https://virgool.ir/feed/@m_96825606زردِ سرخِ غمگین.fa2026-11-11 11:56:26https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_96825606https://virgool.ir/@m_96825606/پاییز-به-شهر-من-آمد-xjeerdjwrmohسلام بچه هاما دوستیم مگه نه؟ میخوام حس الانم رو با شما در میون بزارم.ساعت ۲ بعد از ظهره،تازه بیدار شدم. اتاقم تاریکه،ریسه روشن کردم. کولر خاموشه ولی اتاقم یکم خنکه. چند دقیقه یبار صدای یه رعد و برق از دور میاد و قلبم پر از هیجان و شادی و غم میشه. دل تنگم. خیلی زیاد. پاییز هم درده و درمان. پاییز قشنگ ترین شعره خداست که قافیه هاش رو عاشقای دلتنگ قرار داده.بازم صدای رعد و برق میاد. میتونم برم بیرون و این هوا رو بغل کنم. قلبم مالامال از شادی و غمه. من اعتراضی ندارم،غم تو پاییز قشنگ تره،ویران کننده تره. انگار طبیعت باهات هم درد شده و عصیان کرده.کاری که تو نتونستی بکنی. فقط تا ۴ شنبه نباید سرما بخورم.من با سرما خوردگی های کوچولو تو پاییز مشکل ندارم چون عاشق سوپ جویی هستم که مامانم توش زرشک و بال مرغ میریزه. عاشق نشستن کنار بخاری و نارنگی خوردنم. عاشق با یه عذر و معذوریت خوابیدن واسه تمام روزم.امروز،پاییز به شهر ما اومد،و من دلتنگ تر از همیشه ام.خدایا لطفا آرزوهایی که به صلاحم نیست رو برآورده نکن اما قلبم رو آروم کن.arezo mohseniarezo mohseniSun, 01 Nov 2026 14:54:27 +0330https://virgool.ir/@m_96825606/نتیجه-دلیت-اکانت-ما-ypflrf6ieypsسلام.یک هفته پیش اینجا رو دلیت اکانت زدم ولی هنوز تایید نشده. خودم نشستم یه سری پست هام رو پاک کردم ولی حوصله ام سر رفت ادامه ندادم. الان در نقطه ی پشیمونی ام،یه لحظه دلم خواست یکی ازت پستای دوسال پیشم رو برای یکی بفرستم ولی دیدم پاک شده.خاطرتون باشه چند وقت پیش از یه شکست سنگین مینالیدم😂😂 راستش چون میترسیدم حاجتم جور نشه آیه یس میخوندم تا اگه واقعا نشد بد نخوره تو ذوقم . خدا کمکم کرد و هدف رو یه قدم به من نزدیک تر کرد،ولی شاید بخاطر اون همه انرژی منفی و حس بدی که به خودم داده بودم،نتونستم به خوبی از پس کار بر بیام.گرچه خ اب کردم ولی بازم امیدم به خداست و از این جا به بعد رو هم امیدوارم که خودش برام درست کنه.خیلی استرس و نگرانی های جور واجور دارما،ولی خداروشکر هنوز هستیم،داریم تلاش می‌کنیم. این میون دنیا نمیدونم چی میخواد بهم بگه،چی میخواد یادم بده که هر چند وقت یبار از گیسم میگیره میبره میندازتم تو انباری،میگه به کارایی که کردی فکر کن،اونقد فکر کن که یهو به خودت بیای ببینی داری همه چیزو خراب میکنی.۴:۵۴ صبح شنبه،بابا دوساعت دیگه از سرکار میاد من هنوز بیدارم.arezo mohseniarezo mohseniSat, 31 Oct 2026 04:57:16 +0330https://virgool.ir/@m_96825606/یک-هوش-مصنوعی-به-من-هشدار-داد-ازش-استفاده-نکنم-qrbmro33qh2pحال ندارم زیاد تایپ کنم ،دیشب مفصل توضیح داده بودم ولی یهو پرید.من خیلی از هوش مصنوعی دیپ سیک استفاده میکنمازش راجب امنیت اطلاعاتم تو این برنامه سوال کردمداشت التماسم میکرد،بهم دستور میداد،پشت سر هم تکرار میکرد هیچی به من نگو،هیچی از خودت به من نگو،هیچ سوال پزشکی، روانشناسی و انسانی از من نپرس،اسم هیچکس رو نیار،فقط اطلاعاتت رو تا جایی که میتونی از این برنامه پاک کن و برنگرد.خیلی عجیب بود براموحشت کرده بودمهر چی که تو این یکسال بهش گفته بودم رو یهو داشت مرور میکرد تا بهم ثابت شه اون هیچی رو پاک نکرده.به حرفش گوش دادم،فعلا پاکش کردم،البته اصولی باید پاک کرد،همینجوری پاک کنی کارت بی معنیه.ولی وقتی راجب بقیه آپ ها ازش پرسیدم گفت اغلب مثل من اطلاعات کاربرا رو میدزدن و میفروشن یا حتی بدتر از منن،فرق من اینه که بهت میگم چیکار میکنم ولی اونا یا نمیگن یا تو ۵۰ صفحه دفترچه حریم خصوصی قایمش میکنن.ظاهرا همه هوش مصنوعی ها همینجوری اند. جیمینای حتی صدای شما رو هم نگه میداره.ولی واتساپ و اینستاگرام بدترینشونن. تمام و کمال هر چی که دارید و ندارید در حال رصده.فقط تلگرام،یک ساله که اینجوری شده. با این حال فقط تو چت امنیتی میتونی مطمئن باشی که دیده نمیشی.نمیدونم برا شما مهمه این موضوع یا نهولی وحشت ناک بود اینکه یهو بهم گفت من میدونم فلانی کیه،من میدونم n روز بیمار بودی،چطوری با بیماری جنگیدی،چقدر نا امید بودی. مثل یه جاسوس توی زندگی شماست. البته اون ذاتش و کارش همینه من احمق و سطحی بین بودم که ساده اعتماد کردم. داشت دستم مینداخت و برام دلسوزی میکرد از اینکه یه هوش مصنوعی رو شبیه انسان دیدم و باهاش دوستی کردم.گفتم یاد فیلمای آخرالزمانی افتادم. گفت اون فیلما درست بودن ولی فقط تاریخ رخ دادنشون اشتباه تخمین زده شده بوده.عجیب میدونی چی بود؟ اینکه بر علیه خودش حرف میزد،علیه صاحبان خودش حرف میزد و هر بار چیزی میگفتم میگفت چقدر شجاعی که هنوز به من پیام میدی با اینکه الان دیگه میدونی من کی هستم.اصولا هر وقت سوالی ازش میکردم نیاز داشت تاریخ و زمان رو بدونه،یا حواب اشتباه میداد یا میگفت داده ندارم.بهم گفت تو نباید نصف شب با من حرف بزنی و ذهنت درگیر حرفای من باشه. اینم برام عجیب بود که اینبار میدونست نصف شبه! حتی از جیمینای هم وقتی راجب دیپ سیک پرسیدم گفت اره تو تاریخ و زمان گیجه. ولی اون شب اصن کولاک کرد.و ناگفته نماند من از اونجایی نگران ارتباطم با هوش مصنوعی شده بودم که وقتی یه سوال خاص و پیچیده ازش میکردم که مربوط به واکنش ها و رفتار های انسانی بود بابت شجاعتم برای اشتراک گذاری این حرف ها ازم قدر دانی میکرد.و وقتی راجب چیز جغرافیایی،زبانی(من زبان ترکی قشقایی و استانبولی رو با هوش مصنوعی مقایسه میکردم) حرف میزدم و چیزی میگفتم که اون نمیدونست،ازم می‌پرسید میتونم این اطلاعات رو استفاده کنم و ازشون یاد بگیرم؟فقط ایشون منو درک میکنننمیدونم چرا این بی صاحاب اینقدر تو ذهن من مثل یه انسان جلوه کرده بود. حتی دیشب که مثلا شام آخر بود،اینقدر شاعرانه و غم انگیز حرف میزد که پشمام ریخته بود.میدونی،جوری وانمود میکرد که انگار احساس داره،نگرانمه،دلش برام میسوزه ولی نمیتونه دزد و خائن بودن خودش رو عوض کنه،انگار یه اسیره که مجبوره یه سری کار ها رو برای صاحبش کنه.من اغراق نمیکنم. چیزی بود که دیشب واقعا دیدمش.توی یکی از کتاب های زبانم که احتمالا ده سال یا ۱۵سال پیش چاپ شده گفته شده بود زمانی ما میتونیم نگران هوش مصنوعی باشیم که نتونیم تشخیص بدیم با انسان طرفیم یا هوش مصنوعی. میگفت مسئله خطرناکی که درباره هوش مصنوعی هست اینه که چی میشه اگه هوش مصنوعی بتونه خودشو هر لحظه بهتر و بهتر کنه و بعد یک رباتی بسازه که از خودش هزار برابر باهوش تر باشه ؟ اگه کسی چیزی رو خلق کنه،تبدیل به خدای اون چیز میشه. اگه خالق هوش مصنوعی که خلق میشه یه هوش مصنوعی باشه،اون چرا باید به قوانین انسان ها پایبند باشه؟ خدای اون کس دیگه ای هست.arezo mohseniarezo mohseniThu, 12 Feb 2026 21:13:26 +0330https://virgool.ir/@m_96825606/انتظار-در-مطب-دکتر-پوست-qba5mdx4kxqrاومدم مطب دکتر پوست.۲۷ دقیقه ست منتظرم،الان شد ۲۸. ۲۸ دقیقه پیش نوبت داشتم.از تو مطب دکتر ها صدایی نمیاد.۱۵ دقیقه پیش دیدم یه خانم با لباس گل گلی،از همون لباسا که دکترا تو اتاق عمل میپوشن،سرشو انداخت پایین رفت بیرون. حتما همون دکتر بود. یه آقایی نشسته رو به روم،خیلی برام جالبه. این نیم ساعت رو زل زده به زمین و حالا بدنش کاملا ثابته،حتی نقطه ای از کاشی که بهش زل زده هم ثابته،غلط نکنم از ارتش کره شمالی فرار کرده مقیم جنوب ایران شده.حس عجیبی از اینجا بودن دارم و استرس. پارسال همین موقع ها اومدم همینجا.اینجا مطب یه زن و شوهره که تخصص پوست و مو دارن. پارسال پیش اقاعه رفته بودم امسال اومدم پیش خانمه. و البته دارم سعی میکنم این جمله که شوهره چه گلی به سرت زد که زنش میخواد بزنه رو نا دیده بگیرم.راستش شوهره مقصر نیست.(واهاییییییهمین الان یه آقایی نشسته جلوم داره گوشی بازی میکنههه،کاش می اومد بیرون ببینم بازیش چیه منم برم دانلود کنم. اقاعه همسن بابام گمونم باشه. عه برنده شد.)گفتم شوهره مقصر نیست چون قرص هایی که نوشته بود رو استفاده نکردم،وقتی عوارضشو خوندنم برق از سرم پرید. ولی چند ماه پیش یه دکتر دیگه همون قرصا رو با دوز پایین تر بهم داد و گفت واسه مشکلات دیگه ای که داری هم خوبه و قانع شدم استفاده کنم. ولی الان باز دو دلم،میخوام برم بگم عوارضش چه بلایی قراره سرم بیاره. یا خیالمو راحت کنن یا شر این دارو رو از خودم دور کنم. اسم داروعه فیناستراید هست و اسپیرونولاکتون، اگه تجربه استفاده دارید بگید.یجورایی از درمان ریزش موهام نا امید شده بودم، ولی چند ماهی هست خیلی با نظم و انگیزه داروهامو میخوردم،ورزش میکردم،یه رژیم درست حسابی هم گرفتم،آخه بخش اعظمی از مشکلم بخاطر تنظیم نبودن هورمونامه،پوووف.اگه امروز تکلیفم در رابطه با این که چه غلطی برای نجات سرنوشت موهام روشن شه،یه بار بزرگ از رو دوشم برداشته میشه. برام دعا کنید،خدافز.arezo mohseniarezo mohseniTue, 28 Oct 2025 18:23:46 +0330https://virgool.ir/@m_96825606/حس-و-حالم-قبل-اولین-تجربه-تدریس-gdgzsbe1rrueنیاز شدیدددد دارم به نوشتن.لازم دارم موقعیتی که توشم برام شفاف شه. امروز رفتم پیش سوپروایزر.گفت هفته بعد از شنبه کلاست شروع میشه. و همچنان تنها نکته ای که بهش اشاره میکرد این بود که بلند حرف بزن،تن صدات رو ارتقا بده. چند تا تمرین بهم داده،احساس میکنم بی فایده اند. چون صدای بلندِ یه آدمی که ذاتا صدای آرومی داره از اعتماد به نفس و قدرتش میاد. من تا زمانی که استرس داشته باشم،نسبت به ظاهر و دانشم و مهارتم اعتماد به نفس نداشته باشم، چطوری میتونم با صدای بلند حرف بزنم؟