد که انواع و اقسام سیم‌ها را داخل پریز برق فرو می‌کردم!نتیجه هم معمولاً قابل پیش‌بینی بود:پریدن فیوز برق خانه.یک بار هم به دلیل یک اتصالی، حباب لوستر اتاق نشیمن ترکید.لامپ‌های مختلفی هم در این مسیر سوختند و شکستند.البته اگر بخواهم همه‌ی شاهکارهای برقی آن دوران را تعریف کنم، احتمالاً باید یک داستان جداگانه برایش بنویسم.پس بهتره همین‌جا جلوی خودم را بگیرم!اما این ماجراها یک نتیجه‌ی مهم داشت.مادرم و بقیه‌ی اعضای خانواده به‌تدریج نسبت به قطعی برق، دچار یک نوع شرطی‌شدن عجیب شدند.به‌طوری که هر وقت برق خانه، در هر ساعت از شبانه‌روز و به هر دلیلی قطع می‌شد، همه نگاه‌ها به سمت من برمی‌گشت!مادرم هم که بارها درباره‌ی خطرات برق به من تذکر داده بود، به محض اینکه برق خانه قطع می‌شد یا فیوز می‌پرید، بدون مقدمه و معطلی، هر جای خانه که بود با صدای بلند فریاد می‌زد:ـ مررررررضییییییی! باز چی کار کردییییییی؟!و من هم که کاملاً بی‌گناه بودم، معمولاً از همان جایی که نشسته بودم جواب می‌دادم:ـ مامان! این دفعه من نبودم!اما ظاهراً سابقه‌ی درخشانی که از خودم به جا گذاشته بودم، باعث می‌شد هیچ‌کس حرفم را باور نکند!با همه‌ی این هنرنمایی‌ها، در نهایت هیچ‌کدام از تلاش‌های من برای اثبات استعدادم در رشته‌ی برق نتیجه نداد.هنرستان برق هم از خانه دور بود و همین موضوع تیر آخر را به علاقه‌ی من زد.بنابراین، با کمی ناامیدی از رؤیای تحصیل در رشته‌ی برق دست کشیدم و در نهایت، همان رشته‌ی تجربی را انتخاب کردم.حالا که سال‌ها از آن روزها گذشته، وقتی به آن دوران فکر می‌کنم، می‌بینم انتخاب رشته‌ی من فقط انتخاب بین ریاضی، تجربی یا برق نبود.پشت آن انتخاب‌ها، یک دختر نوجوان ایستاده بود که هنوز خیلی از خودش و دنیای اطرافش نمی‌دانست؛ دختری که دلش می‌خواست توانایی‌هایش را ثابت کند، پزشکی بخواند، کارهای فنی انجام دهد و از همه مهم‌تر، توجه پدرش را به خودش جلب کند.شاید آن روزها خودم نمی‌فهمیدم چرا این‌قدر اصرار دارم ثابت کنم از پس کارهایی که «پسرانه» محسوب می‌شوند برمی‌آیم.اما امروز که به گذشته نگاه می‌کنم، فکر می‌کنم شاید پشت تمام آن سیم‌ها، پریزها، فیوزهای پریده و لامپ‌های سوخته، یک چیز دیگر پنهان بود:دلم می‌خواست پدرم یک روز نگاهم کند و با افتخار بگوید: «دخترم، تو واقعاً از پسش برمیای.» و شاید همین، مهم‌ترین دلیل علاقه‌ی آن روزهای من به برق بود.پنجشنبه، ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۱مرضیه منصفمرضیه منصفSat, 22 Aug 2026 18:56:45 +0330https://virgool.ir/@m_97539814/عذاب-وجدان-قسمت-دوم-daxu7awv2uxdعذاب وجدان — قسمت دومبا صدای باز شدن درِ بزرگ آهنی حیاط، صدای موتور ماشین و نور چراغ‌های خاور که مستقیم به چشم‌هایم می‌تابید، از خواب پریدم. هراسان خودم را جمع‌وجور کردم، سریع از جا بلند شدم و کنار درِ واحد ایستادم. پدرم که گویا تازه متوجه حضور من شده بود، چراغ‌های ماشین را خاموش کرد و آرام‌آرام وارد حیاط شد.وقتی چشم‌هایم به تاریکی و نور کم عادت کرد، مادر و خواهرم را دیدم که از ماشین پیاده شدند و با تعجب به طرفم آمدند.