https://virgool.ir/feed/@m_97493252fa2026-11-12 16:34:47https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_97493252https://virgool.ir/@m_97493252/اتاق-۳۹-d1hbz2xjlyloزندگی تنها در یک جمله خلاصه می شود : زیستن در رویا ها. اما رویدادها عکس آن را نشان می دهد. قربانی شو تا دیگری به رویاهایش بپردازد . گردنی قطع می شود تا خونی به راهش ادامه دهد.فرار از تقدیر احمقانه است ، پذیرفتنش مرگی خاموش . فقط تغییر معجزه را نشانت می دهد. خون در رگ هایم می کوشد تا از سر انگشتانم جاری نشود . کتی زرد همچون ستاره ای در شب می درخشد . درخششی آمیخته به جادو . جادویی که از نفرین صاحبش نشأت می گیرد . کتی حامل منفور ترین انسان بر صفحه هستی . ۳۹ قربانی برای ۳۹ راه رسیدن . حال او آخرین راه را با خود دارد . اخرین راه برای رسیدن به تمام آنها ....                 دست دستکش پوشم در جستوجوی پوششی است همچون سیاهی . بر روی نرده ها می خزد ، از دیوار ها بالا می رود ، بر صندلی جا خوش می کند ، تا آنکه چیزی در دامش بیافتد . ردایی  همچون تاریکی شب . ردا را بر شانه انداخته و در راه رو ها قدم بر میدارم تا آنکه به در چوبی میرسم . درست همانند دیگر در هایی است که از آنها عبور کردم . هر در یک نشانه و هر نشانه یک قدم برای رسیدن به تباهی است . هیچ دستگیره ای بر در وجود ندارد . مگر بر دیگر در ها بوده که حال نباشد ؟؟. همچنان عدد اصلی در ، در مثلثی شوم گرفتار است که تنها یک گام از ۳۹ فاصله گرفته است . دستم را به سوی در می برم و نماد های حکاکی شده بر ان را لمس می کنم . نماد هایی که تنها گویای یک چیز است ، و فقط یک کلمه را بازگو می کنند . همان که در سایه پنهان می شود ، در تاریکی شب قدم بر میدارد ، پا به عرصه وجودت می گذارد ، تو را مملو از وحشت می کند ، و در نهایت جان بی ارزشت را می دزدد و همانند تفاله چای دور می اندازد . همان که هر کس سعادت دیدارش را داشت جان باخت . آری خودش است . خود تباهی . خود پلیدی .  او خود مرگ است . با لمس آثاری که بر در وجود دارد تمام خاطرات همانند نت های موسیقی به ذهنم هجوم می آورند . قلبم به در می کوبد . مغزم فریاد می زند . احساساتم به دامش می افتند ، تا شاید کسی یا چیزی به ضجه هایشان پایان دهد . دستانم ناخن هارا بر در می سابند تا شاید جبران ضجه هایش شوند . شش هایم دیگر یاری نمی کنند گویا به خوابی ابدی فرو رفته اند . همچنان سنگینی را در قلب کوچکم احساس میکنم . شاید می خواهد از ریشه قطع اش کند یا شکنجه ای است که بارها و بارها گریبانم را می گیرد . هر بار با دری متفاوت و اعدادی نفرین شده . چشمانم یک قدم دیگر در تاریکی بر میدارند و می کوشند تا از حدقه بیرون نزنند . دیگر هیچ چیز را حس نمیکنم . وزنم را ، سنگینی کوله بارم را ، جاذبه نفرین گون زمین را ، حتی دیگر نمی داندم چند انگشت دارم . برایم سخت است باور کنم پاهایم بر زمین است . گویا در هوا سیر می کنم .  شوکی الکتریکی به بدنم وارد می شود و چشمانم را می بندد. واقعا هیچ چیز را درک نمیکنم . نه جاذبه ، و نه توده مواد مذاب در زمین را . مغزم ، ذهنم ، عقلم ، همه و همه به خواب فرو می روند . همه به یکباره دود می شوند و به هوا می روند .