https://virgool.ir/feed/@m_96296122fa2026-11-12 02:20:45https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_96296122https://virgool.ir/@m_96296122/خواب-یک-دیوانه-elqgdplhzc6xولی به حرف های یک گناهکار ،پیش از آنکه سنگسارش کنند باید گوش بدهند...هن هن کنان وچاردست و پا در راهرو اداره مثل سایه از پی او راه افتادم ، براساس گزارشی که به او داده بودم ،رفتم سراغ موضوع ، او کاملا در جریان بود . سعی کردم اورا مجاب کنم . ولی گفت های من تاثیری در روح سختش نگذاشت . از اینکه اینقدر سرد و بی روح بود مرا حسابی سخت عصبانی کرده بود. ناگهان صدای خنده تلخش درراهرو طنین انداز شد، با لبان کلفتش، لحن حق به جانبی گرفت وبا نیش و کنایه شروع کرد به مسخره کردن من ! با آن صورت گرد و دماغ گنده که توی خواب بارها این چهره کری و زشت را دیده بودم . برگشت وگفت : در انسانها چیزهای ستودنی بسیارزیاد پیدا می شود . دست هایش را در هوا تکان داد و رو به سوی من کرد و اضافه کرد اما !!! دریغ ازیک صفت در شما که پیدا نمی شود! سرخود را متکبرانه بالا گرفت ،پوزخندی زد و رفت . من همواره درباه او احساس کینه ای آمیخته با حسادت و ستایش داشتم ، ولی او یک جور خنده تمام نشدنی و تمسخر آمیز به من می کرد بطوری که تمام رگ های غیرتم زیر این همه حقارت خرد می شد.به نظرم آمد که زندگیم بیهوده بسررفته وخاطرات شوریده و درهم چهل سال گذشته از جلویم مثل باد می گذشت .سرتاسرزندگی برایم مسخره و دروغ شده بود. دهنم نیمه باز مانده بود ، با لبانی لرزان و چشم های باز و بی حالت نگاهم را در فضا گم کردم .ناگهان خاطرات لحظات و ساعت های شمارش ناپذیر زندگی ام بر من هجوم آورد و یک روز گرم تابستان در بیشه زاری خشکیده و متروک که بوی لجنزارش هنوز در مشام بود با حسی وحشیانه ای بر وجودم مستولی شد وعرق سردی تمام تنم را خیس کرد. وناگاه زخمی کهنه که درسالهای دور التیام پذیرفته بود دوباره مثل یک خواب تلخ، سرباز کرد .آن وقت ها نوجوانی بیش نبودم که قربانی وسوسه مرد رذلی شدم که در زیر آفتاب گرم تابستان با پیشانی بلند وچین خورده اش که ازطاسی پینه بسته بود ، عرق کثیف صورتش به یکباره برتمام تنم نشست و خیس شد.چهره اش را مانند فشاری که در ته مغزم نشسته بود ، خوب حسش می کردم.و آنجا بود که خون رگ غیرتم مثل بلورشکست و فرو ریخت.گاهی از زور تحمل درد حقارت ،خودم رامثل سگ هار گاز می گرفتم و نعره می کشیدم .آرام نمی شدم و به غار تنهایی ام می خزیدم ،تا خودم را آرام کنم، اما تاثیری درحس درماندگی آموخته شده ام نداشت. من بارها و بارها به او گفته بودم که اشتباه در حساب ها و اختلاس انجام شده درحوزه کاری من نبوده. اما او بی اعتنا، لبخندی تمسخر آمیز بر لپ های گنده اش می انداخت و می گفت آنها از حماقت تو سوء استفاده کرده اند وبا صورت برافروخته و نفس زنان به یک باره از کنارم عین خزنده بی قواره ،بادی در رگهای گردنش انداخت وبه سرعت گذشت،انگاراورامی خواهم له کنم ،اما این چنین نبود.