نوشته های ف..ر..

نامه ای کوتاه برای او

ف..ر.. — Thu, 05 Nov 2026 02:10:05 +0330

*امشب دلم خیلی برات تنگ شده بود. خیلی*سوز سرما می خیزید روی ایوان و بر جان ها نفوذ می کرد، آسمان شب ابری بود ماه را نمی دیدم. باد لطیفی می آمد و گاه شدت می‌گرفت، پتو را گرفتم دورم، جز صداهای آرام در، حلب و بعضی چیزها که نمی دانم چه بود و اندکی هم مرا ترساند، صدایی برنمی خاستبا تو سخن گفتم، یا بهتر بگویم زخم های دلم با تو سخن گفتند، و تو گویی تماما به من توجه میکردی، و حواست به من بود، می دانست میشنوی، می دانست و من نیز میدانم که کنارم بودی و هستیمژه ها خیس شد، اشک های ریخت، خنجر ها را از جان بیرون کشیدی، دست بر آن بردی، آرامشان کردی، زخم ها تسکین دادیو نگاهم کردیمگر نه؟قرآن گشودم، آیه ها را با صدای پایینی تلاوت کردم و آرام زمزمه که به راستی چقدر دلم برایت تنگ گشته!

مرگ دنبال بهانه می گردد...

ف..ر.. — Thu, 10 Sep 2026 22:22:44 +0330

<قلبم هرتی خالی می شود، حس میکنم جریان خون دست هایم دیگر قطع شده ند،توی دلم هم به قول این باکلاس ها رخت می شویند.>هوا تاریک بود، ابرها سلطه ی خود را بر تمام منطقه ی قابل دیدم، گسترده بودند، سنگ ریزه های درشت و ریز سایه ی روشن تری با خود داشتند و زیر پایم می لغزیدند، ماهی در آسمان نبود و رنگ لباسم را هم نمی‌توانستم تشخیص دهمحس میکردم نوک ناخن هایم می لرزند، و رگ ها تیر می کشند... پاهایم..گمانم رفت که به پاهایم غل و زنجیر بسته اند، گویی حتی صدای جیرجیر زنجیرها که روی زمین به پشت کشیده می شدند را نیز می شنیدمباد گرمی می آمد، گمانم از سمت غرب، لباسم به سمت راست اندکی می لرزیدصدای نفس هایم، ظاهری مخیف می گرفت و بالا می آمد و با بازدم کوچک می شد، احساس خفگی تا حلقومم چنگ زده خود را بالا می کشید.قدم برداشتم به جلو، بدون آنکه چیزی ببینم، پاهایم را چون جنازه ی سنگین شده ای میکشیدم، نمی‌دانم چقدر شد، چند دقیقه، چند ساعت، نمی دانم هیچ چیز از زمان نمی دانم،...اوپ، نزدیک بود بیوفتم.. یادم می آید.. با تمام جزئیات.. نزدیک بود بیوفتم روی قبر، اما نه، مطمئنم نه نیوفتادماینجا، همه چیز سریع تر گذشت، نگران بودم، روی قبر را می جستم، دنبال یک اسم، یک نشانه، شاید در می یافتم کجا گیر افتاده م، کجا سقوط کرده م و چرا هیچ...مطلقا هیچ... چیز یادم نمی آمد، شاید با دیدن اسمی چیزی یادم می آمدزمان گذشت.. چقدرش را؟ گفتم که نمی دانم. خسته بودم اما همچنان میجُستم، چشم هایم را می مالیدم، پلک ها را با سختی می‌بستم و می گشودمتاریکی چنگال های خود را روی منطقه کشیده بود و چنبره زده بودروی قبر نشسته بودم، فکری در ذهنم جان گرفت، با انگشت هایم شروع به خواندن نوشته ها کردم.دست های لرزانم را کشیدم رو سنگ، داغ بود، اما چاره ای دیگر نداشتمبهتم برد، دست هایم را فورا برداشتم، اسمم... اسمم را نوشته بودند،دست ها را دوباره برای پیدا کردن چیزی روی سطح چرخاندم، نام پدر، ۴ تا بیت شعر، تاریخ مردنم، و تاریخ تولدم بود، شک ندارم همه جا را خوب وارسی کردم، کلش همین ها بوددلم را غم برداشت، نترسیده بودم فقط غم قلبم را داشت می کند، چشم هایم پر شدند، گریستم، لب برچیدم و گریستم، پا های بی جان را همچنان که دستم بی حرکت رویشان رها شده بود، بغلم کردم و گریستمزمانش را، نمی‌دانمدیگر جانم طاقت گریه نداشت،ناگهان پلک هایم با تندی و فشار بسته شدند، چشم ها را که باز کردم، نور لطیفی پخش شده بود، همه چیز واضح بود، انگار که ساعت ۱۲ ظهر باشد، اما نه، همه چیز فرق می کرد، نورش شبیه پنبه بود، نرم نرم، درخشان که چشم های من را که با تاریکی خو گرفته بود و روشنایی را فراموش کرده بود را نمی آزرد.نگاه به قبر کردم، رویش نوشته بود، شهید گمنامزیرش یک جمله داشتمرگ دنبال بهانه می گردد، اما شهادت دلیل می خواهد، آیا به اندازه کافی به عشق برای شهید شدن دلیل داده ای؟از خواب بیدار شدم، موقع اذان بود، مامان با آن لبخند همیشگی بالای سرم ایستاده بود و صدایم میکرد، عزیز دلم!بیدار شو.. اذان زدهبغض اشک شوق گلویم را فشرد، خندیدم، چشم هایم را اشک پر کرد، پاشدم، مادرم را در آغوش گرفتمآستین هایم را بالا دادم، شیر آب را باز کردم، قسمت مسح پا را که تمام کردم،سجده وار افتادم روی زمین، میخواستم تا خود صبح یکسره شکر کنم، باران با شدت می بارید و محکم میخورد روی سقف، قلبم آرام بود اما شوق لب هایم را می لرزاند..آری من باز برای آرزوی دیرینه ام فرصت داشتم..پ.ن: همیشه فکر می‌کنیم هنوز فرصت داریم، برای اصلاح خودمون، برا خوب بودن، برا اینکه دیگه عصبانیت چیزی رو در رفتار ما تعیین نکنه،فکر می‌کنیم مردن برا همسایه ست، اما یادمون میره قبرستونا پر از آدماییه که روز قبل مرگشون برا ۲۰ سال آینده شون هم برنامه داشتن ولی دنبال فردایی بودن که هیچ وقت نیومد، امروز، همون چیزیه که بهش نیاز داریم، دقیقا از الان شروعش کنیم تا فردا روز بهتری بشهپ.ن۲: متن نمادینه

