https://virgool.ir/feed/@m_96278651بنشین صوفی و از ما تو گذر کن، من اگر اهلِ عذابم، به تو چه؟fa2026-11-10 16:29:24https://files.virgool.ir/upload/users/4885802/avatar/fPzzsw.jpghttps://virgool.ir/@m_96278651https://virgool.ir/@m_96278651/برایِ-او-pmz4cexnbrzsای ستاره‌ها، چه شد آن شور و شوقِ عاشقی؟چه شد آن نغمه‌ها، آن سوز و سازِ عاشقی؟آن نگاه گرم او، آن خنده‌های آشنارفته از یادش مرا؟ یا رفته از یادم وفا؟من برایش از همه عالم بریدم ای دریغدل به دستش دادم، خود ندیدم ای دریغگفتمش جانم فدای آن دو چشم دلرباتاو گذشت از من، نپرسید غم آن مبتلاتهر کجا رفتم صدای پای او آمد به گوشهر کجا دیدم بهاری یاد او کردم خموشای ستاره‌ها، چرا او دل به کس دیگر سپرد؟چرا این عشق بی‌پایان به پایانم سپرد؟ای ستاره‌ها، ستاره‌ها، بگوییدم کجاستآن دیاری کز وفا، منزلگه آشفته‌هاست؟کاش می‌دانستم کجای این جهانِ بی‌وفاستآن دیاری که نصیب عاشقان، معشوقه‌هاست.رشت، مهرماهِ ۱۴۰۵MahMahSun, 04 Oct 2026 00:39:02 +0330https://virgool.ir/@m_96278651/شهرِ-باران-های-نقره-ای-nf7ut5x16iecرشت را از همان اول دوست داشتم؛ برای باران‌های بی‌هوایش، برای خیابان‌های خیسش، برای بوی خاک بعد از باران و عصرهایی که نمی‌شود فهمید هوا رو به تاریکی می‌رود یا فقط ابرها پایین‌تر آمده‌اند. آن‌قدر دوستش دارم که آمدم و ماندگار شدم.اما از وقتی تو را می‌شناسم گاهی به رشت جور دیگری فکر می‌کنم. به تمام جاهایی که هنوز دلم می‌خواهد یک روز تو را ببرم.دلم می‌خواهد اولین بارانی که بی‌چتر قدم می‌زنیم همین‌جا باشد. تو کنارم باشی و من خیابان‌هایی را نشانت بدهم که خودم دوستشان دارم؛ گلسار، سبزه‌میدان، علم‌الهدی، ساغریسازان.. بیایی و از همان کوچه‌هایی رد شویم که همیشه بوی نم می‌دهند و بی‌آنکه عجله‌ای برای رسیدن داشته باشیم راه برویم. دلم می‌خواهد یک عصر بارانی تو را ببرم به کافه‌ای که خودم دوستش دارم. کنار پنجره بنشینیم، بیرون را نگاه کنیم و چای‌هایمان آن‌قدر سرد شوند که یادمان برود اصلاً برای چای آمده بودیم. تو از چیزهایی بگویی که دوست داری و من از چیزهایی که هیچ‌وقت فرصت نکردم برایت تعریف کنم. هرجا تو خوشت آمد بایستیم، هرجا من گفتم اینجا را دوست دارم چند دقیقه بیشتر بمانیم. شاید از کتاب‌فروشی سر دربیاوریم، برای هم کتابی انتخاب کنیم و سال‌ها بعد، همان کتاب کافی باشد تا هر دو یادمان بیاید یک عصر بارانی در رشت کنار هم راه می‌رفتیم. دلم می‌خواهد رشت را همان‌طور که من دوستش دارم ببینی. و شاید کم‌کم، چیزهای دیگری هم به این شهر اضافه شوند.. خیابانی که فقط به خاطر یک قدم‌زدن دونفره دوستش داشته باشم، آهنگی که بعدها هر بار شنیدمش یاد همان روز بیفتم و چند خاطره‌ی کوچک که هیچ‌کس جز خودمان معنی‌شان را نداند.راستش را بخواهی، دلم می‌خواهد تو هم بخشی از دلیل دوست داشتنم از این شهر باشی.پس یک روز بیا. بیا تا با هم بفهمیم این شهر، وقتی تو کنارم راه می‌روی چه شکلی می‌شود. شاید بعد از آن در روزهای بارانی، رشت برای من فقط شهری نباشد که در آن زندگی می‌کنم شهری باشد که هر گوشه‌اش، تو را برای من نگه داشته است.MahMahTue, 08 Sep 2026 13:25:02 +0330https://virgool.ir/@m_96278651/مرداد-s8gbqo9np2gkمن یک عصر گرم تابستان، دقیقاً در بیست‌وسوم مرداد، حوالی ساعت چهار و بیست دقیقه، عاشق شدم.