من آرام وبی قراربودم. سعی کردم خودم را آرام نشان دهم ،اما این خون رگ غیرت بی تفاوتی در وجودم می جوشید،و روحم را مثل سوهان آزار می داد. من باید کلمه هایی مناسب برای منصرف کردنش از تصمیمی که برایم گرفته بود، می یافتم ولی نمی توانستم.من اخراج شدم و همه چیز عوض شد.من این لطف راهمیشه در حق خودم روا داشتم که هر موقع حس غیرتم به جوش آمد خودم را نبازم و مثل یک ستون سنگی ایستاده در مقابل هراتفاقی به ایستم ،اما نشد!که نشد!...او مرا به لبه پرتگاه حقارت و نابودی کشانده بود، غم و اندوه درتاریک ترین بخش زندگیم با تما م رویاهای شادم، به یکباره درخود فرو برد. او به من خیانت کرد، ،خیانتی که آلوده به خون می شد،خیانتی که در رگ وپی وجودم لانه کرده بود او به من قول داده بود، در این موضوع ،بی گناهی من ثابت شده است . اما او مرا از زندگیم بیرون کرد . زندگی که تک و تنها چهل سال برایش خون دل خوردم ، حاضرنیستم این همه حقارت را بپذیرم . اما حقارتش را بتلخی جوید و سکوت کرد .اندوه سرتا پایش را گرفت و نمی دانست چکار کند.او همیشه مرا چنان موذیانه ، تمسخر می کرد.که گاهی از شدت تنفر گریه توی گلویم خفه می شدو بالا نمی آمد،حتی زورم به خودم نمی رسید که گریه کنم ،چه برسد به این لندهوربی روح!!!چقدر ناعادلانه است که روزی زندگی به پایان برسد. شما نمی توانید این را بفهمید چون دلتان کور است و برایتان دعا خواهم کرد ،که روزی رستگار شوید. بالاخره یک روز مغزم نشو ونما کرد وآنگاه بود که از غار تنهایی ام بیرون خزیدم .شاید نه دیشب ،که هفته پیش یا ماه پیش بوده که هوا خیلی گرفته و خفه ،مات و مبهوت در حالی که مست و گیج بودم دورخودم را، نگاه کردم او رادیدم .دورهمی نشسته بودیم و داشتم پیاله شرابم را می نوشیدم. اما او همچنان پیاله به دست روبروی من ایستاده بود ،وناخودآگاه خنده مسخره ای می کرد،که رنگ صورتش مثل شراب قرمز شده بود .من همچنان شراب می نوشیدم ،اما او پشت سرهم مثل دلقک ها می خندید تااز حال رفت، و ازگوشه دهنش آب لزجی بصورت کف سرازیر شد و نگاهش را به سمتی نامعلوم دوخت. از ترس و خشم فروخورده ، خودم را خیس کردم.دستهایم با چنان شدتی می لرزید که گیلاس شرابم روی تن مرده اش ریخت و بوی بد حقارت از تنش به مشامم خورد وخنده ای عصبی، آمیخته با گریه که درپوست خود نمی گنجیدم و حس پرکشیدن از احساسی که ناشی از قدرت بود سرکشیدم. در این ساعت من خوشبخت بودم و از شادی این لحظه در غبار لطیف شراب به خود پیچیدم و سراسرشب را نوشیدم.اما او دیگر نمی خندید،یعنی دل ودماغ خندیدن نداشت ،چهره اش صاف و خشکیده شده بود، چشمان وردریده اش به گوشه ای از فضای اتاق دوخته شده بود .صورتش بی رنگ بود.سخت بود که اورا بشناسی ،زیرا احساس می کردی که سالهاست ،او دیگر نیست، دیگر آنجا نبود که تورا با آن خنده های مسخره و تنه آمیز،تحقیر کند. یعنی بود و نبودش یکی بود.