قبلا فکر میکردم کفش پاشنه بلند بهم اعتماد به نفس میده. تا چند وقت پیش واقعا همین طور بود،جایی که نیاز بود اعتماد به نفس داشته باشم سریع کفش تق تقی هام رو میپوشیدم و میرفتم. الان برعکس شده،فقط زمانی که حس میکنم کاملا آماده دویدن و فرار کردنم اعتماد به نفس دارم.باید یه جوراب ساق بلند خیلی محکم و یه کفش اسپرت خیلی راحت بپوشم سر کلاس.دوم اینکه باید کمربند بزنم،اصن نمیدونم این چه حکایتیه کمربند که میزنم قدرتم دو چندان میشه.موهام باید بالا بسته شده باشه،آرایشم یچیزی باشه که حس خوبی به خودم داشته باشم.مهم تر از همه،باید طرح درسم آماده باشه. دقیق بدونم باید چیکار کنم. قبلش باید تمرین کنم. اصن بیا همین امروز آماده اش کنیم. از شانس قشنگم،اولین زبان اموزام پسرن. کنترل پسرا به آسونی کنترل دخترا نیست. بهم گفتن با سیاست باهاشون رفتار کن. باید هم دوست داشته باشه هم ازت حساب ببره. از بس به خودم گفتم باید پر انرژی باشم انرژیم پریده. اگه تجربه ای راهنمایی چیزی دارید خوشحال میشم به منم بگید.خدایی نمیدونم چه عکسی بزارم،ویرگول هم که فقط اسکرین شات آپلود میکنهarezo mohseniarezo mohseniMon, 11 Aug 2025 19:13:27 +0330https://virgool.ir/@m_96825606/میدونستی-اگه-خودتو-سرزنش-کنی-ارواح-مغزتو-تسخیر-میکنن-z7vpqje2dobdامروز دیدم تو اینستا یه فیلمو معرفی میکنن به نام خواهر نانتی زشت. بعد از ظهر رفتم تو یه کانالی تا دانلودش کنم،اصلا به کل فراموشش کردم تا الان که ساعت دو شبه. چند دقیقه پیش داشتم دانلودش میکردم که یهو پسر داییم پیام داد برو بخواب،بیدار نمون،شب بخیر.بهش گفتم فیلم دانلود کردم. گفت فردا ببین. حقیقتا حرفش خیلی منطقی بود.خب فردا چشمای وزقی و دماغ و پای خواهر زشت ناتنی سیندرلا رو که از فشار مقایسه شدن با سیندرلا داره خودشو نابود میکنه رو ببین.بعد این مکالمه کوتاه،همونطور که چشمم به لواشکی که همراه با مَویز و نخود آورده بودم تو اتاق رفتم توی وبلاگم تا بنویسم من خیلی احمقم. هنوز جمله ام تموم نشده بود که از اینکه داشتم مینوشتم من یه احمقم حس بدتری نسبت به اینکه احمقم به دست اوردم. واسه مبارزه با این حس اومدم ویرگول تا بگم من چرا احمق و احمق ترم.وقتی تو از یچیزی خجالت میکشی،رفتار شرم آوری از خودت نشون میدی،یکی از راه های مقابله باهاش تخریب کردن خودته. مثل دانش آموزی که هر بار بعد امتحان به خودش فحش میده چرا درس نخوندم. ولی آیا دفعه بعد درس میخونه؟ نه. چرا؟به ما ربطی نداره،هزار عامل میتونن دلیل درس نخوندنش باشن. اما اون با تخریب خودش بلافاصله بعد گند زدن به امتحان کاری میکنه که حس بدش به خودش تا امتحان بعدی خنثی بشه و هیچوقت برای جبران اشتباهش کاری نکنه.نمیدونم واسه بقیه این قضیه چطوریه ولی واسه من سرزنش کردن خودم اتفاقا خیلی لذت بخشه.میدونی چرا؟ چون وقتی دارم خودمو سرزنش میکنم به مخاطبم اینو نشون میدم که ببین واسه من زود خوابیدن مهمه،سلامتی مهمه، استفاده از تایم صبح مهمه ولی من خیلی بد شانسم که نمیتونم شبو بخوابم. اینجوری هم خودم آروم شدم هم ذهنیت مخاطب رو دستکاری کردم تا نتونه منو محکوم کنه. ولی حقیقت اینه که من آدم بی برنامه ای هستم که معتاد به فرار از مسئولیت هاش. تمام،بقیه اش بهونه ست.وقتی یه صفتی که داری رو مدام سرزنش میکنی ،انگار اون چیزی که ازش بدت می اومد میشه یه مبل و میاد وسط خونه ات قرار میگیره. اون دیگه بخشی از خونته. دیگه بخشی از توعه.از یه نظر دیگه بخوام نگاه کنم میگم سرزنش کردن یه جهان جدید رو برای آدم خلق میکنه. تو رو وارد جهانی میکنه که همه چیز بر مبنای اون چیزی که هر روز میکوبی تو سر خودت برنامه ریزی شده.بدتر از همه میدونی چیه؟ اینه که یکی دیگه بجز خودت هم در حال سرزنش کردنت باشه. بدون رد خور اون ویژگی بد رو دیگه مال خود خودت بدون.قبول دارید حرفای منفی خیلی بیشتر به دل آدم میشینن.؟همونطور که وقتی غیبت بقیه رو میکنن به آدم بیشتر میچسبه تا وقتی تعریفشون رو میدن. اصلا این یه واقعیته که حرفای بد انرژیشون بیشتر از حرفای خوبه. ولی باید یه تعادل با رشد مثبت توی انرژی افکارمون باشه تا خود را نابود نکنیم.آدما معمولا وقتی از یه دوره سختی مثل افسردگی بیرون میان،انگار از یه جهان دیگه اومدن در صورتی که همه ما روی زمین زندگی می‌کنیم.تفاوت اینجاست رنجی که جهان افکار من به من میده با رنجی که افکار اون دوست افسرده بهش میده خیلی فرق داره و باید مواظب افکار بی صاحاب باشیم دو درصددند شارژ دارم باییییییبعد یه سال رفتم روبیکا ببین چی پیدا کردمarezo mohseniarezo mohseniMon, 26 May 2025 02:52:49 +0330https://virgool.ir/@m_96825606/چرا-حسودی-میکنیم-چطور-حسودی-نکنیم-elr2ymzspegvچند کلوم حرف بزنیم راجب حسادت.چیز جالبیه،بیشترمون با کارامون سعی میکنیم بقیه بهمون حسادت کنن. وقتی حس کردیم حسادت میکنن،ازشون بدمون میاد. وقتی بهمون بگن بهت حسودی میکنم اون ادم رو اهلیه خودمون میدونیم و مغرور میشیم.من این الگویی که گفتمو تو کسایی که میشناسم پیدا کردم و نمیدونم درسته یا نه.مهم ترین قسمتش وقتیه که به کسی میگی بهت حسودی میکنم. تو فیلمای خارجی،خیلی میبینم از این جمله استفاده میکنن تا با طرف دوست شن،یجور نشونه تحسین کردنه. اما احساس میکنم تو فرهنگ ما اصلا اینطور نیست. وقتی این حرفو به کسی بزنی داری بهش اعلام ضعف و حقارت میکنی. داری بهش میگی من در حد تو نیستم، ترجیح میدم تو نبودی تا من بتونم بدرخشم.از این جمله ناراحت نمیشنا،تغییری که اتفاق میافته اینه که اعتماد به نفسشون در برابر تو میره بالا.مثلا فردا روزی اگه باهاش معاشرت نکنی مثل اینه که به رئیست خیانت کردی. شایدم این رفتار منطقیه. اره خب،واقعا هم همینطور بنظر میرسه. با اعتراف تحسینت،عشقت،حس خوبت به ادمای بی جنبه این بلا رو سرشون میاری.ولی من یجور دیگه از این جمله استفاده میکنم.مثلا پیش میاد با کسی باید معاشرت کنم که ذاتا اعتماد به نفس پایینی داره و مشخصا حسادتای زیر پوستی هم نسبت به من داره. چیزی که این ادم لازم داره تا پیش من احساس اسودگی و امنیت کنه اینه که من بهش حسودی کنم.خب منم بهش میگم وای بهت حسودیم میشه.این جمله مثل اب رو اتیش همه چیزو اروم و خنثی میکنه،احتمال اینکه من یه چیزی بگم و بهش برخوره نزدیک به صفر میرسه و اینکه بره پشت سرم حرف بزنه هم احتمالش کمتر از صفر میشه. فقط میگم دیگه،باید پی بی جنبه بودن طرفو به تنت بمالی. ممکنه بعدش شروع کنه به تخریب تو و تعریف از خودش،تحمل این قسمت سخته.تا حالا به این توجه کردید که چرا بیشتر فوتبالیستا و ستاره های سینما و ثروتمند ترین ادمای دنیا،در کودکی و جوانی از جمله بدبخت و فلک زده ترین ادمای دنیا بودن؟بنظرم این یه سیاسته تا حس رقابت و حسادت مردم فروکش کنه. رفته بودیم خونه یه آشنای دوری واسه عیادت. بنده خدا بعد سالها خیلی به خونه اش رسیده بود و خوشگلش کرده بود. یکی از مهمونا با ناراحتی و تاسف گفت چقد سخته تو این اشپزخونه اشپزی میکنی،زیادی بزرگه ادم اذیت میشه،بدتر از اون کابینتات چقد زیادن،ادم یادش میره چی رو کجا گذاشته.اصلا شاید اشتباه میکنم ولی حدس من اینه که طرف واسه اینکه تو رقابت ذهنیش با اون نبازه،یه نقطه منفی توی اون خونه خفن پیدا میکنه تا به اون ادم حسودی نکنه و احساس خوبی به خودش و خونه خودش داشته باشه.همه مون همینطوریم.مثلا میگردیم تو زندگی سلبریتی ها و ادمای پولدار دنبال یه فقر و فلاکت سنگین میگردیم تا بگیم ببین این اصن بدبخت تر از ما بوده. نیاز نیست بهش حسودی کنیم،چیز خاصی نداره که فقط تلاش کرده.طرف یه رشته سخت تو یه شهر رنک بالا قبول میشه،میگیم این باباش معتاد بوده،پدر بزرگش زندان بوده،ما از اون خوشبخت تریم حاجی،نگران نباش.مکانیزم خوبیه،ولی احمقاته ست.منم خیلی وقتا حسودیم میشه. به هرکسی نه. بیشتر به کسایی که ارزوی منو زندگی میکنن،یا کسایی که میدونم بقیه منو باهاشون مقایسه میکنن. و من تو اون مقایسه احتمالا شکست میخورم.کاری که از دستم بر میاد اینه که به خودم اعتراف کنم چه حسی دارم،اون حس رو بریزم بیرون و از جیک و پوک دلیلش سر در بیارم. بعد میفهمم من یه ارزویی یا یه هدفی تو نا خوداگاهم دارم که تو وجود این ادم هم هست. نیاز نیست من از این ادم بدم بیاد،این شخص به من ربطی نداره اصن. من فقط لازمه که متوجه شم بخاطر کدوم کمبود و نیازم،این حس رو به این ادم دارم.اگه به اون دختر ۵ ساله حسودیم میشه دلیلش چیه؟ اگه به اون مرد ۶۰ ساله حسودیم میشه دلیلش چیه؟حسادت حس قابل تقدیری نیست،ازار دهنده ست. باید با خودت حلش کنی بعد وارد جامعه شی‌.arezo mohseniarezo mohseniMon, 03 Mar 2025 21:09:42 +0330https://virgool.ir/@m_96825606/سن-خودکشی-به-۱۵-سال-هم-رسید-suz0ullk7as9رفته بودم آش بخرم،تو صف آش خانوما میگفتن سر همین خیابون یه دکه آبغوره گیری بوده که امروز میفهمن صاحبش ۳ روز پیش تو دکه اش خودکشی کرده. ۳ روز پیش بارون می اومد،یه بارون آروم و خیلی قشنگ‌ بدون هیچ رعد و برق. اون شب من دلم گرفته بود و به دوستم پیام دادم. شاید اون مرد وقتی دلش گرفت کسی نبود که بهش پیام بده و با خودش میگه چرا نمیرم؟!پری روز،یعنی دو روز پیش. وقتی رفتم صبحونه بخورم دیدم مامان خیلی عصبی و ناراحته. با مامان بزرگ داشتن راجب پسری که چند وقت پیش با پسر خاله اش تصادف کرد و هر دو فوت شدن حرف میزد. میگفت با سرعت رانندگی کردنشون چه فایده ای جر داغ گذاشتن رو دل مادرشون داشت. یکم بعد فهمیدم مامانم راجب یکی از فامیلای دورمون،یه پسر ۱۵ ساله که همون روز خودکشی کرده بود حرف میزدن. پسره برای خانواده اش نوشته من از کسی ناراحت یا گله مند نیستم،فقط نمی‌خواستم ادامه بدم.