فقط یک ثانیه!

ف..ر.. — Tue, 25 Aug 2026 21:30:57 +0330

+ببخشید یک چند لحظه وایستید اومدمگفتم و دویدم،موهایی که از فرط درس خواندن و کار فرصت کوتاه کردنشان را نیافته بودم و تا میانه های بینی ام رسیده بود، بالا و پایین می پریدند،وقتی می پیچیدم انعطافشان را نشان ذرات خاک برخاسته از زمین می دادند و خم و راست می شدند،و این گوشه و کنار هم انگشت های نازکشان را می کردند توی چشم مشکی من و در می آوردندیا جلویم مسخره بازی درمی آوردند که جلو را نبینم و با کله بخورم زمینیا وقتی با دست خالی ام، میگرفتمشان تا توی چشم هایم نروند، لیز می‌خوردند و در می رفتنداینطور بگویم که از کنار هیچ دلقک بازی ای، رد نشدند جز آنکه ناخنکی به آن زده باشندخورشید گدازه های جوشان را به قصد نیمه جان کردن به طرفم پرت می کردو نه من، راستش همه، همه ی مرد هایی که توی بیجار(*مزرعه) هایشان یا با تراکتور مشغول درو بودند یا چون درختی که باد شدیدی به آن وزیده باشد، خم می شدند و برمی خواستند، دست های زبرشان را زیر دانه های طلایی برنج می بردند، و همچنان که دانه های عرق بر روی ساقه ی پوک برنج می لغزید، آن را بریدندروستای یک چشمه بزرگ دارد، آخر روستاست، آنجا که می ایستی، اگر بتوانی چشم هایت را از لایه ی تنه ی بید های انبوه عبور دهی، ده بغلی را میبینیاز همانجا رودی کوچک و باریک جریان یافته، نزدیک های چشمه که باشی، باریکه ی آب، به حدی شفاف است که سنگ های زیرش را با جزئیات می‌توان دیدکنار تنها چشمه روستا که جوی اصلی از آن نشأت میگیرد، می نشینم، صدای نفس های بریده ام را می شنوم که گویی با بالا و پایین رفتن قلبم موسیقی جدیدی به پا کرده ند+سلام حاجی زکریا-سلام پسر جاناین ۶ امین، نه با حساب گلمار، ۷ امین شخصی بود که به او پس از آغاز دویدن امروز سلام داده بودمپیراهنم خیس شده بود ولی پاهایم داشت از تیرهای برخاسته از زمین که در تلاش برای عبور از سپر ساده دمپایی پلاستیکی بود، آتش می‌گرفتشواهد میگفت یا مادر نیامده، یا آمده و رفتهکجا رفته بودش را نمی دانم که ناگهان...قلبم الان هم با یاد آوری آن چشم ها، می تپد و راه را بر نفس ها می بندد،و اما آن دم، گویی نفس کشیدن را فراموش کردمسرم را پایین انداختمچه می بایست میکردم،موهایم را آنقدر می کشیدم تا کل صورتم را بپوشاند؟می رفتم و میان درخت ها گم می شدم؟کاش آن لحظه مرا باد میبرد، یا آب، کاش برای لحظاتی میشدم سنجاقک یا آن غورباقه ای یکهو پرید توی آبتو شاید داشتی به آن دور ها نگاه می کردی، یا شاید منتظر کسی بودی، شاید داشتی با کفش هایت با سنگ ریزه ها ور میرفتی، یا چه میدانم داشتی با قلبم، وجودم و سلول ها، رگ ها، مغزم، صحبت میکردی و آنها را قانع می‌ساختی که همگی از کار کردن بایستند و مرا در میان زمین و آسمان رها کنند، و من بمانم و منی که دیگر نمی داند چه کندصدا از امتداد همین جاده خاکی کوچک برخاست_من نَنم اَن رِه چرا نَمِ؟(نمیدونم این پسره چرا نیومده)برخاستم مادر بودتا دیدمش خواستم خودم را پرت کنم توی عالم موهایش که زیر روسری گل گلی قایم شده بود و بين درخت ها و نهال ها در هوایی سرد که محال بود زنده از آن بیرون بیایم، زانو بغل گرفته و از ابر بهار الگو گرفته و می گریستم_چِرا اوتو مَرَ فَندَری؟(چرا اینطوری به من نگاه می کنی؟)لبخند میزنم، و تنم را سرما بر می دارد_چرا دیر بوکودی زای؟(چرا دیر کردی بچه)توی حال خودم نبودم+کلا دو دقیقه دیر کردم،دو دقیقه که چیزی نیست، دو دقیقه میتونی به ترمینال دیرتر برسی و بگن بفرما تی جان قوربان بوشو بوجوردو دقیقه میتونی سر سوال بیشتر از وقت مقرر اختصاص داده شده براش، وقت بذاری و کسی نگه چرادو دقیقه میتونی میتونی دیرتر بیدار بشی و دیرنشده باشهدو دقیقه میتونی نمازتو زودتر از اذان بخونی و بعد بگی مستحبی بود عیب نداره و دوباره نمازتو بخونیدو دقیقه ها مهم نیستنمادر با چشمانی پرسان و بهت زده مرا می نگریست_خا خا بوشو اَن کیسه هَنا بوبور به خانه(خا خا این کیسه ها رو ببر خونه)رفتم از تو دور شدم، هر قدمی که برمیداشتم یعنی دور شدن از تو بدون آنکه برگشتی در کار باشدالان ک اینها را می نویسم ۲ سال گذشتهموهایم را از ته تراشیدم،همان دانشگاهی که میخواستم قبول شدم، کل ماه را تهرانم، آخر هفته ها بتوانم برمیگردماما امروز اولین بارست که میان هفته برگشته مدو سال پیش دقیقا امروز بود، من اینجا و تو دو متر آنورترو فاصله ای که هرگز از دو متر کمتر نشداینجا کنار چشمه دارم برای آخرین بار برایت می نویسمو بعد کاغذ را می اندازم توی آبخواستم بگویم من اشتباه می کردمدو دقیقه که هیچ، یک ثانیه هم مهم استمی شود در هر ثانیه مرد و زنده شدمی توان در یک ثانیه تصمیمی بگیری که در دل خدا برای همیشه جا باز کنییا، ممکن است یک ثانیه دیر تر به قطار برسی و دیگر به آن نرسیآری، حتی یک ثانیه هم مهم است، وقتی پای عشق در میان باشد

