https://virgool.ir/feed/@m_97512336ساکن صحن قدس.fa2026-11-12 01:18:35https://files.virgool.ir/upload/users/3829285/avatar/KcLcF4.jpghttps://virgool.ir/@m_97512336https://virgool.ir/@m_97512336/من-و-ماهو-frd8giikcat6رها رها رها من.سلام ماهو یارِ ساکتِ دل‌نازکِ من.داشتم چای نوش می‌کردم که یاد تو افتادم، دلم برای نامه هایمان تنگ شد. و این شد که باز یاد کاغذ و قلم کردم و جعبه‌ی پوسیده‌ی دوات را گشودم.عزیز‌کرده‌ی دورماینجا زمستان است‌، گنجشک ها کوچ کرده‌اند و خورشید کم‌پیدا شده.خبر تازه‌ای نیست.آسمان هنوز آبی‌ست و هنوز رنگ مورد علاقه‌ام سبز است.بیشتر وقت ها کنج مبل مینشینم، چای مینوشم و فکر میکنم. دلم میخواهد کار مهمی انجام بدهم، منظورم کشف یک سیاره بعد از عصرانه نیست، فقط میخواهم زندگی‌ام کمی رنگ بگیرد.دلم برای فراغت قدیم و پا روی پا انداختن و نوشتن تنگ شده. برای نامه‌های کاهی و پست‌چی هم.پررو نشو ولی برای تو هم.مدتی نوشتن را رها کرده بودم، از کلاس بافندگی کلمه جا ماندم و استاد را هم گم کردم.شک دارم حتی اسمم در خاطر استاد مانده باشد.در این مدت متوجه شدم ننوشتن جسمم را فرسوده و روح بازیگوشم را کم‌حرف می‌کند.خیلی وقت است از امید ننوشته‌ام، خیلی وقت است انتهای نوشته های تلخم را خوب تمام نکرده‌ام.فقط دیده‌ام و سکوت کرده‌ام و گذاشتم بگذرد.همیشه سادگی را ستایش می‌کردم، همیشه رشته‌ی رود را به پای برهنه می‌رساندم.اما حالا، راستش ۱۹ بهار چیز های زیادی یادم داده. این مدت تا دلت بخواهد دویده‌ام و تنها زمانی که میخواستم از حضورت مطمئن شوم به پشت سر نگاه می‌کردم.اخیرا کاسه‌ی صبرم زود لبریز میشود و قلم از دستم می‌افتد. انگشتانم نای قبل را ندارند. برای همین اکثر اوقات در ذهنم می‌نویسم. مرا ببخش ماهو، باید بروم. مادر امشب نیست. شام، قارچِ دوست داشتنیِ خودم را پختم، باید سفره را پهن کنم و بعد از آن کمی ظرف بشورم. مادر، زودتر برگرد. من جای قابلمه ها را نمی‌دانم.خداحافظت ماهوفقط اینکه، گاهی مرا هم یاد کن.نرگس جوان.#نامه‌های‌من‌و‌ماهوجَوونه.🌱جَوونه.🌱Wed, 05 Mar 2025 02:27:39 +0330https://virgool.ir/@m_97512336/کام-بک-zvagxzcyxx0sخنکا.امشب به طرز غریبی دلم برای نوشتن تنگ شددیگر نتوانستم، دست بالا برده تسلیم شدم. یاد ایام قدیم کردم و اکانت جدیدی در ویرگول ساختم.اینجا بی‌پروا ترم. بی پرده حرف میزنم و ازین مسئله سخت سرخوشم.ساده‌لوحانه‌ست اگر گمان کنم کسی مرا یادش هست. از آن آدم های بلاگرفته‌ی مشهور هم نبودم. دنبال کننده‌ی زیادی هم نداشتم. با این حال کنج غربت دلنشینی بود. هر شب می‌آمدم و سر از میان تست های شیمی و زیست برآورده و تق تق درِ دنیای کلمات را میزدم. خوشحالم که آرامش خود را غرقه در کلمات یافتم. حالا که یادم می‌آید قرار بود بعد از کنکور بیایم اینجا و بنویسم...دیدی چه شد؟ کاروبار زندگی مرا با خود برد. چه رفاقت های زیبایی که اینجا داشتم. نمیدانم از ذهن دوستانم پاک شده ام یا نه..اما هنوز تو را از یاد نبرده‌ام.. هدیه‌ی خدادل تنگ و رنجور در جزیره‌ی ناشناخته‌ای گم شده ام..به امید اینکه کسی کلمات مرا در آغوش کشد، این نامه را روی تکه‌ای از چوب درخت بلوطی که موریانه آن را خورده بود، با ته مانده‌ی ذغال آتشم مینویسم..اگر این عریضه را میبینید این را بدانید که در دوردست، شاید بالای آسمان ها یا شاید چند فرسخ زیر زمین..کسی زنده است و خیال ها در سر دارد...#بازگشتجَوونه.🌱جَوونه.🌱Mon, 10 Feb 2025 01:25:37 +0330