بعد از سلام، با تعجب از مادرم پرسیدم:ـ چی شده؟ چرا این‌طوری نگاهم می‌کنید؟مادرم با صدایی گرفته و همچنان متعجب گفت:ـ تو اینجا، تنهایی، چه کار می‌کنی؟ یعنی از بعدازظهر که از دانشگاه اومدی تا الان همین‌جا بودی؟گفتم:ـ بله. اما ببخشید مادر عزیزم، فکر کنم من باید از شما بپرسم! شما که می‌دونستید ساعت چهار کلاسم تموم می‌شه و من هم کلید خونه رو ندارم، چرا از خونه رفتید بیرون؟ الان هم ساعت دوازده شبه! تا این موقع کجا بودید؟ نگفتید ممکنه من اینجا تنها بمونم و دلم برای شما شور بزنه؟مادرم گفت:ـ مجبور بودیم بریم تهران. هم یک مقدار خرید داشتیم، هم باید می‌رفتیم خونه عمه‌زری و برادرت رو می‌آوردیم. فکر کردیم وقتی بیای و ببینی کسی خونه نیست، یا می‌ری خونه عمه‌زری یا می‌ری پیش عمه‌ثریا. وگرنه زودتر برمی‌گشتیم که تنها نمونی.بعد مکثی کرد و ادامه داد:ـ البته موقع برگشتن هم یک اتفاقی افتاد که باعث شد دیرتر برسیم.با نگرانی پرسیدم:ـ چه اتفاقی؟بعد نگاهی به اطراف انداختم و تازه متوجه شدم برادرم همراهشان نیست.ـ راستی امید کجاست؟ چرا با شما نیست؟ نکنه خدای نکرده برای امید اتفاقی افتاده؟خواهرم از وقتی وارد حیاط شده بود، ساکت مانده بود و چیزی نمی‌گفت. سرش را پایین انداخته بود و ناراحت به نظر می‌رسید. حالا آرام سرش را بلند کرد، به چشم‌هایم نگاه کرد و گفت:ـ چون فردا جمعه‌ست و مدرسه‌ها تعطیله، امید از بابا و مامان اجازه گرفت که برای بازی با پسرعمه‌زری اونجا بمونه. بابا اول اجازه نداد، ولی با وساطت مامان قبول کرد تا فردا همون‌جا بمونه.هنوز حرفش تمام نشده بود که پرسیدم:ـ خب؟ پس چی شده؟خواهرم گفت:ـ ما موقع برگشتن، نزدیک پلیس‌راه تصادف کردیم.با شنیدن کلمه «تصادف» قلبم فرو ریخت.ـ چی؟ تصادف؟ با کی؟ با چی؟در همین لحظه چشمم به پدرم افتاد که بعد از پارک کردن ماشین، آرام‌آرام به طرف ما می‌آمد. چهره‌اش گرفته و ناراحت بود. جلو رفتم و با نگرانی پرسیدم:ـ بابا، چی شده؟ حالتون خوبه؟مادرم جلوتر آمد و گفت:ـ توی راه که می‌اومدیم، مثل همیشه جلوی پلیس‌راه توقف کردیم تا بابات مدارک ماشین رو ببره و به کیوسک پلیس‌راه نشون بده و برگرده. وقتی برگشت، سوار ماشین شد و ماشین رو روشن کرد. هنوز درست‌وحسابی راه نیفتاده بودیم که ناگهان با صدای کوبیده شدن چیزی به شیشه جلوی ماشین، بابات ترمز کرد.مادرم مکثی کرد. انگار هنوز هم از یادآوری آن لحظه می‌ترسید.ـ بابات سریع از ماشین پیاده شد و ما هم دنبالش پیاده شدیم که یک‌دفعه...صدایش لرزید.ـ مردی رو دیدیم که جلوی ماشین روی زمین افتاده بود و سر و صورتش خونی بود...چند لحظه هیچ‌کس چیزی نگفت.من و مادرم و خواهرم، مات و مبهوت به هم نگاه می‌کردیم.آن شب، در آن حیاط تاریک و ساکت، دیگر هیچ‌چیز مثل چند دقیقه قبل نبود.ادامه دارد...مرضیه منصفمرضیه منصفSat, 22 Aug 2026 18:53:22 +0330https://virgool.ir/@m_97539814/کفاش-محله-ما-idsybvpn7anzکفاش محله مابعد از پایان مأموریت کاری پدرم در بندرعباس، که حدود ده سال طول کشیده بود، دوباره به خانه‌ی قدیمی‌مان در یکی از محله‌های قدیمی تهران برگشتیم.