یادت که نرفته!

ف..ر.. — Mon, 17 Aug 2026 12:20:53 +0330

*بسم الله الرحمن الرحیم*هلال های دور چشمانم، به یادشان می آوری؟میگفتی آنقدر گریه کرده ام که دیگر خشک شده،تو گفتی یا نه؟معلوم است که گفتی، ماموران در رژه ای منظم ایستاده برفراز چشمانت را چونان همیشه در این موقعیت ها، هولشان میدادی بالاترو میگفتی: دیگر چشمه های زیر آن دو ماه خشک شده اند، مگر نفت زیر چشمانت پنهان کرده ای دختر؟به خدا که خشک نشده بود، اگر بدانی بعد از آن روز چقدر چون ابر بهاری ریخته ام، و غریده ام و ریخته م، شاید نور چشمانت کم شده بود که ندیدی سیاهیش برای ته کشیدن چشمه و رنگ خاک که نه، برای قایم کردن نفت‌های غرب آسیا هم نیست، این سیاهی ابرهای باران زایی بود که در نبود تو پروریدمو نیستی که ببینی از هق هق های شبانه ام چه تیرگی شان عمیق شده و کل دنیایم را گرفته ندنیستی که ببینی صف درخت های به قول تو بالای دو مرواریدم، چطور آبیاری شدهنیستی که یادآوری کنم میتوانم به اندازه خلیج فارس زیر چشمانم اشک پنهان کنمزبانم لال، این نیستی ها که می‌گویم چیست، مگر می شود که آنکه برای خدا خونش ریخته شود، بمیرد؟هستی اما من صدایت را نمیشنومهستی اما من پیراهن راه راهت را دیگر صبح های زود اتو نمیکنمتا دم در نمی دوم تا چایی ت را بدهمظهر ها دیگر ساعت ۴ منتظر نمی مانم که برگردی، نهمن دیگر کل روز را منتظرمبرگردی و چشمانم را با کلام لطیفت نوازش کنیبرگردی مروارید ها را با گوشه شال حریری که تازه برایم خریده بودی پاک کنی و بر آن از باغ درونت گل بوسه ای بنشانیبرگردی و نور بتابانی تا ماهت باشم خورشید درخشان مندیگر از سوختن غذا ناراحت نمی شوماز وقت هایی که یکهو حواسم پرت می شود و جای خداحافظی سلام می گویم خجالتم نمی گیردشب ها تک به تک نمی نشینم تا شکست هایم قبل پیروزی هایم را توی سر خودم بزنمفقط صوت قرآنت را به روحم تزریق میکنم و میانه ش می گریم،و چه ترکیبی، نامه ی عشق، و صدای معشوق فدا شده در راه معشوق حقیقی و اشکگوش میکنم و می گریمشاید که قلبم چونان همیشه با این ترکیب آرام شودشاید که من و این ساقی که هر بار دست به دست هم میدهیم و بنیان غم را بر می اندازیم، باز بر لشکر هموم طاقت فرسا بتازیم و پیروز شویمآری، عزیزتر از رگ های کنار قلبمشاید که روی خاطراتت نَمی بنشیند و مرا هم با خودت ببریپ.ن: متنی که نوشتم هدیه کوچکی بود به همسران شهدا که تا ابد مدیونشون هستیم؛ جسارت بنده رو ببخشیدتو زیبای

