https://virgool.ir/feed/@m_96080048fa2026-11-12 12:59:45https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@m_96080048https://virgool.ir/@m_96080048/خشم-e6p8rnpsjimyهیچ وقت نفهمیدم که هستی. در واقع هیچ وقت اجازه ندادی به من. مثل یک راهزن شبانه و بی سر و صدا وارد زندگی‌ام شدی و شروع کردی به غارت. راستش را بخواهی صدای بلند قدم‌هایت را می‌شنیدم، چراغ‌‌ها را که روشن می‌کردی می‌دیدم، حتی خودم برایت پیش پیش روشنشان می‌کردم. انکار، انکار، انکار. تنها سلاحم بود در رویارویی با این سارق مسلح. قبل از آمدنت، فکر نمی‌کردم دارایی ارزشمندی داشته باشم، تو بودی که آمدی و گنجینه‌ها را نشانم دادی. چیزهایی که تا قبلتر قادر به دیدنشان نبودم. به حکم عقل و اخلاق، گه‌گاه درهایی را که باز می‌کردی(م)، پشت سرت محکم به هم می‌زدم! تلاش مذبوحانه‌ای می‌کردم برای پاک کردنت از صفحه‌ی روح و روانم. اما دیگر دیر بود، تو اختیار خانه را به دست گرفته بودی. صدای محکم بسته شدن این درها اندامم را به لرزه می‌انداخت و فاصله گرفتن از تو برایم روز به روز غیرممکن‌تر می‌شد. و باز هم من بودم و انکار، انکار، انکار. ساده به نظر می‌رسد، اما سخت‌ترین دشوار دنیاست وقتی صلاح، خلاف خواسته‌ی قلب و روح انسان باشد. سخت است، چنان که تا امروز حتی در خلوت و تنهایی خودم هم نتواسته‌ بودم اعتراف کنم. اعتراف به این که چه احمقانه دل سپردم به یک روح. کسی که تاکنون دستانش را هرگز لمس نکرده‌ام و موهایش را هرگز نبوییده‌ام. پیش از تو، جوانک خامی بودم، پس از تو اما کهنسالی بی‌خانمانم، رانده از خویشتن خویش و مانده از وصال معشوق، سردرگم و بی‌پناه، در جستجوی نشانی از یار. آمدنت به زندگی من، خارج از اراده‌ی من بود و این مرا عصبانی می‌کند. آمدی و بردی و مرا در در بین شعله‌های آتش رها کردی. حالا حتی نیستی که تسلی بدهی، دردی را که خودت باعث آنی و مداوا کنی زخم‌هایی را که خودت بر قلب و روحم زدی. هنوز اما در درون من آتش عشق تو روشن است و همه چیز را می‌سوزاند. خیلی تلاش کردم خاموشش کنم، خیلی، باور کن. ولی نمی‌شود که نمی‌شود و خشم مضاعفم در این باره این آتش را شعله‌ورتر می‌سازد. محبوب جفاکار من، ظلمی که بر من روا داشتی نابخشودنیست. تو رویایی را به من فروختی که به قیمت حقیقت زندگیم تمام شد. هنوز هم مثل کودک بی‌قراری چشم‌به راه تو هستم. این انتظار قاتل من است، قاتل بی‌رحمی که حتی آن قدر مروت بر من روا نمی‌دارد که زودتر جانم را بگیرد، فقط دارد ذره ذره روحم را می‌خورد. و من باز هم ساده‌لوحانه آرزو می‌کنم کاش قبل از تمام شدنم بیاید و من را نجات بدهد. آه ای امید بی‌سرانجام من!m_96080048m_96080048Sun, 05 Jan 2025 02:18:12 +0330