https://virgool.ir/feed/@m_97280319fa2026-11-12 01:34:36https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_97280319https://virgool.ir/@m_97280319/طغیان-تکنولوژی-rc0q9mmfumagیک روزی خودمان ساخته بودیمش. آفریدگارش بودیم. ابزار دستمان بود. پاره آجر آنتن دار سنگین که باید دهانت را می چسباندی به میکروفن و داد می زدی و اگر خوش شانس بودی و خودت و طرف مقابلت آنتن داشتید میتوانستی چند ثانیه ای پیغامت را برسانی...خیلی جذاب بود که می توانستی با کسی که در خانه و محل کارش نیست تماس تلفنی بگیری. یک روزی هم بود استفاده از گوشی در خوابگاه و دانشگاه ممنوع بود. اما خودش یکجور کلاس بود. با آن کیف هایی که روی کمربند چفت می شد و کیف های گردنی و آویز گوشی.ما آفریدگار گوشی های همراه، به آفریده مان عشق ورزیدیم و پروبالش دادیم. کوچک و کوچکترش کردیم. جای دوربین های عکاسیمان راگرفت. دوربین فیلمبرداری را به حاشیه برد. ضبط صوت را منزوی کرد. دفترچه تلفن را راهی سطل زباله کرد. آلبوم ها را کمدنشین کرد. حتی لپ تاپ را تنها در گوشه ای رها کرد. کم کم کتاب را هم به کتابخانه منتقل کرد. صندوق پستی های نارنجی رنگ گوشه و کنار شهرمان هم بند و بساطشان را جمع کردند و رفتند. گل کوچیک و گرگم به هوای ظهرگاهی و عصرگاهی بچه های محل در کوچه جمع شد و جایش را به توپ و تفنگ و جدال مجازی با آن سر دنیا در چهارگوش نورانیمان داد.آلبوم هایمان در گالری گوشی ها جا خوش کرده اندگرگم به هوای مجازیحالا دیگر از تک تک لحظات عمرمان فیلم و عکس داشتیم، همیشه شماره ی همه عزیزانمان را همراه داشتیم. پیام مینوشتیم، جک می گفتیم و جک می فرستادیم. دلمان تنگ هرکس می شد، زحمتش چند حرکت انگشت روی صفحه بود.کرونا که آمد اما عنانش از دستمان در رفت، گوشی هایمان که یکروز پاره آجری بیش نبودند، خدایگونه شدند. آموزگارمان شدند،کارشناس فروش شدند، مربی باشگاه شدند، دلدار و دلداده یمان شدند. ما ماندیم و ناچارگی وابستگی به این گوشی واقعی که وصلمان می کرد به بی نهایتِ مجازی. ما ماندیم و یک صفحه نورانی که پر بود از اتفاقات مجازی دنیای واقعی. ما در دوران پاندمی کرونا، با گوشی هایمان از بزرگترین بازارهای دنیا بازدید کردیم. به دیدن مشهورترین موزه های دنیا رفتیم. هنر یاد گرفتیم. اثر هنری خریدیم. سفر مجازی رفتیم. کتاب خواندیم. کتاب گوش دادیم. ورزش کردیم. جنسمان را فروختیم. نان پختیم، قهوه درست کردیم. درسمان را خواندیم. دید و بازدید نوروزی رفتیم. جشن تولد گرفتیم. تنهایی شادی کردیم. تنهایی عزاداری کردیم. ما شدیم برده همان گوشی هایمان.یک روز بالاخره این پاندمی از این دنیا خواهد رفت. در این روز ما برده گوشیهایمان خواهیم بود یا گوشی برده ما؟ آینده را هیچ کس ندیده اما امیدوارم بتوانیم تعادلی در مراودتمان با این چهارگوش جذاب نورانی بیابیم.حالا من روایتگر تغییر یکساله ی دنیایمان شدم. تو هم #روایتگر باشنوید نقدینوید نقدیThu, 31 Dec 2020 16:36:48 +0330