شاید تو

ف..ر.. — Mon, 13 Jul 2026 13:21:38 +0330

آمدم سبک مورد علاقه نوشتنم را پیاده سازی کنم، از سکوت از عرفان و جملات نمادین که روحم را جلا می دهد.اما ناگهان اسم کتابی در ذهنم پدیدار شدمبهمهر چه می‌گذشت پر رنگ تر می شددنبالش دویدمانباری کنار درخت هاجعبه های رطوبت زده و سنگین کتاب هایکی پس از دیگری گشتمشانزیر و زبرگوشه و کنار جعبه ها را هم وارسی کردمپشت سکوها، میان کتاب هایی که به جرم درسی بودن، آنچنان که شایسته بود سازمان دهی نشده بودندو شاید هیچ گاه باور نمیکردم که اینجا بیابمش روی جا برنجی،و در آخر" یک عاشقانه ی آرام"نوشته ی قلم نادر ابراهیمیدو سال پیش بودیادم می آیددرست دو سال پیش که روی همین بلندی در حالی که میکوشیدم پاهایم به یکدیگر نپیچند و سقوط نکنم، برای بار چندم این جملات را می‌خواندمبعد از هر بار خواندن بلند آن کتاب را به سینه ام می چسباندمو از ذوق و شعف چنان به خود می پیچیدم که خود را در آستانه پخش زمین شدن می دیدم<<< _بله من گفتم ام؛ اما آرام باش آرام... فاصله، ارتفاع صدا را_ معین می کند. می دانم. دیگر مدت هاست که می دانم؛ فاصله، زمانی ارتفاع صدا را معین می کند که صدا، صدای درد، صدای خشم، صدای حس به خطر افتادن چیزی عزیز نباشد>>>چیز دیگری به یاد می آورم، صحنه ای مانند این را،قاصدک ها از پنجره می آیند داخل وهمزمان حسی درونم جان می گیردآری نادر جان، راستش را بخواهی اینها را این روز ها بسیار دیده ام، با همین چشم ها،می دانم که باور میکنی، تو نیز دیده ای، با همان چشم ها ی عاشقآنگاه که درد، عشق و غیرت ارتفاع صدا را مشخص می کند، و نه اما فاصلهمیدانی؟ مردمان این سرزمین، ایرانی که گیله مرد برایش از همه چیز می گذشت، خود از سردمداران این مکتبندبیا با من بنگر، صدا ها را می شنوی؟صدایشان بر متجاوزان به خاک کشور بلند است، و این همان عشقیست که تراوش کرده، عشقی که دویده، نیرو گرفته، خود را به دهانه ی حلقوم رسانده و دست در دست سرباز های خود داده و به بیرون شتافتههمان خشم است که از نظرهای آلوده به خاک ایران، در مغز استخوانشان متراکم شده و ناگهان فوران کردهنادر، اینان تنها با فکر به خطر افتادن ایرانشان، درد در پیکرشان فراخوان می دهدو درد استکه می شود صدامی شود فریادخواست انتقامالله اکبر موقع پرواز موشک هاهیئات من الذلة هاصيحه ها ی خونخواهیو می شود* هرچه فریاد دارید بر سر آمریکا بکشید* هاو جان خود دادن چون شهید ها

نمیخواستم

ف..ر.. — Mon, 06 Jul 2026 16:34:29 +0330

راستش نمیخواستم بنویسمدستم به قلم نمیرفت، کلمه ها واضح نشده و سرو سامون نگرفته تو ذهنم سریع میخشکیدن، شبیه آبی که دیروز هر چند دقیقه رو سرم میریختم و چند دقیقه ای نگذشته اثری ازش باقی نمی‌موند انگار که اصلا نه آبی اومده نه آبی رفتهنمیتونستم بنویسم، همونطور که حرف زدن در موردش برام راحت نبود، نیستالانم بغض داره سروکله ش پیدا میشهداره دوباره لبم میلرزه، چشام تر میشه، نمیتونستم بنویسم، نمیخواستممولی نمیخوام وقتی همه چی خوب پیش رفت وقتی کتابمو نوشتم و برا دخترم از روز هایی که تجربه کردیم و دیدیم و هرآن آرزو کردیم کاش نمیدیدم و بر دفتر روزگارمان نقش نمی بست، گفتم و تعریف کردم،بپرسه چرا از روزای سخت زندگیم از اون لحظه های طاقت فرسا، از چیزایی که کشیدیم و به جون خریدیم و به قولی هر روزِ بعد رفتنت چند سال پیر شدیم، بعد اون غما که جونمون رو با هزاران اشک جگرسوز و با سوزجگر کشیدیم رو زمینِ زندگی و ادامه دادیم، چرا چیزی ننوشتم، میدونی؟ دوست ندارم هیچ وقت به این سوالش جواب بدم و حتی بشنومشپس مینویسم با اینکه آرزوم این بود که حتی به ذهنمم خطور نکنه رفتنت، مینویسم در حالی که اشک تو چشمام حلقه زده و هر لحظه بی‌تابی میکنه تا جاری بشه، مینویسم در حالی که فریاد میزنم نمیخواستم رفتنت رو باور کنم، مینویسم و خدا میدونه چقدر فرار کردم از شنیدن حرف اونایی که میگفتن این آخرین وداع با توئه، که دیگه نمیای و برامون سخنرانی نمیکنی، که دیگه نمیگی برامون ای ایران بخونن، همینکه دارم اینا رو مینویسم گلوم درد گرفته، گیت خروجی اشک چشمام دیگه کار نمیکنه به همه اجازه ی خروج میده، دست من نیست دیگه، قوی بودن این نیست که اینجا زار زار گریه نکنم که، اگه دور و برم شلوغ نبودا همین الان بين همین بند ها شر شر گریه میکردم، عزیزجانم بعد رفتنت دیگه از گریه کردن بین مردم خجالت نمیکشه دخترتدیروز یا به عبارتی ۱۴ تیر ماه سال ۱۴۰۵، چند بار مردم و زنده شدم عَلَم خونخواهی آن مرد بزرگ را روی زمین گذاشته و به آن تکیه داده بودم، سرم روی میله ش، قلبم در حال شیوَن و تنم در لرزیدن بود، آن خانم، کنارم به روی زمین نشسته سر در دامن خود کرده بود و چونان میگریست که انگار آسمان و زمین خود را برای همیشه وداع می گوید تا در خاک آرام گیرد گویی خود را و روحش را و تمام وجودش را و زندگی اش را هر لحظه از او می گیرند،کسی دور تر از جایی که در آن تکیه بر میله ی پرچم داشتم و به سختی در آنچه سایرین نام زندگی را برآن می‌گذارند ثانیه هایی را سپری میکردم، زنی ناله میکرد، عزیز جانش را میبردند، تکیه گاه روزهای اندوهش را، بند بند قلبش را می گسستندآنکه برایمان روزی ای ایران خوانده بود داشت با نوایی که در خانه خانه ش اشکی خفته بود می‌خواند که: کجا میخوای بری؟ چرا منو نمیبری؟؟صدای گریه ی مردان بالا می‌رفت، تو با رفتنت چه کردی، ای در تمام صحنه های رویایمان موجود، دلخوشی شیرین روزهای تلخمان، لحن صدایت آرامبخش نگرانی هایمان، کجایی؟ به کجا میروی؟بیا و دخترانت را که کنار دیوار نشسته و سر به دیوار تکیه داده، و چون ابر بهار اشک می‌ریزند نگاه کن بیا و ببین مداح چگونه التماس می کند: عزیزم اگر راه دارد بمانی بمانبیا برای قلب های عاشقانت فکری کن، راهی بیافرین، دعایی کن، تو کنار حسین زهرایی، برای ما جاماندگان چاره ای بیندیش، بیا و دستی بر دل های تکه تکه مان بکش، بیا اشک های دختران و پسرانت را با آستین همان مشت گره کرده ت پدرانه پاک کن، بیا و کمی بیشتر بمانما در آن قسمت تاریخیم که شهید آوینی به زبان آورد:"غم های همه ی تاریخ را ما به یکباره دیدیم"ما اینجاییم و می مانیم با آنکه غم کمرمان را شکسته، با خون دل بر پا می ایستیم، برای آرمان تو می جنگیم و فراموش نمی‌کنیم درس هایی که با عمل و گفتارت به ما آموختی، به فرزندانمان می آموزیم آنچه تو به ما آموختی، مشت هایمان را به تبعیت از تو گره می کنیم، شده با اشک، آه، نفس های بریده شده، غم فراوان و درد، سرمای نامردی نامردان، گرمای آتش توپ و تانک و گلولهِ به سمت ما نشانه رفته و هرآنچه به ذهن عزادار من نیامده، راهی را که تو درآن جان خود دادی می پیماییم و منتظرت می مانیم تا روزی برگردی با اویی که موقع " السلام علیك حین تقرأ و تُبين" بغض گلویت را فشرد و صدایت را لرزاندو می گویمت آقای من راحت بخواب، خداقوت، هیچگاه فراموشت نمی‌کنیم فراموشمان نکن..https://www.aparat.com/v/ypmv7m3