او از آنجا رفته بود! برای همیشه ،شاید روزی برگردد، اما نه برای این زمان! شاید زمانی که من دیگرنباشم !!! و آنگاه مثل باد در پیچ خواب گم شدم ،مثل بادی که سالها بود انتظارش را می کشیدم،اما حسش نکرده بودم ولی این بار،باد غروررادر خود دیدم ، پیچیدم ودر باد گم شدم.اما ،این خواب ها امانم را بریده بودندو مدام با تکرارشان ، مرا آزار می دادند.اما یک چیز ایراد داشت ،اشتباهی در این خواب وجود داشت و آن این بود که خودم را درشمایل او دیدم ،نمی دانم چرا ؟ او مرا از خودش دور می کرد، اما من دروجودش گم شده بودم و هرچقدر تلاش کردم خود را نمی یافتم اما باز تاب وجدان معذب ضمیر ناخودآگاهم از خیانت و توطئه ایی که علیه رئیسم کرده بودم عذابم می داد. تا آنجا که هرشب درخوابم تکرار می شد،مثل نفس های بریده ام! اما دیگر در تکاپوی این نبودم که خودم را از این خواب رها کنم ،چون هرچه نوشیدم ،اثری بر تکرارخوابم نداشت.گاهی آنقدرشراب می نوشیدم ،که همه چیز را بالا می آوردم. اما ! خواب سرجای خودش مانده بود و حاضر نمی شد ،تکرارش را قطع کند.گاهی آنقدرقرص خواب می خوردم که از حال می رفتم .که روز بعد مثل یک جنازه بی روح و منگ از خواب بیدارمی شدم و رگ های بدنم خاموش شده بود ، اما رگ غیرتم هنوز مثل رود خروشان نبض داشت. قدم هایم برای راه رفتن به دنبال سرنوشتم دیگرکهنه شده بودند،طوری که اختیارشان از کف پایم بریده شده یود.گاهی آدم لذت مرگ را در دستان خودش بهترمی چشد،اما لذت مرگ در دستان دیگری خیلی سخت و عذاب آور است.رفتم که خودم را تسلیم سرنوشت کنم و به زندگیم که بوی فاضلاب می داد خاتمه دهم. اما تقدیر ، بامن کنارنیامد،گویا او دست مراخوانده بود، نمی خواست تقدیرم را با دست خودم رقم بزنم ،بلکه او می خواست تقدیرم را خودش رقم بزند.تخیلاتم رام نشدنی بود.باز،خوابم تکرارشد. مثل هرشب !اما این بار خوابم صدا نداشت و همه اش شکلک بود.مثل اینکه همه تو خوابم کرو لال بودند،نقش هایشان همان بود،اما بی صدا بازی می کردیم.فقط یک صدا ته ماجرای خواب همیشگی به دادم می رسید و آن صدای خودم بود که مرا از خوابم بیدار کرد. فریادی بود که همسایه ام شتابان در اتاقم را زد و نگرانم بود. وقتی فهمید، که دوباره خواب دیدم . دزدکی نگاهی به من انداخت وبا دهن کف زده اش نیشخند زشتی زد و رفت .گویا فهمیده بود من دیگر توان صحبت کردن ندارم ،خیلی وقت بود که من از شدت ضعف اعصاب در قرنطینه بودم . تمام اتاق و روپوشم را رنگ سفید زده بودند.نمی دانم جایی خوانده بودم یا شنیده بودم که رنگ سفید برای آدم های آش ولاش عصبی،آرامش به همراه می آورد.مثل شراب!!!شنیدم پرستار خودش گفت: که تورا اینجا آوردند تا حالت بهتر شود،اما دروغ می گفت !!! او خودش بود ! خود خودش بود ! که هر شب شراب بدست ،سراغم می آمد.،اما او با من شراب نمی خورد فقط مرا مسخره می کرد و مثل دلقک ها می خندید و مجبورم می کرد که همه شراب راخودم بنوشم و آن وقت مثل مارمولک موذی ، نگاهی با آن چشمان ریزش به همسایه ام می انداخت و می رفت.مرتضی الماسیمرتضی الماسیSat, 31 Dec 2022 21:58:01 +0330