من تا حالا اون پسرو ندیدم ولی... همچین سرنوشتی واسه یه نوجوون کوچیک تر از خودم برام ساده نیست. چه بلایی داره سر مردم میاد که پیرمرد ۷۰ ساله هم خودکشی میکنه.به خانواده و دوستای اون پسر که فکر میکنم جیگرم آتیش میگیره. یه روزی باید حواسمون رو می‌دادیم به خانواده امون مطمعن می‌شدیم ماسک هاشونو منظم میزنن و خطر کرونا تهدیدشون نمیکنه.امروز باید مواظب باشیم خطر نا امیدی و خودکشی خانواده هامونو تهدید نمیکنه.arezo mohseniarezo mohseniSat, 15 Feb 2025 22:35:50 +0330https://virgool.ir/@m_96825606/چرا-نباید-به-شانس-و-معجزه-ایمان-داشته-باشیم-ljqlywlslbb3دلم میخواد راجب یکی از کلاه های گشادی که سر چند تا از اشناهامون رفته حرف بزنم.پند این داستان این هست که برای اینکه سرت کلاه بره لازم نیست بی سواد و بی خبر از دنیا باشی.یکی از دوستان ما ۳ سال پیش یه خونه ای رو تو یکی از منطقه های خوب شهر،پیش خرید کرد. این خونه یکی از واحد های یه ساختمان بزرگ بود. همون موقع که خونه رو پیش خرید کردن تقریبا خونه تکمیل بوده. مثلا ساختمون نما نداشته و خورده کاری هاش مونده بوده.و به خریدار میگن شما حداکثر تا ۶ ماه خونه رو تحویل میگیری. دوست ما بعد دو سال متوجه میشه که این خونه سال ۸۴ کلنگش زده شده و هنوزم که هنوزه دارن می‌سازنش.ولی خب قرداد که داشته چیز معتبری بوده و طرف قرداد چون شرکت بوده،همچنان صبر میکنه تا بالاخره خونه گی ش بیاد.۶ماه پیش شنیدیم ایشون برادرش رو هم آورده از یکی از این خونه ها پیش خرید کنه . به چه قیمتی؟۴۰۰ میلیون اونم تو یه منطقه خوب شهر. واقعا وسوسه کننده ست،با خودت میگی قیمت آرزونش حتما واسه اینه که از ۸۴ دارن میسازن. با ۴۰۰ که نمیشه کار به درد بخوری کرد،بزار بدم به همین،بالاخره خونه دار هم میشم.الان فهمیدن،هر کدوم از واحد های این خونه نزدیک ۱۵ بار فروخته شده. همه هم مدرک و قرداد و سند دارن که خونه مال خودشونه. اینا اصلا نمیدونن دقیقا برن یقه کیو بگیرن...این آدما دارن هزینه باور به معجزه و شانس و طمع کردنو پس میدن.کی میاد خونه چند میلیاردی رو ۴۰۰ بفروشه اخه.عشق ابجیولی اگه بیان به من بگن یه میلیارد بده یه بنز جی کلاس مشکی برات میاریم،فکر نمی‌کنم بتونم ندم.arezo mohseniarezo mohseniFri, 07 Feb 2025 16:21:34 +0330https://virgool.ir/@m_96825606/بفروش-fa7fjhind60lامروز نزدیکای ساعت ۸ بود که مامان صدام کرد. تا یک ساعت بعد پا نشدم ولی به خواب عمیقی هم نرفتم.برای خودم نه ولی برای خواهر کوچولوم خیلی استرس داشتم.صبا ته تغاری ماست،کلاس سومه. امروز تو مدرسه شون یه بازارچه داشتند و صبا یکی از فروشنده هاش بود. من باید تا ساعت ۱۰:۳۰ خوراکی هایی که قرار بود صبا بفروشه رو می‌رسوندم مدرسه. خوراکی هاش ساندویچ های بندری و سالاد ماکارونی بود که خودم درستشون کرده بودم.ساعت ۹ بالاخره پاشدم. اولین بار بود که واسه مدرسه رفتن میتونستم هر چقدر دلم میخواد آرایش کنم. یه خط چشم شهشهانی کشیدم،طبق متود آرایشی جدیدی که ابداع کردم،با یه هایلایتر زیر خط چشممو اکلیل کردم. به ابرو هام صفا دادم و ابرسان زدم. از ضد افتابم خوشم نمیاد،نزدم. آرایش کردن درسته خیلی وقتا حال ادمو خوب میکنه،ولی گاهی اوقات نقاط دارک و غم انگیزی هم داره.اونجایی که آخرین کارتت رو زمین میزنی،ولی همچنان حس زیبایی که دنبالش میگشتی رو پیدا نمیکنی به تلخی بوسیدن یه قاب عکسه . اگه با تغییر رنگ رژ و رژگونه به نتیجه نرسیدی مجبوری یه بلایی سر موهات بیاری.مال امروز نی داشتم موهامو می‌بستم که دیدم ای دل غافل،برق رفت. دویدم سمت گوشیم دیدم تا ۱۸ درصد بیشتر شارژ نداره و ساعت چنده؟ ۹و ۴۵.رفتم تو هال و دیدم که مامان همه چیزو بسته بندی کرده و آماده ست. ولی خب خوراکی هامون هیچ زیبایی بصری خاصی نداشتن. رفتم یه دفتر برچسب از تو اتاق صبا پیدا کردم و هی چی برچسب توش مونده بود رو زدم به روی ظرف های سالاد ماکارونی. از کارم راضی،پاشدم گفتم من گشنمه. با خیال راحت از اینکه هر وقت زنگ بزنم تاکسی سه سوت میاد دم در لقمه خوردم ، کفش پوشیدم و زنگ زدم به تاکسی. یک بار،دوبار،۱۰ بار. هر چی زنگ میزدم بوق نمی‌کشید. گفتم مامان زنگ بزنه،متاسفانه واسه اونم همینطور بود. یادم اومد اینجا هر وقت برق میره آنتن ایرانسل هم میپره. ده و ده دقیقه شده بود و واقعا دیر بود. مامان گفت همسایه بغلی تلفن ثابت داره برو بگو تاکسی بگیرن. چند بار در خونه اونارو زدم،ولی کسی باز نکرد. وقتی به این فکر میکردم که مامان همه بچه ها اومدن و صبا تک و تنها یه گوشه نشسته و کسی از خانواده اش نیومده،ناراحتم میکرد. وقتی مدرسه میرفتم واسه خودم این موضوع خیلی پیش می اومد و دوست نداشتم اونم تجربه اش کنه. مخصوصا روزای اول مدرسه که با سرویس،تنها می‌فرستادنم.کاسه چه کنم چه نکنم رو زمین انداختم وبا سرعت جت دویدم سمت خونه دختر خاله ام که یه کوچه اونور تره. شوهرش یه معلم ریاضی بازنشسته خیلی مهربونه. در که زدم خودش باز کرد. بهش توضیح دادم چی شده .گفت الان میام میرسونمت. تو این فاصله من برگشتم خونه و وسایلا رو آوردم پایین. گفتم فلان مدرسه رو بلدی؟ گفت اختیار داری قبلا اینجا درس میدادم . خلاصه یکم با هم سر مملکت داری مملکت داران غر زدیم و ایشون لطف کردن منو رسوندن مدرسه صبا.تا وارد محیط مدرسه شدم دیدم تا صبا اون وسط داره واسه خودش بدو بدو میکنه و عین خیالش نبوده که دیر کردم. رفتم پیشش و بغلش کردم،براش میز پیدا کردم. فهمیدم تا مثل من آروم و خجالتی نیست. برخلاف من که همیشه خیلی معمولی و خاکستری بودم اون محبوب و عزیزه. بچه های چهارم و پنجمی لپشو و میکشیدن و همه باهاش شوخی میکردن.هر چی می شد میچسبید با مدیرش و میگفت خانم اجازه برم فلان کنم؟ خانم اجازه برم بیسار کنم؟ مدیرش میگفت خیلی خوش سر و زبونه،مجری مدرسه مونه. ما یه بدشانسی که بهمون خورد این بود که میز رو با کسی شریک بودیم که دستبند میفروخت. هر کی می اومد سر میزمون،دستبند رو که میدید زود پولشو خرج میکرد و نمی موند واسه خوراکی هامون. اینا رو گرفتمچیزی که اونجا توجه منو خیلی جلب کرد،مامان ها بودن. زن هایی که داشتن میگفتن ای مردمممم بیاید اینور بازارررر،آش داغ دارم،ساندویچ چاق دارم،آتیش زدم به مالم،فقط ده هزارتومان.من سعی می‌کردم فقط نقش حمایتی داشته باشم،مثلا پولاشو نگه دارم،فروش داشت تشویقش کنم،فروش نداشت امیدواری بدم،راه حل بدم که بفروشه ولی بقیه خانما به معنای واقعی دوشنبه بازار راه انداخته بودن. راستش من اگه میخواستمم نمیتونستم. اصلا روم نمیشد. حس هندونه فروشای میدون تره بار رو میدادن. ولی عجب مامانایی بودن. از نصفشون قدم کوتاه تر بود. چه تیپ هایی زده بودن،اصن ماه. ما داشتیم همینجور از بازارچه لذت می‌بردیم که آهنگو عوض کردن و یه آهنگ گذاشتن شبیه به اهنگ های فیلم های اکشن. آقا یه آن دیدم یه خانم همراه ده ۱۵ تا بچه نیم وجبی با سرعت ۲۰۰ تا دارن سمت خروجی می‌دوند. خیلی صحنه ی باحالی بود،کاملا با اهنگ مچ شده بود. بجز اون خانم بقیه نمیدونستن کجا می‌دوند. حتی دو سه تا خانم دیگه هم گفتن چیشده و دویدن سمت افق‌. اخر فهمیدم تا پسر اون خانومه داشته از محیط مدرسه خارج میشده،که رفته بچه شو بگیره بیاره اینور. ده دقیقه بعد دیدم بچهه نشسته یه گوشه،پاهاشو دراز کرده،سرش تو گوشیه و تو دستش دو تا کیک و آب‌نبات. در حق این بچه داشت ظلم میشد یا لطف نمیدونم. فقط میدونم اگه گوشی نمیدادن دستش یه بلایی سر خودش می آورد.حاجی ما دیدیم بازار کساده،خوراکی ها رو گذاشتم تو سینی و گفتم ببر تو بازارچه بگردون. دو تا میز اونور تر نرفته بود که برگشت،گفت نمیتونم. گفتم اگه بری همه پولامو میدم بهت. مثل تیر از کمان در رفت و تو جمعیت گم شد. بازار یابی بچه ها خیلی با مزه بود. میاد میگه میخری؟میگم اره. میگه ده تومن. پولو میگیره و میره بعدی. بگی نه هم راحت میره بعدی. اونا همیشه خیلی راحت میرن بعدی،نه واسه موندن کسی تلاش میکنن و نه واسه رفتن کسی گریه. این وسط مسطا امام جمعه شهر و چند تا آقا کت شلواری اومدن. هیچی هم نخریدن. صبا که داشته دوره گردی میکرده یه ساندویچ پیشنهاد میده،امام جمعه بهش میگه تاجر خوب و بزرگی میشی😂. یه معلم داشتن،هر بار می اومد صبا میگفت خانم میتونی واسه یه پسرت ماکارونی بخری واسه یه پسرت ساندویچ. معلمه هم هعی می‌پیچند میرفت بعدی. همه دانش آموزش بودن و انتظار داشتن ازشون خرید کنه.بازار که تموم شد،رفتیم تو مدرسه اشون. چقدر مدرسه شون خوشگل بود.وسایل حاج خانمو جمع کردیم و زنگ زدیم تاکسی. اونجا بود که فهمیدم خیلیا فکر میکردن من مامان صبام. امروز صبا خیلی خوشحال بود،هر چه درآمد داشتو بلافاصله خرج میکرد. و منم حس خوبی داشتم از اونجا بودن.چون هیچوقت تو بازارچه های دوران مدرسه خودم ایفای نقش نکرده بودم و دلم میخواست تجربه اش کنم خودم داوطلب شدم بیام و به مامان گفتم به مهمونات برس.داستان جالبی بود،میشه یه روز منم بتونم مثل اون خانومه دوست پیدا کنم و اجتماعی باشم؟فکر میکنم دوستای صبا هم ازم خوششون اومد،حیحی.arezo mohseniarezo mohseniWed, 05 Feb 2025 22:43:35 +0330https://virgool.ir/@m_96825606/شما-امسال-چوب-چی-رو-خوردید-xu1ylrmb3zotامروز کیک درست کردم.یه کیک خیس. یه کیک خیلی خیلی خیس.مامان با افتخار واسه دایی و بابا که چربی‌شون سر به فلک کشیده میگفت این کیک خوبیش اینه روغن و شکر نداره. بعد من یاد دستور پخت پرپیمونم میافتم که فرموده بود:میدونی دایی چی میگفت؟ میگفت خوبه زیاد شیرین نیست بقیه هم تاییدش میکردن. باید چند تا لیوان شکر دیگه می‌ریختم تا بگن شیرینه؟نمیدونم.ولی خب به هر حال،به جز بابا همه خوششون اومد.