احساسی آشنا

ف..ر.. — Sat, 14 Feb 2026 02:14:39 +0330

خسته روی نشیمن لم دادم، چشم هایم را بستم و سرم را تا حدی ولو کردم، آهی کشیدم که نه می توان آن را سرد خواند و نه گرم بلکه از وجود سرد و گرم کشیده ای بیرون می زد، سینه هایم که پایین آمد، چشمانم را بر پنجره ی شیشه ای مقابلم گشودم، کسی آنجا پرسه نمیزد من بودم و خدایم، اما راستش کس دیگری نیز بود، کجا؟درونم لم داده بود، آزاد و رها، گویی بر تخت پادشاهی حکمرانی می کند، صدایش کردم:< چطوری؟ اونجا همه چی روبه راهه؟>باد در غبغب انداخته سرش را تکان داد_خلاصه اکنون بیکار شده ام و جز غم های قبلی غم جدیدی سرک نمی کشد، خواستی کاری کنی بسم اللهخبری نشد، تعجب نکردم، روزهایی بود که با وجود برگشت از پیکار با غم های گذشته دست به کار نمی شد و برایم روضه تازه ای نمی خواند._دیگر خود می دانی، وقت بیکاری بزن، کودکان مردم مسؤول گذشته ی من نیستند، با من سر جنگ داری نه آن طفل معصوم هاباز لب گزید و سکوت کرد.لب هایم را به نماد لبخند تا جایی که می توانستم کشیدم، به خدا چشمکی زدم، او بنده ی ضعیف میخواهد چه کار؟انگار به تریپ قبایش برخورد شروع کرد، یک ریز گفت، بدون توقف بدون ایست بدون ملاحظه، انگار نه انگار این آدم دل دارد و دل هرچند قوی باشد باید نرم بماند باید پاک باشد نباید زخم ها آن را از پای در بیاورند، نباید جا بزند، نباید ستون ها را از زیر سقفش برداشت، یا راحت تر بگویم نباید بی فکر زد، کاش می توانستم فریاد بزنم اگر دین نداری آزاده باش، آزاده بزن به دل میزنی باشد بزن ولی مراقب پایه هایش باش.اما او همچنان می گفت از شکست های پی در پی ام، از تنهایی هایم، از تاریخچه گریه هایم، از من می گفت وقتی خود را میان آسمان و زمین یافتم، می گفت؛می گفت و من باز سرم را میان دو دستم می گرفتم و موهای جلوی سرم را از روی خشم می کشیدم و او ادامه می داد و تمامش نمیکرد، گویی ماموریت یافته بود تا لحظه ی زمین خوردن و اطمینان از برنخاستنم جلو بیاید،یک لحظه سکوت کرد اما من محکم تر موهایم را می کشیدم، دندان هایم را به هم می‌میفشردم و تا آستانه فروپاشی پیش میرفتم، تو گویی کسی با تمام وجودش مرا می کشید و من با هرچه داشتم از او می گریختم.دوباره که شروع کرد، دستی روی انگشتانم نشست، چشمانم بسته بود، هیچ چیز ندیدم اما دستانم آرام شدند، صدا همچنان می آمد و گاهی از صدای موتور ماشین که خفه شده باشد به صدای وز وز پشه ای مزاحم میان خواب شبانه تبدیل می شد، او بی وقفه می گفت، و هی بازگو میکرد، انگار ضعف های من قرص هاییست که می بایست هر ثانیه چند هزار بار آنها را مصرف کند، او تمامش نکرد، اما دست هایم چرا، موهایم نفسی راحت کشیدند، درد ها بود اما من را نمی آزرد، پچ پچ صدایش برایم واضح بود کلمات می آمدند و پی در پی می رفتند اما حسی در من برنمی انگیختند.نمی دانستم چه کنم منتظر ماندم، شبیه زمانی که درد لحظاتی آرام می گیرد و تو در تردیدی که این مکثیست کوتاه یا نوید درمانست، صبر کردم، اما آرام بودم صدا گاهی هیاهو می شد گه آرام و حق به جانب گاه طلبکار و یک وقت هایی تند و خشم آلود، چونان که اگر مهلت می یافت و توان داشت انگشت های باریکش را روی قلب گذاشته و با آن ناخن های شمشیرگونش می تراشید و از گدازه های خون که می تراوید و جاری می گشت همسان آب یخ نوشیدن در چله ی تابستان لذت می برد،اما نه گویی داشت نفس های آخرش را می کشید گویی همه ی اینها تجسم گام های نهایی برای پرتاب تیری در ظلمات بود، گویی داستان شکل تازه ای می گرفت و از روند تکراری خود دور می شد.نه شاید من هم قرار بود سینه هایم به جای آه با نفس های راحت بالا و پایین بیایند.پدیده ی عجیبی رخ داد، ندای دیگری درونم برخاست، ندایی که با هر حرفش و هر طنینی که می انداخت نسیم خنکی مارپیچ طور رگ هایم را خنک و از جهنم تبعیدم می‌کرد.صدایش آرام و با مسما بود: مگر قول داده بودی هیچگاه مرتکب خطا نشوی؟ مگر می توانی مسیری بیابی که در آن سراشیبی و چاله نباشد؟ و مگر ممکن نبود تو در آن چاله ها پا بیفکنی؟ این مردک می گوید تو شکست خورده ای، اما من در تو این صفت را ندیده ام، تو؟مگر ندیده ست هربار بعد از شکست هایت چه مسیرهای پرشکوفه ای طی کردی؟مگر کور است و نمی بیند که گر میان مسیر گاهی استراحت های بیجا کردی، بعد با چه سرعتی دویدی تا خودت را به مقصد برسانی، از او بپرس بار چندم است که زندگی می کنی؟با خودت فکر کن نه به چرندیاتی که این می گوید بلکه بیندیش که زندگی چه خاطره های خوبی از تو دارد، که بعد از هر گریه چه استوار برخاستی و چه رابطه ی عمیقی با خدایت ساختی، دستانت را از دستانم جدا نکن و فقط برو، بی شک تا پرواز یادگرفتنت کنارت می مانم، همانطور که همیشه اینجا بودم، تنهایت نمی گذارم، آرام بگیرهمه چیز آرام شد دیگر صدایی از او بلند نمی شد کسی نمی دانست می گفت از اول هم چیزی نبوده، حالم لحظه به لحظه روشن تر می شد،چشم هایم را باز نکردم یک آن ترسیدم نکند رویا باشد دست ها دور سینه حلقه شدند، خودم را میان باغ های پر شکوفه تصور کردم و چرخشی با ریتم چرخش زمینی اما اینبار در آسمانی که فقط آرامش اجازه ی ورود به من را دارد...