کت زرد می کوشد تا همانند نوری در تاریکی توجه همه چیز و همه کس را معطوف بر خود کند . حال آنکه کسی حتی نیم نگاهی به رویش نمی اندازد . از شدت حرس و طمع تنها همدردش توهماتی خیالی است . در سالنی به آن بزرگی تنها کسی که دستش را می گیرد و می کوشد تا ناگاه به زمین نزندش و مایه ترحماتی خسمانه نکند ، صندلی است که در کنارش قرار دارد . نگهبانی در گوشش چیزی زمزمه می کند . او با عجله سعی بر آن دارد تا بدون انکه به کسی بر خورد کند صحنه را ترک کند . همانند آن قاتل هایی است که دستپاچه از اولین صحنه جرم خودشان فرار می کنند تا مبادا با دیدن خونی که بر زمین جاری شده دست و پایشان را گم کنند . از پله های طبقه بالا به سرعت پایین می آیم و با سرعت هرچه تمام تر دنبالش می روم . به عده ای از اشراف زاده های مغرور و از خود راضی بر خورد می کنم . هر یک از دیگری مغرور تر و خودخواه تر . دور هم جمع شده اند تا میهمانی ای برای به رخ کشیدن مال و منالشان بر پا کنند . چیزی جز حرف هایی تو خالی نیستند . پایم را روی دامن چین خورده و تمیزش می گذارم ، طوری نگاهم می کند گویا ارثش را بالا کشیده باشم . با خشم نگاهم می کند . لیوان شربتش را تکانی می دهد و با دست دیگرش موهایش را کنار می زند : _بهت نمی خوره از ما باشی . کفش کثیفتو از روی دامنم بردار . با پوزخندی طعنه امیز به رویش نگاه میکنم : _معلومه که از شما ها نیستم . با انگشت به انها اشاره می کنم و حرفم را با لبخندی پایان می دهم. پایم را محکم بر روی دامنش می کشم او لنگ لنگان به عقب می رود .‌ زمان زیادی برای تلف کردن ندارم پس زمانی که دهان باز می کند تا چیزی بلغور کند ، سرش را می گیرم و محکم به میز می کوبم و در گوشش زمزمه می کنم :_بار اخرت باشه با من این طوری حرف میزنی ، سعی کن جلوی چشمم افتابی نشی وگرنه کاری میکنم حرف زدن یادت بره ، کاری میکنم روزی صد بار بگی ای کاش یه اشراف زاده نبودی . یک بار دیگر اما این بار محکم تر از دفعه قبلی سرش را به میز می کوبم . از روی چین های دامنش رد می شوم . قدم هایم بلند و سریع می شوند تا هر چه زودتر به آن متکبر از خودراضی برسم . دو نگهبان همراهش هستند . دو جسد . دو وبال گردن . یکی در را برایش باز می کند و دیگری از سر ناچاری همراهش از سالن خارج می شود . پیدا کردن یک جسد در چنین مکان شلوغی ، به سرعت خارج‌ شدن از در است . بنابراین تصمیم دارم اجازه دهم دو جسد را چند روزی در کوچه ای خلوت پنهان کنم تا آنکه بوی گندشان محل را پر کند . از سالن خارج می شوم و او را دنبال می کنم . دستم آرام آرام به سوی هفت تیری که در جیب کتم پنهان کرده بودم می خزد . با اشتیاق آن را از جیب در می آورد . هفت تیر تنها برای سه نفر . هفت تیر برای به گل نشستن سه زندگی . هفت تیر برای خاموش کردن سه آرزوی محال . هفت تیر برای سه حرام زاده . یکی از نگهبانان جلو تر از دیگری و نزدیک به اوست . از بین دو شانه می توانم سر او را ببینم پس کارم راحت خواهد بود . یک تیر برای سر او ، و دو تیر برای هدف گرفتن دو قلب متفاوت .  