خیلی دلم برای محله‌مان تنگ شده بود؛ برای خاطراتی که در کوچه‌پس‌کوچه‌هایش جا گذاشته بودم و برای دوستانی که سال‌ها پیش از آنها جدا شده بودم.وقتی برگشتیم، با خودم فکر کردم شاید همه‌چیز تغییر کرده باشد؛ اما انگار زمان در این محله ایستاده بود. هنوز همان بافت قدیمی خانه‌ها، همان سرسبزی و تمیزی کوچه‌ها و خیابان‌ها و همان کوچه‌های تو‌در‌تو و دوست‌داشتنی وجود داشت؛ کوچه‌هایی که گاهی در آنها قهر می‌کردیم و چند روز بعد دوباره آشتی.خلاصه، حال‌وهوای تهران قدیم هنوز در محله‌ی ما جریان داشت.بیشتر مردم محله از قدیم و نسل‌به‌نسل همین‌جا زندگی کرده بودند و هنوز هم رابطه‌ی خوبی با یکدیگر داشتند. تقریباً همه از جیک‌وپیک هم باخبر بودند و در شادی و غم و مشکلات یکدیگر شریک می‌شدند. حتی بیشتر دخترها و پسرهای محله، بعد از ازدواج هم همین‌جا مانده بودند.همین‌ها بود که به محله‌ی ما اصالت و صمیمیت خاصی داده بود.وقتی از اینجا به بندرعباس رفتیم، پانزده ساله بودم. بعد از گرفتن دیپلم، بلافاصله وارد دانشگاه شدم و کارشناسی و کارشناسی ارشدم را در رشته‌ی مهندسی کامپیوتر گرفتم. بعد هم به‌عنوان کارشناس آی‌تی در مخابرات بندرعباس مشغول به کار شدم.بعد از بازگشت به تهران، انتقالی گرفتم و حالا در مخابرات منطقه‌ی شانزده مشغول به کار هستم.هر روز صبح حدود ده دقیقه پیاده‌روی می‌کنم تا خودم را به خیابان اصلی برسانم و از آنجا سوار ماشین شوم. تقریباً هر روز، در حالی که از کنار مغازه‌ها رد می‌شوم، روزم را با سلام و احوالپرسی با کاسب‌های محل و هم‌محله‌ای‌ها شروع می‌کنم.در مسیرم، چند خانه مانده به خیابان اصلی، جلوی درِ باغ قدیمی حاج رضا سیگارودی، پیرمردی که سال‌هاست از دنیا رفته و باغش هم مدت‌هاست متروکه و خالی از سکنه مانده، بساط کفاشی پهن است.صاحب این بساط، پسر حاج رضا، اوستا علی است.اوستا علی از کله‌ی سحر تا غروب آفتاب همان‌جا می‌نشست و مشغول کفاشی بود.تا چند سال پیش، زمانی که همسرش، اقدس خانم، زنده بود، یک دهنه مغازه درست کنار باغ پدرش داشت. خودش، تنها پسرش و دو سه شاگرد در آن مغازه کار می‌کردند.اوستا علی علاوه بر تعمیر کفش و واکس‌زدن، که بیشتر کار شاگردهایش بود، برای چند فروشگاه، کفش‌های دست‌دوز و سفارشی می‌دوخت و برای خودش کیا و بیایی داشت.اما بعدها همه‌چیز تغییر کرد.تقریباً هیچ‌کس نمی‌دانست چه اتفاقی افتاده و چرا اوستا علی یک‌باره مغازه‌اش را فروخته و هنگام تقسیم ارث پدرش هم هیچ سهمی از آن باغ بزرگ نصیبش نشده است.وقتی همسرش بیمار شد و برای درمان مجبور شد او را همراه پسرش به خارج از کشور بفرستد، کم‌کم مغازه‌اش را فروخت و بساط کفاشی‌اش را جلوی درِ باغ پهن کرد.از آن روز به بعد، دیگر کمتر کسی خنده‌ای روی صورت اوستا علی دیده بود.هر روز صبح، به‌جز یک سلام و احوالپرسی مختصر، تقریباً با هیچ‌کس هم‌کلام نمی‌شد. سرش همیشه پایین بود و انگار تمام دنیا را در سکوت خودش خلاصه کرده بود.پسرش هم که تنها فرزندش بود، سال‌ها بود از ایران رفته و کسی خبر دقیقی از او نداشت.این تقریباً تمام اطلاعاتی بود که اهالی محل درباره‌ی زندگی اوستا علی داشتند.