غریبه

ف..ر.. — Wed, 05 Nov 2025 19:52:00 +0330

من گمشده اممیان آرزوهایم میان رویاهایم میان مردم‌ خوش قلبی که در ذهنم سکونت گزیده اندمن گمشده امدرست در خاطرات روزهای بارانی که می دویدم در همان لحظه ها که به غریبه و آشنا سلام می کردم،‌ من جایی در کوچه های گلی روستایمان گم شدمشنیده ام شهر پر از آلودگی شده ست،شنیده ام آدم ها از پیروزی دوستانشان خشنود نمی شوند، به گوشم رسیده ست مردم فقط به سود خود رفتار می کنند رهایم کنید بگذارید میان خاطراتم پرسه بزنمبگذارید از حیوانات انسان نما، از ادعاهای پوچ و بی اساس، از تعصب های مضحک، از عصبانیت های آتشین، از قلب های سنگ شده، از زبان های ول شده، از شنیدن صدای گریه های شبانه هنگام تماشای خانه های شهر آسوده باشمنمی دانم چیزی از قدیم هت به یاد می آورید؟اینجا هوا بهتر استاینجا پاییز ها باران می آیداینجا آدم ها برای هم دل می سوزاننداینجا پتو ها و بالشت ها پر از حکایت اشک های بی صدا نیستند،این طرف ها آدم ها زیرآب هم را نمی زننداینجا انسان ها در پی آنند که غم از سینه یکدیگر بزداینداینجا آدم ها آدم ترند.میخوام درون شعرها باشممیان داستان ها زندکی کنمفلسفه ها را بخوانمحق باتیستا من اعتراف میکنم، دارم با تمام وجودم از دنیایی که ساخته اید فرار میکنماز هیاهوی جهان بگریز، پی اهدافت بگردمن