سه کوچه از جشنی که در آن بودیم فاصله داشتیم و حالا وقتش است نقشه ام را عملی کنم . هیچ چیز را حس نمیکنم . هوایی هستم که تمام جهان را پوشانده . اکسیژنی بی فایده و نفرین زده . چشمانم بسته و به یکباره محو می شوم . بر روی تختی از خواب بیدار می شوم . چشم می چرخانم و قفسی از اسباب بازی هایی تزیئن شده با صلاح های سرد را میبینم . همان عروسک هایی که در سینه هایشان به جای قلب ، سنگی سرد نشسته است و به سرنوشت تباه صاحبش می نگرند . همان عروسک هایی که به جای پارچه از چوب و صلاح هایی که به جای چوب از پشم ساخته شده اند .کمی آن طرف تر میزی است که تنها یک کتاب همنشین اش است . عروسک ها ، میز ، پنجره و تنها یک در ، درست پشت سر هم چیده شده اند . الگویی زیبا به همراه شباهتی تاریک . شباهتی از پلیدی . شباهتی از تباهی . شباهتی از منفور ترین بازه زمانی . شباهتی از گذشته . اما این امکان ندارد . من باید در سی و هشتمین ماموریت و سی و هشتمین راه باشم . هیچ گاه راه حل در گذشته نیست . اگر بود میدیدمش . من این زمان را زندگی کردم . تباهی را زندگی کردم . من در تاریکی شب ، در روشنایی روز ، در   رویا ها ، در کودکی ، در همان خانه بالشتی ، در نفرین مادرم ، در همه و همه زندگی کردم . اما جوابم را پیدا نکرده ام . راه بازگشت به آن را هم پیدا نکرده ام . راه چگونه زندگی کردن را پیدا نکرده ام . راه آنکه همه چیز را بدانی اما چگونه در برابرش سکوت کنی را هم پیدا نکردم . راه دانستن و نگفتن . راه توانستن و انجام ندادن . من هیچ گاه هیچ چیز را پیدا نکرده ام . هیچ چیز را .  پس چرا اینجا هستم ؟. چرا قبول کردم ندانم اما ادعا کنم میدانم ؟. چرا قبول کردم با نتوانستم ادعا کنم می توانم ؟. چرا قبول کردم گذشته ام را فراموش کنم ؟. چرا قبول کردم فقط ادعا باشم ، فقط لب و دهن ؟. حال آنچه را تمام این مدت برایش زجر کشیدم برمیدارم و برای همیشه آزاد می شوم . آزاد از تمام زجر هایی که کشیدم .همان دستان پوشیده شده با سیاهی دستکشم را به سوی کتاب دراز می کنم . به سوی تنها راه حل زندگی ام . به سوی تنها روزنه در این تاریکی مبهم . دستم درست در فاصله چند سانتی با کتاب قرار دارد . همان جاست که چیزی به ذهنم خطور می کند . من تا به حال ۳۷ در را پشت سر گذاشته ام و حال در سی و هشتمین در هستم ، اگر تصمیم مرگ بر آن است که من در این اتاق ، اتاقی رو به گذشته ام ، آن را به دست بیاورم ، بنابراین اتاق ۳۹ چه می شود ؟. یادم است هنگام وارد شدن به این اتاق آن را دیده ام . پس چرا حالا کتاب روبه روی من قرار دارد ؟. مرگ انقدر ها هم احمق نیست که یک اتاق را بی فایده و بلا استفاده بسازد آن هم در این ماجرایی که تنها دو حالت وجود دارد . یا میمیرم یا میکشم . پشت این آسانی باید تاوانی ملال آور باشد . تمام سختی ها را به جان میخرم و کتاب را لمس می کنم . اما هیچ اتفاقی نمی افتد . دیگر به نیستی رسیده ام . نمیدانم باید چه کار کنم . چه کنم تا گذشته دیگر به صورتم سیلی نزند .