اما برای من کافی نبود.هر روز که از کنار او رد می‌شدم، ناخودآگاه نگاهم روی چهره‌اش می‌ماند. در آن صورت خسته و آفتاب‌سوخته، غم عجیبی بود؛ غمی که انگار سال‌ها بود با او زندگی می‌کرد.یک پنجشنبه ظهر، وقتی از سر کار به خانه برگشتم، تصمیم گرفتم از پدرم درباره‌ی اوستا علی بپرسم.بعد از عوض کردن لباس‌ها و شستن دست و صورتم، به آشپزخانه رفتم.مادرم با دیدن من گفت:ـ چی شده مادر؟ چیزی می‌خوای؟گفتم:ـ می‌خواستم دو تا چایی بریزم؛ یکی برای خودم، یکی هم برای بابا.مادرم گفت:ـ چایی هنوز دم نکشیده مادر. تو برو، هر وقت آماده شد خودم براتون میارم.پدرم را در ایوان خانه پیدا کردم؛ روی تخت چوبی نشسته بود، به یک پشتی بزرگ ترکمن قرمز تکیه داده و مشغول کتاب خواندن بود.سلام کردم.کتاب را از جلوی صورتش پایین آورد، جواب سلامم را با گرمی داد و با دست اشاره کرد کنارش بنشینم.من هم سریع رفتم و کنارش نشستم.پدرم رو به من کرد و گفت:ـ خوب، چه خبر پسرم؟ محیط کارت چطوره؟ از کارت راضی هستی؟گفتم:ـ خدا رو شکر. همکارای خوبی دارم. محل کارم هم خوبه.چند لحظه سکوت کردم و بعد گفتم:ـ بابا؟ـ بله؟ـ شما می‌دونید داستان این اوستا علی چیه؟پدرم ابروهایش را بالا انداخت و گفت:ـ یعنی چی؟ چی شده که به سرگذشت اوستا علی علاقه‌مند شدی؟گفتم:ـ می‌خوام بدونم چرا این‌قدر تو خودشه. چرا با کسی حرف نمی‌زنه؟ همیشه سرش توی لاک خودشه. وقتی به چهره‌اش نگاه می‌کنم، یه غمی توی نگاهشه که مرضیه منصفمرضیه منصفSat, 22 Aug 2026 18:47:42 +0330https://virgool.ir/@m_97539814/خاطره-روز-برفی-xejymm32xdzsیادش بخیر...سی‌وهشت سال پیش، کلاس دوم راهنمایی بودم؛ مدرسه‌ی راهنمایی نبوت، منطقه‌ی چهارده تهران، خیابان پیروزی، سه‌راه سلیمانیه، چهارراه برق فیروز.زمستان بود.صبح زود، وقتی از خواب بیدار شدم تا همراه خواهرم به مدرسه برویم، اولین چیزی که توجهم را جلب کرد، سرمای هوا بود. هوا به‌شدت سرد بود و آسمان هم آن‌قدر سفید به نظر می‌رسید که انگار اتفاقی در راه است.آرام و یواشکی، طوری که اهل خانه بیدار نشوند، پنجره را باز کردم.چشمم که به بیرون افتاد، از خوشحالی نزدیک بود فریاد بزنم!برف باریده بود؛ آن هم چه برفی!تمام کوچه سفیدپوش شده بود. شاخه‌های درخت‌ها، سقف ماشین‌ها و پشت‌بام خانه‌ها، همه زیر یک لایه‌ی سفید و یکدست پنهان شده بودند.چون هنوز خیلی زود بود و کسی هم در کوچه رفت‌وآمد نمی‌کرد، از پنجره‌ی طبقه‌ی سوم نمی‌شد فهمید چند سانتی‌متر برف آمده است.اما برای من مهم نبود چقدر برف باریده.فقط یک سؤال در ذهنم بود:نکند مدرسه تعطیل شده باشد؟!سریع خودم را به رادیو رساندم و روشنش کردم؛ شاید اخبار اعلام کند مدارس تعطیل شده‌اند.چند لحظه با دقت به رادیو گوش دادم، اما هنوز خبری از تعطیلی نبود.مادرم که تازه از خواب بیدار شده بود، با دیدن من گفت:ـ بی‌خود دلتو خوش نکن مادر! فکر نکن مدرسه‌ها تعطیل می‌شن. زود باش صبحونه‌تو بخور و راه بیفت که دیرت نشه. سر راهت اون خواهر خوابالوت رو هم بیدار کن.من هم با ناامیدی صبحانه‌ام را خوردم و خواهرم را بیدار کردم.بالاخره راه افتادیم.