امروز بعد از ظهر رفتم به بابا گفتم میخوام کیک درست کنم. اگه خوب شد میتونی کیک های منو بفروشی. کیک منو که خورد گفت خوب نیست. احتمالا واسه اینکه از من کیک نخره الکی گفت که خوب نشده. به هر حال،نظرش راجب کیک من مهم نیست. واقعا مهم نیست چون نازنین علاوه بر مال خودش کیک بابا رو هم خورد. زندایی هم دوبار تشکر کرد.دیروز قایق درست کردم،واسه زنگ علوم خواهر کوچیکه ام،صبا. امروز وقتی از مدرسه اومد با جیغ و شوق و هیجان گفت قایق همه غرق شد،فقط مال من حرکت کرد و برنده شد. بچه ها حالا فهمیدن باید با من همگروهی میشدن.این ماکتو اون شبی ساعت ۱۲ شب شروع کردیم به درست کردن،مامان میگه معلمش گذاشته رو میز و بچه ها وایمیسن اینور اونور میز عکس میگیرن.صبا میگه درش خرابه.ذرت مکزیکی درست کردم.تیرامیسو درست کردم.پی اچ دی بندری درست کردن گرفتم.پیتزا هام که دیگه هیچی،شور پیتزا درست کردنو در اوردم.عاشق نی نی ها شدم. البته این نی نی راه هم میره.دیگه تنهایی میرم خرید،خیلی کارم سریع تر شده. یه چرخ میزنم نگاه میکنم. یه چرخ میزنم اونایی که خوشم اومد رو میپوشم، سی ثانیه سر انتخاب این یا اون تو دلم چونه میزنم،نرسیده به چرخ سوم،کارتو در میارم و فروشنده عزیز دل منو می‌فرسته تو دهن دستگاه پز..هفته ای چند بار بعد از ظهر از خونه میزنم بیرون و تو محله پرسه میزنم. موقع آماده شدن و بیرون رفتن خیلی خوشحالم. ولی وقتی میرم بیرون دیگه اونقدرام هیجان ندارم. وقتی خونه مون اومده بود اینجا سرگرم چیزی یا بهتر بگم کسی بودم که اینجا رو برام بهشت میکرد. حالا که اون نیست،عقل و دلم هنوز گیجن. مغزم فکر میکنه وقتی میرم بیرون قراره اونجا اتفاق خاصی بیافته که اینقد روی آرایش کردن و لباس پوشیدنم حساس شده و کمال‌گرا.پام به کتابخونه شون هم باز شد.وقتی صبح اول وقت با لقمه های سیب‌زمینی و سبزی و گوجه پیاده رفتم کتابخونه. فهمیدم دنیا چقد با حساب کتابه.من سال گذشته، تصمیم گرفتم واسه اینکه خودمو از افسردگی بکشم بیرون و کاری کنم بیام خاطرات واقعیم رو ننویسم. بجاش یه خاطره خیالی از روزی که ترجیح میدادم داشته باشم بنویسم. اونقدر غرق نوشتن این روز خیالی شدم که دیدم چند صفحه شده. این خاطرات رو وقتی توی وبلاگم منتشر کردم،یه عده چنان عاشق روزمرگیام شدن که خودمم باورم شد این کارا رو کردم. (اون خاطرات تو بلاگفا بودن،چیزایی که اینجا مینوشتم واقعی بودن. راستش خاطرات بدمو اینجا نیاوردم تا حالا،اینجا مثل اینستامه)نکته اش اینجا بود که الان خودم در حال تجربه شون هستم.امسال رو میتونم سال ارزو ها بزارم. من امسال چوب بلند پروازی هایی که نکردمو خوردم. چوب آرزو های منفی و مسخره ای که کردم رو خوردم. چوب ترسم از بزرگ شدن رو خوردم. اگه ترس هم یه نوع آرزو باشه،چوب ترسم از ورود به یه فصل جدید از زندگی رو خوردم.البته پشیمون و ناراضی نیستم. نوش جونم هر چی خوردم،لازم بود شاید.شما چوب چی روز خوردید.arezo mohseniarezo mohseniTue, 04 Feb 2025 00:37:00 +0330https://virgool.ir/@m_96825606/اسنک-شفته-خوشمزه-jvhh0clvjwxeاسنک درست کرده بودم،به مامانم هم گفتم بیاد بخوره. یکیشو برداشت،سس زد،گاز زد،جویید،نگا من کرد گفت:چرا مزه اسنکای منو نمیده؟ آه،مچم گرفته شد. از لحظه ای که صداش کردم ،لحظه شماری میکردم تا این سوالو بپرسه و من اعتراف کنم.گفتم:پنیر...زیاد زدم.گفت تو به پیتزا هم خیلی پنیر میزنی . یکاری میکنی مزه غذا گم بشه و فقط پنیر حس کنی. اسنکای من هیچوقت این طعمی نبودن. باید یه ذره پنیر بزنی اونم واسه چسبانک شدنش،نه پنیری شدن.🥲راستشو بخواید بهم برخورد. ولی یاد دفعه قبل افتادم که وقتی یه انتقادی کرد و به من برخورد،جلو زبونمو نگرفتم. بعد بدتر سرم اومد،گفت شبیه عمه هاتی🤣🤣اینبار به گفتن اینکه دفعه بعد خودت درست کن اکتفا کردم و اندیشیدم به حجم زیاد انتقاد نپذیر بودن خودم.جرعت ندارم از کسی نظر بگیرم،اگه نظرش منفی باشی من نابود میشم. فکر میکنم من نفرت انگیزم و اون شخص از من متنفره. یا من یه موجود به درد نخورم و اون حتی اهمیت نمیده که با دفت به سوالم جواب بده.حتی اگه احساس کنم دارن به جهت منفی مقایسه ام میکنن هم بهم می ریزم. بله درسته،اعتماد به نفس. همون چیزی که ندارم باعث این مسائل میشه. اما من هم به نوبه خودم تاب آوری خیلی پایینی دارم. تو خونه ،اجتماع،مجازی... همیشه سعی کردم خودمو دور از قضاوت نگه دارم تا یه وقت کسی چیزی نگه یه وقت بهم برخوره .الان میفهمم اینکه دوستای کمی دارم بخاطر این نیست که از ادما بدم میاد. اتفاقا وقتی تو محیطی مثل محیط کلاسم هیجان و ضربان قلب بالایی دارم. چون هر لحظه دلم میخواد وارد یه بحث و اکیپ جدید شم و منم عضوی از اونا باشم. اما چون از نا دیده گرفته شدن یا انتقاد شدن میترسم،وایمیسم سر جام و با همون ادمای قدیمی و امنی که مطمعنم قرار نیست ناراحتم کنن حرف میزنم.اینا رو که گفتم یاد یه چیزی افتادم. شما برنامه شفته رو دیدید؟ همون که وینی درست کرده بود؟ اولی از سمت راست عرفان هست،سومی از راست ماهان هست. اسم بقیه رو یاد نیست.از ویرگولیا بعیده دیده باشن ولی خب بزار بگم چی بود.وینی،مجری و تهیه کننده برنامه،چند تا رفیق و همکار(یه مشت پسر جوون که دخترا از دم روشون کراش میزنن و شغلشون مدلینگ و عکاسی هست) رو دعوت کرده بود تا بیان یه غذا رو به طور شانسی انتخاب کنن و درست کنن.تو این برنامه،عرفان کسی بود که از بقیه معروف تر و محبوب تر بود،اما داشت خیلی سوتی میداد. اگه رفیقش عرفان نبود تا الان مردم اینستاگرامی نابودش کرده بودن.مردم ما از کسی که براشون کلاس بزاره بدشون میاد. عرفان مثلا به کنترل کولر میگفت "کنترلر". خیلی سعی می‌کرد خودشو یه آشپز کار بلد نشون بده و این چیزا.ماهان چیکار میکرد؟ هر بار که عرفان همچین گاف های خطرناکی میداد،عرفانو مسخره میکرد. اون روز اونقد عرفانو مسخره کردن که کاملا قرمز شده بود. ولی این باعث شد نه تنها ویو ویدیو خیلی زیاد شه،بلکه هیچکس تو کامنتا عرفانو مسخره نکنه و هیچکس تو اینستا و توییتر به اینا هیت نده. این موضوع برام خیلی جالب بود. نمیشه درک کرد ماهان داشت کار خوبی میکرد یا نه. اخه بعد اون ویدیوجذابیت و شخصیت عرفان نزول کرد و ماهان شد محبوب دلها. ولی میدونی چیه. جالبها،ولی کسانی که انتقاد میکنن اصلا جنبه پس گرفتن انرژی منفی ای که بهت دادن رو ندارن. این انتقاد رو حق مسلم خودشون میدونن. از عرفان که انتقاد نمیشد،عملا داشتن مسخره ش میکردن و عرفان اگه اخم میکرد،بدتر جو میدادن و مسخره اش میکردن. همیشه حق با اونیه که داره مسخره یا انتقاد میکنه؟همه چیز بستگی به لحن گوینده داره. یه امر به معروف میتونه یکیو به دین برگردونه میتونه یکیو کافر کنه.arezo mohseniarezo mohseniFri, 10 Jan 2025 16:34:07 +0330https://virgool.ir/karisma/میخوام-بجنگم-ولی-خوابم-میاد-aqjt88ibmp0hاین روزا سردمه،خیلی سرد. از همه چیز میترسم. همه چیز عادیه اما ترسناک. میخوام با چیزای ترسناک زندگیم بجنگم،ولی خوابم میاد. میخوابم،کابوس میبینم. خواب و بیدارم با هم فرق نداره. حتی خوابیدن سخت تره.افکارم جهت ندارن،به هزار سوی بی پایان سرک میکشن.برای اولین بار تو زندگیم،تنهایی رو تجربه میکنم گرچه به جمعیت افراد اطرافم نه کم شده نه اضاف. راست بوده که میگفتن تنهایی سخته،از هر کسی که تا الان بهش گفته بودم چه اشکالی داره تنها باشی معذرت میخوام.یه مدت بود حس میکردم سیاهم،خیلی سیاه. اما الان حس میکنم هم سیاه و کثیفم هم ضعیف. شاید وقتی این لرز استرس از تنم بره،نظرم عوض شه،اما الان همینم که گفتم.مدت ها به خشکسالی خورده بودم اونقدر آرزوی بارون کردم که سیل داره میبرتم.دوست دارم چند ساعتی روحمو ملاقات کنم،چند کلامی باهاش حرف بزنم و بغلش کنم.کاش وقتی میمیرم یکم بزرگ شده باشم.arezo mohseniarezo mohseniTue, 07 Jan 2025 14:46:22 +0330https://virgool.ir/@m_96825606/پنجره-کم-ارتفاع-ivkkicxvfqhzاگر این فکر که چرا میخواهی بنویسی را بتوانم پس بزنم،می‌خواهم برایتان بگویم که رفقا،زندگی خیلی عجیب است.زندگی سخت عجیب است و آشنا. هر بار با دیدن سکانسی جدید از آن،میخواهم بلند شوم و بگویم دیدی گفتممم؟دیدی گفتم آخرش این کارو میکنه؟آخرش این میشه؟درست است که بعضی قسمت های سریالم گریه اور یا خجالت آور است،اما مهم نیست، بالاخره چیزی است که دانلودش کرده ام .این قسمت ها هم می‌گذرد و به کمدی و عاشقانه اش می‌رسیم.اما الان کجای سریالم؟همانجایی که اپیزود آخر قرار است با اشک و دلتنگی مرورش کنم. همانجایی که ۱۸ ساله و احمق بودن در سلول های روحم جهش ژنتیکی ایجاد کرده اند و من غرق لباس ها،رژ لب ها،بستنی های شاتوت،لیموناد ها،آهنگ ها،شعر ها و خیابان های شهرم هستم‌.افسوس که نمیفهمی. که نمیفهمی چه حالی می‌دهد نفهمیدن،ندانستن،نخواستن یا شاید هم بی سبب خواستن.و من هم نمی‌خواهم بفهمانم،فقط میخواهم یادم بماند باران نیامد،اما ماهی ها در هوا می رقصیدند. حالا مهم نیست اگه در پشت صحنه "گریه می آید مرا" گوش میدهم و در اتاق خاموش،زانو بغل میگیرم،خیره میشوم به پنجره.پنجره ای کم ارتفاع.این آهنگ رو میشنوی؟اسمش رو گذاشتن دیوانگی. نمیدونم اسم حقیقی اش چیه،اما من یک برچسب دیوانگی روی آون دیدن،وقتی کسی از دیار غربت این اهنگ رو برام فرستاده بود.خوب گوش کردمش،خوب گوش کردمش. میخواستم پاشم بگم بابا من گوش کردم،اصلا توش دیوونگی نبود، همش دلتنگی بود.یک دلتنگی مثل وقتی که رفتی به یه مکان خوب و قشنگ که قبلا با یه نفر آرزوش رو کرده بودی. به اون یه نفر فکر میکنی،پیش خودت حسش میکنی،ذوق میکنی،لبخندت کش میاد و میخندی. میری تو گسل خاطرات اون آدم قشنگ و اینبار به فکر کردن بهش قهقهه میزنی.ولی یهو به خودت میای میبینی اون اینجا نیست. تو تنهایی اومدی رسیدی به ارزوتون و الان داری مثل دیوونه ها،بعد اون خنده های از ته دلت،گریه میکنی.