https://virgool.ir/feed/@m_95438838fa2026-11-12 06:14:06https://files.virgool.ir/upload/users/1193454/avatar/ngp9Bs.jpeghttps://virgool.ir/@m_95438838https://virgool.ir/@m_95438838/بررسی-فیلم-cha-cha-real-smooth-fnphuax8rtclنویسنده و کارگردان: کوپر رایف (Cooper Raiff)سال پخش: 2022پلتفرم: اپل تیوینمره کاربران: 7.3ژانر: کمدی-درامبازیگران: کوپر رایف (Cooper Raiff)، داکوتا جانسون (Dakota Johnson)، لزلی مان (Leslie Mann)در عصر فیلم‌هایی که با بودجه‌های سنگین و تبلیغات گسترده اکران می‌شوند، کمتر عناوینی هستند که مستقلانه و با بودجه‌ای محدود توانایی این را دارند تا به سادگی و بدون حرفی اضافه، احساسات و عواطفی قابل درک را با زبان سینما منتقل کنند، با بررسی این فیلم همراه باشید.کوپر رایف (Cooper Raiff) کارگردان جوان و 25 ساله‌ی اهل آمریکا است که پیشتر با ساخت فیلم ShitHouse استعداد خود را در زمینه داستانگویی نشان داد، و حالا با کارگردانی و نویسندگی فیلم Cha Cha Real Smooth و اکران آن در جشنواره ساندنس (Sundance Film Festival)، توجه بینندگان و منتقدان را به خود جلب کرده و نشان داد که کارگردان آینده‌داری است که می‌توان از او انتظار ساخت درام‌های خوش‌ساخت و دلپذیر را داشت.اندرو (Andrew) جوان 22 ساله‌ای است که به تازگی از کالج فارغ‌التحصیل شده و در صدد جمع کردن پول برای رفتن به بارسلونا و دیدار دوباره دوست‌دختر سابقش است. در خلال یک جشن اندرو متوجه می‌شود که استعداد خوبی در میزبانی جشن دارد و به او پیشنهاد میزبانی چند جشن داده می‌شود. به این ترتیب او به عنوان یک میزبان جشن مشغول به کار می‌شود و در طی این جشن‌ها با مادر جوانی به اسم دامینو (Domino) و دخترش آشنا می‌شود که شروع رابطه‌ای میان آن دو است.کوپر رایف در نقش اندرو به خوبی توانسته است تا نقش یک فرد خنده‌رو و نوجوان‌مسلک را ایفا کند و بازی‌ای را ارائه داده که شخصیتش را باورپذیر جلوه می‌دهد. توانایی او در صحنه‌های احساسی و دراماتیک قابل توجه است، اما دیگر بازیگر این فیلم یعنی داکوتا جانسون، که خود نیز از تهیه کنندگان این فیلم است، در نقش دامینو بازی قابل توجهی را ارائه نمی‌دهد و یکنواختی بازی‌اش حسی تصنعی را منتقل می‌کند که به مزاق مخاطب خوش نمی‌اآید، در طول فیلم چه در ادای دیالوگ‌ها و چه در اکت نمی‌توان حالت متفاوتی را از او شاهد بود؛ هرچند ضعف شخصیت‌پردازی دامینو، حسی خنثی از این شخصیت را در طول داستان انتقال می‌دهد که بر روی بازی داکوتا جانسون تاثیر گذاشته و صرفا چیزی بیشتر از یک مادر غمگین که انگار چهره‌اش با چسب ثابت نگه داشته‌ شده را شاهد نیستیم.شخصیت‌های فیلم به جز اندرو هرچند که کاملا کلیشه‌ هستند و حتی با وحود اضافی بودنشان آسیب چندانی به نوع روایت فیلم نمی‌زنند، چرا که روایت تنها برروی تعامل اندرو با آنها تمرکز کرده و نیاز چندانی به وجود شخصیت‌های عمیق و چند بعدی در میان آنها نیست. هرچند ضعف شخصیت دامینو که نقش بیشتری در روایت و تعامل با اندرو دارد از نقاط ضعف به حساب می‌رود. همچنین عدم پرداخت کافی و مناسب به بعضی روابط و اتفاقات داستان، کمی روایت را غیرمنطقی جلوه می‌دهد؛ به عنوان مثال شاهد هیچگونه تقابل احساسی در اندرو بین دامینو و دوست‌دختر سابقش نیستیم و نپرداختن کافی به رابطه‌ی قبلی اندرو آن را بی‌اهمیت جلوه می‌دهد، وجود این تقابل احساسی شخصیت عمیق‌تر و پخته‌تری را خلق می‌کرد و می‌توانست مخاطب را بیشتر با درونیات اندرو آشنا کند تا با او همذات‌پنداری بیشتری داشته باشد. رابطه و تعامل اندرو با دیگر شخصیت‌های فیلم از جمله برادر کوچکترش و دختر دامینو توانسته تا به شخصیت او عمق دهد و بیشتر با جهان‌بینی و نگرش او آشنا شویم، همچنین قرار گرفتن او در شرایط مختلف با دیگر شخصیت‌ها ما را با ذات مهربانانه و لطیف اندرو آشنا می‌کند.