<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های مریم قمری</title><link>https://virgool.ir/feed/@m_96543608</link><description>IPA Member ID:16070M.A. Clinical&#xA;Graduate in Emotion-Focused Therapy (EFT)</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 07:34:13</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>مریم قمری</title><link>https://virgool.ir/@m_96543608</link></image><item><title>من عاشقِ</title><link>https://virgool.ir/@m_96543608/من-عاشقِ-efffkvue4brx</link><description>⁨&#x9;🩵من شیفته‌ی انسان‌‌هایی هستم که تنهایی‌‌شان را شناخته‌‌اند؛ با او حرف زده‌‌اند، چای خورده‌‌اند، در آغوشش گرفته و همچون گنجی گران‌‌بها از آن مراقبت کرده و می‌کنند. آن‌ها انسان‌‌هایی رشدیافته‌‌اند که در آن سوی وابستگی یعنی استقلال ایستاده‌اند و اگر روزی به کسی اجازه‌ی ورود به حریم تنهایی‌‌شان را بدهند به این دلیل است که او را هم‌چون تنهایی خود ارزشمند یافته‌اند و این بدان معناست که او نیز انسان رشدیافته‌ی دیگری است.#آغوش#معنا#عاشق</description><category>مریم قمری</category><author>مریم قمری</author><pubDate>Fri, 28 Nov 2025 03:53:24 +0330</pubDate></item><item><title>:)</title><link>https://virgool.ir/@m_96543608/-yklrhdocxkmz</link><description>⁨&#x9;شاید اگر هشت سالِ پیش بودو منو میشناختید،دور از علم الانمبه نظرتون یه آدمِ عصبی بودم که هیچ‌جوره قانع نمیشدم که بعضی از مسائل زندگی رو باید رها کرد تا بتونی راحت زندگی کنی! گر یکی میومد میگفت فلانی پشت‌سرت فلان حرفو زده خودمو میکوبیدم به در و دیوار، اخمام میرفت تو هم، دنیا رو به کام خودم و هرکی کنارم بود زهرمار میکردم و آخرش میرفتم یقهٔ فلانی رو میگرفتم که تو واسه چی اینو درباره من گفتی؟!از من ناراحتی؟! من کاری کردم؟! واسه اتفاقی که فلان روز افتاده دلخوری؟! آخرش هم نمیفهمیدم چی شده و تا چندین شب و روز، اعصابم خورد بود و دنبال دلیل میگشتم! ولی یکم که دنیا رو دیدم، یکم که بزرگتر شدم و یکم که پامو از چاردیواریِ اتاقم گذاشتم اونورتر، فهمیدم دنیا، محدود به این جایی که من هستم نمیشه و آدمای بیشتری هست که باید بشناسم،فهمیدم من مسئول این نیستم که «دیگران» چطوری رفتار میکنن، چون اونارو من تربیت نکردم پس من مسئول افکار و رفتار هیچ آدمی، جز خودم نیستم! تنها کاری که میتونم بکنم، اینه که هرجا ناراحت شدم، هرجا حس کردم بهم کم‌لطفی شده، هرجا حس کردم به حقم نرسیدم و هرجا که قدرمو ندونستن، هرجا کسی تو کارم دخالت کرد، درباره پوششم نظر داد، درباره رفت‌وآمدم حرفی زد یا هرجایی که هر آدمی پاشو از گلیمش درازتر کرد، نه جوابشو بدم، نه خودمو ناراحت کنم و نه غصه بخورم، فقط به این فکر کنم که وجودِ من، روح من و این «من» که واسش اینهمه زحمت کشیدم، شب و روز بیدار موندم تا بسازمش و کلی کتاب خوندم تا به اینجا برسه، ارزشش خیلی بیشتر از این حرفاست که هر آدمِ دم‌دستی و بی‌ارزشی بتونه ناراحتش کنه!.یاد گرفتم نه حرف آدمی بتونه سَبکِ زندگیمو عوض کنه، نه نظرمو تغییر بده، نه ناراحتم کنه و نه حتی بتونه کاری کنه غصه بخورم! یاد گرفتم اگر یه آدم، با رفتاراش ناراحتم میکنه یا احترام نمیذاره، من نباید شبیهش باشم چون اون آدم، حتی واسه خودش هم ارزش قائل نیست که درست رفتار کنه، من باید سعی کنم خودم باشم، چون این «خودم» که الان داره چایی میخوره، به کارای فرداش فکر میکنه و کپشن مینویسه، خیلی قشنگتره از اون آدمایی که وقت و انرژی و زمان و زندگیشونو صرفِ دخالت کردن تو امور دیگران میکنن. پ.ن:آدمای باشعور، هیچوقت به خودشون اجازه نمیدن کاری کنن که یه آدمو ناراحت کنن، ربطی به دین و مذهب هم نداره، چون بهترین دینی که یه آدم میتونه بهش معتقد باشه، انسانیت و احترام به دیگرانه، هرجا حس کردین به انتخابتون، نظرتون و شخصیتتون بی‌احترامی میشه، ترکشون کنید؛چون قشنگ‌ترین آفریده‌ی دنیا، همین آدمیه که داره این نوشته رو میخونه☘️❤️⁩</description><category>مریم قمری</category><author>مریم قمری</author><pubDate>Fri, 28 Nov 2025 03:50:43 +0330</pubDate></item><item><title>درون من</title><link>https://virgool.ir/@m_96543608/درون-من-xavz4yuhhawd</link><description>گاهی میان شلوغیِ جهان،ذهنم درست همان جایی که باید،دکمه‌ی «مکث» را می‌زند.می‌نشینم در سکوت،و مثل یک مشاهده‌گرِ مهربان،به احساساتم اجازه می‌دهم بی‌دفاع خودشان را نشان بدهند.نه می‌جنگم، نه فرار می‌کنم… فقط می‌بینم.در همین دیدنِ بدون قضاوت،روشنایی کوچکی پیدا می‌شود—همان «هسته‌ی امن» که همیشه در عمق روانمان هست،حتی اگر زیر هزار فکر و نگرانی پنهان شده باشد.صدایی آرام از درون می‌گوید:«صبور باش…هیچ احساسی برای همیشه نمی‌ماند.هیچ مرحله‌ای پایانِ راه نیست.»و من هر بار یادم می‌افتدکه همین نوسان‌ها، همین بالا و پایین‌ها،بخشی از رشد هستند.روانی که می‌فهمد،آهسته‌تر می‌سوزد،کمتر می‌ترسد،و عمیق‌تر امید می‌گیرد.و این‌جاست که دوباره می‌توانمخودم را از نو در آغوش بگیرمو ادامه بدهم…</description><category>مریم قمری</category><author>مریم قمری</author><pubDate>Mon, 24 Nov 2025 22:36:27 +0330</pubDate></item></channel></rss>