کوچه‌ها و خیابان‌ها برخلاف روزهای معمول، خیلی خلوت بودند. همه‌جا ساکت و سفید بود و صدای قدم‌هایمان روی برف، عجیب به نظر می‌رسید.در تمام مسیر، دعا دعا می‌کردم که وقتی به مدرسه می‌رسیم، کسی جلوی در مدرسه منتظرمان باشد و بگوید:«بچه‌ها برگردید خونه! مدرسه تعطیله!»اما خبری نشد.وقتی به مدرسه رسیدیم، دم راهرو، ناظم مدرسه ایستاده بود و به بچه‌ها می‌گفت:ـ حیاط نرید! سریع برید سر کلاس‌هاتون. آروم بشینید تا معلمتون بیاد.با شنیدن این حرف، آخرین امیدم هم داشت از بین می‌رفت.من و خواهرم وارد کلاس شدیم و سر جایمان نشستیم.هنوز چند دقیقه‌ای از نشستنمان نگذشته بود که ناگهان صدای بلندگوی مدرسه در فضای راهروها پیچید:ـ توجه! آموزش‌وپرورش مدارس رو تعطیل کرده. سریع وسایلتون رو بردارید و به خانه‌هاتون برگردید!چیزی نمانده بود از خوشحالی بال دربیاورم!من و خواهرم از خوشحالی همدیگر را بغل کردیم.کیف‌هایمان را روی شانه انداختیم و با عجله از کلاس بیرون زدیم.حتی شیرکاکائو و کیکی را هم که مادرم برای زنگ تفریح در کیفمان گذاشته بود، همان‌جا خوردیم؛ انگار جایزه‌ی تعطیلی مدرسه بود!بعد با خوشحالی راه خانه را در پیش گرفتیم.برف هنوز می‌بارید و همه‌جا سفید و زیبا بود.آن‌قدر ذوق داشتیم و حواسمان به برف و تعطیلی و خوشحالی خودمان بود که ناگهان پای خواهرم لیز خورد و با یک حرکت، نقش زمین شد!من هم با دیدن صحنه، شروع کردم به خندیدن.حالا نخند و کی بخند!خواهرم روی برف‌ها افتاده بود و من از خنده نمی‌توانستم خودم را کنترل کنم.بالاخره دلم به حالش سوخت، دستم را به طرفش دراز کردم و کمکش کردم از زمین بلند شود.هنوز چند قدمی بیشتر نرفته بودیم که ناگهان...این بار نوبت من شد!پایم روی برف سر خورد و خودم هم با تمام قد روی زمین ولو شدم.حالا دیگر نوبت خواهرم بود که از خنده ریسه برود!هر دو همان وسط کوچه، یکی از خنده و دیگری از خجالت و تعجب، نمی‌دانستیم چه کار کنیم.خواهرم در حالی که هنوز می‌خندید، دستم را گرفت و کمکم کرد بلند شوم.از آن به بعد، تا رسیدن به خانه، هر چند قدم یک‌بار به یاد زمین خوردن خودمان می‌افتادیم و دوباره می‌زدیم زیر خنده.وقتی به خانه رسیدیم، هنوز خنده‌مان بند نیامده بود.با آب‌وتاب برای مادرم تعریف کردیم که چه اتفاقی افتاده است.مادرم هم، طبق معمول، به‌جای اینکه با ما بخندد، شروع کرد به سرزنش کردنمان:ـ مگه چند بار بهتون نگفتم توی برف مواظب باشید؟ چرا این‌قدر بی‌احتیاطید؟ما هم سرمان را پایین انداختیم و سعی کردیم جلوی خنده‌مان را بگیریم.اما مگر می‌شد؟آن روز گذشت؛ مثل خیلی از روزهای دیگر زندگی.اما بعضی روزها، بی‌آنکه خودمان بدانیم، جایی در گوشه‌ای از ذهنمان می‌نشینند و سال‌ها بعد، با یک تصویر، یک بو، یک صدا یا حتی یک جمله دوباره زنده می‌شوند.برای من، یک صبح سرد زمستانی کافی است تا دوباره خودم را در همان کوچه‌ی سفید ببینم؛ با کیف مدرسه روی دوشم، در کنار خواهرم، در حالی که از تعطیلی مدرسه ذوق کرده‌ایم و چند قدم بعد، یکی‌مان روی برف زمین می‌خورد و دیگری از خنده ریسه می‌رود.شاید برف آن روز سال‌هاست آب شده باشد...اما خاطره‌ی آن روز هنوز برای من سفید، روشن و گرم است.