چه کنم تا از شکنجه خلاص شوم . چه کنم تا از بیست سال رنج و سختی نجات یابم . بیست سال را پشت سر گذاشتم تا جواب تمام زخم هایی که خوردم این باشد ؟. فقط نیستی ، تمام ؟. پوچی ای که در عین حال سرشار از راز هایی است که هیچ گاه رمز گشایی نشده اند . من در نفرین مادرم گم شده ام و در نفرین مادرم هم خواهم مرد . در نفرین او به تباهی تبدیل خواهم شد . در نفرینش در هم خواهم شکست . در نفرینش به خاک سپرده خواهم شد و بقیه ی عمرم را با کرم های آدم خوار می گذرانم . کرم هایی همچون هیولایی در شب . هیولایی که به جانت نفوذ خواهد کرد و تک تک سلول هایت را خواهد جوید .من او را کشتم پس او نیز جان مرا خواهد گرفت . من پا به دنیا گذاشتم و او از دنیا رفت . معامله ای با مرگ تا پا به پای من تا آخرین لحظه نابودی بشریت همراه شود ‌. همراهم باشد تا زجر کشیدن تک تک انسان ها را به چشم ببینم . در بیداری جلوی چشمانم جان میدادند یا در کابوسی خوف آور . یا میمردند یا می کشتمشان . یا مرگ همراهم بود یا صدایش میزدم . صدایش میزدم تا جانی را پیشکش اش کنم تا مرا تا ابدیت از جان باختن بازدارد . دیگر هیچ چیز برایم اهمیت ندارد جز خلاص شدن از کابوس های شبانه . کابوس هایی جز تکه تکه شدن مردم جلوی چشمانم . جز دیدن ضجه هایشان . همیشه لذت دیدن خواهش های عاجزانه مردم را برای اینکه مرگ به آنها رحم کند از من گرفت . همیشه تمام شب ، در خواب هایم شکنجه ام می کرد . شکنجه ام می کرد تا به من بفهماند ، من ، بچه اش ، باید قربانی می شدم نه همسر دلبندش . هر روز و هر ساعت شکنجه ام می کرد تا به من بفهماند چه کاری با او کرده ام . اما هیچ گاه من را نابود نکرد . از بین نبرد . جانم را ارمغانی برای روح معشوقه اش نکرد . او نیز از شنیدن صدای ضجه زدن خوش اش می آمد . همیشه شکنجه هایی جدید برایم داشت . غافلگیری ای از سر حرس و طمع . من هر روز و هر شب یاد آور زخمی بودم که ناخواسته به جانش زدم . زخمی که حال هیچ عبایی از فاش شدنش ندارم . کتاب را بر داشته و به سمت پنجره راهی میشوم . پنجره ای که هیچ گاه باز نشد ، هیچ دست گیره ای نداشت . فقط برای دیدن شکنجه هایم ساخته شده بود . پنجره پوشیده از لکه های خونی است که نشان از تمام ضجه هایم است . تمام التماس و خواهش هایی که هیچ گاه فایده ای نداشت .فقط باعث شروع شکنجه هایی جدید تر و ملال اور تر می شد . آمدم به اتاقی به بیست سال قبل خود . زمانی که تنها هشت سال داشتم ، اما به اندازه قرن ها زخم بر بدن . زمانی که تنها سرگرمی ام نوشتن تمام شکنجه هایی بود که تحمل می کردم . کشیدن تصویرشان . نوشتن اسمشان . و در اخر بعد از ده سال نیست و نابود شدن تمام خاطرات ملال آورم . دفتر خاطراتی که حال تنها راه نجاتم است .