فیلم همراه با ریتمی مناسب همراه با سکانس‌های نسبتا کمدی و صحنه‌های موزیکال، تلاش می‌کند تا احساس خوب و دلپذیر خود را در طول فیلم نگه دارد تا از تبدیل شدن به یک داستان غمگین و یکنواخت جلوگیری کند. اما چیزی که فیلم از آن رنج می‌برد ضعف نظم روایی و اولویت‌بخشی به داستان‌ها است؛ هم‌سطح شدن داستان اصلی با خرده‌داستان‌های مختلف روایت را به هم ریخته و مخاطب سردرگم است تا بداند به کدام داستان اهمیت بیشتری بدهد. تعدد داستان‌ها با یک سطح از اهمیت، دنبال کردن داستان را مشکل می‌کند که درنهایت باعث تماشای اثر همراه با بی‌حوصلگی و عدم‌جذابیت می‌شود. از طرف دیگر این اشکال منجر به این می‌شود تا نتوانیم با احساسات شخصیت اصلی همراه شویم تا تفکر و درونیاتش برایمان جا بیافتد و اتفاقات فیلم برای مخاطب تثبیت شود.فیلم Cha Cha Real Smooth درونمایه‌ای را به تصویر کشیده که برای هر شخصی که با عشق و احساساتی از این جنس سر و کار داشته، می‌تواند قابل درک باشد و بتواند حسی که شخصیت درحال تجربه است را بفهمد. تقریبا تمام شخصیت‌های این فیلم از اندرو گرفته تا برادر کوچکترش با عشق و احساس از انواع مختلف درگیر هستند. در این داستان سعی شده تا جنبه‌ی انتزاعی این احساسات به تصویر کشیده شود و نشان دهد این احساسات یک‌شکل نیستند؛ افراد مانند سفالگرانی هستند که بسته به باور و نیاز خود این احساسات را فرم می‌دهند و با آن زندگی می‌کنند حتی اگر برای دیگران قابل درک نباشد، چرا که احساس درونی هر فرد تنها برای خود او قابل رمزگشایی است. شخصیت اندرو و درگیری او با این مسئله قابل توجه است؛ اندرو شخصیتی دارد که در طول زندگی‌اش به دفعات با این نوع احساسات برخورد کرده و در معنای حس خود تردید دارد. اما مواجهه او با افرادی که دیدگاه متفاوتی از او به نسبت عشق دارند باعث می‌شود تا نگاه بالغانه‌تری پیدا کند، دیدگاه و معنایش رفته‌رفته تغییر بکند و به نقطه نظر مطلوبی برسد. همچنین فیلم از طریق اندرو شور و اشتیاق دوران جوانی را نشان می‌دهد که با غم این نوع احساسات روبرو می‌شود و در مسیر بلوغ احساسی قدم می‌گذارد. در نهایت پس از تماشای فیلم حسی آشنا و قابل باور القا می‌شود که می‌توان این حس را همراه با تلخی و شیرینی‌اش به آغوش گرفت.فیلم Cha Cha Real Smooth از آن جنس فیلم‌های حال خوب‌کنی است که می‌تواند بخنداند، احساساتی کند و در انتها به فکر فرو برد. این کار را توانسته حتی با وجود ایرادات ریز و درشتش به خوبی انجام دهد و خود را ناتوان در بیان پیام خود نشان ندهد، هرچند که می‌توانست این کار را با کیفیت خیلی بهتری انجام دهد. این فیلم می‌تواند عنوانی سرگرم‌کننده و دل‌انگیز برای مخاطبینی باشد که به دنبال داستانی ساده و به دور از هیاهوی اضافه هستند تا کمی سرگرم شوند.F.NF.NSat, 04 Mar 2023 22:52:24 +0330https://virgool.ir/@m_95438838/یادداشتی-کوتاه-بر-فیلم-lost-in-translation-wotuavlle4u7شاید عجیب بنظر برسد اگر تجربه ی تماشای فیلمی را به صدای روان‌شدن آب رود بر سنگ و یا تماشای سقوط تدریجی و آرام برگی تشبیه کرد، اما این دقیقا حسی است که می‌توان پس از تماشای فیلم گمشده در ترجمه دریافت کرد، فیلمی که تجربه ای دل انگیز همچون یک استراحت عصرگاهی، همراه با غم و شادی ای دوست داشتنی ارائه می‌کند.