https://virgool.ir/feed/@m_95716459fa2026-11-11 11:15:45https://files.virgool.ir/upload/users/794610/avatar/TXdQ8s.jpeghttps://virgool.ir/@m_95716459https://virgool.ir/@m_95716459/دختر-همسایه-hlrnmm3qfa5hدختر همسایه روبرویی بازوهای لاغری دارد. این را از این فاصله دور هم می توانم ببینم. حتی وقتی که پنجره های هر دوی ما بسته است. می بینم که بازوی لاغرش را تکیه داده به میز و دستش را کرده لای موهای سیاهش و تنش را رها کرده روی میز. دور و برش همیشه پر از کتاب است. از هفت صبح که می آیم تا پایان ساعت کاری. حدس می زنم برای کنکور درس می خواند. به سن و سالش هم می خورد. هیچ وقت سر پا ندیدمش. ولی می توانم بفهمم چقدر لاغر است. مثل همان سالهای من. از صورتش هم فقط نیم رخ بینی استخوانی اش را می بینم. هر چه چشم هایم را تیز می کنم نمی توانم درباره کتابهایی که می خواند حدسی بزنم. دوست دارم بدانم چه می خواند. ریاضی یا ادبیات یا زیست. آن وقت ها من صبح های زود ترجیح می دادم ریاضی بخوانم. و بعد می رفتم سراغ ادبیات که خستگی ام را بشوید و ببرد. و بعد فیزیک و بعد عربی و همینطور ادامه می دادم تا دوازده شب. لابد این دخترک هم تا آخر شب می نشیند پشت همین میز. کنار همین پنجره. من که نیستم ببینم. ولی می توانم حدس بزنم. همه ما یکطور تربیت می شویم و اکثرمان هم سرنوشتی مشابه داریم. و مگر چقدر قدرت انتخاب داریم و چقدر می توانیم دست بیندازیم در سرنوشتمان.گاهی که نگاهش می کنم از ذهنم می گذرد: دخترک این همه درس می خوانی که از آن ساختمان بیایی این ساختمان؟هان؟ مگر حاصل همه تلاش های من این نبود؟ حاصل آن تا صبح درس خواندن ها و طی کردن مسیرهای طولانی در باران و برف و آفتاب. همین که از ساختمانی در خیابانی دیگر، بیایم یه این ساختمان در این خیابان.  و شاید حاصل همه تلاشهایم این باشد که از پشت یک میز چوبی بلند شوم و بنشینم پشت یک میز چوبی دیگر.نمی دانم چرا چند روزی است که دخترک پرده صورتی اتاقش را می کشد.مریم فردیمریم فردیWed, 26 May 2021 12:30:56 +0430