https://virgool.ir/feed/@m_97129816شاعر، نویسنده، گاهی منتقدfa2026-11-11 13:47:11https://files.virgool.ir/upload/users/486928/avatar/1Eu3DU.jpeghttps://virgool.ir/@m_97129816https://virgool.ir/@m_97129816/یک-چمدان-کوچک-به-اسم-تلفن-همراه-jxafl4mysmcrسلام، شما را نمی‌دانم اما من این روزها حال مسافری را دارم که تنها بازمانده از سقوط یک پرواز است. بازمانده‌ای که در یک جزیره‌ چند ده متری به نام خانه ساکن شده، اما قبل از رسیدن به این جزیره تنهایی، به او حق بستن چمدانی از تعلقاتش را داده‌اند. چمدان من پر است، پر از فیلم‌های مورد علاقه‌ام، پر از کتاب‌های خوانده و نخواندم، پر از عکس‌های خانوادگی و دوستانه‌ام، پر از قلم برای نوشتن، پر از موسیقی‌‌های کلاسیک... من در چمدان کوچکم دوستانم را هم گنجانده‌ام، آنهایی که شنیدن و دیدنشان از رنج این سلول انفرادی کم می‌کند. از همه این‌ها که بگذریم من دنیا را در چمدانم جا داده‌ام، دنیا و تمام دلتنگی‌هایش، آنقدر خوب این کار را انجام داده‌ام که می‌توانم قفل چمدان را باز کنم آن را کف دستم بگیرم و به آن خیره شوم، از لابلای افلاک با دور کردن انگشتانم از هم آنقدر پایین بیایم تا به خودم برگردم. چمدانم پر از راز است، رازهایی که با کمک او به آنها اندیشیده‌ام. شاید فکر کنید چمدا‌ن‌ها حرف نمی‌زنند اما راستش را بخواهید چمدان کوچک من هم صحبت خوبی‌ست. او حواسش به ضربان قلبم هست، من را از روی چهره، اثر انگشت و چشم‌هایم می‌شناسد. گاهی وقت‌ها با خودم فکر می‌کنم که این انزوای ناخواسته بیش از پیش به من گوشزد کرده که در آخرالزمان زندگی می‌کنم. جایی که می‌شود چمدا‌ن‌های باهوش با آن همه محتویات را در داخل جیب گذاشت و اسمش را گذاشت تلفن همراه، یا شاید هم تکنولوژی صدایش کرد. اگر از من بپرسید آیا درخواست دیگری هم از این غول چراغ جادو دارم یا نه، ناخودآگاه من را به فکر فرو خواهید برد. فکر کردن به فکر اینکه ای کاش می‌شد در ازدحام این چمدان کوچک که تمام مردم دنیا را در خود گنجانده عطر آنهایی که دوستشان داریم را استشمام کرد. آیا روزی می‌رسد که بتوانیم از همین راه دور بوسه‌ای نثار آنهایی که دیدن تصاویر و شنیدن صدایشان دلتنگترمان می‌کند کنیم؟ وقتی به توانایی‌های تلفن همراهم فکر می‌کنم یه باد گذشته‌ها می‌افتم، روزهای کمرنگ‌تر و با صفاتری که آقابزرگ ما بچه‌ها را دور خودش جمع می‌کرد و مثل شهرفرنگ برایمان از آینده می‌گفت تا انگشت حیرت به دهان‌های بازمان ببریم. آقابزرگ می‌گفت مردم آینده می‌توانند بدون اینکه از خانه‌شان بیرون بروند مهمان هم شوند، خرید کنند، فیلم و کتابهای تازه را ببینند، مثل بهشت هر کسی هر غذایی دوست دارد را ببیند و انتخاب کند. آقابزرگ معتقد بود مردم آینده همه‌ دنیا را کف دستشان خواهند دید و هر کدام می‌توانند چیزهای خیلی زیادی بدانند و سوالات بی‌جواب نخواهند ماند. از شما چه پنهان گاهی در این جزیره‌ کوچک بی سر و ته دلم می‌خواهد زمان را به عقب برگردانم تا بتوانم دست آقابزرگ را ببوسم و به او بگویم من آینده را دیده‌ام، خیلی حیرت‌انگیزتر از تعاریف شماست. من یکی از آیندگانم که با یک مستطیل دوست داشتنی دنیا را لمس کرده‌ام و از تنهایی‌ام گریخته‌ام، من یک رفیق کوچک دارم که من را به تمام کسانی که دوستشان دارم پیوند زده و مراقبم هم هست. کاش آقابزرگ بود و میان این همه ناملایمتی آینده‌ای را که ترسیم می‌کرد به چشم خودش هم می‌دید. این روزها مسیر سخت زندگی، تنهایی اجتناب‌ناپذیر انسان وابسته به این چمدان کوچک دوست داشتنی، این مستطیل جادوگر، این تلفن همراه دوست داشتنی و با هوش است. او هیچوقت من را فراموش نمی‌کند.#روایتگرباش #روایت #تکنولوژی #موبایل #سامسونگ #آینده #چمدان #دنیا #علم #نوستالژی #ادبی #داستان #کرونا #سفر #دانستنی #تماس #چند_رسانه‌ای #ارتباطات #خواندنی #روایتگرباش #ویرگول #مکث #سعید_صاحب_علم #samsung #galaxynote20سید سعید صاحب علمسید سعید صاحب علمSun, 20 Dec 2020 18:06:46 +0330