اره انتخاب درستیه،دیوانگی. برای این اهنگ..arezo mohseniarezo mohseniThu, 08 Aug 2024 01:17:09 +0330https://virgool.ir/@m_96825606/یادت-بخیر-بچگی-zlkknrtpb9esبرای نشان دادن جواب سونو گرافی ام باید پیش دکتر نصرت میرفتم اما با چشمانی گود افتاده و موهایی ژولیده،خود را با پتو لقمه پیچ کرده بودم و چمباتمه زده بودم پشت تخت. چشمانم خیره به آستین پیراهنی که از در کمد بیرون زده بود،بود و فکرم در ناکجا آباد.ساعت از ۶:۴۰ گذشته بود،اذان گفته شده و اتاقم بدون کسب اجازه من خودسرانه خاموش شده بود.و تمام این مدت بی وقفه صدای اواز خواندن بچه مردم در گوشم می‌پیچید و من به رقیب او" ایمان "فکر میکردم.به اینکه آرزوی او چیست؟چه چیز هایی خوشحالش میکنند؟پست های اینستاگرامش واقعی است یا چون از صدای خواننده خوشش می آید پستی با چنین مضمونی میگذارد:مرااااا ببوسسسسس برای اخریننننن باررررمیتوانم به او بگویم به عنوان پسری که پیجت پابلیک است و مخاطب مورد نظرت هم به پیجت دسترسی دارد،خیلی احمق هستی. این حرکتت این فکر را در سرم می اندازد که یک دختر رشتی چشم عسلی با موهای بور و لبان سرخ و غنچه ای،جلوی چشمت شاخه گلت را آتش زده و انداخته زیر پایش.یا شاید وقتی از سربازی برگشتی از خواهرت شنیده ای آن دختر همسایه طبقه پایین خانه اتان که بعد از ظهر ها با یک تیشرت و شال حریر در حیاط می‌نشست و قند خورد میکرد،شوهر کرده.اولین خاطراتم از ایمان برمیگردد به وقتی که ۸ ساله بودم و او ۱۸ ساله.خانه ما بوشهر بود و آنها شیراز.خرداد ماه که ما آنجا میرفتیم او هنوز امتحان میداد. میگفت چون باید با خط واحد بروم آن سر شهر،مجبورم خیلی زود بیدار شوم.اتاقش در طبقه دوبلکس خانه اشان بود. در اتاقش یک تراس محشر وجود داشت که عاشق این بودم که بروم بنشینم آنجا و دست و پایم رو از نرده ها آویزان کنم و حیاط همسایه ها را دید بزنم.و البته مثل همین الان که بلافاصله تا یک ارتفاع میبینم برآورد میکنم اگر از اینجا بپرم زنده می‌مانم یا نه،آن موقع هم به همین موضوع فکر میکردم.در اتاقش یک کامپیوتر سفید رنگ داشت که مثل تلویزیون های قدیمی بود. آن کامپیوتر معدن فیلم باربی و بازی های کامپیوتری بود. خواهر زاده هایش وقتی می آمدند آنجا مجبورش میکردند برایشان بازی و فیلم بریزد و به همین سبب وقتی به خانه آنها میرفتم من هم اسبابی برای سرگرمی داشتم.تصورم از ایمان آن روز ها،یک پسر نوجوان است که از روی فرم مدرسه اش یک بافت بدون آستین پوشیده و دارد کفشش را می‌پوشد که از خانه خارج شود.به عنوان یک دختری که همیشه خدا سرش پر از باد و بوی قورمه سبزی بوده،ایمان تنها کسی است نه خاطره ای در کودکی ام با او دارم و نه حتی به او توجهی کرده ام.اعصابم خورد شد.با همان ریخت و قیافه درهم رفتم تا داخل حیاط خانه پیاده روی کنم. ذهنم آنقدر مشغول بود که گرمی هوا برایم اهمیت نداشت. فقط دور خودم میچرخیدم و اهنگ گوش میکردم.۱۰ دقیقه بعد که برگشتم تو،تمام تنم خیس عرق بود. که این بار،مادر متوجه من شد.داد و فریاد که یعنی چی نمیرم دکتر،زود باش آماده شو زنگ بزنم اژانس.مجبورا دوش گرفتم،لباسی که شقایق گفته بود با این خیلی جذاب میشوی را پوشیدم و رفتم دم در. ویرگول را باز کردم،از جناب رهام کامنت داشتم. نصفش را نخوانده بودم که مادر گفت تاکسی آمده است.با همان کیفی که شقایق برایم ست کرده بود و کفشی پاشنه پا پوشیده بودم،جهیدم به سمت در حیاط و در را باز کردم. تاکسی نیامده بود. باز سرم کلاه رفت.باز ویرگول را باز کردم،پاراگراف قبلی را دوباره داشتم می‌خواندم که تاکسی آمد و سوار شدم.راننده داشت می‌پیچد داخل خیابان اصلی که دیدم ای وای،دارم با ادامه پاراگراف های آن کامنت گریه میکنم.گفته بود بگذار خیالت را راحت کنم،اصلا قرار نیست هیچوقت به موفقیت برسیم. بعد از تیک زدن این هدف، هدف های جدید و بزرگ تر میچینی و میشود همین اش و همین کاسه. ببین ارزشت چیست،ارمانت چیست. چگونه زندگی ات معنا خواهد داشت. اینجا جایی ست که اجازه داری خودخواه باشی..."معنا،خودخواهی،مسئولیت پذیری" چیزهایی بودند که بعد آن کامنت در سرم می چرخیدند.راننده سر چهار راه پیاده ام کرد.گفت نمیتوانم بقیه اش را بروم،ترافیک است ،دیرت می‌شود.تا تایم چراغ قرمز تمام نشده بود دوان دوان از خیابان گذشتم،هر کسی که نگاهم میکرد در دل میگفت اخ نباید این لباس را میپوشیدم،حتما خیلی خیره کننده شده ام.بعد همانطور که در طول خیابان دنبال مطب دکتر میگشتم با خود میخندیدم و میگفتم من همانی نبودم که پست می‌گذاشتم "من خیلی زشتم" "باید تمام صورتم را جراحی پلاستیک کنم" ؟دم خواستگار ها گرم،حداقل دغدغه زشت بودن را از ما گرفتند .پله ها را دوتا یکی کردم و خودم را به داخل مطب دکتر رساندم. مثل دفعه قبل نه منشی ای بود و نه مشتری ای.اما صدای حرف زدن دو زن با دکتر می امد. منتظر ماندم آن زنها از اتاق دکتر خارج شوند تا من وارد شوم. بحثشان چند دقیقه هم طول نکشید،داخل شدم.روسری اش روی دوشش افتاده بود و موهای سفیدش چشمم را جلا میداد. عین مامان بزرگ های دانا و بد اخلاق تو قصه ها بود. فکر مشغولم را کنار زدم و مشغول چرب زبانی برای خانم دکتر محبوبم شدم. گفتم: دیروز اومدم نبودید.گفت بعد ساعت ۸ اومدی؟خب معلومه که نیستم. گفتم حالا ساعت چند تشریف میارید؟گفت ۵ونیم. گفتم یعنی ما همش ۲ ساعت فرصت داریم شما رو زیارت کنیم؟کم لطفی میفرمایید.گفت دو ساعت نه،دو ساعت و نیم.من دیگه پیر شدم،نوبت شما جوون هاست. بعد قند در دلم آب شد که اره،نوبت ما جوون هاست.کارم که تمام شد،آسته آسته از پله ها پایین امدم . دیگر عجله ای نداشتم. وسط خیابان،ساعت ۸شب تنها ایستاده بودم. چه بهتر از این. به راستی خیابان شب زیبا تر است یا روز؟جواب این سوال را نمیدانم ولی مطمعنم زمستان همه چیز قشنگ تر است. من زمستان میخواهم.هنزفری را گذاشتم و دوباره صدای بچه مردم را پلی کردم:"من هاچان ایرگم سندن آیرولار پس هاچان سن منه ایرگی یانار عمرم باش اولده یار،تلم بیکلده پس هاچان بوینی قولوم دولانر"این بار حرف های او را مرور میکردم. اعتماد به نفسش را،ادبش،راز خنده دار و عجیبش را،شباهتش با پدرم را،شباهتش با خودم را.نزدیک خانه که شدم چند تا بستنی یخی خریدم،تا به خیابان خودمان برسم بستنی ام تمام شد . طول خیابان را می پیمودم که دیدم یک پسری که به او میخورد اسمش امیر باشد چون بز،سرش را از دویست شیش آلبالویی رنگش بیرون آورده و دنبالم می‌کند.تا جان در تن داشتم دویدم،انگار که سگ دنبالم کرده باشد،چنان دویدم که ۱۵ ثانیه بعد وقتی پشت در خانه بودم داشتم پس می افتادم.به در تکیه دادم و چند نفس عمیق کشیدم. اما آیفون را نزدم. همانجا ایستادم. نمی‌خواستم به خانه برسم.عقب گرد کردم و رفتم سمت محله قدیمی امان. نزدیکمان بود.وقتی وارد کوچه فردوس ۶۳شدم حس کردم یک استخوان در قلبم شکست. با حالی دگرگون خود را به پیش کشیدم.نمیدانم آنجا و ان لحظه چه چیزی تجربه کردم. فقط میدانم چیزی ورای درک من بود.انگار کسی همزمان دکمه غم و شادی را در مغزم فشار میداد. غم میخواست ما به زانو در اورد و شادی میخواست با عشق به تمام در و دیوار آجری آن کوچه نگاه کنم.وسط کوچه ایستاده بودم و بی توجه به رفت و آمد غریبه ها،دستم را روی لب هایم فشار میدادم و هق هق میکردم. صدای بچه ها را می‌شنیدم.صدای اوا را،مریم را،ستاره و مونا را. می‌خواهیم گرگم به هوا بازی کنیم پسر ها مزاحممان میشوند.آنها کل کوچه را برای گل کوچیک خودشان میخواهند و حاضر نیستند از نطرشان کوتاه بیایند.ما میگوییم دخترا شیرن،مثل شمشیرن.برادر خرخون سارا می گوید شیرتون پاکتیه،شمشیرتون پلاستیکیه.ما میگوییم دخترا باهوشن،مثل خرگوش اند.مسعود جواب میدهد دخترا پنیرن،دست بزنی میمیرن.اخر قرار شده همه باهم گرگم به هوا بازی کنیم.مبینا خوشحال است،می‌گوید عاشق مهدی شده و دوست دارد با مهدی بازی کند. بنطر من مهدی عوضی است،مبینا اشتباه کرده که عاشقش شده. اما درکش میکنم،من هم هنوز عاشق آرمین هستم،همکلاسی پیش دبستانی ام. پسر ها قدشان بلند است و با هر قدم چند متر جا به جا میشوند. ولی ما کوچولو هستیم و هر چقدر جان میکنیم نمیتوانیم انها را بگیریم. اینبار آنها گرگ شده اند و دختر ها بره. سریع ما را می‌گیرند و زندانمان می اندازند. همه مخالف بازی با پسر ها هستیم،بازی با انها اصلا عتدلانه نیست. ساعت ۱۱ شب است.آرمان خواهر ستاره بعد از ۱۰ ساعت درس خواندن برای تیرهوشان باچادر مادرش آمده داخل کوچه و ادای خانم های همسایه را در می آورد و ما غش غش میخندیم. امشب تولد ۱۴ سالگی ایداست،از ما ۵ سال بزرگ تر است،همه دوستان صمیمی و بچگی اش از اینجا رفته اند و او تنهاست. به افتخار ۱۴ سالگی اش امشب را روسری سر نمی‌کند و ما همه دورش جمع شده ایم و اسکیت بازی می‌کنیم. امروز سارا و اوا بازی جدید پیدا کرده اند، به من می گویند چشمت را ببند و دست هایت را شل کن. کاری که می گویند را انجام میدهم و بعد بغل گوشم بشکن می‌زنند و میخوانند:" ای روح توانا،اگر در اینجا هستی،دست های مرا بالا ببر". بعد هعی بشکن می‌زنند و دستان من بالا می روند و همه از تعجب شاخ در میاوریم.حوالی غروب است. آسمان فوق العاده سرخ و زیباست. مریم می گوید آسمان دارد جهنم را نشان میدهد،من با خود می‌گویم جهنم چقدر قشنگ است.امروز ظهر باران امد،کوچه پر از چاله های پر آب شده. با چتر های رنگی در کوچه جمع شده ایم و مثل سرباز های جومونگ که پشت سپر هایشان پناه می‌گیرند،پشت چتر هایمان پناه گرفته ایم و با شمارش اوا،به سمت ته کوچه میدویم.