هنوز نمی‌دانم چه چیزی در آن ساعت لعنتی در جهان تغییر کرد که من دیگر همان آدم چند دقیقه‌ی قبل نبودم.بعدها، هر بار که تلخی رفتنش را چشیدم و هر بار که جای خالی‌اش بیشتر از خودش در زندگی‌ام جا گرفت، با خودم فکر کردم شاید اگر بیست‌ودوم مرداد بود، اگر بیست‌وچهارم بود، اگر حتی ساعت چهار و بیست دقیقه نبود، همه‌چیز طور دیگری پیش می‌رفت.شاید عشق هم مثل بعضی اتفاق‌ها، به یک تاریخ دقیق وابسته است.به چند دقیقه جلوتر یا عقب‌تر،به نرسیدن یک پیام،به باز نشدن یک در،به نگاهی که کمی دیرتر اتفاق می‌افتد.اما هیچ‌وقت نفهمیدم چرا آن روز،در آن ساعت،جهان تصمیم گرفت مرا به کسی پیوند بزند که بعدها مجبور شوم تمام تابستان را به خاطرش دوست نداشته باشم.MahMahSat, 08 Aug 2026 15:36:12 +0330https://virgool.ir/@m_96278651/بودن-یعنی-چه-izsstjfqdcdhاحساس می‌کنم دیر به دنیا آمده‌ام. نه آن‌قدر دیر که چیزی را از دست داده باشم، بلکه آن‌قدر دیر که دیگر جهان، زبان مرا نفهمد.این روزها همه‌چیز بی‌وقفه در حرکت است.. آدم‌ها می‌دوند، حرف می‌زنند، می‌سازند و از کنار جهان عبور می‌کنند، بی‌آنکه لحظه‌ای بایستند. انگار دیگر کسی برای دیدن نیامده و همه برای تصرف کردن آمده‌اند. من اما دلم برای جهانی تنگ شده که هرگز در آن زندگی نکرده‌ام. جهانی که می‌شد ساعت‌ها کنار پنجره نشست، بی‌آنکه احساس گناه کرد. به درختی خیره ماند، بی‌آنکه ارزشش را با چیزی دیگر سنجید. می‌شد سکوت کرد، بی‌آنکه سکوت، نشانه‌ی عقب ماندن باشد.دوستی می‌گفت: غم تو، غم این زمانه نیست، غم گم شدنِ  بودن است. از وقتی همه‌چیز باید مفید باشد، انگار دیگر هیچ‌چیز فرصت ندارد که فقط باشد. حتی ما. خسته‌ام.. نه از زندگی، بلکه از زیستنی که مدام مرا از خودم دور می‌کند. از روزهایی که فرصت احساس کردن را می‌بلعند، شب‌هایی که حتی تاریکی‌شان هم با نور صفحه‌ای روشن شکسته می‌شود. دلم برای سکوتی تنگ شده که هنوز آن را به کالا تبدیل نکرده‌اند.فکر نمی‌کنم روحم به قرن دیگری تعلق داشته باشد. اما انگار که هنوز فراموش نکرده جهان، پیش از آنکه چیزی برای استفاده باشد، جایی برای بی‌هیچ عجله‌ای زندگی کردن، بود. تمام این دلتنگی، در سوگِ خانه‌ای‌ست که هنوز ویران نشده، اما هیچ‌کس در آن زندگی نمی‌کند.MahMahWed, 29 Jul 2026 19:33:21 +0330https://virgool.ir/@m_96278651/تلنگر-d8ad6jgomrjiکمی دیر فهمیدم بیشتر آدم‌ها نه از نادانی، که از بی‌میلی نمی‌فهمند، از مسئولیتی که فهمیدن بر دوششان می‌گذارد می‌گریزند و ترجیح می‌دهند که نفهمند.نفهم، آسوده‌تر است. فهمیدن شرافت می‌خواهد و شرافت، نعمتی نیست که قسمتِ هر کسی شده باشد.  