https://virgool.ir/feed/@m_97372729fa2026-11-12 09:17:45https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_97372729https://virgool.ir/@m_97372729/شبی-بی-انتها-z8zlk5b6irrnاز خواب پریدم. نفس‌نفس می‌زدم. عرق سردی پیشونیم رو پوشونده بود. همه‌جا تاریک بود، جز صدای یکنواخت تق‌تق که از پشت پنجره می‌اومد. به ساعت نگاه کردم. **۳:۴۴ نیمه‌شب.** چراغ‌قوه‌ی گوشی رو روشن کردم و رفتم سمت پنجره. هیچی نبود. فقط یه درخت که با باد آروم تکون می‌خورد... و یه بوته که... نه، فقط خیالاتم بود. ولی اون صدا هنوز ادامه داشت. **تق... تق... تق...** از جام بلند شدم. پامو روی زمین سرد گذاشتم و آروم رفتم سمت درِ حیاط. چراغ‌قوه رو بالا گرفتم و بوته‌ها رو بررسی کردم. و درست همون لحظه، **یه دلقک از پشت بوته‌ها پرید بیرون و بهم حمله کرد!** جیغ کشیدم و با صدای قلب خودم از خواب پریدم... ولی هنوز هم می‌تونستم صدای تق‌تق رو بشنوم. و این، آغاز **شبی بی‌انتها**ی من بود. بار دوم که بیدار شدم، بدنم ضعیف‌تر بود. هوا سنگین‌تر شده بود. دوباره رفتم سمت پنجره. همون صدا. در رو باز کردم. باز هم هیچ‌کس نبود. ولی... یه پاکت نامه اونجا بود. اسم من روش نوشته شده بود. دستمو دراز کردم... پاکت رو گرفتم... و به محض اینکه بازش کردم، **دوباره بیدار شدم!** این اتفاق بارها تکرار شد. هر بار، چیزی جدید اضافه می‌شد. یه بار توی آینه دیدم یکی دستشو گذاشته روی شونم. یه بار دیگه، در حموم رو بستم، اما از بیرون قفل شد... و درست وقتی که خواستم بازش کنم، **بیدار شدم.** **خوابی درون خواب. ترسی روی ترس.** توی یکی از خواب‌ها، توی حیاط بودم. آسمون قرمز تیره بود. بوته‌ها انگار با خون رنگ شده بودن. **اون دلقک** با چشم‌های سفید و لبخند خونی، بین شاخه‌ها کمین کرده بود. برادر کوچیکم، ترسیده، داشت به سمتم می‌اومد. دستم... خودش حرکت کرد. چاقویی که توی مشتم بود، به سمت برادرم نشونه رفت. «نــــــــه!» ولی من هیچ کنترلی نداشتم... و بعد، **بیدار شدم.** توی خواب بعدی، مادرم کنارم نشسته بود. داشت گریه می‌کرد. با صدای لرزون گفت: «چرا این کارو کردی؟ چرااااااااااا؟» بعد با ناخن‌هاش صورتشو چنگ زد. من فقط نگاه می‌کردم. خشک‌شده. کنارم، خواهر و برادر کوچیکم وایستاده بودن. بی‌احساس. انگار اصلاً وجود نداشتم. توی یه خواب دیگه، در رو باز کردم و زیر پام هیچی نبود. یه خلأ سفید و مه‌آلود. فقط صدای چکیدن آب می‌اومد. پامو گذاشتم روی چیزی که حسش مثل آب بود، ولی **فرو نرفتم.** یه نور جلوتر بود. شروع کردم به راه رفتن... و راه رفتم... و راه رفتم... ولی **هیچ‌وقت بهش نرسیدم.** یه نفر از پشت اومد. چشمامو با دستاش پوشوند. همه‌جا تاریک شد. وقتی چشم باز کردم، خانواده‌م دورم بودن. غمگین. سرد. و یه فکر مدام تو ذهنم تکرار می‌شد: **«تو باعثش شدی.»** آخرین باری که بیدار شدم، برگشته بودم به صحنه‌ی دلقک. برادرم نزدیکم شد... دستم، با چاقو، دوباره بالا رفت... و... برادرم **سرمی که به بدنم وصل بود** رو گرفت. با یه نگاه پر از ترس، اونو به بدنم فرو کرد. **درد. تاریکی. سکوت.** تو یه لحظه، همه‌چی تو ذهنم مرور شد. بوته‌ی خونی. دلقک. مادرم. آینه. پاکت نامه. خواهر و برادرم. همه با هم. و درست وقتی فکر کردم همه‌چیز تموم شده... یه صدا شنیدم. آروم. گرم. آشنا. **پدربزرگم.** همونی که همیشه دوستم داشت. کنارم وایستاده بود. لبخند زد و گفت: **«پسرم، بیا. بریم. دیگه بسه. وقتشه. وقت آرامشه ابدی.»** دلقک پشت سرش ناپدید شد. یه نور سفید درخشان بالا اومد. و من، بعد از هزار خواب درون خواب، **بالاخره بیدار شدم...** شاید هم نه....ماهان نادریماهان نادریFri, 16 May 2025 11:17:44 +0330