مرضیه منصفمرضیه منصفSat, 22 Aug 2026 18:42:05 +0330https://virgool.ir/@m_97539814/تلخِ-شیرین-fmco7omjbt6eساعت نه و سی دقیقه شب ـ اتوبوسـ چیه؟ باز رفتی توی فکر؟ـ هیچی... خسته‌ام.ـ مگه کوه کندی؟لبخند تلخی زد.ـ مگه باید کوه کنده باشم که خسته بشم؟ تو که دلیل خستگی منو می‌دونی، چرا می‌پرسی؟ـ چی رو می‌دونم؟ این همه آدم کار می‌کنن، تو هم یکی مثل اونهایی.ـ کار داریم تا کار! همه که مثل من، شیش‌ونیم صبح از خونه نمی‌زنن بیرون که ده شب خسته و کوفته برگردن. حتی خیلی از مردها هم این‌جوری که من کار می‌کنم، کار نمی‌کنن.ـ خب که چی؟ خودت خواستی کار کنی. مگه غیر از اینه؟ـ آره، می‌خواستم کار کنم... اما به این که کار نمی‌گن. بهش می‌گن خرکاری!ـ خب کارت رو عوض کن. مگه کار قحطه؟ـ وای از دست تو! انگار یادت رفته همین کار رو هم با چه بدبختی پیدا کردم.ـ البته فرقی هم نمی‌کنه. تو هر جا که کار کنی، همین‌جوری کار می‌کنی.صدای ترمز بادی اتوبوس، همراه با باز شدن درهایش، خبر از رسیدن به ایستگاه بعدی داد.دو پسر جوان، درحالی‌که همچنان گرم صحبت بودند، از اتوبوس پیاده شدند. چند لحظه بعد، دو مرد و زنی با عجله سوار شدند؛ آخرین اتوبوس خطی آن شب بود و هیچ‌کس نمی‌خواست از آن جا بماند.هرکدام صندلی خالی‌ای پیدا کردند و نشستند.اتوبوس دوباره به راه افتاد.ـ چه‌قدر این اتوبوس فس‌فس می‌کنه!ـ تو هم که همش غر می‌زنی.ـ خب راست می‌گم دیگه. الان دیگه باید رسیده بودیم.ـ یه نگاه به ساعت بنداز. این آخرین اتوبوس امشبه. راننده می‌خواد هیچ مسافری جا نمونه. تازه ما که فقط سه ایستگاه دیگه پیاده می‌شیم.«سه ایستگاه دیگه...»کلمات در ذهنش تکرار شدند.سه ایستگاه دیگر...سه ایستگاه...سه ایستگاه...انگار این جمله زنگی را در گوشش به صدا درآورده بود.ایستگاه بعدی، درست روبه‌روی تابلوی اتوبوسرانی قرار داشت؛ همان ایستگاهی که یک خانه چهارطبقه دو واحدی در مقابلش بود.خانه‌ای با دیوارهایی پوشیده از آجرهای سه‌سانتی زیبا، پنجره‌هایی که هرکدام برای او خاطره‌ای داشتند و درِ ورودی‌ای که دیدنش، در یک سال گذشته، همیشه چیزی را در اعماق وجودش به درد می‌آورد.به‌خصوص پنجره طبقه دوم، واحد سمت راست...یک سال بود که هر بار اتوبوس به این ایستگاه نزدیک می‌شد، سرش را برمی‌گرداند یا چشم‌هایش را به سمتی دیگر می‌دوخت؛ شاید اگر آن خانه را نبیند، خاطرات تلخ هم دست از سرش بردارند.اما بعضی خاطره‌ها با ندیدن از بین نمی‌روند.فقط عمیق‌تر می‌شوند.ـ چی شد دوباره؟ چرا ساکت شدی؟جوابی نداد.ـ با توام! چت شد؟باز هم سکوت.ـ آهان... فهمیدم. باز یاد مادرت افتادی؟آرام گفت:ـ نمی‌خوام در موردش حرف بزنم.ـ خب تا کی می‌خوای به این بازی ادامه بدی؟ تو که مجبوری هر روز این مسیر رو دو بار بری و بیای. می‌خوای خودتو شکنجه کنی؟چشم‌هایش را به پنجره دوخت.ـ می‌دونی که برام خیلی سخته.کمی مکث کرد و ادامه داد:ـ حتی فکر کردن بهش هم برام سخته، چه برسه به اینکه بخوام در موردش حرف بزنم.نگاهش به کتاب حافظی افتاد که در دست داشت.کتابی که همان روز، در جشن قبولی دانش‌آموزان آموزشگاه در کنکور، به عنوان هدیه کارمند نمونه از مدیر آموزشگاه گرفته بود.