حال راه خلاصی را در دست دارم اما مرگ در عضای این چیزی را از من خواهد گرفت . همیشه همین است . چیزی را میدهم در عضای چیزی دیگر . به بیست سال قبل خود خیره می شوم . همچنان در شکنجه ای هستم که دیگر اسمش در ذهنم جایی ندارد . شکنجه ای که زمانی مو به مویش را حفظ بودم . روش کار کردش را . نحوه اضافه کردن چاشنی ای برای زجر بیشتر را . و مهم تر از آن ، راه از کار افتادنش را . دیگر تبدیل به عادت شده بود . در هر شکنجه فقط اولین بار باعث به جان خریدن ضجه هایم می شد ، زیرا بار های دیگر کار نمی کرد که بخواهد زخمی بر جای بگذارد . تنها وانمود به زخم خوردن می کردم . چیزی در گوشم زنگ می زند . تمام افکارم پر می زنند . هوش از سرم می پرد . تلو تلو خوران به عقب می روم . سرم ناخواسته به سمت تخت می چرخد . گویا کسی سرم را به طرفی کج می کند . تختی که در آن چشم باز کردم . تختی سفید و اتو کشیده بود که حالا تبدیل به تختی کدر و خون آلود شده است . تمام خاطرات بچگی ام ، تمام اشک هایم ، خنده های عصبی ام ، تمام زخم هایی که برای مداوایشان تنها تکه ای از پارچه ی تختم را داشتم . حال تمام خاطراتم با قلم او زهراگین شده است . به سمت تخت میروم و نوشته را آرام زمزمه می کنم : _خودتو بکش ، بیست سال پیش .از تعجب چشمانم از حدقه بیرون زده است . نمیدانم چه کنم . نمیدانم چه کاری درست است . به تخت زل زده ام و ماتم برده است . چطور می توانم خودم را بکشم ، نابود کنم ، از بین ببرم ، بدون انکه به حال خودم اسیبی نرسد . چگونه می توانم خودم را در هشت سالگی نابود کنم اما همچنان بیست سال بزرگتر باشم . چگونه می توانم خودم را نابود اما به زندگی ادامه دهم .  چگونه می توانم بی گذشته ام زندگی کنم ؟. ایا واقعا راه حل در وجود من است؟. ایا واقعا با نابود ساختن گذشته ام می توانم پدرم را خرسند و از مادرم پوزش بطلبم ؟. من چنان بزدل شده ام که برای رستگاری ام حاضر باشم خودم را نابود کنم . واقعا احمقانه است . پیش خودش چه فکر کرده است . اما او تمام لحظات زندگی ام مرا از فروپاشی باز داشته است . اگر واقعا حق با او باشد چه ؟. اگر مشکل از طرز نگاهم باشد چه ؟. اگر تمام این مدت به دنبال چیز اشتباهی بوده  باشم چه ؟. دو راهی ملال اوری است . انتخاب کردن سخت است و هر انتخاب می تواند سخت تر از آن باشد . تا تمام شدن شکنجه ام تنها پنج دقیقه فرصت دارم . پنج دقیقه تنها برای ساختن یا نابود کردن آینده ام . زندگی ام . سرنوشتم . و تمام عمر عذاب کشیدن . تنها پنج دقیقه برای عوض شدن زندگی ام مانده . کتاب را در آغوش می فشارم . نبض مغزم می زند . تمام بدنم می لرزد . چشمانم سیاهی می رود . تنفس هر لحظه برایم سخت تر و سخت تر می شود . دستانم خیس عرق می شوند . دستکش به پوستم می چسبد . ذهنم هر لحظه در خاطرات تلخ بچگی ام ،در تمام لحظاتی که  آن زخم ها تنها همدمشان قطرات بارانی بود که از گونه هایم سرازیر می شد ، می گذرد . از تمام حمله های عصبی ام . از تمام ضجه هایی که می زدم . تمام التماس ..... خودش است حمله عصبی . باز هم دچارش شدم . دچار همان حمله های عصبی که هر بار بعد از بیدار شدن از کابوسی دچارش می شدم .همان کابوس هایی که بعد نشستن هر پلکم گریبانم را می گیرد . همان کابوس هایی که مسوبشان همانی است که روزی فکر می کردم جگر گوشه اش هستم .