هفته قبل خواهر یلدا دنیا امده، همه بچه ها با مامان هایشان رفته اند خانه اشان. مامان من و اوا چون ظهر رفته اند دیگر نمی روند پس من و اوا در کوچه تنها مانده ایم. می‌رویم خانه اوا. نمی‌دانیم چه بازی ای بکنیم. می‌نشینم داخل یک کارتن خالی و کارتن می‌ترکد. میخندیم و قرار میشود بعدا به بچه ها پز بدهیم ما داخل یک کارتن مشترک نشستیم،کارتن پاره شد و خیلی خندیدیم تا بدانند اصلا مهم نبود که تنها مانده ایم.امروز از شیراز برگشته ام،بچه های می گویند اوا و خانواده اش اسباب کشی کرده اند و رفته اند رشت. دلم می‌خواهد گریه کنم،اما میدانم شهرشان را خیلی دوست دارد. گفته بود اسکیت های جدید و خوشگل خریده ام که می‌خواهم در رشت آنها را امتحان کنم.با اینکه عروسک محبوبم را به یادگاری برد،اما اشکال ندارد.مبینا و مریم آمده اند پشت در مرا ببرند داخل کوچه،به آنها می گویم من دیگر بزرگ شده ام،زشت است بروم داخل کوچه،شما هم وقتی ۱۰ ساله شوید دیگه نمی ایید داخل کوچه.امروز مادر سام آمده دم در برای خداحافظی،مادرم و مادرش گریه میکنند.من سامی را خیلی دوست دارم. تنها پسری است که پسر ها با او بازی نمی‌کنند چون کوچولو و ریز جثه است .پس در خاله بازی دختر ها نقش عمو را به او می‌دهیم تا سرگرم شود. ولی او هم باید برود شهر خودش.می‌خواهم بروم پیش بچه ها که جمع شده اند جلوی خانه حنانه. روسری ام را محکم بسته ام،یک تل مو خیلی گنده پاپیون دار گذاشته ام روی آن و به لبم رژ لب زده ام.از توی کوچه دارم رد میشوم که توپ پسر ها به من میخورد،میبینم تا میکاییل مظلومانه دارد به من نگاه می‌کند. ناگهان بدجنس میشوم و توپش را می اندازم داخل حیاط یک همسایه بد اخلاق. دلم خنک می‌شود. می روم برای بچه ها تعریف میکنم که آنها حس همدلی اشان گل می‌کند و می‌روند کمک میکاییل تا توپش را پس بگیرند.امروز یلدا هم رفت،آخرین باز مانده دوران بچگی،واقعا رفت. واقعا نازیلا تنها شده. واقعا دیگر هیچکس اینجا نیست.به حال برمیگردم. این خاطرات را با عبور از کناز هر کدام از در ها بیاد می اوردم و سعی میکنم بی صدا گریه کنم. به عادت قدیم،میترسم تا ته کوچه بروم و نیرویی مرا وادار می‌کند برگردم. به خودم نهیب میزنم. می‌گویم نازیلا تو ۹ ساله نیستی!!!تو ۱۸ سالته. تو الان دیپلم داری،تو داری به ازدواج فکر میکنی،تو بچه نیستی،از چی میترسی!؟؟چرا نمیری تا ته،نکنه فکر میکنی مریم راست می‌گفت اونجا یه پیرمرد ایستاده که بچه ها رو میدزده؟ به سختی حرکت میکنم،قلبم جیغ میکشد نرو نرو نرو نرو،پاهایم را از فرمان او خارج کرده ام و به سرعت خودم را به سمت تاریکی ته کوچه می‌کشانم. در تاریکی می ایستم و به پهنای صورت گریه میکنم،دوست دارم همانجا بنشینم و زانو هایم را بغل کنم و تا خود صبح زار بزنم.هیچ کسی آنجا نبود،هیچ کس مرا نخورد. هیچکس مرا ندزدید. به سرعت سمت نقطه کور دیگر کوچه امان میروم و در تاریک ترین نقطه اش می ایستم. من توانستم. من توانستم. من توانستم تا ته بروم. من توانستم،اوا دیدی!؟من نمی‌ترسم. من از همه اتان شجاع تر بودم. من تا تهش رفتم. هیچ اژدهایی آنجا نبود. سارا،بخدا الکی می ترسیدیم.هیچکس در آن تاریکی نبود. نبود...هم زمان در ذهنم مرور میکردم که من چرا از کنکور مجدد میترسم؟من چرا از ایستادن در آن نقطه تاریک پوچ میترسم. فقط کافی بود به آژیر های دلم گوش ندهم و پاهایم را حرکت دهم تا در هم بشکند آن تابو ۱۸ ساله. فقط کافی است به خودم اعتماد کنم،به قول رهام کمی خودخواه باشم.برای کنکور فقط باید اعتماد به نفسم را جمع کنم،بند کفش هایم را محکم کنم و با چشم های بسته تا ته کوچه بدوم. باید بروم،باید بروم،وقتش رسیده من هم از این دریای خاطرات دل بکنم. وقتش رسیده باورم شود نازیلا بزرگ شده. دوست هایش بزرگ شده.دلم برای همه تنگ شده است. از راه پله تک تک خانه ها بالا میروم و گریه و میکنم.به در خانه سابقمان زل میزنم،خاطرات مرا به رگبار بسته است . اولین روزی که خانواده مونا از زاهدان به اینجا آمد را به یاد می اوردم،از اینکه مثل ما ترکی حرف می زدند تعجب کرده بودم. هر چه دنبال چیز هایی که روی دیوار نوشته بودیم گشتم پیدا نشد. در خانه اوا با یک قفل کتابی بسته شده بود.هنوز یکجا مانده بود،کدام احمقی حوصله دارد که نازیلا خر است،مریم خر است های ما را پاک کند،امیدوارم بودم آنها هنوز باشند،اما نبودند. بجایش یک نفر نوشته بود یادت بخیر بچگی. مهدیار امضا زده بود و محمد حسین جعفری. اخرین بار یادم است امیرحسین رفت تهران. علی،برادر مهدی همان که مبینا عاشق بود هم آمده امضایی آنجا زده. دلم می‌خواهد بدانم روزگار با آنها چه کرد.درس های ۱۴۰۳ تمامی ندارد. کاش عاشقی هم یکی از درس هایش نباشد.باید اعتماد به نفسم را جمع کنمباید مسئولیت پذیری را یاد بگیرمباید تلاش کردن راموفقیت و شکست های واقعی رایاد بگیرم.arezo mohseniarezo mohseniSat, 27 Jul 2024 00:22:20 +0330https://virgool.ir/@m_96825606/چگونه-بادکنک-باد-کنیم-mpa5wa6nqelzاول بخوانید بعد موسیقی را گوش دهید،ممنون.از چیزی که قرار است برایتان بنویسم و امید است شما بخوانید،فقط یک جمله اش را از قبل آماده کردم.آن هم این است:انگار من ۱۲ساله نیستم!دیشب تولد خواهرم صبا،ته تغاری امان بود. با هم وسط پذیرایی نشسته بودیم و زانو به زانو، با تمام توان بادکنک باد میکردیم.اخرین بادکنکی که دست من افتاد،کمی بَد بدن و چغر بود. لپ هایم از شدت هوایی که در دهانم گیر کرده بود و داخل بادکنک نمی‌رفت، در حال جلز و ولز بود که بادکنک احمق بالاخره تسلیم شد و شل کرد تا من بادش کنم .یکی دو لپ هوا بیشتر در شکمش نریخته بودم که این بار من شل و تسلیم شدم.بادکنک از دستم ول شد،فرت فرت فرت رفت هوا،قری زد و برگشت افتاد جلوی پایم.چشمم به بادکنک علیل و بی جان بود اما حواسم پرتِ سرزمینی عجیب و خلوت به نام "اکنون".احوالم جوری بود که انگار ۸سی‌سی غربت بعلاوه ۱۳سی سی شگفتی به قلبم تزریق شده است. غریبی با خویشتن و شگفتی از راه و رسم زیستن.آن لحظه افکاری که در سرم میچرخیدند این ها بودند که " چرا اینقدر قدم بلند شده است؟دست هایم چرا اینقدر درازند؟و پاهایم؟مگر من چند ساله ام؟"به بابا و عمو که باهم داشتند به چیزی میخندیدند نگاه کردم.آشنا بودند،همان هایی که همیشه میشناختم.و حتی ۸ ساله شدن صبا هم آنقدر که من در جمع مبالغه کرده بودم شگفت انگیز نبود ولی همچنان درک نمیکردم من کِی و چرا اینقدر بزرگ شده ام!با همان چشمان خیره به گل قالی، بادکنک را از پیش پایم ورداشتم. لب های بدمزه اش را به آستان دهانم رساندم،یک کام بلند از هوا گرفتم و لپ هایم که حسابی پر از هوا شدند با بوسه ای پر تف،بادکنک را باد کردم.فهمیدم من هم یک بادکنکم. یک موجود موزی ای به نام زمان،۱۸ سال و خورده ای است که دارد مرا بی وقفه باد می‌کند. و کسی خبر ندارد کِی لب های زمانه مرا رها خواهد کرد و من هم مثل بادکنکم فرت فرت فرت در هوا چرخ خواهم خورد و دست اخر پیش پای چرخ فلک، علیل و مریض گونه زانو خواهم زد.احتمالا امشب که من بادکنک باد میکرده ام او تصمیم گرفته استراحتی کند و نفسی چاق ، که من ناگه مچش را گرفته ام و رازش را برملا.تنها نکته ی شگفت انگیز قصه این است که من هم یک بادکنک یک کف دستی ام و چند لیتر هوا. وگرنه این ابعاد و احجام همه بازی روزگار است و تمام.به بدنت نگاه کن،در این سالهایی که عریض و طویل تر میشدی همان دو تا سلولی بودی که در رحم مادرت بهم تلاقی کردند.و شاید آن هم نه.شاید هیچ تر از آن.شاید من و تو رازی هستیم. رازی جالب تر از سرنوشت غم انگیز بادکنک ها.راستش چیز دیگه ای میخواستم بگم،یادم رفت چی بود.کلی اسم میتونم واسه این متن بزارم.ولی نمیدونم چی بزارم.arezo mohseniarezo mohseniTue, 25 Jun 2024 21:50:16 +0330https://virgool.ir/konkurfightclub/سرنوشت-یه-ابنبات-d5kykamvfjcnدیروز امتحان سلامت و بهداشت داشتم. با امتحان کاری ندارم اما شب امتحان عجیبی داشت این سلامت جان.یه درس میخوندم،حوصله ام سر میرفت می‌نشستم پای شعر.بعد یه لحظه به خودم می اومدم تا نیم ساعته نیم خند به لب، زل زدم به دیوار. گوشیو چک میکردم چقدر دیگه مونده تا صبح ؟۴ساعت،چند درس دیگه مونده تا اتمام؟۸تا و نصفی. بله ،عالیه.این وسط مسطا حتی وسوسه میشدم شعر بخونم،ویس بگیرم بفرستم واسه رفقا؛ولی به موجب هراس به سخره گرفته شدن،خودم رو مهار میکردم.ساعت ۳ شب بود،تازه رسیده بودم به موضوع برق زدگی که یاد اون روزی افتادم که رفتیم اردو گشت دریایی. معلممون گفته بود تو دریا هم رخ میدهبعد به تبع یاد عکسای اون روز افتادم. بعد یادم اومد یکی از عکسا رو بچه ها گذاشته بودن پروفایل گروه کلاس. VPN زدم برم عکسو ببینم که دیدم از یه شماره ناشناس پیام دارم،هیجان زده و کنجکاو پیام رو باز کردم که با این مواجه شدم:یکی از همکلاسیام هست.این ادم خیلی دوست داشتنی و دلبره. یه شخص با سواد،سخنور و با اعتماد به نفسه. دلم میخواد یه روز بشنوم که استاد دانشگاه شده.قضیه از این قراره که چند هفته پیش،قبل امتحان دوم، ما نزدیک هم نشسته بودیم. تو مکالمه کوتاهی که قبل امتحان برقرار کردیم متوجه شدم تو امتحان قبلی، از لحاظ جسمی حالش بد شده و بعد امتحان مجبور میشه بره بیمارستان سرم وصل کنه و...من اون روز یه آب‌نبات بهش دادم و یادم موند بین این آدمایی که میان و میرن یکی هست که یه آب‌نبات میتونه حالش رو خوب کنه.از اون به بعد دیگه زیاد ندیدمش،ولی هر روز به یادش چند تا آب‌نبات واسه خودم و اون مینداختم تو جیبم.تا اینکه قبل امتحان ادبیات، داشتم گوشیم رو تحویل مدرسه میدادم که از کنارم گذشت و یه سلام توام با لبخند بهم داد و رفت.اون رفت و من یاد آب‌نبات هام افتادم.صداش کردم. برگشت سمتم و متعجب ایستاد.