کتاب را کمی محکم‌تر در دست گرفت؛ انگار می‌خواست خودش را از خاطراتی که دوباره سراغش آمده بودند، نجات دهد.برای اینکه حواسش را پرت کند، چشم‌هایش را بست.نوک انگشت‌هایش را آرام روی لبه صفحات کشید و بدون اینکه نگاه کند، کتاب را باز کرد.صفحه‌ای باز شد.زیر لب شروع به خواندن کرد:«ای نسیم سحر آرامگه یار کجاستمنزل آن مه عاشق‌کش عیار کجاست...»صدای اتوبوس و همهمه مسافران کم‌کم برایش دور شد.ادامه داد:«شب تار است و ره وادی ایمن در پیشآتش طور کجا موعد دیدار کجاست...»انگار هر بیت، دستش را می‌گرفت و از آن شب تلخ دورتر می‌برد.اما وقتی به این بیت رسید، صدایش آرام‌آرام بلندتر شد:«هر که آمد به جهان نقش خرابی دارددر خرابات بگویید که هشیار کجاست»دوباره همان بیت را تکرار کرد.این بار بلندتر.«هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد...»اتوبوس ترمز کرد.درست مقابل همان خانه چهارطبقه ایستاد.راننده درها را باز کرد و منتظر ماند تا مسافرانی که قصد پیاده شدن داشتند، از اتوبوس خارج شوند. پیرزنی هم در میان آنها بود که عصازنان خودش را به در خروجی رساند.اما او دیگر حواسش به هیچ‌کدام از آنها نبود.نگاهش روی پنجره طبقه دوم، واحد سمت راست، ثابت مانده بود.ـ به چی زل زدی؟ـ نگاه کن.ـ کجا رو؟ـ اونجا... پنجره طبقه دوم، واحد سمت راست.نگاه همراهش را دنبال کرد.ـ خب؟ـ چراغ آشپزخونه روشنه...لحظه‌ای سکوت کرد.ـ سایه یه نفر رو می‌بینی؟ پشت به پنجره، ایستاده... انگار داره آشپزی می‌کنه.لبخند بسیار کمرنگی روی لبش نشست.ـ درست مثل اون وقت‌ها...صدایش آرام‌تر شد.ـ اون وقت‌هایی که مادرم زنده بود و من وقتی از سر کار برمی‌گشتم، از همین‌جا نگاهش می‌کردم؛ این طرف و اون طرف می‌رفت و آشپزی می‌کرد.چشم‌هایش را بست.و ناگهان، دیگر داخل اتوبوس نبود.مادرش را دید؛ با همان لبخند همیشگی، همان چشم‌های نافذ و مهربان و همان آرامشی که انگار عشق را به تمام خانه می‌پاشید.بعد بوی آشنا آمد...بوی قورمه‌سبزی.همان قورمه‌سبزی‌ای که مادر از ظهر بار گذاشته بود تا وقتی دخترش از سر کار برمی‌گردد، غذای مورد علاقه‌اش آماده باشد.لبخندی آرام روی لب‌هایش نشست.گره ابروهایش باز شد.چین‌های پیشانی‌اش آرام‌آرام محو شدند.برای چند لحظه، مادر دوباره زنده شده بود.فقط چند لحظه...اتوبوس دوباره حرکت کرد.خانه آرام‌آرام از مقابل چشم‌هایش دور شد.ایستگاه بعدی را هم پشت سر گذاشتند.تا اینکه راننده با صدای بلند اعلام کرد:ـ ایستگاه آخره! جا نمونید!نگاهش را از پنجره گرفت.کتاب حافظ را آرام داخل کیفش گذاشت و وسایلش را جمع‌وجور کرد.اتوبوس ایستاد.پیاده شد.حالا دیگر تنها بود.چند قدم برداشت و ایستاد.برگشت و برای آخرین بار به خانه نگاه کرد.اشک‌های گوشه چشمش را پاک کرد.نفس عمیقی کشید.بعد جلو رفت و زنگ خانه را فشار داد.صدای خواهرش از آیفون آمد:ـ آبجی! چه‌قدر دیر کردی؟ دلواپست شدیم!لبخندی زد؛ این بار لبخندی واقعی.گفت:ـ توی آموزشگاه جشن گرفته بودن، واسه همین دیر شد. حالا در رو باز کن بیام تو، بعد منو سین‌جیمم کن!