<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های افسرده از تعقل</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_96867173</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 16:33:26</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1326296/avatar/g201Zs.jpeg</url><title>افسرده از تعقل</title><link>https://virgool.ir/@m_96867173</link></image><item><title>ما هیچ ما لحظه ای در تاریخ</title><link>https://virgool.ir/@m_96867173/ما-هیچ-ما-لحظه-ای-در-تاریخ-esyhrgjkrihq</link><description>امروز داشتم با خودم فکر می کردم که چرا زندگی کردن باید برای من مهم باشه. اصلا چرا به دنیا اومدم. اگر بخواهیم به صورت واقع گرایانه به سیر امور نگاه کنیم همه ما توی یک بازی بی انتها که برامون تدارک دیده شده سرگردان هستیم. یه لحظه با خودتون فکر کنید، خب که چی؟ تهش چیه؟ مرگ، فراموش شدن، خاطره ای در مه زمان. ما در یاد هیچ کس نخواهیم بود، اصلا کسی نمی ماند که بخواهد ما را یادش باشد. پس چه اهمیتی دارد. شاید همین ترس از فراموش شدن ریشه تمامی این افکار و ایدیولوژی های گوناگون در جهان باشد. من خودم شخصا به آن دوست ناپیدا که در نهایت با من می ماند اعتقاد دارم. راستش را بخواهید چاره ی دیگری ندارم چون نمی توانم و نمی خواهم که که فکر کنم طور دیگری نهایتم رقم بخورد. و این درد که تمام وجودم را می خورد این درد خونخوار که درون قلبم می دود.</description><category>افسرده از تعقل</category><author>افسرده از تعقل</author><pubDate>Sat, 13 Nov 2021 10:47:20 +0330</pubDate></item></channel></rss>