سال‌ها گمان می‌کردم اگر واژه‌هایم را ساده‌تر کنم، اگر زخم‌هایم را بی‌استعاره نشان بدهم، اگر خودم را کوچک‌تر کنم، شاید دیده شوم. غافل از اینکه بعضی‌ها نه برای خواندن آمده‌اند و نه برای دیدن.. فقط از کنار زندگی دیگران عبور می‌کنند، بی‌آنکه حتی لحظه‌ای مکث کنند. حالا دیگر از نفهمیده شدن دلگیر نیستم. از این دلگیرم که روزی برای مخاطبانی نوشتم که هرگز قصد خواندن نداشتند. من خودم را تقلیل دادم تا در ذهن‌های کوچک جا بگیرم و حالا فهمیدم هیچ حقیقتی با کوچک شدن، قابل‌فهم‌تر نمی‌شود. فقط شأن خودش را از دست می‌دهد.چه مضحک… انگاری که بعضی آدم‌ها برای نخواندن آفریده شده‌اند، نه برای خواندن.MahMahSun, 19 Jul 2026 00:31:09 +0330https://virgool.ir/@m_96278651/جنوب-zkom87nxydmbاین روزها، انگار اندوه از مرزِ آدم‌ها گذشته و به سرزمین‌هایمان رسیده. دائماً می‌گریم… اول برای وطنم، برای خیابان‌هایش، برای خاطره‌هایی که دیگر مثل گذشته امن نیستند. برای خانواده‌ام، برای چشم‌هایشان که هر بار خبرها را می‌بینند، چند سال پیرتر می‌شوند. برای آینده‌ام، چون هر بار که دستم را به سویش دراز می‌کنم، اندکی دورتر می‌ایستد. و برای هم‌وطنم…هم‌وطنم…هم‌وطنم…که شاید هرگز او را ندیده باشم، اما اندوهش، آشناترین غریبه‌ی زندگی من شد.. که شاید هرگز نامش را ندانم، اما دردش، آن‌قدر شبیه درد من است که گاهی نمی‌دانم این اشک، برای اوست یا برای خودم. کاش روزی برسد که وقتی از وطن حرف می‌زنم، بغض اولین واژه‌ی جمله‌ام نباشد.MahMahWed, 15 Jul 2026 16:52:19 +0330https://virgool.ir/@m_96278651/رشت-adjzzdhqemcnیادت هست…؟اولین بارانی که بی‌چتر قدم زدیم، رشت را می‌گویم.. انگار شهر تازه داشت خودش را به ما معرفی می‌کرد. آسفالت، چراغ‌ها را در آغوش گرفته بود و هر رهگذری، تکه‌ای از همان باران را با خودش می‌برد. یادت هست خیابان‌هایی که هیچ‌وقت از راه رفتن در آن‌ها سیر نمی‌شدیم؟ گلسار، سبزه‌میدان، علم‌الهدی، ساغریسازان.. آن کوچه‌هایی که همیشه بوی نم می‌دادند و عصرهایی که نمی‌شد فهمید هوا رو به تاریکی می‌رود یا فقط ابرها پایین‌تر آمده‌اند.یادت هست بخار شیشه‌ی کافه‌ها را؟ استکان‌های چای که آرام سرد می‌شدند، چون حرف‌هایمان تمامی نداشت. بیرون باران می‌بارید و شهر، انگار آرام‌تر از همیشه نفس می‌کشید.اینجا عجله هیچ‌وقت معنایی نداشت. انگار زمان، زیر شاخه‌های درختان قدیمی، کمی آهسته‌تر راه می‌رفت. آدم‌ها برای رسیدن نمی‌دویدند؛ برای ماندن قدم می‌زدند. هنوز هم هر وقت بوی خاک خیس بلند می‌شود، همه‌ی آن خیابان‌ها از جایی دور برمی‌گردند. همان نورهای زرد، همان پیاده‌روهای خیس، همان شهری که بلد بود از ساده‌ترین لحظه‌ها، خاطره بسازد. بعضی شهرها را می‌شود ترک کرد… اما رشت، تا آخر عمر، هر بار با اولین باران، دوباره در دلت آغاز می‌شوند.MahMahSun, 12 Jul 2026 14:20:18 +0330https://virgool.ir/@m_96278651/این-روزها-gejfpyazxcszسه‌شنبه بود، فکر کنم.از آن روزهایی که هیچ اتفاق مهمی در آن نمی‌افتد، اما شب که می‌شود دلت نمی‌آید تمامش کنی.عصر، پنجره را باز گذاشته بودم. باد، پرده را آرام تکان می‌داد و صدای بچه‌هایی که پایین بازی می‌کردند تا اتاقم می‌آمد.برای چند دقیقه فقط نگاهشان کردم. یادم نیست آخرین بار کی دویدن را فقط برای خوشحالی تجربه کرده بودم، نه برای رسیدن.اَه، چایم سرد شد. مثل همیشه.