صدای خنده خواهرش از پشت آیفون آمد.در باز شد.و او وارد خانه شد؛با دلی که هنوز جای زخمش درد می‌کرد،اما با خاطره‌ای شیرین از مادری که دیگر نبود...شاید زندگی همین باشد؛گاهی تلخ، گاهی شیرین...و گاهی هر دو، درست در یک شب، کنار هم.مرضیه منصفمرضیه منصفSat, 22 Aug 2026 18:31:11 +0330https://virgool.ir/@m_97539814/عذاب-وجدان-govspwnww9p7سال ۱۳۷۷ بود ترم آخر دوره کارشناسی رو می گذروندم و همزمان بخاطر تامین هزینه های دانشگاه توی یک تولیدی لباس بچه که خواهرم هم اونجا کار میکرد مشغول شده بودم مدتی بود که بخاطر ورشکستگی پدرم و مشکلات مالی که برای خانواده پیش اومده بود مجبور شده بودیم از تهران به جاجرود که چند سالی بود پدرم زمینی اونجا خریده بود تا کارخونه مواد غذاییش رو به اونجا منتقل کنه، اثاث کشی کرده بودیم. پدرم که روزگاری نفر دوم تولید مواد غذایی و دستمال کاغذی در ایران بود و چند کارگاه و دفتر و راننده و کارگر و کارمند داشت به دلیل مشکلات مالی و وضعیت اقتصادی جامعه دچار ورشکستگی شد و ما ناچار شدیم از تهران کوچ کنیم و بخاطر امکانات کم اونجا شرایط سختی رو تجربه می کردیم.یه زمین نیمه ساخته که امکانات اولیه رو هم نداشت اما به هرحال همه دست به دست هم داده بودیم تا پدرم دوباره بتونه کارش رو اونجا راه اندازی کنه. پدرم مجبور شده بود بخاطر پرداخت بدهی هاش یکسری از وسایل خونه و دفتر و حتی ماشین آلات کارگاههاش رو بفروشه و یکسری وسایل خونه هم بخاطر کمبود جا زیر باد و بارون ازبین رفت. چون اونجا فقط دو تا اتاق کوچیک و یک آشپزخونه داشت با یک دستشویی و جموم که ته زمین ۱۰۰۰ متری بود. با وجود همه اینها بازهم از اینکه کنار هم بودیم و امید فراوان داشتیم که یک روزی این شرایط تغییر میکنه خوشحال بودیم اما یک باره اتفاقی افتاد که همه حساب کتاب های ما رو به هم زد.یک روز بعد از ظهر که از دانشگاه برمیگشتم وقتی رسیدم خونه هرچی زنگ زدم جوابی نشنیدم. متاسفانه کلید هم باخودم برنداشته بودم موبایل هم نداشتم تا بتونم از خانوادم که اصولا باید اون موقع از روز خونه باشند خبری بگیرم و ببینم کجا رفتند. به ناچار زنگ خونه همسایه بغلیمون رو زدم و از پسرشون خواستم از در خونه بره بالا و در حیاط رو برام باز کنه که حداقل توی خیابون نمونم و برم توی حیاط تا اومدن خانوادم اونجا باشم. پسر همسایه هم تندی پرید بالای در و رفت توی حیاط و در رو برام باز کرد. ازش تشکر کردم و رفتم موکتی رو که کنار در ورودی بود روی زمین پهن کردم و کیف و کفشم رو یه طرف گذاشتم و دراز کشیدم تا خستگی در کنم آخه اون روز از ۸ صبح تا ۴ بعداز ظهر یکسره کلاس داشتم. ترم آخر بودم و چون ۷ ترمه داشتم درسم رو تموم میکردم مجبور بودم ۲۴ واحد باقیمانده دروسم رو همون ترم بردارم.اونقدر خسته بودم که خوابم برده بود و من اصلا متوجه گذشت زمان نشدم. تا اینکه یک دفعه با صدای باز شدن در بزرگ حیاط و نور چراغهای ماشن پدرم که داشت وارد حیاط می شد از خواب پریدم . هوا کاملا تاریک شده بود و من توی تاریکی مطلق حیاط خوابم برده بود.ادامه دارد.....مرضیه منصفمرضیه منصفTue, 18 Aug 2026 03:04:23 +0330