‌ همان پدری که به جای ناهار و شام ، خوراک سگان را جلویم پرت می کرد . و بعد از هر بار اعتراض سیلی ای نثارم می کرد . نفسم برای لحظه ای می گیرد . شش هایم دست از کار می کشند . دستانم قوتشان را از دست می دهند . کتاب با صدای تقی بر زمین می افتد . دیگر حتی سنگینی مغزم را احساس نمی کنم . روحم که در بدنم است را هم حس نمی کنم . تنها یک چیز را حس می کنم ، نقش بر زمین شدنم را . تنها چیزی که کار می کند چشمانم است . سوسو یی میزند و خاموش می شود . در رویایی غوطه ور می شوم . رویایی همچون سیاهی سایه ، سفیدی ماه ، زردی خورشید ، و در نهایت ترسناکی مرگ .  در جایی هستم که تنهامی توانم اسمش را پایان دنیا بگذارم . جایی عاری از زندگی منفور انسانی . عاری از تمام خودخواهیشان . جایی بدون حس انسانی و پول پرستی . اطرافم را چند باری نگاه می کنم . واقعا عاری از هر چیز است . از آنکه هیچ کس در چند کیلو متری ام نیست ، پوزخندی احمقانه سر می دهم . سرخوشی پا به عرصه وجودم می گذارد . چرخی می زند و درست همان لحظه اضطراب در را باز کرده و سیلی ای به رویش می زند . به جهنمی پا گذاشته ام که حتی دلیلش را هم نمیدانم . اما مطئنم که وارد بازی خطرناکی شده ام . پیروی نکردن از دستورات مرگ تاوان سنگینی خواهد داشت . تاوانی که گویا تنها با جانم می توانم بدهم . صدایی از اطرافم می آید . صدایی همچون ریزش ساختمانی چندین طبقه . صدا هر لحظه نزدیکتر می شود . همزمان قلبم به لبه پرتگاه در سیاهی چرخی می زند ، دستی بر زمین می کشم  تا شاید کتاب را بیابم ، همان کتابی که دستانم توان نگه داشتنشان را نداشتند . اما در این تاریکی مبهم تنها چیزی  که می توانم احساسش کنم زمینی صیغلی است .صدا نزدیک به گوش هایم متوقف می شود . گویا چیزی در مقابلم ایستاده است . کلمات یکی یکی جلویم نقش می بندند : _یا خودت گوشت ات را پیش کشم می کنی یا شمشیر تیز خواهم کرد . کاری خواهم کرد تا تکه تکه شدن ات را به چشم ببینی . گذشته ات خواهد مرد مگر آنکه قصد داشته باشی آینده ات را قربانی کنی . همچنان زبان تند و تیزی دارد .‌ مرگ جلویم قد علم کرده است ، با این حال پوزخندی از سر ساده لوح بودنش سر می دهم :_مشتاقانه منتظرم شمشیرت رو تیز کنی . کلمات را با لبخند ادا می کنم هر چند می دانم او از این حرکت خوش اش نمی آید . ضرب آهنگی با ریتمی پیوسته زده می شود . ضرب آهنگ ، تنها برای اخطار ؟. عجیب است . بیشتر از همیشه . زمین زیر پایم می لرزد . همانند زلزله ای رعب آور . _بنابراین آماده شمشیر تیز کردنم باش . آماده ی شکنجه ای ملال اور باش . آماده نابودی خودت و هر آنچه آرزویش را داشتی باش . صدایش در فضا انعکاس پیدا می کند و همچنان به ادبیات زننده خود ادامه می دهد . جرغه ای الکتریکی به بدنم وارد می شود که دلیلش را نمی دانم . همچون بچه ای ماتم زده به خود میپیچم . از سر درد دل ، از سر صداهایی که در سرم میپیچد . مثل کرمی در خود پیچیده شده ام و تنها متهمی که دارم مرگ است . خود مرگ . روحم را از آن خود نمی کند زیرا میداند به من احتیاج خواهد داشت . به تنها جسدی که هیچ روحی را در خود نداشته است . حتی زره ای انسانیت درونم دم نمی زند . درد در تک تک سلول هایم جا خوش کرده است . در هوا معلق می شوم . نفس کم آورده و به هوا چنگ می زنم . دستانم در هوا قفل شده است و از آنها اویزان