چند وقت است بیشتر از آنکه زندگی کنم، به زندگی فکر می‌کنم. نمی‌دانم این نشانه‌ی بزرگ شدن است یا فقط خسته شدن.امشب موقع خاموش کردن چراغ، سوالی بی‌دلیل به ذهنم آمد؛ اگر ده سال دیگر، دختری که آن موقع خواهم بود این صفحه را بخواند، دلش برای من می‌سوزد یا دلتنگم می‌شود؟جوابش را نمی‌دانم.فقط امیدوارم اگر روزی این دفتر را دوباره باز کردم، یادم باشد که یک شب معمولیِ تابستان، دختری بود که با یک فنجان چای سرد، یک پنجره‌ی نیمه‌باز و چند سؤال بی‌جواب، احساس می‌کرد تمام جهان را روی دوشش حمل می‌کند.MahMahThu, 02 Jul 2026 03:05:33 +0330https://virgool.ir/@m_96278651/چه-سود-lxzsqpmkky8rگر نگفتی دوستم داری به وقتِ بودنمروی سنگِ سردِ قبرم گل نشاندن، چه سود؟گر نپرسیدی ز احوالم میانِ روزگاراشکِ حسرت بعدِ مرگم چکاندن، چه سود؟یک سلامِ گرم را از من دریغ انگاشتیبعد مرگم نام من را بازگو کردن، چه سود؟زنده بودم، می‌شد آغوشی شوی وقتِ نیازبر سرِ تابوتِ من دستِ نوازش را، چه سود؟چون که رفتم بی‌صدا روزی ز دهربر سرِ گورم نشستن، گریه کردن را چه سود؟-مهدیسMahMahSun, 14 Jun 2026 05:19:30 +0330https://virgool.ir/@m_96278651/زندگی-چیست-jken9bx0la9mزندگی شطرنجی‌ست که بدون رضایت ما آغاز شده، صفحه را از پیش چیده‌اند، مهره‌ها نام ما را دارند و قواعد را کسانی نوشته‌اند که خودشان هرگز باخت نداده‌اند.ما حرکت می‌کنیم نه از روی انتخاب، بلکه چون نوبت رسیده؛ هر فکر فقط تعویق یک حذف است.سرباز با توهم معنا جلو می‌رود، شاه با وحشت بقا عقب می‌کشد، وزیر خیال می‌کند آزادی دارد، اما همه در نهایت به یک اندازه مصرف می‌شوند.برد اتفاقی‌ست بی‌ارزش و باخت تفاوتی با آن ندارد، چون تخته بعد از آخرین حرکت جمع می‌شود و هیچ‌کس نمی‌پرسد چه‌کسی بهتر بازی کرد.مات شدن فاجعه نیست؛ پایان طبیعیِ بازی‌ای‌ست که از ابتدا هم قرار نبود معنایی داشته باشد. پوچی همین است..ادامه می‌دهیم نه برای پیروزی، نه حتی برای امید، فقط چون ترک بازی حرکتی تعریف‌نشده و نبودن، تنها انتخابی‌ست که اجازه‌اش را نداریم.MahMahSat, 06 Jun 2026 03:14:41 +0330https://virgool.ir/@m_96278651/شب-دوباره-آمده-ebm07us1prsqشب دوباره آمده و من با خودم فکر می‌کنم چطور همه‌چیز می‌تواند تمام شود، بی‌صدا، بی‌هیاهو.. درست مثل چراغی که قبل از خاموش شدن حتی آخرین جرقه‌اش را هم به یاد نمی‌آوری.فهمیده‌ام دلتنگی همیشه صدا ندارد.گاهی فقط به شکل وزنی روی سینه می‌نشیند و نمی‌گذارد کامل نفس بکشی. ما شکست نخوردیم، تمام شدیم .. و پایان همیشه شکست نیست.گاهی فقط رسیدن به جایی‌ست که دیگر نمی‌شود جلوتر رفت.تو رفتی، یا من رفتم؛ فرقی نمی‌کند.آنچه مانده، سکوتی‌ست که مثل گردوغبار روی تمام جمله‌های ناتمام نشسته. واقعیت این است که هرکس از ما چیزی برداشت و چیزی جا گذاشت؛تو شاید آرامش، من شاید بخشی از خودم.می‌گویند زمان همه‌چیز را حل می‌کند اما من فکر می‌کنم زمان فقط یاد می‌دهد بدون جواب زندگی کنیم و من حالا با همین بی‌جوابی کنار آمده‌ام.نه قوی‌تر شده‌ام، نه بهتر. فقط ادامه داده‌ام.MahMahFri, 05 Jun 2026 16:27:03 +0330