من و کودک درون

ف..ر.. — Fri, 10 May 2024 08:54:24 +0330

••بدون عنوان••روی ایوان نشستم، آبی آبی آسمان با همکاری پرتو بی مانند خورشید از عهده ی آن صحنه ی آرایی فوق العاده برآمده بود.لبه ی کلاه را به طرف عقب چرخاندم و هدفون را از گوش هایم جدا. اطراف را خوب پاییدم. دوباره بعد از مدت ها شرایط خوبی برای بروز دادن کودک بسیار فعال درونم پیدا شده بود.سطح کف باغ را گِل پوشانده بود و به شکل هنرمندانه ای بر روی آن، علف هایی که تناسبی میان قد هاشان نبود، روییده بودند. گودال های پر از آب مخصوصا کنار دروازه میانی آهنی که روز ساخت و نحوه ی آن را به خوبی در یاد دارم، جلب توجه می کردند.جهیدم. گربه که تا همین حالا با یک متر فاصله از من روی یه تکه آسفالت شده کنار درب بیرونی نشسته بود، به هوای اینکه میخواهم غذایی مهمانش کنم از جا برخاست و سعی کرد سرعتش را با سرعت من که حالا داشتم با نهایت سرعت به سمت چاله آب می دویدم، هماهنگ کند. خب طبیعی ست که پاچه هایم را بالا ندادم دیگر؟ می پریدم بالا و محکم پای راستم را درون آب فرو می کردم و پای چپ را جلوتر فرود می آوردم تا مکث به فرایند خیزش آسیبی نزند، قطرات درشت آب به اطراف پرت میشد و گربه ناخوشایند از این موضوع، محیط را بدون به دست آوردن میان وعده ای ترک میکرد، اما این بار سلانه سلانه قدم می زد و گویی زیر لب غرولند میکرد «که آخَر این نهاری که به ما دادید کفاف این شکم صاحاب مرده را نمی کند» به هر حال هیچ کدام اینها از تمرکز خردسال مذکور در انجام کار مهمش نمی کاست.حالا طبیعت )پکه انگار تا آن لحظه منتظر یک آدم ی ناآدم پایه بود، من را تشویق میکرد. میگویی نه؟ خودم صدای خنده ی باد را کنار گوش هایم شنیدم، یا حتی خودم تکان خوردن برگ های درختان را دیدم. نه فقط همین ها نبود، بوی خوشی نیز پیچیده بود که به گمانم آن گل هایخودرو از روی شوق منتشر کرده بودند، ببین حتی حشره هایی کوچک تر از مگس هم بالای سرم پرواز میکردند، از آنها که چند وقت پیش با دیدنشان سگرمه هایم در هم رفته بود و شکایت کنان دست هایم را در هوا حرکت میدادم و نوای غر غر بود که به همراه دی اکسید کربن در هوا ی اطراف دهان پخش میشد.. یا آن کبوتر که با فاصله ای نه چندان زیاد پرواز کنان در آسمان بال هایش را برایم تکان میداد.شاید چیزهای دیگری هم بود،شاید کنار درختی نیز ایستادم و کنجکاوانه شیره ی تنه اش را با انگشت هایم برداشتم و مزه اش را چشیدم، شاید سرم را یواشکی از دیوار بالا بردم و کندو های عسلی که تازگی همسایه کنارمان آورده بود را هم با لبخند شیرینی تماشا کردم.شاید غروبکی پشه ها را دنبال کردم یا مثلا شاید از سنگ های متنوع پراکنده شده، چند تایی را انتخاب کردم و بعد روی کپه ای خاکی نشستم و به طرف دیوار سنگی، پرتابشان کردم؛ نمیدانم...کمی حافظه ام مشکل پیدا کرده است. چیزی که با یقین میتوانم ادعا کنم این است که راستی راستی دلم خیلی برای آن روزها تنگ شده بود. سرم را در کوزه ی شربت کودکی فرو کردم و با بهره بردن از آن خنکی لذت بخش بیرون آوردم.✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

مکالمه تک نفره

ف..ر.. — Sat, 27 Apr 2024 15:21:58 +0330

(عنوانی ندارد)+واسه چی تو ویرگول می‌نویسی؟_چرا نباید اینکارو کنم؟+فهمیدن دلیلش کار سختی نیست... چند نفر متنایی که مینوسی رو میخونن؟_(لبخند میزنم) اوممم، خب، تو که هستی و میخونیشون+ولی من خود تو ام، حتی اگه هیچ وقت هیچ چیزی رو روی صفحه نیاری، من بازم حرفاتو میخونم، پس..._(حرف هایش را قطع میکنم) بدیش چیه؟+(ابتدا صدایی از او نمی شنوم،سپس به حرف می آید) همینکه فایده ای نداره، همین یه بدی بزرگه. چرا نمیخوای متوجه بشی؟_(لب هایم را به هم می فشارم) میشه تظاهر کنی که از این کارم راضی ای و ازم حمایت کنی؟ مگه تو معنی کلمه «امید» رو نمیدونی؟ تو از کجا اینقدر مطمئنی؟ شاید یه روزی نوشته هامو خیلیا بخونن... شاید یه روزی کلی آدم با دیدگاه ها و علایق مشابه پیدا کنم... شاید یه روز تو یه گروه با کلی آدم باحال عضو شدم، آدمایی که دغدغه های بزرگی دارن، آدمایی با دغدغه هایی شبیه به من. شاید+(نمیگذاری جمله ام را کامل کنم) فکر نمی‌کردم با احتمال ها پیش بری... به نظرت چقدر طول میکشه به اینا برسی؟ _ممکنه نتونم داشته باشمشون.+(نیش خنده ای میزند و خودش را کنترل میکند تا جدی شود) حوصله ی ادامه ی این بحث رو ندارم.. میمونم ببینم چیزایی که میگی تحقق پیدا میکنه یا.. نه.._(لبخند شیرینی میزنم) میدونستم درکم می‌کنی(:+(سرش را به سختی تکان می دهد و یک طرف لبش به سمت بالا خم می شود و نقش لبخند بر چهره اش میبندد)_(درون فنجان روبه‌رویش قهوه ای می ریزم و یک شکلات وانیلی کنارش گذاشتم) نمیدونم دوباره کی میتونم ببینمت، تو این مدت یادت نره با آدما مهربون باشی..+(لحنش خشک بود) تو هم مراقب خودت باش، فعلا(عنوانی ندارد)