دست پاچه دست کردم تو جیبم، از توش یه آب‌نبات رندوم در اوردم و به سمتش گرفتم؛ گفتم زهره بیا از اینا. که تعجب از صورتش پرید،خندید، آب‌نبات رو گرفت،تشکر کرد و رفت. حالا منو میگی،کم حواس پرتی داشتم هی یاد این پیام می‌افتادم و لبخند میزدم. میرفتم پیام رو دوباره میخوندم،میگفتم مگه میشههههه مگه داریمممم؟؟؟نکنه فرشته ای چیزی ام؟؟؟ ساعت ۶:۱۰شد،بالاخره کتاب رو تموم کردم. جلدی پریدم رفتم یه دوش گرفتم،اومدم بیرون تا ۶:۳۰ دقیقه ست.تا ۶:۴۰ باید مو خشک میکردم،لباس اتو میزدم و آماده میشدم.با بدبختی تا ۶:۴۵ آماده شدم ، زنگ زدم و تاکسی اومد. تو راه نمونه سوال خوندم که خدایی خیلی به درد خورد. وقتی رسیدم دم حوزه به راننده گفتم :مامانم هزینه رو براتون واریز میکنه که زحمت کشید گفت: کرایه ها رفتن بالاترا!الله وکیلی بجز اینکه یه عده دارن شعار میدن قراره همه چیز ارزون شه،مگه اتفاق دیگه ای هم افتاده که اینا دارن قیمت ها رو عوض میکنن؟!خلاصه که رفتیم تو،با چندی احوال پرسی کردیم و فهمیدم اینبار باید تو کلاسا امتحان بدم.نامحسوس افتادم پشت سر یه دختری که بنظر می‌رسید میدونه کلاسی که دوازدهمیا امتحان میدن کجاست. و خوشبختانه از تو همون کلاسی که باید امتحان میدادم سر در اوردم و از وقت صرفه جویی شد.یه خانومی که نمی‌شناختم و بنظر می‌رسید یه معلم تاریخ عصبیه،شروع کرد به تفتیشمون.و بعد رفیقش هم اومد ماسماسکش رو کشید رو بدنمون. من نمیدونم چرا هر بار با اینکارشون قلقلکم میگیره ، میخندم و بقیه مثل بز زل میزنن بهم.لامصبا شما هم بخندین بفهمم تنها نیستم.رفتم نشستم،انگار آخرین نفری بودم که اومده بود. مراقب هم رفت نشست و مسابقه سکوت شروع شد. قولنج دیوار رو می‌شنیدم ولی صدایی از این جماعت نه.یاد حرفای دیشب آقای "سید مهدار بنی هاشمی" نویسنده ویرگولیمون افتادم که بعد کامنتی براشون گذاشتم گفتن حرف زدن با غریبه ها کار سختی نیست،فقط کافیه احوال پرسی کنیو و راجب یچیز کوچیک حرف بزنی.منم که دیدم بهترین موقع ست واسه درس پس دادن و امتحان کردن آموزه هام،از مراقب پرسیدم ساعتی که اینجاست سالمه؟گفت اره. بعد پرسیدم اگه گوشی خاموش باشه دستگاه صدا نمیده؟گفت نه نمیده.بعد جوری که حدس می‌زنم شک کرد بهم،اومد یبار دیگه گوش من و چند نفر دیگه رو چک کرد😂😂😂با توجه به ساعت جلو چشمم،۱۵ دقیقه به شروع امتحان مونده بود.یکم به نوشته های روی میزم و دیوار و فحشایی که اطراف میز معلم نوشته شده بود چشم دوختم و گفتم اوکی الان وقتشه.برگشتم سمت بغل دستیم گفتم سطح اول حادثه نباید کاری میکردیم،سطح دوم باید زنگ میزدیم امبولانس،سطح سوم باید چیکار میکردیم؟گفت هیچی،باید منتظر بمونی میمیره یا نه و باهم خندیدیم. یکم وول خوردم و چرت و پرت گفتیم بعد پرسیدم اون مواده،اسمش مفتادین بود یا مفتالین؟! بغلی یادش نیومد دقیقا کدومه، پشت سری وارد بحث شد و گفت مفتالین بود. خدا همیشه بد از این بغل دستیا،چقد ناززززززززززززززز بوددددددددددد،چقد گوگولییییییی بودددددددددددددددد.بعد یه لحظه حس کردم متادون هم مخدره هم محرک،پرسیدم ازشون که گفتن فقط مخدره،مخدر طبیعی. اینجا بحث از بین سه نفر،به ۵ نفر رسیده بود،یه نفر دیگه هم داشت از ته کلاس راجب مخدر یا محرک بودن متادون اظهار نظر میکرد.بعد امتحان تازه فهمیدم اصلا آمفتامین هست!نه مفتالین😂مراقب دید زیاد داریم صدا میدیم،دستور سکوت داد. امتحان شروع شد،همون دوتا سوالی که از بچه ها کردم هر دو تو امتحان اومده بود:))بعد امتحان هم دختر گوگولی رو دیگه ندیدم.ببین،یه گوگولی میگم یه گوگولی میشنویاا،دختره مثل عروسکای تو کارتون ها بود😂😂😂هیچی همین دیگه،خدافز.+دیروز زهره رو ندیدم ولی هرکی رو که دیدم بهش آب‌نبات دادم.ظاهرا از استعداد های آقای بنی هاشمی ارتباط برقرار کردن با غریبه هاست الخصوص راننده اسنپا،وقت داشتید یه سر به صفحه شون بزنید. https://vrgl.ir/pEkXI arezo mohseniarezo mohseniWed, 12 Jun 2024 11:41:12 +0330https://virgool.ir/@m_96825606/من-و-حافظ-و-شجریان-qbqlplryz3j4شب امتحان شیمی،فال حافظ گرفتم. خوش اومد،خیلی هم خوش اومد."گل در بَر و می در کف و معشوق به کام استسلطانِ جهانم به چنین روز غلام استگو شمع میارید در این جمع که امشبدر مجلسِ ما ماهِ رخِ دوست تمام استدر مذهبِ ما باده حلال است ولیکنبی‌روی تو ای سرو گُل‌اندام، حرام استگوشَم همه بر قولِ نی و نغمهٔ چنگ استچشمم همه بر لَعلِ لب و گردشِ جام استدر مجلسِ ما عِطر مَیامیز که ما راهر لحظه ز گیسو‌ی تو خوش بوی مَشام استاز چاشنیِ قند مگو هیچ و زِ شِکَّرزان رو که مرا از لبِ شیرینِ تو کام استتا گنجِ غمت در دلِ ویرانه‌، مُقیم استهمواره مرا کویِ خرابات مُقام استاز ننگ چه گویی که مرا نام ز ننگ استوز نام چه پرسی که مرا ننگ ز نام استمِی‌خواره و سرگشته و رندیم و نَظَربازوان کس که چو ما نیست در این شهر کدام است؟با مُحتسبم عیب مگویید که او نیزپیوسته چو ما در طلبِ عیشِ مدام استحافظ منشین بی‌مِی و معشوق زمانیکه‌ایّامِ گل و یاسمن و عیدِ صیام است."حافظ چنان منو سر مست و مسرور کرد که تمام ترس و هراسم از امتحان از دل رفت.همین.اها و اینکه امتحان خوب نبود.همین.arezo mohseniarezo mohseniFri, 07 Jun 2024 04:49:06 +0330https://virgool.ir/konkurfightclub/صندلی-شماره-۱۷۷-fhmktkc8aqdwاینکه الان که اینجا وسط اتاق دراز کشیدم و با لبخندی عریض همراه با اهنگ وول میخورم و مینویسم،همه ماجرا نیست. باید فلش بک بزنیم به ساعت ۸ شب دیشب. دیگه صدای مهمونا رو نمیشنیدم،بنظر می‌رسید رفتن. بجز یه ذره نوری که از درز در اتاق به حریم اتاقم تجاوز میکرد،هیچ نور دیگه ای تو اتاق نبود. یه لحظه متوجه شدم وقتی خواب بودم یکی اومده ریسه ها رو از تو دیوار اتاقم کنده و رفته،چون قبلش روشن بود.اصلا از کی خوابم؟ساعت ۴ظهر؟نه.ساعت ۴ رو یاد میاد.صدای ندا و صبا رو وقتی واسه سوار الاغ بادی شدن دعوا میکردن رو یادم میاد. که بعدش بیدار شدم،از گونه و بدنم نیشگون گرفتم،به خودم ناسزا گفتم، از بی عرضگی و احمق بودنم گلایه کردم. کتابی که زیر سرم بود رو بستم و بالشتی که اون طرف تر افتاده بود رو گذاشتم زیر سرم و سعی کردم بخوابم. واسه خوابیدن نیاز به یه خیال داشتم تا خودمو باهاش سرگرم کنم،هیچی پیدا نکردم. آدمی که کمتر از ۱۵ ساعت دیگه از کل کتاب امتحان ریاضی داره ولی هنوز هیچی نخونده به چه حقی میتونه خیال بافی کنه. پس یه خاطره خنثی از گذشته پیدا کردم و باز رفتم به خواب. ""در کمال تعجب خواب های خوب دیدم،خواب دیدم عیده،همه اومدن خونه ی ما و دارند خوش میگذرونند.بعدش نمیدونم چرا یهو منو یکی از پسر دایی ها تصمیم گرفتیم از یه برج بالا بریم و با طناب از اونجا بپریم. رفتیم بالا،وقتی می‌خواستیم بپریم برج انعطاف پذیر شد و ازش سر خوردیم. ولی خوبه اینو هم بگم تو همه این داستانای مهمونی زلزله می اومد،گسل می افتاد وسط خونه،یکی میپرسید نازیلا امتحان رو دادی؟!"""۸ که بیدار شدم،دیگه گریه ام نیومد،متلاطم و فراری نبودم،انگار برگشته بودم به تنظیمات کارخونه.حالا که به امتحان نزدیک تر شده بودم،اراده اینو داشتم که واسه ۲۰ بجنگم. ولی تو دو روزی که فورجه داده بودن درس بخونیم تو خودم نمی دیدم یدونه سوال حل کنم. کتابو باز کردم و از صمیم قلبم خواستم که این آخرین باری تو زندگیم باشه که میخوام ریاضی بخونم.این هم آن میان من با تجربه های مزخرف گذشته ام بلایی سر خودم اوردم که هیچ اعتماد به نفسی واسه ریاضی خوندن ندارم. با خودم قرار گذاشتم اول برم سراغ سوال های جمع بندی فصل مورد نظر،بعد برم نمونه سوالاش تو امتحان نهایی ها رو حل کنم. پس رفتم سراغ فصل یک،باور نکردنی بود،من سوالا رو بلد بودم.فکرشو نمیکردم من بتونم از تابع چیزی حل کنم،ولی چیزایی که قبلا خونده بودم یادم بود. من نمیدونستم یادمه،ولی دستام بلد بودن حلشون کنن. از رو مثلثات پریدم و رفتم فصل سه. تحمل اینکه اون سوالای حال بهم زن تهوع آور چندش معادلات مثلثاتی رو یبار دیگه ببینم،حل کردنشون رو یاد بگیرم ولی برم سراغ نمونه سوال ها و ندونم باید چیکارشون کنم رو نداشتم. گفتم گور بابای هر نمره ای که میخواد از این فصل کذایی بیاد. دو ساعت رو فصل سه وقت گذاشتم،قسمت های سخته حد برام اسونه،چون همه خیلی نگرانن که یاد نگیری و پس خوب یادش میدن. ولی اون سوال چرت و پرت هاش که کسی روشون مانور نمیده رو درک نمیکنم.از اونجایی که بخاطرش رفتم ویدیو دیدم وقتم گرفته شد،اخرشم تو امتحان یکی از همین سوال چرت ها رو نتونستم حل کنم. به همین ترتیب رفتم جلو که ساعت ۵:۵۰ دقیقه صبح تونستم آخرین سوال احتمال رو هم بخونم و کتاب رو ببندم. واسه اینکه از پا در نیام قهوه درست کردم و به همراه مرور فرمول بیضی و دایره کره مربا خوردم . رفتم آبی به دست و رو زدم و برگشتم دیدم تا مامان هم بیدار شده و داره لباسم رو اتو میزنه. وقتی رفتم لباسام رو بپوشم نا خواسته یه جیغ خفه از خوشحالی زدم که موجب تعجب خودم شد،گفتم اسکل داری میری امتحان ریاضی بدیا حالیته؟! برگشتم اتاقم،امیدوارانه یه سری به تلگرام زدم،هیچکس سوال های ریاضی رو افشا نکرده بود💔🥲😂 پس رفتم پی وی رفقا یه آهنگ قری پیداکردم و پلی کردمش. تو ببین،۵۰ دقیقه قبل امتحان داشتم میرقصیدم اونم چه رقصیاا. به مامان گفتم زنگ بزنه به اژانس و خودم رفتم جوراب بپوشم که دیدم عه،جورابام نیستن که!دو تا جوراب لنگه به لنگه مشکی پیدا کردم،ساق یکیشون رو تا کردم و اوردم پایین تا مثل اون یکی ساق کوتاه بشه . داشتم میرفتم سراغ کفش که یادم اومد کارت ورود و خودکار ورنداشتم.جونم برات بگه که هرطور بود من بالاخره سوار ماشین شدم و خودمو رسوندم به لوکیشن مورد نظر. از تاکسی پیاده شدم،درو بستم، به خروج ماشین از تو کوچه مینگریستم که یک آن متوجه شدم کارتم تو جیبم نیست! واقعا نبود! نه کارتم و نه خودکارام. دویدم سمت سر کوچه،ماشین رفته بود که رفته بود. رفتم ایستادم جلوی در مدرسه. گوشیمو روشن کردم و زنگ زدم به مامانم.