فیلم گمشده در ترجمه سعی بر ارائه داستانی پیچیده، درگیر کننده و یا حتی آنچنان سرگرم‌کننده و عامه‌پسند ندارد و تنها سعی بر انتقال احساسی آشنا از جنس عواطف عمیق انسانی دارد که کمتر آدمی می‌تواند با آن همذات‌پنداری نکند.شاید نوع عشق و رابطه روایت‌شده در فیلم متفاوت از آنچه همیشه تماشا کرده ایم، عاری از روابط فیزیکی و جنسی باشد و به نوعی عشقی افلاطونی را نمایش بدهد، اما همین تفاوت ارائه و دیدگاه موجود در فیلم است که آن‌ را قابل تحسین می‌کند و مؤلف به اینشکل توانسته است با برداشتن تمرکز از روی تشکیل رابطه و کشمکش های حسی و شخصیتی، و تمرکز برروی عواطف متشکل از کنش های حسی-تجربی شخصیت ها مقصود خود را القا بکند و باعث شود مخاطب با غوطه‌وری در فیلم، عواطف و احساس را درک و تجربه کند.شخصیت ها سرگشته در شهری هستند که نمادی از دنیای خارجی آنهاست و با زبانی نامفهوم و غیرقابل درک برای آنها تعریف شده است که شخصیت ها به‌مانند یک بازیگر تنها با تظاهر به فهم آن می‌توانند با آن همراه شوند. و اما با شکل‌گیری رابطه دو شخصیت، حس و زبان متفاوتی با عمقی در روحشان حس می‌کنند. چرا که با سلب تعلق خود به محیط، افراد دیگر و تعریف از پیش تعیین شده و ایجاد معنا و تعریفی جدید، خود از تظاهر و سرگشتگی رها می‌کنند.و اما علت تداوم تجربه رابطه‌ای بی‌سرانجام و کوتاه‌مدت از سوی شخصیت های فیلم در چیست و چه تفکری در را به همراه دارد؟ تجربه احساسی خالصانه و آزاد ، شعله زندگی و انسانیت را در درون آنها روشن کرده است و واقف بر این هستند که شاید آنقدر خوش‌شانس نباشند تا این احساس را باری دیگر دریافت کنند و به این‌ترتیب است که در پایان، لبخندی ناشی از غمی دل‌انگیز بر لب آنها می‌نشنید، در جمعیت و سرگشتگی روان می‌شوند و به تدریج سقوط می‌کنند.F.NF.NSun, 26 Sep 2021 03:11:58 +0330https://virgool.ir/@m_95438838/بررسی-فیلم-2019-the-song-of-names-dgth96oiavxmعنوان: ترانه نام‌ها (The Song Of Names)کارگردان: فرانسوا جرارد (François Girard)بازیگران: تیم راث (Tim Roth)، کلایو اووِن (Clive Owen)،کاترین مک‌کورک (Catherine McCormack)، لوک دویل (Luke Doyle)The Song Of Names 2019 جنگ جهانی و هولوکاست از موضوعات مورد علاقه فیلمسازان و کارگردانان در دهه‌های اخیر بوده که آثار خوب و موفقی هم می‌توان در میانشان یافت، اما آیا می‌شود فیلم ترانه نام ها جزو این دست از آثار حساب آورد؟ ترانه نام ها اقتباسی از کتابی به همین نام است که روایتی متفاوت از اتفاقات و فضای متاثر کننده هولوکاست را در قالب نوازنده‌ای به نام دیوید راپاپورت (کلایو اووِن) بازگو می‌کند و شاید شباهت چندانی به آثاری با این مضمون که قبلا مشاهده کرده‌اید نداشته باشد. داستان با ناپدید شدن غیرمنتظره دیوید پیش از کنسرت نوازندگی‌اش شروع می‌شود و سال‌ها پس از این اتفاق برادرخوانده دیوید، مارتین (تیم راث)، سرنخی برای پیدا کردن دیوید می‌یابد و سعی می‌کند تا او را پیدا کند. روایت و پیرنگ فیلم بصورت دو خط زمانی مرتبط به هم است که در یک خط تلاش مارتین برای پیدا کردن دیوید و در خط دیگر تشریح و شکل‌گیری رابطه برادری دیوید و مارتین و سیر شخصیتی دیوید از کودکی تا جوانی نشان داده می‌شود. نبود توازن زمانی میان خط‌های روایی و کم‌فروغ بودن جذابیت داستانی، توانسته تا حدودی به ریتم فیلم ضربه بزند و از گیرایی داستان بکاهد. برای مثال در خط زمانی ای که مارتین در جست و جوی دیوید است روایت به آهستگی و بدون ایجاد ذره‌ای حس کنجکاوی پیش می‌رود و مطمئنا اگر پیرنگ فیلم بصورت خطی طی می‌شد شاهد فیلم ضعیف‌تری می‌بودیم که حداقل انتخاب پیرنگ مناسب از این اتفاق جلوگیری کرده است. درواقع بهتر است اینگونه بگوییم که یک خط داستانی، بطور مداوم درحال نجات خط داستانی دیگر از غرق شدن است.