شده ام . مرگ تنها کسی است که می تواند چنان شکنجه ام کند که از متولد شدنم ناراضی باشم . چنان در زمان و مکان مرا دفن می کند که گویا اصلا وجود خارجی نداشته ام . مچ دستانم دیگر حامل خونی نیست که زمانی در آن زندگی می کرد . فقط پیام آور نیش و کنایه هایی است که همیشه رو به مرگ می زدم . چیزی همچون چنگال خرس بر تنم کشیده می شود . دیگر همانند کودکی ضجه نمی زنم . زجر می کشم . اما از ضجه زدن خود را باز می دارم . اشک بی صدا از چشمانم می چکد و زمینی را خیس می کند که چند متری از نوک انگشتان پاهایم فاصله دارد . دستانم ، دستان کسی است که چند ساعت می شود که مرده است . پوست بدنم ، پوست پلنگی خال خالی است . خال هایی از سر ضرب و شتم هایی که تحمل کرده ام . چهره ام ، چهره کسی است که سال ها در زیر خاک پوسیده است . و تنها متحمشان مرگی است که از او نافرمانی کردم .او زندگی ام را ربود . حالا قصد دارد آینده ام را نیز تباه کند . صدای قدم هایی را می شنوم . قدم ها محکم تر است و زمین لرزه ها بیشتر . فقط چشمانش را می توانم ببینم . همان چشمان نگون بختش را . چشم در چشمم می ایستد . با آنکه توان دیدن را ندارم اما پوزخند های منفورش را می توانم از زیر تمام این تاریکی ها احساس کنم . سرم را بالا می آورد و سوزشی همراه با جویی از خون جاری می شود . _آینده ات خواهد مرد . با لحنی خوف آور حرف اش را زمزمه می کند . او با من چه خواهد کرد ؟. نکشتن کودکی ام چه اندازه عذاب آور بود که او می خواهد آینده ام را قربانی آن کند ؟. مردی که بزرگم کرد . شکنجه ام کرد . دستگاه های مختلفی را با راه کارهای مختلف ساخت . ساعت ها امتحانشان می کرد و هر بار بعد از شکنجه با خوراک سگان مسمومم می کرد . او تمام راه ها را امتحان کرد تا شاید روشی برای از بین بردنم بیابد . اما هیچ گاه نتوانست . مرگ از من کمک می خواست ، زیرا می دانست هیچ گاه توان مقابله با من را نخواهد داشت .او مرا خواهد کشت ؟. امکان ندارد . او توان کشتن کسی که نامیرا است را ندارد  . من با خود چه کرده ام که حال روبه روی مرگی ایستاده ام که توان گرفتن جانم را ندارد . او در مقابل انسانی بی ارزش ناتوان است . ناتوان به معنای واقعی .  من نخواهم مرد بنابراین هیچ شمشیر تیزی ، هیچ تیر و کمانی و هیچ مرگی توان مقابله با من را نخواهد داشت . در چشمانش زل می زنم و با لبخند می گویم :_ مرگی که توان کشتن یک موجود منفور را ندارد مرگ نیست . سرم را ول می کند و سیلی محکمی نثارم می کند . سیلی ای که یاد آور کابوس هایم است . اما این بار با پوزخندی یاد آن می افتم . خونی که در دهانم جمع شده را در جایی که احتمالا صورت اش باشد تف می کنم . تنها چیزی که می تواند او را نمایان کند خون است ، خونی که در رگ هایش جریان ندارد .