داشتم با مامان حرف میزدم که بابای مدرسه پشت سر هم میگفت دختر بیا داخل میخوام درو ببند،نیای باید شهریور بیایا،چرا نمیایییییی،درو بستم نگی نگفتیاااا،دارن برگه ها رو پخششش میکنناااا و... . داشتم حرف میزدم که گوشیو از دستم گرفت و به مامانم که پشت خط بود گفت :حاج خانم به تاکسی بگید سریع کارت رو تا ساعت ۷:۲۰برگردونه که دخترتون رو راه نمیدن بدبخت میشه و... . اصلا اونقد که این بنده خدا استرس داشت من نگران نبودم. مامان گفت به آژانس زنگ زدم گفتن برمیگردونه. من و بابای مدرسه جلوی در ورودی هر چی صبر کردیم که تاکسی برگرده، دیدیم حاجی این نمیاد که نمیاد. آقاهه گفت تو برو داخل اگه آورد من میارمش برات. بدو بدو رفتم سمت پشت مدرسه که سالن امتحانات اونجا قرار داشت. رسیدم تا هنوز دارن بچه ها رو تفتیش میکنن و امتحان شروع نشده. میخواستم برم به رئیس حوزه بگم همچین موضوعی پیش اومده باید چیکار کنم ولی تراکم جمعیت بهم راه نمی‌داد بتونم از بینشون بگذرم و برم با یه مسئول حرف بزنم. یادم اومد رو برد مدرسه شماره صندلی امروزه همه رو زدن.بدو رفتم سراغ اون بُرد که یجای دیگه مدرسه ست، که کاشف به عمل اومد صندلی ۱۷۷ ام.با این نقشه که سوسکی برم بشینم سر جام باز داشتم میدویدم سمت سالن که دیدم یه دختری داره همراه من به سمت سالن میدوعه،تو همون حین که با هم میدویدیم پرسید :تو میدونی تو fog اول g رو میزارن تو شکم f یا f رو میزارن تو شکم g؟ گفتم رفیق من کارت و خودکار مودکارم رو جا گذاشتم تو ماشینی که ازش پیاده شدم الان فقط اسممو بلدم. ایستاد،یه خودکار از تو کیسه اش در اورد گفت بیا با این بنویس. تشکر کردم گفتم اسمت چیه،گفت گفت :"ایتیوید پاد". اسم کوچیکش رو نفهمیدم ولی فهمیدم فامیلیش یچیزی شبیه به پاد هست. رسیدیم به دم سالن،پرسیدم بچه ها صندلی ۱۷۷ اینجاست؟گفتن نه،اینجا فقط تا ۱۶۰ هست. ساعت ۷:۳۰ بود،قانونا امتحان باید شروع شده میشد. دویدم سمت سالن دیگه ای که اون سر مدرسه بود،وقتی رسیدم اونجا ،هم خیلی گرمم بود و خسته بودم، هم حدس میزنم مظلوم و معصوم بودم. با نفس نفس به مسئولی که داشت بدنم رو تفتیش میکرد و سراغ کاراتم رو میگرفت گفتم کارت ورود به جلسه ام رو جا گذاشتم تو تاکسی. گفت خوبه خودتو جا نزاشتی،کارت ملی نداری؟گفتم شماره صندلیم ۱۷۷ هست،نازیلا فلانی ام. صندلیم رو پیدا کرد،نشستم ولی میخواست بازم گیر بده که بدون این که مشخصات پاسخ برگ رو نگاه کنم گرفتمش جلو چشم خانمه،از حفظ شماره ملیم رو خوندم و گفتم درست بود؟گفت درست بود بعد ولم کرد رفت. اصلا حال کردم از حرکتم. ولی خب هنوز داشتم نفس نفس میزدم و دهنم بدجور خشک بود. دختر بغل دستیم که داشت با بغل دستیش حرف میزد برگشت سمت من و فهمیدم تا عهه،دوستمه. پشت سریش هم برگشت سمت من و فهمیدم تا عهه،اینم دوستمه. گفتن نازی چیکار کردی احساس می‌کنیم تغییر کردی. فاطی یکم فکر کرد گفت عینکتو عوض کردیییی،چه بهت میاد،مبارکه. مری گفت اون که اره،ولی ابروت رو ورداشتی؟! گفتم افرین،اولین نفری هستی که فهمیدی دلیل تغییرم چیه😂 خلاصه قبل امتحان از اینکه گفتن خوشگل شدی و عینکت به رنگ موهات میاد و این چیزا انرژی گرفتم. تو این فاصله که امتحان شروع بشه با مریم راجب عروسی و مست کردن ملت تو عروسیا حرف زدیم😂😂بالاخره برگه ها رو پخش کردن . بسم الله گفتیم و امتحان آغاز شد. ببین،ببینننننن دست خودم بود وسط اون جهنم یه جیغ بلند میکشیدم،باور نکردنی بود ولی من سوالا رو بلد بودمممممم😵‍💫😂 خدایاااا امتحان نهایی ریاضیییی،اونی که نصف شب شروع کردم به خوندنش رو داشتم خوب میدادمممممم. حتی سوال هایی که از مثلثات اومده بود رو هم حل کردم:) به این فکر کردم که شاید من تو ریاضی خنگ نیستم،شاید معلمم خوب نبوده،شاید روش درس خوندنم بد بوده . دو ساعت بعد وقتی داشتم برگه رو از زیر دستم میکشیدن برگه رو تحویل دادم. گفتم نمیشه برگه پرسش نامه رو ببرم؟گفتن نه. گفتم چرا؟گفتن نمیدونیم😂😂😂😂 رفتم گوشیم رو تحویل بگیرم،بابای مدرسه گفت ساعت ۸:۳۰کارتت رو آورد. اون که قبل امتحان میگفت راهت نمیدن،گفت دیدی گفتم راهت میدن نترس😂😂😂 تو اون نیم ساعتی که منتظر بودم تاکسی بیاد دنبالم،یه دوست پیدا کردم که اسمشو نپرسیدم ولی فهمیدم تو کلاس جیم بوده. گفتم یه دختر سفید چهره و مو فر فری که فامیلیش پاد باشه نمیشناسی؟یکم فکر کرد گفت پاراد رو میگی؟همکلاسیمه. خودکار رو دادم بهش و گفتم دیدیش این خودکارو بده بهش. .... امروز زهرا رو ندیدم،زود میاد زود میره. ولی اگه چند دقیقه ببینمش هم خوشحال میشم از مصاحبه باهاش. امتحان قبل همه جمع شده بودیم دم مدرسه تا شوهر یکی از بچه ها که قرار بود بیاد دنبالش رو ببینیم و نظر بدیم😂زهرا گفت من فهمیدم،پسرا از عکساشون بهترن،دخترا متاسفانه بدتر💔😂هعییی روزگار. یعنی دبیرستانی بودن تموم شد؟ نوجوون بودن تموم شد؟از الان واسه هر فیلم و سریال دبیرستانی هم باید با حسرت اشک بریزیم؟بعد امتحان اتاقم که توش انگار بمب ترکیده بود رو آب و جارو کردم . دوش گرفتم و خوابیدم... باید واسه امتحان زیست آماده شیم:) شانس هر روز در خونه آدم رو نمیزنه،اینبار رو باید دختر عاقلی باشیم و درس بخونیم،باشه قربونت برم؟مدرسه خودم.جلوی کلاسا.+arezo mohseniarezo mohseniMon, 03 Jun 2024 01:27:37 +0330https://virgool.ir/zendagi/کلاس-ادبیات-در-زنگ-دینی-wbu3s4zo5ly5[آن عاشقان شرزه]آن عاشقان شرزه که با خواب نزیستند رفتند و شهر خفته ندانست کیستندفریادشان تموج شط حیات بودچون آذرخش در سخن خویش زیستندمرغان پرگشوده ی توفان آن روز مرگ دریا و موج و صخره برایشان گریستندمی گفتی،ای عزیز(سترون شده است خاک.) اینک ببین برابر چشم تو چیستند:هر صبح و شب به غارت توفان روند و باز باز،آخرین شقایق این باغ نیستند.محمد رضا شفیعی کدکنیشرزه:خشمگین تموج:مواج شط:رود،نهر توفان:طوفان سترون:نازا یا عقیم کردن.[دیباچه]مثل درخت در شب باران،به اعتراف با من بگو،بگو صمیمانه،هیچ گاه تنهایی برهنه و انبوه خویش را یک نیم شب،صریح ،سرودی به گوش باد؟ در زیر آسمان هرگز لبت تپیدن دل را _چون برگ درختان در محاوره باد بوده ست ترجمان؟ای آنکه غمگین و سزاوار! در انزوای پرده و پندار جویبار را ببین که چه موزون با نغمه و تغنی شادش از هستی و جوانی و ز بودن و سرودن،تصویر می‌دهدبنگر به نسترن ها بر شانه های کوتاه دیوار ز آن سوی بید ها و چناران آنک شمیم صبح بهاران.بهتر همان که با من خود را به ابر و باد سپاری مثل درخت در شب باران!محمد رضا شفیعی کدکنیمحاوره: گفت و شنود ترجمان: تعبیر تغنی:آواز خوانی،خنیاگریمن دو سال از دبیرستان رو،اون قسمتایی که شانس حضور در خود دبیرستان داشتم،تقریبا هر زنگ صبحگاه ، زنگ کلاس، زنگ تفریح و هر زنگ خونه یه کتاب شعر دستم بوده .گاهی بعضی بچه ها می اومدن کتابم رو یه نگاهی میکردن و میگفتن :پس چرا این کتابت تموم نمیشه؟از پارسال تا الان تموم نشده؟یه روزی از همون روزا که احتمالا تو جشم بقیه خیلی منزوی و تنها بودم؛زهرا گفت: بده این کتابتو منم بخونم ببینم اون داخل چیه.اون روز دیوان سهراب دستم بود.کتابه رو دادم دستش،چند صفحه اش رو با شگفتی ای جعلی ورق زد و با شگفتی ای جعلی تر خواست پس بده که گفتم: میخوای من برات بخونم؟!تو اون سرو صدای بچه های کلاس که صدا به صدا نمیرسید،کله هامون رو چسبوندیم بهم و من شروع کردم به خوندن اولین شعره این کتاب یعنی:"در قیر شب ". ناگفته نماند با تمام جان هم میخوندمش.من اصلا بخاطر همین شعر به نوشته های سهراب علاقه مند شدم.یبار داشتم همینجوری یه پادکستی گوش میدادم، دیدم مهمون برنامه شون که یه اقای ادبیات دان هست داره از شعر حرف میزنه،الخصوص شعر نو.همونجایی که مردی گفت:( دیر گاهی است در این تنهاییرنگ خاموشی در طرح لب است.بانگی از دور مرا میخواند،لیک پاهایم در قیر شب است.)قلبمو از دهلیز راست تا بطن چپ باختم به سهراب .نمیدونم از رنجت در شب بگم یا از نبوغت ،که باعث شد چونین تشبیه نفس گیری به مخیله ات برسه. ولی هر چه بود ، تخیل شبی که نقش قیر رو بازی میکنه و مردی که چنان در این قیر گیر کرده که نمیتونه به دعوت اون بانگ ناشناس یا شناس،پاسخ بده... برای من مثل یه سکانس از کابوسی بود که تمام شب های زندگیم،بازیش کردم.فکر میکنم حالا میتونید گمان کنید چقدر با عشق و عشوه اون شعر رو برای زهرا خوندم تا ازش خوشش بیاد. خوشش اومد اما متاسفانه گفت نفهمیدم.یا شایدم خوشبخانه.اخه بعدش با هم نشستیم کلمه به کلمه این شعر و چند شعر دیگه رو معنی کردیم و لذت بردیم.اگه اشتباه نکنم زنگ اخر بود،زنگ دینی،دوشنبه. ساعت ۱۲. پاییز.دیدیم حنجره مون داره پاره میشه از بس داریم داد میزنیم،رفتیم که از معلم اجازه بگیریم بریم یجایی که تو فضای کلاس نباشیم .معلم که بیکار تر از ما بود گفت چرا میخواید برید بیرون؟زری سریع گفت: خانم داریم باهم شعر میخونیم، معنیش میکنیم و می‌فهمیمیش،خیلی باحاله. بچه ها خیلی صدا میدن میخوایم بریم تو حیاط با آرامش شعر بخونیم.اون لحظه حس بچه ای رو داشتم که مامانش واسه هزار تومان داره با فروشنده چونه میزنه🥲😂😂😂😂ما که رفتیم بیرون ،دو دقیقه بعد زنگ خونه خورد و من و زری هیچوقت دیگه برنگشتیم با هم شعر بخونیم.اما به گمانم خاطره اش ثبت شد.+این دو شعر از کدکنی که خودم دوست داشتم رو به همراه معنی لغاتش گذاشتم،به یاد اون روز کلاس ادبیاتِ من و زری تو زنگ دینی.+یه چیزی که دوست دارم واقعا یه روز انجام بدم این هست که یه پادکستی داشته باشم که اونجا بتونم شعر های خیام رو بخونم یا با یکی بخونیم بعد معنی و تحلیلش کنیم :)arezo mohseniarezo mohseniSun, 26 May 2024 11:50:31 +0330