عدم پرداخت کافی به شخصیت‌ها و روابط بینشان، شخصیت پردازی فیلم را در سطحی متوسط قرار می‌دهد و به جز رابطه دیوید و مارتین که پرداخت نسبتا خوبی دارد، شاهد رابطه‌ای با پرداخت کافی و واقع‌پذیر نیستیم؛ رابطه پدر مارتین و دیوید که به نوعی تداعی‌گر یک رابطه پدر فرزندی است بسیار جزئی نشان داده می‌شود. و یا تغییر شتابزده رابطه‌ی دیوید و مارتین در ابتدای فیلم، از رابطه‌ای توام از حسادت و بدبینی به رابطه‌ای دوستانه تنها با نشان دادن یک کنش احساسی آن هم در دیوید که شخصیتی مغرور و بدبین معرفی شده، چندان منطقی به نظر نمی‌رسد. البته این‌که داستان از نقطه نظر مارتین روایت می‌شود بی‌تاثیر نیست.همچنین در داستان شاهد دیوید در سه سن متفاوت هستیم که شرح ندادن تفکرات و انگیزه‌های دیوید، باعث می‌شود تغییری در محور شخصیتی میان سنین مختلف او را احساس نکنیم. درواقع این حس را منتقل کند که انگار در حال تماشای سه شخصیت متفاوت در زمان های مختلف هستیم و سیر شخصیتی واقع‌پذیری را شاهد نباشیم. نبود این سیر شخصیتی از همراه شدن مخاطب با شخصیت جلوگیری می‌کند و درک تصمیمات دیوید را دشوار می‌کند. بی‌شک ارائه نادرست شخصیت کلیدی، اتفاق خوبی برای یک اثر داستانی نیست. با وجود ایرادات ریز و درشت در شخصیت‌پردازی، بازی خوب کلایو اووِن، تیم راث و لوک دویل شاید بتواند این ایرادات را بپوشاند و دست به خلق سکانس‌هایی به یاد ماندنی بزند. همانند سکانس دوئل موسیقیایی دیوید در پناهگاه که ما را تا حد کمی به یاد دوئل موسیقیایی فیلم افسانه 1900 می‌اندازد و یا سکانس تک‌نوازی در انتهای فیلم که به خوبی چهره‌ای حزن‌آلود و متاثر شده‌ای را از کلایو اووِن شاهد هستیم. از نقاط قوت فیلم می‌توان به موسیقی آن اشاره کرد که بی‌شک هاوارد شور (Howard Shore) توانسته قطعه‌هایی شنیدنی، که به خوبی همراه با داستان و روایت همراه بشود را خلق کند. نقش موسیقی در این فیلم آنقدر مهم است که اگر قطعات مناسبی برایش ساخته نمی‌شد، بی‌شک نمایش و ساخت آن بیهوده می‌بود و آنطور که باید درونمایه خود را منتقل نمی‌کرد. و بی علت هم نیست که یکی از عناصر تبلیغاتی‌ فیلم، هاوارد شور بوده است.ترانه نام‌ها باور و حقیقتی را به ما یادآور می‌شود که شاید گاهی آن را فراموش کنیم. عاقبت ظالم درنهایت با تمام قدرت و فسادش، نابودی است. در راه به زیر کشیدن ظالم جان‌های بی‌گناه زیادی بی‌رحمانه از دست می‌روند، جان‌هایی می‌دانیم هیچوقت فراموش نخواهند شد چرا که این جان‌ها برای چشاندن دوباره طعم آزادی و رهایی گرفته شدند و بی‌شک ماندگار خواهند ماند؛ چون باور داریم در انتها این نور آزادی است که تا ابد خواهد تابید و سایه‌ی ظلم را می‌شکافد. مشکلات فیلمنامه فیلم ترانه نام ها شاید او را تبدیل به اثری در خور توجه نکند، اما می‌تواند برای علاقه‌مندان این ژانر، جذاب و کمی سرگرم کننده باشد. این اثر نشان می‌دهد موسیقی تنها با نت‌های پیچیده، روان و گوشنواز ماندگار نمی‌شود بلکه با معنایی که می‌تواند از طریق صوت و آوا منتقل کند، ماندگار می‌شود. معنایی انسانی که برخاسته از دل انسان‌دوستانه آدم‌هاست که با زبان موسیقی ماندگار می‌شود، موسیقی‌ای روح‌نواز که هر نوای برخاسته از آن، ارزشی به‌سان زندگی یک انسان دارد.F.NF.NTue, 21 Sep 2021 05:26:16 +0430