https://virgool.ir/feed/@m_96057222fa2026-11-11 23:07:23https://files.virgool.ir/upload/users/4932027/avatar/dvnpqa.jpghttps://virgool.ir/@m_96057222https://virgool.ir/@m_96057222/رمان-معمای-خانواده-foe5ymyubnrd#part1روی مبل زهواردر رفته ام نشسته ام و تصاویر زندگی های شاد و روزمرۀ دیگران رو تماشا می کردم و به نوعی انگار منتظر رخ دادن معجزه ای بودم. بعد،کاملا ناگهانی، واقعا اتفاقی افتاد.یک نفر ، به هر دلیلی ، زنگ درِ خانه ام رو به صدا در آورد.چند لحظه به این فکر کردم اصلا در رو باز نکنم. به هر حال تازه ساعت 10 و نیم شبه و حتی لباس خوابم رو هم به تن کردم. حقیقتا برای لحظه ای از تیشرت گل گشادم که روش نوشته بود دیدبان محیط زیست خجالت کشیدم که به همراه یه شلوار چهار خانه سیاه و سفید پوشیده بودم . از حالت چهار زانو در اومدم و دمپایی هامو پوشیدم تا کمی متمدن تر به نظر برسم . گوشی رو روی میز گرد روبه رویم گذاشتم. بعد در رو باز کردم و متوجه شدم مرد پشت در رو میشناسم. مردی قد بلند و لاغر با چهره ای مهربان و پسرانه ای داشت. چشمانش طوری بود که هرکس نداند انگار به یک نقطه نگاه میکند اما در واقع آنقدر تیز و فرز بودند که انگار آن سوی چیز ها رو میتوانست ببیند.دیدن ویل کمی غافلگیر کننده اما لذت بخش بود ، مخصوصا آن که لباس ورزشی به تن داشت و با وجود سرد و استخوان سوز بیرون ، به نظر می آمد که او گرمشه و عرق کرده . ایستادنمون کنار هم باعث شد از پنج ثانیه قبل هم بیشتر احساس شلختگی کنم.اما انقدر تنها زمانمو رو سپری کرده بودم و با کسی زمان نگذرونده بودم که تنهایی شده بود بخشی از من . البته که وقت گذروندن با کسی برام لذت بخش نبود و دلیلی نمیدیدم که با کسی وقتمو سپری کنم اما از اینکه او زنگ خانه ام رو به صدا در آورده بود احساس خوشحالی کردم.با لبخندی ملابم گفتم :(( آقای مرادی. فامیلیتون مرادیه درسته؟))(( آره. درسته))(( خوشحال شدم از دیدنت. اینجا چیکار میکنی؟ ))چند وقت پیش که با یکی از بچهای تیم اسکیتمون رفته بودم پیست پیاده روی برای تمرین اسکیت ویل موقع دویدن ما رو دیده بود و برامون دست تکون داده بود.(( من هم از دیدنت خوشحال شدم. )) اما ابرو های در هم فرو رفته اش خوشحالی اش رو نشون نمیدادن.هر بار که در پیست اسکیت با او حرف میزدم ، او کاملا بیخیال به نظر میرسید.(( هیچی چیزی رو شنیدم از بقیه که نگرانت شدم ولی همین که میبینم حالت خوبه خیالم راحت شد. ))نگاهش رو به زمین دوخت.نفس هاش تند ولی عمیق بود. انگار که تا اینجا رو با عجله دوییده بود. اینطور که معلوم بود خیلی استرس داشت.لحظه ای بعد به قصد رفتن یک پایش رو به سمت پله ها چرخوند که بره ولی با حرفم مانع رفتنش شدم. گفتم (( ویل چند لحظه بیا داخل و کمی استراحت کن بعد برو. ))(( نه خب..))(( تو تا اینجا رو کلی دوییدی یکم بیا استراحت کن اینطور که معلومه خیلی استرس داشتی ))BoundlessBoundlessWed, 09 Sep 2026 12:31:24 +0330