(((خیره به چشمان نرگس

ف..ر.. — Fri, 19 Apr 2024 19:12:18 +0330

..ارتش سرما با تمام قوا حمله کرده بود و مردم شهر _مثلا_ در خانه هاشان پناه گرفته بودند... راستی نرگس، پرنده ها کجا بودند؟ مورچه ها در کدامین لانه، کجای شهر قایم شده اند؟ گربه ها زیر کدام سقف به انتظار قطع شدن باران نشسته اند؟؟ و سگ ها، آنها چه؟ چرا کسی را نمی بینم...(شبیه همه ی شب های بارانی...)باید به خانه مادربزرگ_که کم از خانه های روستایی نداشت_ همان که در این فضای خشک شهری بهتر از بیگانه نام دیگری برایش سراغ ندارم، میرفتم... در باز بود، (شبیه همه ی شب های بارانی...)دانه های ریز و شفاف باران روی ورق های کوچک و نازک شکوفه های سفیدی که همین دیروز صبح متولد شده بودند، می نشست. شاخه های تازه جان گرفته ی درختکی به سوی آسمان برافراشته شده بودند.🤍 تک و توک میان سنگ های نسبتا کوچک_که از پایین ترین نقطه ی تنه ی ضعیف درخت تا تمام محوطه پر از آنها بود_ درشتْ سنگ هایی هم به چشم میخوردند. زیر باران، کتانی طوسی ام را روی زمین می کشیدم(شبیه همه ی شب های بارانی...)دارهای دیگری که تفاوت چندانی با اولی نداشتند، دوررر تا دورر، در نظم خاصی، کاشته شده بودند...نسیم همان که فراوان میان شعر شاعران شغل پیغام رسانی به معشوق را پذیرفته، ریش ریش های شال سفیدی را که مانند همه ی شب های بارانی به سر می کنم، به جنب و جوش در می آورْد. غرق شدن چه توصیف خوبی برای حالم بود؛ مگر نه؟ غررررق در جو حیاط پهناور خانه ی مادربزرگ...مقصد انباری را در پیش گرفتم،، خودت میدانی که به هرچه میماند جز انباری، بیا نام دیگری برایش انتخاب کنیم، نام «پرواز» خوب است؟ هرچه باشد از کلمه ی زمخت انباری برای جایی که جوجه ها ی طلایی و مشکی و مادر سفید قهوه ای شان آنجا سکونت گزیده اند قابل تحمل تر است...||نرگس ببخش، اولین شب بارانیست که اینقدر پرحرفی میکنم...||سعی کردم مودب باشم. در زدم و با صدای خفیفی پرسیدم:«ببخشید، اجازه هست؟» صدای زمزمه مانندی از جوجه ها شنیدم. به فال نیک گرفتم. نمیدانم چرا وقتی در حلبی که شیارهای موازی ای به شکل افقی داشت را گشودم، همگی به گوشه ای جستند؛ شاید منتظر کس دیگری بودند؛ خلاصه آمده بودم مهمان بی سر و صدایی باشم ولی با این برخورد، حس مزاحم بودن همچون خوره به جانم افتاد و خیلی سریع خداحافظی کنان، خانه شان را ترک کردم...همانطور که خودم را به دیوار میمالیدم و به جلو حرکت میکردم، ابرهای تیره را دید میزدم،، شاید باورنکنی ولی حتی لحظه ای در آن حال دلم به حال خورشید که وقتی بچه بودیم میگفتند پشت ابرها پنهان شده است،سوخت...نگاهم را گاهی به سوی دیوارها ی سنگ بلوکی می انداختم، گاهی روانه ی سبزه ی بدون مجوز روییده ی کنار دیوارها می‌کردمش و گاهی نثار لباسی که به سختی میشد در آن قسمت خشکی پیدا کنم...ثمره ی نگاه های دائم الحرکتم این شد که تو را دیدم.. درست روبه روی خانه ی پرواز... کنار بقیه ی دوستانت، خوش میخوابیدی(شبیه همه ی روزهای و شب های بارانی و غیر بارانی) روبه رویت نشستم... بی هیچ سخنی نگاهت کردم، خیره در چشمانت شدم و منتظر تا از خواب برخیزی... بادی وزید..تکان خوردی. باد شدت گرفت و یقین کردم که دیگر با وجود این همه حرکت نمی‌توانی همچنان خواب باشی... از آن به بعدش را خودت بهتر میدانی دیگر... فردا صبح برای گل های سرخ اطرافت نگویی که من سفره ی دل پیش تو باز کرده ام... نه این سفره ی قلب من نبود...من هنوز هیچ چیز نگفته ام...سخنی داشتی، به باد بگو، شک نکن که مو به مو، تمام آنچه را میخواهی بگویی به من خواهد گفت... همه را می گوید ،مانند، درست مانند همه ی شب های بارانی ...🤍🤍

پرستویی به سوی ماه

ف..ر.. — Fri, 01 Sep 2023 21:15:21 +0330

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨شب ها وقتی ماه را در آسمان مشکی ات میبینم، قلبم فشرده میشود، میخواهم پرواز کنم مثل پرستوهای سپید، دوست دارم قصد ماه کنم، با بال هایی کوچک، نمیدانم چقدر میتوانم نزدیک ماهت شوم یا نمیدانم اصلا اراده ام می رسد و بر قدرتم غلبه می کند؟ آیا.. من..، می توانم؟؟؟من دوستت دارم، تو را، ماهی که آفریده ای را، و پرستویی را که بامدادان در پهنه ی آبی ات از سویی به سویی میجهد را، گمان میکنم ماه و پرستو و دل هر سه دلداده ی تواند، ماه را که میبینم قصه ی فراق را میشنوم، داستان درد و هجران را از نوای زیبای پرستو، و ادعای عاشقی را از دل، و در این میان من مانده ام با ماه و پرستو و دل، گاهی شب ها قرص ماه تلنگری عظیم بر من می زند، و بی قراری های بلبل مرا به خود می آورد، یا شاید بتوان گفت کبریتی روشن در دلم می اندازد که به رسم عادت هر روز صبح آن را با بنزین و نفت آب و جارو می کنم و شعله ای هرچند ریز قاتل قلب بیتاب من است، بگذریم تو خود می دانی: دوستت دارم?✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