اکنون زمان مجازات کسی است که طمع قدرت را در سر می پروراند . دستی در هوا می چرخانم تا داس مرگ را در دستانم بگیرم . مرگی که حال من مقام دارش خواهم بود . مرگی که حالا انسانی منفور و شرم آور است . داس را بر زمین می کوبم و زمان را متوقف می کنم . حالا سی و نهمین قربانیم به سرنوشت گلگون خود خواهد رسید . او خواهد مرد . او خواهد مرد و به خاطراتی درون قاصدکان تبدیل خواهد شد . مقابل مرد زرد پوش می ایستم . چشمانی کشیده و مشکی دارد . در قابی از ابرو های در هم رفته و خطی درون آنها . چهره ای آشنا دارد ، خیلی آشنا . همان چهره ای است که در کابوس هایم مرا تا دم گورستان همراهی می کرد . همانی که مرا سال ها پر و بال داد و در آخر مرا رها کرد و رفت . همانی که به خاطرش به اینجا رسیدم . برای قولی بچگانه ، انتقامی خون خوارانه و تقاصی تاثربار .  او تنها راه رسیدن به هر آنچه می خواستم را دارد . او آخرین راه رسیدن به جهنم زنده گان را دارد او را می بینم شنلی بر تن دارد . داسی در دست .‌ شنلی خونین و چشمانی ماتم زده . قفل های دستانم باز می شود و به زمین پرتاب می شوم . جاذبه نفرین گون زمین هیچ گاه رهایم نخواهد کرد . حتی در عالم مرگ . می ایستم . دستی بر دهانم می کشم و خون های اضافی را به سمتی پرتاب می کنم . او می داند . همیشه می دانست . حالا من نیز می دانم . چیزی را می دانم که سال ها سعی داشت پنهانش کند . لبخندی دندان نما می زنم . دندان هایم را نشانش می دهم  . نشانش می دهم تا به او بفهمانم من خون خار تر از او هستم . نشانش می دهم تا به او بگویم خونی که در دهانم است ، اگر نباشد هم من پابرجا خواهم بود . اما اگر همین خون در رگان او جریان پیدا کند او تبدیل به انسانی ضعیف خواهد شد . انسانی که روزی خود را با دستان خود نابود خواهد کرد . همان انسانی که خود را برترین می داند ، با آنکه هیچ نمی داند . انسانی خودشیفته و منفور . شنلی که بر تن کرده ام همچنان سالم است با آنکه آغشته به قطرات خونی است که از زخم هایم جاری شده است . او در برابر من هیچ برتری ای نخواهد داشت . اگر هم داشته باشد او برایم یک مرده خواهد بود . تنها جسدی است متحرک . جسدی که سال ها از او پیروی می کردم . بادی می وزد . بادی عجیب . بادی که بوی مرگ می دهد . بوی خونی سیاه . سر انگشتانم جرغه ای می زند و نوری آبی تمام فضا را پر کرده و همانند موجی می گذرد . گویا قدرتی در وجودم روشن شده است که تا کنون آن را احساس نمی کردم . خونی که بر زمین ریخته و تمام آن هایی که بر لباس هایم جاری بودند در هوا معلق می شوند ، و به سمت مرگی می روند که توانایی خود را از دست داده است . داسش کور و توانایی اش ناپدید می شود . کلمات را ناخواسته به زبان می اورم :_ به نام خدایان اهورامزدا و زروان ، میرا مرگی است در جسمی انسانی ، انسان خواهد مرد ، زندگی خواهد مرد ، و تنها خاطرات حق زندگی را خواهند داشت . زین پس مقام خدایان مرگ از آن میرا خواهد بود و تمام ناتوانان در مقام مرگ به زندگی انسانی خواهند برگشت . دریغ از خاطره ای از دوران حکم رانیشان . ناتوانان تنها مجازات خواهند داشت و قدرتمندان توان شکنجه گر بودن را .                    او برایم جهنمی را ساخت که در آن خواهد سوخت .‌ کلاه شنل را انداخته و با پوزخندی می گویم :_سلام پدر                        پایاننویسنده : ترانه محمودینویسنده : ترانه محمودیترانه محمودیترانه محمودیMon, 13 Jul 2026 12:00:26 +0330